Майтленд Браун: Батыл саяхатшы, саяси қайраткер және дала шаруашылығының шебері
Maitland Brown
Майтленд Браун: австралиялық саяхатшы, саяси қайраткер, мал өсіруші. La Grange экспедициясы, құқық бұзушылықтар және Батыс Австралия тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық зерттеуші, саясаткер және мал өсіруші
Australian explorer, politician and pastoralist
Майтленд Браун (17 шілде 1843 – 8 шілде 1905) – колониялық Батыс Австралиядағы зерттеуші, саясаткер және мал өсіруші. Ол Ла Гранж экспедициясының және қырғынның басшысы ретінде белгілі, ол австралиялық аборигендер өлтірген үш отаршының денесін іздеп тапқан және алты мен жиырма аралығындағы австралиялық аборигендерді өлтірген, бұл оқиға бүгінгі күнге дейін даулы болып қала береді.
Maitland Brown (17 July 18438 July 1905) was an explorer, politician and pastoralist in colonial Western Australia. He is known as the leader of the La Grange expedition and massacre, which searched for and recovered the bodies of three colonists killed by Aboriginal Australians, and killed between six and twenty Aboriginal Australians that remains controversial to this day.
Ерте өмір
Мэтленд Браун 1843 жылғы 17 шілдеде Батыс Австралиядағы Йорк қаласының жанындағы Грассдейлде дүниеге келген. Томас Браун мен Элиза Браунның ұлы, ол анасы мен жеке сабақ берушілерден білім алды, ал 1858 жылы Гленгарридегі ағасы Кеннетке оқуға берілді. Оның қой шаруашылығын үйренуі тиіс еді, бірақ жылқы өсіру оны көбірек қызықтырды.
Maitland Brown was born on 17 July 1843 at Grassdale near York, Western Australia. The son of Thomas Brown and Eliza Brown, he was educated by his mother and tutors, and in 1858 was apprenticed to his brother Kenneth at Glengarry. He was supposed to learn sheep farming, but was more interested in horse breeding.
Барлау
Браун 1861 жылы Фрэнсис Томас Грегоридің зерттеу экспедициясының ерікті мүшесі болды, ол Никкол шығанағына дейін жүзіп, содан кейін алдымен оңтүстікке қарай Хэмерсли таулары арқылы Козерог тропигіне, ал кейіннен солтүстікке қарай Оуковер өзеніне дейін барды. Соңғы зерттеу кезінде топ судың жетіспеушілігінен қатты қиындыққа тап болды, және бір сәтте Браун Грегоридің өмірін партияның базалық лагеріне қайтып, су әкелу арқылы сақтап қалды. Бес айлық экспедиция кең аумақты, жақсы жайылымдық жерлерді ашты, бірақ егін шаруашылығына жарамды жер аз болды. 1865 жылы Мэтленд Браун тағы да солтүстікке экспедицияға қатысты. Бір жыл бұрын үш зерттеуші – Фредерик Пантер, Джеймс Хардинг және Уильям Голдвайер Роубок шығанағынан Ла Гранж шығанағын зерттеу үшін жолға шыққан. Пантер, Хардинг және Голдвайер экспедициясы қайтып оралмады, және оларға шабуыл жасалған деген қауесет тарады. Үкімет жоғалған адамдар туралы білген соң, іздеу экспедициясын ұйымдастырды. Мэтленд Браун өз қызметін ұсынды және экспедиция жетекшісі болып тағайындалды. Ла Гранж экспедициясы 1865 жылдың ақпан айында Фримантлден шықты, ал 3 сәуірде жоғалған адамдарды өлген күйінде тапты. Олардың кем дегенде екеуі ұйықтағанда найзаланып, соққыға жығылған. Өлген адамдарды тапқаннан кейін көп ұзамай экспедиция тобы Кариджарри тайпасының адамдарымен ұзаққа созылған шайқасқа қатысты. Шайқаста алтыдан жиырмаға дейін адам қаза тапты, ал экспедиция мүшелері жарақаттанбады. Браунның күнделігінде топтың тұзаққа түскені айтылған, бірақ көптеген тарихшылар бұл оқиғаны Браун тобының жазалау шабуылы деп түсіндіреді. Мейтленд Браунның ескерткіш тақтасының бір бөлігі соңғы 111 жылдан бері экспедицияны еске алып, Браун тобын «жазалау тобы» деп атайды.
Brown was a volunteer member of the Francis Thomas Gregory's exploring expedition of 1861, which sailed to Nickol Bay, then explored first southward across the Hamersley Ranges to the Tropic of Capricorn, and later northward as far as the Oakover River. During the latter exploration the party suffered extreme danger from lack of water, and at one point Brown saved Gregory's life by riding back to the party's base camp and returning with a supply of water. The five month expedition opened up large tracts of good pastoral land, but little with the potential to support agriculture. In 1865, Maitland Brown was again part of an expedition to the north. The year before, three explorers, Frederick Panter, James Harding and William Goldwyer, had set out from Roebuck Bay to explore the area around La Grange Bay. The Panter Harding Goldwyer expedition had failed to return, and it was rumoured that they had been attacked. When the Government learned of the missing men, it organised a search expedition. Maitland Brown offered his services and was appointed leader of the expedition. The La Grange expedition left Fremantle in February 1865, and on 3 April it found the missing men dead. They had been speared and clubbed to death, at least two of them in their sleep. Shortly after the discovery of the dead men, the expedition party engaged in a protracted fight with a group of Karrijarri men. Between six and twenty people were killed, with no injuries or deaths to the expedition party. Brown's journal states that the party had walked into an ambush, but most historians have interpreted the event as a punitive attack by Brown's party and one of the plaques on the Maitland Brown Memorial that in part has commemorated the expedition for the past 111 years plainly calls Brown's party the "punitive party".
Сот қызметі
Браун сол жылдың соңында Бейбіт судья болып тағайындалды, ал 1866 жылы Грингодағы Резидент-магистрат қызметіне бекітілді. Бұл қызметте болған кезінде ол губернатор Джон Хэмптонмен және колониялық хатшы Фредерик Барлимен ұзаққа созылған дауға қатысты. Браун өзінің шығарған шағын заңдық шешімін кері қайтару туралы берілген нұсқауды орындаудан бас тартты, себебі судьяның Үкіметтің нұсқауымен шешімді кері қайтаруы орынсыз еді: «Судьяның өз пікірінше Заңға қайшы келетін әрекеттерді жасауға құқығы бар екенін білуіме әлі хабар жоқ, әсіресе бұл тек Губернатордың нұсқауымен болған жағдайда». Хэмптон Браунның оған бағынудан жалтарғанына және оның хаттарының «мәнері мен үніне» ашуланды, оны ол өршіл деп есептеді. Браун ақырында бұл мәселе бойынша отставкаға кетті, бірақ сол кезде Хэмптонның тағайындалу мерзімі аяқталды. Браунның заңдық позициясын қолдаған губернатордың міндетін атқарушы Джон Брюс мәселені шешіп, Браун отставкасын кері қайтарып алды. Браун 1869 жылға дейін Грингодағы Резидент-магистрат болып қызмет етті, содан кейін Альфред Дюрлахердің қайтысынан кейін Джеральдтонға Үкіметтік Резидент және Резидент-магистрат болып тағайындалды. Келесі жылы бірнеше магистраттық лауазымдар қайта бөлінді, және Браун Банбериде Резидент-магистрат болып тағайындалды. Алайда ол бұл лауазымды қабылдауға құлшынбады және ұзақ мерзімді демалысқа шықты. 1870 жылдың қазан айында ол Батыс Австралия Заң шығарушы Кеңесіне сайлау арқылы тағайындалған кезде әлі лауазымға кірген жоқ еді.
Brown was appointed a Justice of the Peace later that year, and in 1866 was made Resident Magistrate at Greenough. During his time in the position, he became involved in a protracted dispute with the Governor, John Hampton, and the Colonial Secretary Frederick Barlee. Brown declined to obey an instruction to reverse a minor legal decision he had made, essentially on the grounds that it was inappropriate for a magistrate to reverse a decision on the instruction of the Government: "I have yet to learn that a magistrate has any right to pursue a course which in his view is in opposition to Law upon the mere instructions of the Governor". Hampton was angered by Brown's repeated refusal to obey him, and by the "tone and tenor" of his letters, which he thought insolent. Brown eventually resigned over the issue, but in the meantime, Hampton's appointment had ended. Acting governor John Bruce, who agreed with Brown's legal position, smoothed the matter over, and Brown withdrew his resignation. Brown was Resident Magistrate at Greenough until 1869, when he was appointed Government Resident and Resident Magistrate at Geraldton following the death of Alfred Durlacher. The following year a number of magisterial positions were reshuffled, and Brown was appointed Resident Magistrate at Bunbury. He was reluctant to take up the position, however, and took a long leave of absence. He still had not taken up the position in October 1870 when he was appointed to a nominee position on the Western Australian Legislative Council.
Саясатта
Кеңес мүшелерінің рөлі сол кезде біршама екіұшты болды, себебі номиналды мүшелердің үкіметпен бірге дауыс беруге міндетті ме деген талас-тартыс болды. Браун өзінің ішкі сезімімен дауыс беру құқығын қатысты қорғады және шын мәнінде бірнеше рет үкіметке қарсы дауыс берді. Губернатор Велд 1871 жылы кеңесті таратып жібергеннен кейін, 1872 жылы жаңа сайлаулар өтті, ал Браун жаңа кеңеске кандидат ретінде ұсынылмады. Велд өзінің кандидаттарының үкіметті қолдауын күткенін жоққа шығарса да, Браунды қайтадан ұсынбау шешімі үкіметтің кандидаттарының «бірқатар тұруын» күткендігінің белгісі ретінде кеңінен қабылданып, түсіндірілді. 1874 жылдың қыркүйегінде Браун жауапты үкіметке қарсы бағытталған саяси платформада Заң шығарушы кеңестің Джеральдтон округіне қарсылықсыз сайланды. Ол сонымен қатар Солтүстік округке де кандидат болды, бірақ 1874 жылдың қазан айында сайланғаннан кейін Джеральдтон округін таңдады. 1875 жылдың 16 ақпанында Браун Эми Фрэнсис Хауардқа үйленді, олардан үш ұл және төрт қызы дүниеге келді. 1876 жылдың қаңтарында Браунның інісі Кеннет мас күйінде туған жанжалда әйелін өлтірді. Мейтленд Браун отбасының жауапкершілігін азайтуға бағытталған сәтсіз қорғаныс шараларында белсенділік танытты, інісін өлім жазасынан құтқару үшін жеке өмірінің құпиясын және қоғамдағы беделін аямай, бар күшін салды. Сот процесінен кейін қоғамдағы беделінің төмендегенін сезінген Браун наурыз айында кеңестегі өкілдігінен кетті. Алайда, ол қайтадан кандидат болуға көндірілді және 22 шілдеде қарсылықсыз қайта сайланды. Браунның көзқарастары Заң шығарушы кеңестегі соңғы жылдары айқын өзгерді. Бұрын ол «оппозицияның» қажеттілігіне қарсы болса, кейіннен өзі үкіметке қатысты оппозициялық көзқарас ұстанды. Ол үкіметтің барлық шараларын ашық сынады, әсіресе губернатор Робинсонды қатты сынға алды. Бір кезде ол оппозицияның көшбасшысы ретінде танылды, бірақ кем дегенде бір рет бұл атақтан бас тартты. Браунның жауапты үкіметке қатысты көзқарастары да өзгерді. Ол бұл колониядағы жауапты үкіметтің ең белсенді қарсыластарының бірі болған, бірақ 1883 жылы ұсынылып отырған өзгерістерді қолдайтынын мәлімдеді. Жауапты үкіметке қарсы саяси платформада сайланған Браун, пікірін өзгерткеннен кейін өкілдігін сақтап қалудың жөнсіз екенін санады, сондықтан 1883 жылдың сәуір айында Джеральдтон округінен екінші рет кетті. Бірнеше аптадан кейін ол Гаскойн округіне сайланды және 1886 жылдың сәуір айына дейін осы округтің өкілі болды.
The role of nominee members of the council was somewhat ambiguous at the time, there being some dispute over whether nominee members were obliged to vote with the government. Brown vigorously defended his right to vote according to his conscience, and did indeed vote against the government on a number of occasions. After Governor Weld dissolved the council in 1871, new elections were held in 1872, and Brown was not nominated to the new council. Although Weld denied that he expected his nominee members to support the government, the decision not to re nominate Brown was widely seen as a sign that the government expected its nominee members to "toe the line". In September 1874, Brown was elected unopposed to the Legislative Council's Geraldton seat, on a policy platform of opposition to responsible government. He had also nominated for the North District seat, but on his election in October 1874 chose to sit for Geraldton. On 16 February 1875, Brown married Amy Frances Howard, with whom he had three sons and four daughters. In January 1876, Brown's brother Kenneth murdered his wife in a drunken argument. Maitland Brown was prominent in the family's unsuccessful attempt to mount a defence of diminished responsibility, sparing neither his personal privacy nor his standing in the community in the failed attempt to save his brother from execution. Perceiving that his standing in the community had been damaged by the trial, Brown resigned his seat in the council in March. He was persuaded to renominate, however, and was re elected unopposed on 22 July. Brown's views changed markedly during his later years in the Legislative Council. Whereas he had earlier argued against the necessity of an "opposition", he later became himself firmly opposed to the government. He became an outspoken critic of nearly every government measure, and was especially critical of Governor Robinson. For a time he was widely recognised as the Leader of the Opposition, although on at least one occasion he repudiated the title. Brown's views on responsible government also changed. He had been one of the colony's staunchest opponents of responsible government, but by 1883 he had declared himself a supporter of the proposed change. Having been elected on a policy platform of opposition to responsible government, Brown considered it inappropriate to retain his seat after changing his opinion, so in April 1883 he resigned the seat of Geraldton for the second time. A few weeks later he was elected to the new seat of Gascoyne, which he held until his resignation in April 1886.
Кейінгі өмірі
1886 жылғы 7 сәуірде Браун Заң шығарушы кеңестегі өкілдігінен соңғы рет бас тартты. Одан кейін ол Джералдтондағы резидент-магистрат лауазымына қайта тағайындалды. 1904 жылы қоғамдық өмірден зейнетке шыққанға дейін ол бұл лауазымда қалды, формальды түрде денсаулығының нашарлауына байланысты, бірақ мүмкін, әйелінің алкоголизм салдарынан. Браунның әйелі 1905 жылдың басында қайтыс болды, ал көп ұзамай, 8 мамырда Браунның өзі Пертте дүние салды. Ол Карракатта зиратына жерленді, бірақ 1911 жылы оның мәйіті Пантер, Хардинг және Голдвайердің мәйіттерімен бірге Шығыс Перт зиратына қайта жерленді. 1912 жылы Фримантль эспланадасында Браунға ескерткіш орнатылды.
On 7 April 1886, Brown resigned his seat in the Legislative Council for the last time. He then accepted a re appointment to the position of Resident Magistrate at Geraldton. He remained in the position until his retirement from public life in 1904, nominally on grounds of ill health, but possibly due to his wife's alcoholism. Brown's wife died in early 1905, and shortly afterwards, on 8 May, Brown himself died in Perth. He was buried at Karrakatta Cemetery, but in 1911 his remains were re interred with the remains of Panter, Harding and Goldwyer in East Perth Cemeteries. In 1912, a monument to Brown was erected on the Fremantle Esplanade.