Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қала тарихы
City history
Қазіргі Владивосток орналасқан аймақ бұрын Мохэ, Когурё, Балхае және кейін Ляо, Цзинь және Мин династиялары сияқты түрлі мемлекеттердің билігінде болды. Бұл жер 1858 жылғы Айгун шарты және 1860 жылғы Пекин шарты нәтижесінде Қытайдан Ресейге өткен.
The area that is now Vladivostok was ruled by various states, including the Mohe, the Goguryeo, the Balhae and the later Liao, Jīn and Ming dynasties. The land was ceded by China to Russia as a result of the Treaty of Aigun of 1858 and the Treaty of Peking of 1860.
Қытай ықпалы
Юань әулетінің (1271–1368) қытай карталарында Владивосток Йонгминченг (永明城 [Yǒngmíngchéng], "мәңгілік жарық қаласы") деп аталады. Мин әулеті (1368–1644) кезінде ол Мин билігі астында Нұрған аймақтық әскери комиссиясының бір бөлігі болды. Ол Хайси Джурчен евнухы Ишиха басқаратын қытай экспедицияларына тоқтаған, және сол кездің жәдігері – Минг Йоннинг ғибадатханасының стеласы жергілікті мұражайда сақталады. 1689 жылғы Нерчинск шарты бойынша бұл аймақ Маньчжу Цинь әулеті тұсында Қытайдың құрамында болды. Кейіннен маньчжурлар Маньчжурияның көп бөлігіне (Владивосток аймағын қоса алғанда) емес-банерлік хань қытайларын кіргізбеді, сондықтан ол жерге тек шэньцзэй (參賊, женьшень немесе теңіз қызанағын ұрлайтын) ғана заңсыз кіріп, женьшень немесе теңіз қызанағы іздеді (екі сөз де қытай тіліндегі 參, шэнь таңбасын қолданады, сондықтан мағынасы шашыраңқы). Осыдан қаланың қазіргі қытайша атауы – 海參崴 (Hǎishēnwǎi, "теңіз қызанағының жартастары") пайда болды. 1858 жыл шамасында аймаққа келген француз кемесі хань немесе маньчжур балықшыларына тиесілі бірнеше лашықтарды тапты. Владивосток қаласының құрылуына дейін ондаған жылдар бойында шетелдік немесе қытай карталарында осы аймақтағы қытай қоныстануы көрсетілмеген. Владивостокта Удге, Орочи, Нанай және Мохе тайпалары да тұрады.
On Chinese maps from the Yuan dynasty (1271–1368), Vladivostok is called Yongmingcheng (永明城 [Yǒngmíngchéng], "city of eternal light"). During the Ming dynasty (1368–1644) it was under Ming rule as part of the Nurgan Regional Military Commission. It was visited by Chinese expeditions under Haixi Jurchen eunuch Yishiha, and a relic of that time, the Ming Yongning Temple Stele is displayed in the local museum. The 1689 Treaty of Nerchinsk defined the area as part of China under the Manchu Qing dynasty. Later, as the Manchus banned non banner Han Chinese from most of Manchuria (including the Vladivostok region), it was only visited by shēnzéi (參賊, ginseng or sea cucumber thieves) who illegally entered the area seeking ginseng or sea cucumbers (ambiguous, since both words use the Chinese 參, shēn). From this comes the current Chinese name for the city, 海參崴 – (Hǎishēnwǎi, "sea cucumber cliffs"). A French ship which is believed to have visited the area around 1858 found several huts belonging to Han or Manchu fishermen. No foreign or Chinese maps show any sizable Chinese settlement there within the decades prior to the founding of Vladivostok There is also the Udge, the Orochi, the Nanai, and the Mohe living in Vladivostok.
Ресей бақылауы
1859 жылдың жазында Шығыс Сібірдің генерал-губернаторы Николай Н. Муравьев "Америка" бу корветімен жарым арал мен шығанаққа (Константинопольдегі Алтын мүйіз шығанағына едәуір ұқсас) сапар жасады. Жарым арал оның құрметіне Муравьев Амурский деп аталды. Кейін Алтын мүйіз шығанағы деп аталған шығанақты алғаш рет 1855 жылы британдық "Винчестер" және "Баракута" соғыс кемелерінің экипаждары зерттеді.
During the summer of 1859 the governor general of eastern Siberia, Nikolay N. Muravyov, visited the peninsula and bay (somewhat similar to the Bay of the Golden Horn in Constantinople) on the steam corvette Amerika. The peninsula was named Muravyov Amursky in his honor. The first Europeans to visit the bay, later named the Golden Horn Bay, were the crews of the British warships HMS Winchester and HMS Barracouta in 1855.
Қазіргі қаланың пайда болуы
20 маусым күні 1860 жылы (Григориан күнтізбесі бойынша 2 шілдеде) капитан-лейтенант Алексей К. Шефнер басқаратын әскери жабдықтау кемесі «Манчур» Владивосток бекінісін салу үшін Алтын мүйіз шығанағына келді. Амурдағы Николаевск қаласынан 28 сарбаз және екі кіші офицермен бірге келіп, алғашқы құрылыстарды салуға кезеңді офицер Николай Комаров басшылық етті. Олар «Алтын мүйіз» шығанағына кіретін жері көрінетін жерді таңдап, лагерь құрды. 1862 жылы Евгений Бурачоктың жетекшілігімен Владивосток ресми портқа айналды. Сыртқы сауданы дамыту үшін ол импорт бойынша еркін порт ретінде жарияланды. 1864 жылы Оңтүстік порттар басқармасы Амурдағы Николаевск қаласынан Владивостокқа көшірілді. Бір жылдан кейін қалада кеме жасау шеберханасы салынды, ал Амурдағы Николаевск қаласынан алғашқы қоныс аударушылар келе бастады. 1871 жылы әскери порт, әскери губернатордың резиденциясы және Сібір әскери флотилиясының негізгі базасы Амурдағы Николаевск қаласынан Владивостокқа көшірілді, ал «Ұлы Солтүстік Телеграф» компаниясы Владивосток пен Нагасакині су асты кабель арқылы Шанхаймен байланыстырды. Владивостоктың алғашқы көшесі – Америка көшесі (ул. Американская), 1871 жылы «Америка» корветінің құрметіне аталды. Екі жылдан кейін, Ресейдің Ұлы князі Алексей Александрович Владивостокқа келгенде, ол «Светлана» фрегатының құрметіне Светланская көшесі (ул. Светланская) деп аталды. Ол кезде ол қазіргі Светланская көшесінің Амур шығанағынан 85-ші үйге дейінгі бөлігінен тұрды. Оның қалған бөліктері Портовая, Афанасьевская және Экипажная сияқты бөлек көшелерден құралды. 1878 жылы қала тұрғындарының 40 пайызы, яғни 4000-нан астам адам шетелдіктер еді. Бұл көше аттарында көрінді, мысалы, Корейская (Корей), Пекинская (Пекин) және Китайская (Қытай), қазіргі атаулары Пограничная (ул. Пограничная), Адмирала Фокина (ул. Адмирала Фокина) және Океанский проспекті. 1880 жылы Ресей еріктілер флоты үкімет көмегімен Одесса және Санкт-Петербургке жүйістік сапарларды ұйымдастырды. 1880 жылдың 28 сәуірінде (Григориан күнтізбесі бойынша 10 мамырда) Владивосток ресми түрде қала және Приморск облысынан бөлек әкімшілік бірлік деп жарияланды. Ол кезде қала халқы 7300 адамды құрады, бұл 1878 жылғы көрсеткіштен екі есе көп. Үш қонақ үй жұмыс істеді: «Мәскеу», «Владивосток» және «Лувр». 1883 жылы Владивостокта қоныс аудару басқармасы құрылды, ал Ресей еріктілер флотының кемелері еуропалық Ресейден Қиыр Шығысқа шаруаларды жаппай тасымалдауға кірісті. Владивосток кеме қатынасының орталығына айналды, ал 1888 жылы облыс губернаторының резиденциясы Хабаровск қаласынан осы қалаға көшірілді. 1889 жылы Владивосток бекініс ретінде жарияланды және Қара теңізден бөлшектеп әкелінген екі торпедалық қайық суға түсірілді. 1880-ші жылдары Владивостоктың мәдени өмірі жақсарды, Сібір флотының депосында музыка мектебі ашылды. 1883 жылы қаланың алғашқы газеті («Владивосток») жарық көрді, ал келесі жылы Амурский аумағын зерттеу қоғамы (төрағасы Федор Ф. Буссе) құрылды. 1887 жылы қоғамдық кітапхана ашылды, ал кәсіби театр Владивостокте алғаш рет өнер көрсетті. Негізгі көшелер бойында ағаштар отырғызылды, 120 керосиндік көше шамдары орнатылды. 1880-ші жылдардың соңында Владивостокта екі немесе үш қабатты, 600-ға жуық ағаш және 50-ден астам тас үйлер болды. Көптеген ғимараттар бүгінгі орталық алаң және Матросская Слобода (Теңізшілер маңы) ауданында, Обыяснения өзенінен Гайдамак трамвай аялдамасына дейін орналасқан. 1891 жылы Владивостокте Транссибір темір жолының құрылысы басталды. 1890-шы жылдары Кобе, Нагасаки және Шанхайға кеме қатынасы басталды. 1897 жылы Владивостокта жаңа сауда порты ашылды, Хабаровскқа жүйістік темір жол қызметі басталды. 1899 жылы Қиыр Шығыстағы алғашқы жоғары оқу орны – Шығыстану институты құрылды. Қазіргі уақытта онда Қиыр Шығыс мемлекеттік техникалық университетінің (ҚМТУ) негізгі ғимараты орналасқан. 1899-1909 жылдары Владивостокте төрт театр ашылды: «Тынық мұхит» театры, Мәскеу көркемөнер театрынан шабыт алған «Қоғамдық театр», «Алтын мүйіз» театры және Вера Коммисаржевскаяның өнер көрсеткен «Пушкин» театры. 1912 жылы «Театр және музыка» газеті алғаш рет жарық көрді. Ресей-жапон соғысы кезінде жапондық әскери кемелері қалаға оқ атты. Владивосток крейсерлік тобы соғысқа қатысып, Порт-Артурға жақындауды тоқтатты. Владивосток 1905 жылғы революцияға қатысты және 1906 жылдың басында бүлікші әскери бөлімдермен басқарылды. Генерал Георгий Казбек күш пен дипломатия арқылы қаладағы тәртіпсіздікті басып тастады. Екі Ресей революциясының арасындағы кезеңде (1907–1917) 17 ғасыр стиліндегі темір жол вокзалы, электр стансасы, екі қыздар мектебі, коммерция мектебі және «Версаль» қонақ үйі салынды, трамвайлар жұмыс істеуге басталды. 1909 жылы портына 795 кеме, оның ішінде 477 шетелдік кеме кірді, ал Владивостокте 3000-ға жуық дүкен болды. 1913 жылы жергілікті баспалар орыс және басқа тілдерде 61 аталымды шығарды.
On June 20, 1860 (July 2 Gregorian style) the military supply ship Manchur, under Captain Lieutenant Alexey K. Shefner, called at Golden Horn Bay to found the outpost of Vladivostok. Warrant officer Nikolay Komarov, with 28 soldiers and two non commissioned officers under his command, were brought from Nikolayevsk on Amur by ship to construct its first buildings. They pitched camp, selecting a site where the entrance to Golden Horn Bay was always visible. In 1862, under the leadership of Yevgeny Burachyok, Vladivostok became an official port. To encourage foreign trade, it was designated a free port for imports. In 1864, the Southern Harbors command was moved to Vladivostok from Nikolayevsk on Amur. A year later a shipbuilding yard was founded in the city, and the first settlers from Nikolayevsk on Amur began arriving. In 1871 the naval port, military governor's residence, and main base of the Siberian Military Flotilla moved from Nikolayevsk on Amur to Vladivostok, and the Great Northern Telegraph Company connected Vladivostok to Nagasaki and Shanghai by underwater cable. Vladivostok's first street was Amerikanskaya Street (ул. Американская), named for the corvette America in 1871. Two years later, it was renamed Svetlanskaya Street (ул. Светланская) in honor of the frigate Svetlana on which Grand Duke Alexei Alexandrovich of Russia visited Vladivostok. At that time, it consisted of present Svetlanskaya Street from Amursky Bay to number 85. Its other parts were separate streets with names such as Portovaya (Портовая), Afanasyevskaya (Афанасьевская), and Ekipazhnaya (Экипажная). In 1878, 40 percent of the city's over 4,000 residents were foreigners. This was reflected in street names such as Koreyskaya (Korean), Pekinskaya (Peking), and Kitayskaya (Chinese), whose present names are Pogranichnaya (ул. Пограничная), Admirala Fokina (ул. Адмирала Фокина), and Okeansky Avenue (Океанский проспект). In 1880 the Russian Volunteer Fleet, with government aid, organized regular trips to Odessa and Saint Petersburg. On April 28, 1880 (May 10 Gregorian style), Vladivostok was officially proclaimed a city and a separate administrative unit from Primorskaya Oblast. At that time the city population was 7,300, double that of 1878. Three hotels were in operation: the Moscow, the Vladivostok, and the Hotel de Louvre. In 1883 the Resettlement Administration was established in Vladivostok, and Russian Volunteer Fleet steamships began a mass transport of peasants from European Russia to the Far East. Vladivostok became a shipping center, and in 1888 the residence of the oblast governor was moved from Khabarovsk to the city. In 1889 Vladivostok was proclaimed a fortress and two torpedo boats, brought disassembled from the Black Sea, were launched. During the 1880s Vladivostok's cultural life improved, and a music school at the Siberian Fleet Depot was opened. In 1883 the city's first newspaper (Vladivostok) began, and the following year the Society of the Amursky Territory Study (headed by Fyodor F. Busse) was founded. In 1887 a public library opened, and a professional theater performed in Vladivostok for the first time. Trees were planted along the main streets, and 120 kerosene streetlamps were installed. By the end of the 1880s Vladivostok had about 600 wooden and more than 50 stone houses, some two or three stories. Most buildings were grouped in the area of today's central square and the Matrosskaya Sloboda (Sailors' Suburb), from the Obyasneniya River to the Gaydamak tram stop. In 1891, construction of the Trans Siberian Railway began in Vladivostok. During the 1890s, shipping to Kobe, Nagasaki, and Shanghai began. In 1897 a new commercial port was opened in Vladivostok, and regular rail service to Khabarovsk began. In 1899 the first Far Eastern higher educational institution, the Oriental Institute, was established. It presently houses the main building of Far Eastern State Technical University (FESTU). From 1899 to 1909, four theaters opened in Vladivostok: the Tikhy Okean (Pacific Ocean) Theater, the Public Theater (inspired by the Moscow Artistic Theater), the Zolotoy Rog (Golden Horn) Theater, and the Pushkin Theater (which hosted Russian actress Vera Kommisarzhevskaya). In 1912 a newspaper, The Theater and Music, was first published. During the Russo Japanese War, a Japanese squadron of warships fired on the city. The Vladivostok Cruiser Group participated in the war, blocking approaches to besieged Port Arthur. Vladivostok was involved in the Revolution of 1905, and was governed by rebel military units in early 1906. Unrest in the city was quelled with force and diplomacy by General Georgi Kazbek. During the period between the two Russian revolutions (1907–1917) a 17th century style railway station, a power station, two girls' schools, a school of commerce, and the Versailles Hotel were built, and trams began operating. In 1909 the port was visited by 795 steamships, including 477 foreign ships, and there were about 3,000 shops in Vladivostok. In 1913, local publishers produced 61 titles in Russian and other languages.
Революциядан кейін
1917 жылғы Қазан төңкерісінен кейін 31 желтоқсанда жапон, британ және американдық крейсерлер Алтын мүйіз шығанағына кірді. 1918 жылғы сәуірде Владивостокта Isido жапон компаниясына шабуыл жасалды. Осы оқиғадан кейін жапон және британдық қолбасшылар өз азаматтарын қорғау үшін әскерлерді түсірді. Антанта жақын арада Сібірдегі араласуын кеңейтті; Канада 4000 сарбаз жіберді, олардың штабы Пушкин театрында орналасты, ал екінші өзен мен Горностай шығанағында казармалары болды. Большевиктердің жақтастары қалада партизандық күрес жүргізді. 1916 жылдан 1922 жылға дейін Владивосток халқы 97 000-нан 410 000-ға дейін өсті, себебі жаңа үкіметке қарсыластар (Ақ армияны қоса) шығысқа қарай шегінді. 1920-1922 жылдары Мәскеу мен Санкт-Петербургтен келген мәдени қашқынтар екі консерватория, екі театр және бірнеше симфониялық оркестр құрып, өнер журналдарын шығарды. Большевиктер жеңіске жеткеннен кейін көптеген адамдар шетелге кетті, ал 1926 жылы Владивосток халқы 108 000 адамды құрады. 1922 жылғы 25 қазанда соңғы интервенциялық бөлімдер қаладан кетіп, Қызыл Армия билікті өз қолына алды. 15 қарашада 1920 жылдан бері бар болған Қиыр Шығыс Республикасы РСФСР құрамына енді. Большевиктер Владивостоктың стратегиялық маңыздылығын түсінді, сондықтан 1920-1930 жылдары оның портын қайта жаңарту жұмыстары басталды. 1930 жылдардың басында Мәскеуге тікелей әуе қатынасы ашылды, ал 1932 жылы қала Тынық мұхиты флотының базасына айналды. 1920 жылдардың басында Владивостокта Қиыр Шығыс мемлекеттік университеті құрылды, бірақ 1930 жылдардың соңында Сталиннің кезінде ол жиырма жылға жабылды. 1925 жылы қалада 1930 жылы Тынық мұхиты ғылыми-зерттеу институты ретінде қайта ұйымдастырылған Тынық мұхиты ғылыми-зерттеу институты (TINRO) құрылды. 1932 жылы КСРО Ғылым академиясының Қиыр Шығыс бөлімшесі құрылды. 1926 жылы Владивостоктың алғашқы радиостанциясы хабар таратуды бастады. 1931 жылы қалада үш театр мен үш кинотеатр ашылды. Приморье сурет галереясының коллекциясы 1929 жылдан 1931 жылға дейін жиналды. Оған Эрмитаж, Ресей мұражайы және Третьяков галереясынан 1000-ға жуық картина әкелінді. Сталиннің көзқарасы бойынша бүлікшіл деп саналған көптеген этникалық топтар, соның ішінде қытайлар, маньчжулар, еврейлер, украиндер, поляктар, қырым татарлары, чечендер және армяндар жер аударылды. 1930 жылдары елде жаппай қуғын-сүргін басталды, Владивостокта Батыс Ресейден Колымаға жіберілген саяси тұтқындар үшін транзиттік лагерь ашылды. Тұтқындар пойызбен келді және қорқынышты жағдайда түрме кемелеріне отырғызылып, кетіп барады. Алғашында кеңестік, 1939 жылдан кейін Шығыс Еуропадан келген тұтқындар, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жапондық әскери тұтқындар келді. 1930 жылдары Қиыр Шығыстағы фабрикалар, порттар мен қалалар түрме еңбегімен салынды. 1942 жылғы 18 сәуірде американдық ұшқыштар Токионы бомбалағаннан кейін, отыны біткен кезде он алты B-25 бомбалаушысының бірі Владивостокқа қонды; бомбалаушы тәркіленді және экипажы тұтқындалды. Капитан Эдвард Йорк пен оның экипажы жақсы күтімге ие болғанымен, оларды АҚШ-қа қайтаруға жасалған дипломатиялық әрекеттер сәтсіз аяқталды. Олар ақырында Иран шекарасынан 32 шақырым қашықтықтағы Ашхабадқа көшірілді. Йорк контрабандистке пара беріп, шекарадан өтіп, жақын маңдағы британдық консулдыққа жетуге көмектесті. Совет архивтерінің құпиясы ашылған мәліметтеріне сәйкес, контрабанданы НКВД ұйымдастырған, өйткені Кеңес үкіметі Жапониямен бейтараптық шартының негізінде оларды заңды түрде қайтара алмайтынын сезінген. 1954 жылы Коммунистік партияның бірінші хатшысы Никита Хрущев Владивостокқа келді, бұл ресейлік көшбасшының алғашқы сапары болды. Хрущевтің сапарынан кейін қала құрылысы басталды. 1956 жылы Ресейдің Қиыр Шығысындағы жалғыз классикалық университет – Қиыр Шығыс мемлекеттік университеті қайта ашылды. Чуркин микроауданы 1950 жылдардың соңында, ал Вторая Речка (Екінші өзен) мен Моргородок 1960 жылдардың басында салынды. Владивостоктың жаңа көп қабатты үйлермен салынған соңғы үлкен ауданы 1980 жылы Патриса Лумумба және Нейбута көшелерінде салына бастады. 1950-1980 жылдары балық шаруашылығы дамыды. Көптеген жылдар бойы Владивосток порттары Ресейдің Қиыр Шығысындағы жүк айналымы бойынша бірінші орында болды, бірақ соңғы кезде Находкаға жол берді. Қала сонымен қатар көптеген әскери тауарларды өндірді. 1930 жылдан 1970 жылға дейін шетелдіктерге Владивостокқа кіруге рұқсат берілмеді, бірақ 1974 жылы Кеңес Одағының Коммунистік партиясы Орталық комитетінің Бас хатшысы Леонид Брежнев пен АҚШ президенті Джеральд Форд арасындағы қаруды бақылау жөніндегі Владивосток саммиті өтті. Фордтың сапарынан кейін, Тынық мұхиты флотының орналасқан жері болған қала 1992 жылға дейін қайтадан жабылды. 1996 жылға қарай қалада алты консульдық, төрт жапондық телекомпанияның кеңсесі, АҚШ ақпараттық қызметі, 100-ден астам шетелдік компания кеңсесі және 600-ға жуық бірлескен кәсіпорын болды. 2008 жылғы желтоқсанда қолданылған автомобильдерге артық импорттық баж салығына қарсы Владивосток қаласында өткен наразылықтар туралы хабарлар бүкіл әлемге тарады, бірақ Ресейде жариялану шектеулі болды. Наразылықтар Ресей үкіметінің жаһандық қаржылық дағдарысқа жауап беруіне қатысты алғашқы көрінетін халықтық наразылық ретінде қарастырылды. Көтеріліс киімдерін киген полицейлер наразылық жасағандарды ұстады, ал басқа наразылық жасағандар қала орталығындағы қозғалысты тоқтатып, шараларды жақтырып, от жақты. Кейінірек өткен тағы бір наразылық қаланың әуежайын қысқа мерзімге тоқтатып тастады.
After the October Revolution of 1917, on December 31, Japanese, British and American cruisers entered Golden Horn Bay. In April 1918, the Japanese company Isido was attacked in Vladivostok. After this incident, the Japanese and British commands landed troops to protect their citizens. The Entente soon expanded its Siberian Intervention; Canada sent 4,000 troops, headquartered in the Pushkin Theater with a barracks at Second River and Gornostai Bay. Bolshevik supporters conducted a partisan struggle in the city. From 1916 through 1922, Vladivostok's population went from 97,000 to 410,000 as opponents of the new regime (including the White Army) retreated to the east. From 1920 to 1922, cultural refugees from Moscow and Saint Petersburg founded two conservatories, two theaters and several symphony orchestras and published art magazines. After the Bolshevik victory, most moved abroad and by 1926 Vladivostok had a population of 108,000. On October 25, 1922, the last interventionist units left the city, and the Red Army assumed control. On November 15 the Far Eastern Republic, which had existed since 1920, became part of the RSFSR. The Bolsheviks understood Vladivostok's strategic importance, and during the 1920s and 1930s reconstruction of its port began. In the early 1930s direct air service to Moscow began, and in 1932 the city became the base of the Pacific Naval Fleet. During the early 1920s, Far Eastern State University was established in Vladivostok; in the late 1930s, under Stalin, it was closed for twenty years. In 1925 the Pacific Scientific Commercial Station, reorganized as the Pacific Scientific Research Institute of Fisheries and Oceanography (TINRO) in 1930, was established in the city. In 1932, the Far Eastern Division of the USSR Academy of Sciences was founded. In 1926, Vladivostok's first radio station began broadcasting. Three theaters and three cinemas were opened in the city in 1931. The Primorye Picture Gallery's collection was assembled from 1929 to 1931. About 1,000 pictures were brought there from the Hermitage, the Russian Museum and the Tretyakovskaya Gallery. Many ethnic groups considered rebellious by Stalin's eyes, including Chinese, Manchu, Jews, Ukrainians, Poles, Crimean Tatars, Chechens, and Armenians, were transported. During the 1930s mass repression began in the country, and a transit camp for political prisoners sent from western Russia to Kolyma was opened in Vladivostok. The prisoners arrived by train and left on prison ships in terrible conditions. Soviets at first, after 1939 the prisoners came from Eastern Europe and were Japanese POWs after World War II. Factories, ports and cities in the Far East were built by prison labor during the 1930s. After American pilots bombed Tokyo on April 18, 1942, one of the sixteen B 25 bombers landed in Vladivostok when it ran out of fuel; the bomber was confiscated and its crew interned. Although Captain Edward York and his crewmates were well treated, diplomatic efforts to return them to the United States failed. They were eventually moved to Ashgabat (20 mile (32 km) from the Iranian border); York bribed a smuggler to help them cross the border and reach a nearby British consulate on 11 May 1943. According to declassified Soviet archives, the smuggling was staged by the NKVD because the Soviet government felt it could not repatriate them legally due to its neutrality pact with Japan. In 1954 First Secretary of the Communist Party Nikita Khrushchev visited Vladivostok, the first Russian leader to do so. After Khrushchev's visit, urban development began. In 1956 the Far Eastern State University, the only classical university in the Russian Far East, was reopened. The microdistrict of Churkin was built during the late 1950s, and Vtoraya Rechka (Second River) and Morgorodok were developed during the early 1960s. Vladivostok's last large district built with new, multistory houses is at Patrisa Lumumby and Neybuta Streets, begun in 1980. From the 1950s to the 1980s the fishing industry was developed. For many years the ports of Vladivostok ranked first in freight turnover in the Russian Far East, recently yielding to Nakhodka. The city also produced a large volume of military goods. From 1930 to the 1970s, foreigners were not allowed to visit Vladivostok, but in 1974 the Vladivostok Summit Meeting on Arms Control was held with General Secretary of the Central Committee of the Communist Party of the Soviet Union (CPSU) Leonid Brezhnev and US president Gerald Ford. After Ford's visit the city, home to the Pacific Fleet, was again closed until 1992. As of 1996 there were six consulates, four offices of Japanese television companies, a US information service, more than 100 offices of foreign companies and about 600 joint ventures in Vladivostok. December 2008 protests in the city against higher import duties on used cars were reported around the world, although coverage was limited in Russia. The protests were seen as the first visible public anger at the Russian government's response to the global financial crisis. Police clad in riot gear detained protesters as other demonstrators blocked roads, lit flares and bonfires in protests which blocked traffic in the city centre. Another protest later briefly blockaded the city's airport.