Адмирал Арчибальд Мильн және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі Жерорта теңізі флоты
Berkeley Milne
Адмирал Арчибальд Мильн: биография, карьера британского флота, командование Средиземноморским флотом в начале Первой мировой войны. Родственные связи и службы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адмирал сэр Арчибальд Беркли Милн, 2-ші баронет, (2 маусым 1855 – 4 шілде 1938) – Корольдік теңіз күштерінің жоғары шенді офицері, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Жерорта теңізі флотын басқарған.
Admiral Sir Archibald Berkeley Milne, 2nd Baronet, (2 June 1855 – 4 July 1938) was a senior Royal Navy officer who commanded the Mediterranean Fleet at the outbreak of the First World War.
Теңіз мансабы
Милн атақты адмирал сэр Александр Милннің ұлы, 1-ші баронет, және вице-адмирал сэр Дэвид Милннің немересі болды. 1879 жылы ол Зулу соғыстары кезінде Лорд Челмсфордтың жеке көмекшісі болды, ал 1900 жылдың желтоқсанында Канал флотының HMS Юпитер доредноут тізіміндегі линкорының командирі болып тағайындалды. 1902 жылдың қазанында ол корольдің теңіз әскери көмекшісі болып тағайындалды. 1903 жылдың сәуірінен 1905 жылға дейін H. M. Yachts яхталарының командалық офицері болды, 1904 жылы контр-адмирал дәрежесіне көтеріліп, қайтадан патшалық қызметке оралды. Осы кезеңде ол король Эдуард VII және королева Александрамен дос болып, олар оны "Арки Барки" деп атады. Оның хоббилері сирек кездесетін орхидеяларды жинау және патшалық әйелдерді қонаққа шақыру болды. Мильн патшалық эскадрильядағы ресми қызмет атмосферасын ұнатып, ондағы рәсімдерге, тазалыққа және жылтыратуға берілген мәнге риза болды. Оның келесі қызметі 1906 жылға дейін Атлантика флотының бас штаб бастығының орынбасары болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Жерорта теңіз флоты үш дредноут крейсерінен, төрт ірі броненос крейсерінен, төрт жеңіл крейсерден және 16 эсминецтен тұрды.
Milne was the son of distinguished admiral Sir Alexander Milne, 1st Baronet, and grandson of Vice Admiral Sir David Milne. In 1879 he became aide de camp to Lord Chelmsford during the Zulu Wars, he was in December 1900 appointed in command of the pre dreadnought battleship HMS Jupiter, of the Channel Fleet. In October 1902, he was appointed a Naval Aide de Camp to the King. He was back in royal service when he became flag officer commanding H. M. Yachts from April 1903 to 1905, being promoted to rear admiral in 1904. During this time, he became a friend of King Edward VII and of Queen Alexandra, who called him "Arky Barky". His hobbies were described as collecting rare orchids and entertaining royal ladies. Milne enjoyed the formal atmosphere of service in the royal squadron, with its emphasis on ceremony, spit and polish. His next posting was as second in command of the Atlantic Fleet until 1906. At the outset of the First World War, the Mediterranean Fleet consisted of three dreadnought battle cruisers, four large armoured cruisers, four light cruisers and 16 destroyers.
Гёбен мен Бреслауды қуып шығу
1914 жылдың 4 тамызында Германия Ресей мен Францияға соғыс жариялағаннан кейін, бірақ Ұлыбритания Германияға соғыс жариялағанға дейін, Милн өзінің ең күшті екі ұрыс крейсерін, және , Жерорта теңізіндегі Германияның жалғыз екі кемесін іздеу үшін (бұйрық бойынша) және , адмирал Вильгельм Сухон басқаруындағы кемелерді жіберді. Кемелер немістер Италияның Мессина қаласына жанармай құю үшін қайтып бара жатқанда кездесті, олар бұрын Францияның Филиппвиль және Бона колониялық порттарын бомбалаған еді. Неміс кемелері Мессина портынан 5 тамызда түнгі жартысында, дәл Ұлыбритания Германиямен соғыс жариялаған кезде шықты. Олар Түркияға Германия тарапынан соғысқа қатысуға, қажет болса күшпен мәжбүрлеу үшін бағыт алды. Бұл бағыт адмирал Милнді таң қалдырды, ол олардың батысқа қарай Гибралтар бұғазына қарай жүзеді деп күткен еді. Оның тек бір кемесі, жеңіл крейсері , оларды қууға қабілетті болды. Келесі күні таңертең (7 тамыз) Глостер Бреслауға жақындап, атыс ашты, ол да жауап берді. Бреслау су сызығына бір оқ тигендіктен, атыс кезінде аз ғана зақымдалды. Грекияның батыс жағалауында Гёбен мен Бреслауды төрт британдық кеме, Милннің орынбасары, контр-адмирал сэр Эрнест Чарльз Томас Траубридж басқарды. Траубридждің кемелері (крейсерлер, , және ) Гёбенге қарағанда кішкентай және баяу болды; олар сондай-ақ қару-жарақ және броня жағынан айтарлықтай кемістіктерге ие болды. Траубридж және оның артиллерия офицері таң атқанға дейін неміс кемелерін тоқтату мүмкін емес екенін анықтады. Олар жаудың артық жылдамдығы мен қашықтығы оған Траубридждің кемелерін тиімді шабуылға жете алмайынша, қашықтықтан жоюға мүмкіндік беретініне келді. Соухонның кемелері Константинопольға жетіп, түріктер оларды портқа кіргізді. 1920 жылы сэр Джулиан Корбетттің соғыс тарихы Милннің оқиғаны басқаруын сынады; Милн «кітапта елеулі қателіктер бар» деді. Милн Адмиралтействодан шара қолдануды сұрады, бірақ олар бас тартты, ал 1921 жылы Милн өзінің атын ақтау үшін «Гёбен мен Бреслаудың қашуы» атты кітап жазды, ол «ресми мақұлдауды растады».
On 4 August 1914, after Germany had declared war on Russia and France but before Great Britain had declared war on Germany, Milne sent his two strongest battlecruisers, and , to seek out (as ordered) Germany's only two ships in the Mediterranean, and , under the command of Admiral Wilhelm Souchon. The ships met as the Germans were steaming back to Messina, Italy, to refuel after bombarding the French colonial ports of Philippeville and Bône, Algeria. The German ships steamed out of Messina harbour at midnight, 5 August, precisely as Britain officially went to war with Germany. They were headed for Turkey, to attempt to convince it to enter the war on Germany's side, by force if necessary. The heading surprised Admiral Milne who had expected them to steam west to the Straits of Gibraltar. He had only one ship, the light cruiser , in a position to follow them. The next morning (7 August), Gloucester closed in and opened fire on Breslau, which returned fire. Breslau was slightly damaged in the exchange receiving one hit at the waterline. Near the western coast of Greece, the pursuit of Goeben and Breslau was taken up by four more British ships, led by Milne's second in command, Rear Admiral Sir Ernest Charles Thomas Troubridge. Troubridge's ships (the cruisers , , and ) were smaller and slower than Goeben; they were also substantially outgunned, and much less well armoured. Troubridge and his gunnery officer determined they could not intercept the German ships before daylight. They concluded that the enemy battlecruiser's superior speed and range would allow it to maintain enough distance to pick off Troubridge's ships at leisure before they could ever get close enough to engage effectively. Souchon's ships made it to Constantinople and were admitted into the harbour by the Turks. In 1920 the official naval history of the war by Sir Julian Corbett was critical of Milne's handling of the affair; Milne claimed that "the book contained serious inaccuracies". Milne requested the Admiralty to act which they declined to do so, and in 1921 Milne wrote The Flight of the Goeben and the Breslau in an attempt to clear his name, which "justified the official approbation".