Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1582–1647)
Италиялық волейболшы
Джованни Ланфранко (26 қаңтар 1582 – 30 қараша 1647) – барокко дәуірінің итальян суретшісі.
Italian painter (1582–1647)
the Italian volleyball player
Giovanni Lanfranco (26 January 1582 – 30 November 1647) was an Italian painter of the Baroque period.
Өмірбаян
Джованни Гаспар Ланфранко Парма қаласында Стефано мен Корнелия Ланфранкинің үшінші ұлы ретінде дүниеге келді және граф Орацио Скоттидің үйінде паж қызметін атқарды. Оның сурет салуға қабілеті, Анибале Карраччидің інісі, болонье суретшісі Агостино Карраччимен оқушылыққа түсуіне мүмкіндік берді, ол жерде жергілікті Фарнезе сарайларындағы жұмыстарда пармалық Sisto Badalocchio-мен бірге жұмыс істеді. 1602 жылы Агостино қайтыс болғаннан кейін, екі жас суретші де Аннибаледің үлкен және танымал римдік шеберханасына көшті, ол кезде Палаццо Фарнезе галереясының төбесіндегі Галерея Фарнезе жұмыстарымен айналысып жатқан еді. Ланфранко Полифем мен Галатея панеліне (Дориа галереясындағы көшірмесі) және бөлмедегі бірнеше шағын жұмыстарға үлес қосқан деп есептеледі. Содан кейін, формальды түрде Карраччи студиясының мүшесі болып қала берген Ланфранко, Гвидо Рени мен Франческо Альбанимен бірге Сан-Джакомо-делли-Спаньолидегі Эррера (Сан-Диего) капелласын (1602–1607) фрескамен безендірді. Ол сондай-ақ Сан-Грегорио-Магно және Санта-Мария-Маджоредегі Паолина капелласының фрескалық әрлеуіне қатысты.
Giovanni Gaspare Lanfranco was born in Parma, the third son of Stefano and Cornelia Lanfranchi, and was placed as a page in the household of Count Orazio Scotti. His talent for drawing allowed him to begin an apprenticeship with the Bolognese artist Agostino Carracci, brother of Annibale Carracci, working alongside fellow Parmese Sisto Badalocchio in the local Farnese palaces. When Agostino died in 1602, both young artists moved to Annibale's large and prominent Roman workshop, which was then involved in working on the Galleria Farnese in the Palazzo Farnese gallery ceiling. Lanfranco is considered to have contributed to the panel of Polyphemus and Galatea (replica in Doria Gallery) and some minor works in the room. Afterwards, while still technically a member of the Carracci studio of Carracci, Lanfranco, along with Guido Reni and Francesco Albani, frescoed the Herrera (San Diego) Chapel in San Giacomo degli Spagnoli (1602–1607). He also participated in the fresco decoration of San Gregorio Magno and of the Cappella Paolina in Santa Maria Maggiore.
Тәуелсіз жұмыс
1605 жылға қарай Ланфранко жеке тапсырыстар ала бастады; мысалы, ол Санта-Мария деллорационе-э-Морте шіркеуінің жанында, Виа-Джулиядағы төменгі ғимарат болған Палаццетто-Фарнезедегі (Казино делла Морте деп те аталады) Камерино делли Эреметиге суреттер салды. Камериноны кардинал Одоардо Фарнезе өз сарайы мен бақтарының жанында салған, ал 1734 жылы аталған шіркеуді салуға орын беру үшін бұзылды. Доменихино, Жироламо Пулзоне, Пол Бриль және Ланфранконың картиналары мен фрескаларының бір бөлігі жаңа шіркеуде сақталған. Ланфранко осы серияға басқа жұмыстармен қатар Магдаленаның ерекше суретін де қосты. 1609 жылы Аннибале Карраччи қайтыс болғаннан кейін және Эмилиялық сурет мектебі уақытша құлдырағаннан кейін, Ланфранко екі жылға туған жері Пармаға қайтып келді. Мұнда ол Бартоломео Скедонимен танысып, Огнисанти шіркеуі үшін алтарьдық сурет салған. Ланфранко Орвието, Валлеррано, Леонесса және Фермо қалаларында да суреттер мен алтарьдық суреттер жасады.
By 1605, Lanfranco was obtaining some independent commissions; for example, he contributed paintings to the Camerino degli Eremiti in the Palazzetto Farnese (also known as Casino della Morte), once a low building on the Via Giulia, adjacent to the church of Santa Maria dell’Orazione e Morte. The camerino had been constructed by Cardinal Odoardo Farnese, next to his palace and gardens, and was destroyed in 1734 to allow for the construction of the aforementioned church. Of the canvases and frescoes by Domenichino, Girolamo Pulzone, Paul Bril, and Lanfranco, some are conserved in the new church. Among other works, Lanfranco contributed to this series, the eccentric Translation of the Magdalen. After the death of Annibale Carracci in 1609, and with the Emilian school of painting temporarily out of favor, Lanfranco returned to his native Parma for two years. There, he met Bartolomeo Schedoni and painted the altarpiece for the Ognissanti church. Lanfranco also produced paintings and altarpieces in Orvieto, Vallerano, Leonessa and Fermo.
Римге қайта оралу
1612 жылы Римге оралғаннан кейін Ланфранко басқа Каррачи шәкірттерімен және көмекшілерімен – Рени, Альбани және Доменичиномен – римдіктердің қолдауы үшін бәсекелестікке түсті. Алайда Рени көп ұзамай Неапольге, содан кейін Болоньяға кетіп қалды. Римде 1620-жылдарға дейін Ланфранко мен Доменичино фрескаларға тапсырыс алу үшін жарысты. Бәсекелестіктің деңгейін Ланфранконың ашық айыптауынан байқауға болады, ол толыққанды негізсіз емес, Доменичиноның Ватиканда сақталатын Киелі Иеронимнің мойындауы бейнесінде Агостино Каррачидан плагиат жасағанын айтты. Доменичинодан өзгеше, Ланфранко стиль жағынан көптеген бағыттарды біріктірді, бірақ 17 ғасырдың басында кең таралған төбелік суреттерге сәйкес келетін көрнекті, театрлық тәсілді ұнатты. Оның туындылары Агостино мен Аннибале Каррачидің туысы Людовико Каррачидің кейінгі жұмыстарынан, сондай-ақ, мүмкін, Караваджодан әсер алған, мысалы, Пьяченцадағы (1611) Киелі Луқаның шабыт алуын бейнелейтін алтарьдық суреттен, бірақ Караваджоның Ланфранко стиліне тигізген әсері күмәнді. Басқа туындыларында ол 16 ғасырдың отандасы және ізашары Антонио Корреджоның стилін сіңіріп, бейімдеді, мысалы, 1608 жылға дейін маркиз Клементе Саннеси мен оның ағасы кардинал Джакомо үшін салған Бақташыларға табыну суреті. Ланфранконың шеберханасы өте белсенді болды, Палаццо Маттеиде фрескалар салған және Сант-Агостинодағы Буонгиованни капелласын (1616) безендірген, онда Корреджо стиліндегі Аспаға көтерілу және тұрған суреттері бар. Оның "Жарлау" (1615) суреті Сан-Карло-ай-Катинариде оның ең жақсы туындыларының бірі саналады. Көп ұзамай Ланфранко Папа Павел V айналасындағы ең танымал суретшіге айналды. Ол Палаццо Костагутиге фрескалар салды және Вилла Боргезедегі үлкен төбелік фресканы "квадратура" стилінде жасады, ол Олимп құдайлары немесе Құдайлар кеңесі деп аталды. Келесі жылы Ланфранко Агостино Тасси мен Карло Сарачинимен бірге Корацциери залы мен Квиринал сарайындағы Регия залын безендірді. Оның ғибадатханадағы салтанатты түрде таныстырылуы күнге толы Каррачи стиліне ұқсас. 1622 жылы ол Кортонадағы Маргареттің экстазын (Галерея Платина, Палаццо Питти, Флоренция) Маргарет өмір сүрген және қайтыс болған Санта-Мария-Нуованың алтарьдық суреті ретінде салған. Бұл сурет Бернинидің әйгілі "Экстаздағы қасиетті Тереза" суретіне шабыттандырған болуы мүмкін. 1623–1624 жылдары ол Римдегі Сан-Джованни-деи-Фиорентинидегі Саккетти капелласын безендірді. Павел V-нің ізбасары Григорий XV Герчино мен Доменичиноның туындыларын артық көргенімен, Ланфранко Валичелладағы Санта-Мариядағы Крест капелласына тапсырыс алды. Алайда Ланфранконың ең бағалы шедеврі және 1620-жылдардың соңындағы шіркеулерді фрескамен безендірудің маңызды туындыларының бірі – Сант-Андреа-делла-Валле күмбезіне фрескамен салған Марияның аспаға көтерілуі. Ол 1647 жылы Римде қайтыс болды, оның соңғы жұмысы Сан-Карло-ай-Катинари апсидасы болды.
After his return to Rome by 1612, Lanfranco competed with other Carracci students and assistants—including Reni, Albani, and Domenichino—for Roman patronage. Reni, however, was soon to depart for Naples and then Bologna. During the following decades in Rome, through the 1620s, Lanfranco and Domenichino engaged in a rivalry for the main fresco commissions. A measure of the competition can be gauged from Lanfranco's public accusation, not wholly without merit, that Domenichino had plagiarized Agostino Carracci in his painting of the Confession of St. Jerome, now in the Vatican. Unlike Domenichino, Lanfranco was fairly eclectic in terms of style but preferred a visionary, theatrical approach suitable for the ceiling paintings gaining currency in the early 17th century. His works suggest some influence from the late work of Ludovico Carracci, a cousin of Agostino and Annibale, and possibly from Caravaggio—as, for example, in the altarpiece depicting the Inspiration of Saint Luke at Piacenza (1611)—though the stylistic importance of Caravaggio to Lanfranco has been disputed. In other works, he assimilated and adapted the style of his compatriot and predecessor of the 16th century, Antonio Correggio, as in his Adoration of the Shepherds painted before 1608 for the Marchese Clemente Sannesi and his brother the Cardinal Jacopo. Lanfranco's studio became quite active, painting frescoes in the Palazzo Mattei and decorating the Buongiovanni Chapel in Sant'Agostino (1616), which includes a Correggesque Assumption, along with easel paintings. His Annunciation (1615) in San Carlo ai Catinari in regarded as one of his best works. Soon, Lanfranco became the pre eminent painter of the circle of Pope Paul V. He painted frescoes for the Palazzo Costaguti and a large ceiling fresco in quadratura at the Villa Borghese, The Gods of Olympus or also called Council of the Gods. In the following year, Lanfranco together with Agostino Tassi and Carlo Saraceni decorated the Sala de' Corazzieri and Sala Regia of the Palazzo del Quirinale. His formal Presentation at the Temple has the sunlit Carraci like style. In 1622, he painted the Ectasy of Saint Margaret of Cortona (Galleria Platina, Palazzo Pitti, Florence) as an altarpiece for Santa Maria Nuova in Cortona, where Margaret lived and died. The painting could well have inspired the pose in Bernini's famous St Theresa in ecstasy. In 1623–1624, he decorated the Sacchetti Chapel in San Giovanni dei Fiorentini in Rome. While Paul V's successor, Gregory XV, preferred works by Guercino and Domenichino, Lanfranco won commissions for the Crucifix Chapel in Santa Maria in Vallicella. Lanfranco's crowning masterpiece, however, and one of the major church fresco decoration of the late 1620s, was his Assumption of the Virgin frescoed on the dome of Sant'Andrea della Valle. He died in Rome in 1647, where his last work was apse of San Carlo ai Catinari.
Мұра және сын баға
Ланфранко Каррачи мектебінің жан-жақты және әртүрлі дағдыларға ие шәкірті болды, және олардың дәстүрін, көбінесе тартымдылығымен шектелген Доменикинодан айырмашылығы, драмалық шабытпен жалғастырды, ол негізінен Аннибаленің сәндік стилін қайталады. Ланфранко жаңа стильдерді зерттеді, дәстүрлерді байланыстырды, маньеризм және барокко стильдерінде сурет салды, қарама-қарсылық пен түстің бай палитрасын қолданды. Оның шәкірттерінің бірі Джачинто Бранди болды.
Lanfranco was a versatile and eclectic trainee of the Carracci, and continued their tradition with dramatic flair compared to the often restrained Domenichino, who mimicked mainly Annibale's grand manner. Lanfranco explored new styles, bridged traditions, painted in both mannerist and baroque styles, using a tenebrist and the colorist palette. Among his pupils was Giacinto Brandi.