Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1962 жылғы жапондық фильм, Ясудзиро Озудың туындысы
1962 Japanese film by Yasujiri Ozu
"Күзгі түстен кейін" (秋刀魚の味) – Ясудзиро Озудың Shochiku Films үшін 1962 жылы түсірген жапондық драмалық фильмі. Басты рөлде Озудің көптен бергі жиі түсетін актері Чишу Рю – Хираяма отбасының әкесі бейнесінде. Ол қызы Мичикоға (Шима Ивашита) үйлену тойын ұйымдастыру қажеттігін түсінеді. Бұл Озудың соңғы фильмі болды; ол келесі жылы 60 жасқа толып, сол күні дүниеден озды. Бүгінде "Күзгі түстен кейін" көптеген киносүйер қауым Озудың ең керемет туындыларының бірі деп есептейді.
An Autumn Afternoon (秋刀魚の味) is a 1962 Japanese drama film directed by Yasujirō Ozu for Shochiku Films. It stars Ozu regular Chishū Ryū as the patriarch of the Hirayama family who eventually realises that he has a duty to arrange a marriage for his daughter Michiko (Shima Iwashita). It was Ozu's last film; he died the following year on the day he turned 60. Today, An Autumn Afternoon is considered by many to be one of Ozu's finest works.
Сюжет
Токио, 1962 жыл. Шүхей Хираяма (Чишу Рю) - 32 жастағы үйленген ұлы Коичи (Кейджи Сада) және екі тұрмысқа шықпаған баласы, 24 жастағы қызы Мичико (Шима Ивашита) және 21 жастағы ұлы Кадзуо (Шин'ичиро Миками) бар қартайған жесір. Балалардың жасы мен олардың аналары туралы естеліктері оның соғыстың аяқталуына аз уақыт қалғанда, мүмкін, 1944-1945 жылдары Токиодағы бомбалау кезінде қайтыс болғанын көрсетеді. Үйленгеннен кейін, Коичи әйелімен бірге кішкентай пәтерде тұрып, Хираяма мен Кадзуоны Мичикоға қалдырады. Хираяма және оның орта мектептегі бес сыныптасы, Кавай (Нобуо Накамура), Хори (Рюдзи Кита), Сугай (Цузай Сугавара), Ватанабе (Масао Ода) және Наканиси, Сугайға тиесілі Вакамацу ("Жас қарағай") атты мейрамханада тұрақты кездесулер өткізеді. Олар өткен күндерді еске алып, бір-бірімен әзіл-оспақ айтады. Мысалы, Хоридің жас әйелі бар екендігіне күліп, ерлігін сақтау үшін дәрі-дәрмек қабылдап жүрген-жетпегенін сұрайды. Олардың Қытай классикасының бұрынғы мұғалімі Сакума (Эйджиро Тоно), лақап аты Хиотан ("Күбі") қайта қосылулардың біріне қатысады. Оның бір сөзінен Хираяма мектептен Жапон императорлық әскери-теңіз академиясына оқуға түскенін білеміз, сондықтан 1945 жылға дейін әскери-теңіз офицері болған болар еді. Сакума тым көп ішіп, Кавай мен Хираяма оны үйіне алып келгенде, оның қиындыққа тап болғанын және жұмысшы класының ауданында арзан лапша ресторанын басқарып жатқанын біледі. Олар оның орта жастағы қызы Томоко (Харуко Сугимура)мен танысады, ол жас кезінде үйленуге мүмкіндік бермеді, ал қазір тым қартайды. Сакуманың бұрынғы шәкірттері оған ақшалай сыйлықпен көмектесуді шешті, ал Хираяма оны беру үшін мейрамханаға қайта оралды. Ол жерде жүргенде, жергілікті шағын автокөлік жөндеу цехының иесі Йошитаро Сакамото (Даисуке Като) тағамға келіп, Хираяманы соғыста старшина болып қызмет еткен кеменің капитаны ретінде таниды. Ол Хираяманы өзінің сүйікті барасына алып барады. Хираяма бар иесі Каоруның (Кёко Кишида) өзінің қайтыс болған әйеліне ұқсағанын байқайды. Каору патриоттық әннің жаздырылуын қояды Кеме жүрісі және Сакамото жоғары мен төмен жүріп, салют ұстап, әскери жаттығудың мазақ нұсқасында музыкаға сәйкес мағынасыз ырғақтар айтады. Кейін Хираяма барға жалғыз келеді, Каору пластинканы қайтадан қояды. Екі мас клиент соғыста осы әнмен енгізілген радио үгіт-насихатты жарнамалардың моральды көтермелеу түрін пародиялай бастайды. Коичи суық-сауыт сатып алу үшін әкесінен 50 000 иен қарыз алады, бірақ бұл суық-сауытқа түсетін шығыннан көп. Ол қосымша ақшаны әріптесі Миурадан (Теруо Йошида) екінші қол гольф ұранын сатып алуға жұмсамақ. Әйелі Акико (Марико Окада) оның бұлай істегенін қаламайды және егер ол өзін осылай құшақтаса, қымбат ақ былғары қолғапқа ақша жұмсайтынын айтады. Ақырында, ол өзінің ойын түсіндіріп, келіседі. "Күбі" өзінің бұрынғы шәкірттеріне оны өзімшілдікпен үйде ұстап, өзіне қамқорлық жасағаны үшін қызының қазір жалғыздыққа ұшыраған өмірге ұшырағанын айтады. Осыдан қысылған Хираяма Мичиконы үйде ұстап, өзіне қамқорлық жасаудың өзімшіл екенін түсінеді және оған үйленуді ұйымдастырады. Ол Мичиконың сүйіктісі Миураның қызығушылығын білуге шақырады. Өкінішке қарай, Миура қазірдің өзінде тұрмысқа шыққан. Коичи мен Хираяма Мичикоға жаңалықты жеткізеді. Мичико бұған жауап бермей, бөлмесіне қашады. Хираяма мен Коичи оның ренжімейтінін айтады, бірақ сәлден кейін Кадзуо кіріп, Мичиконың неге жылап жатқанын сұрайды. Кейін Хираяма Мичикодан Кавай таңдаған үміткермен кездесуге бара ма деп сұрайды. Мичико да солай дейді. Озу танымал эллипстердің бірінде фильмде Мичиконың дәстүрлі кимоно мен шапан киіп жүргенін көреміз. Ол үйлену туралы келісімге келді, бірақ күйеу жігіт пен неке рәсімі ешқашан көрсетілмейді. Тойдан кейін Хираяма достарымен барға барады, ал Коичи, Акико және Кадзуо оны үйде күтеді. Ол мас күйінде қайтып келгенде, Коичи мен Акико кетеді. Қазуо ұйықтап, Хираяманы жалғыз қалдырады. Соңғы сахнада Хирэйама күйзеліске ұшырап, "Соғыс кемесінің маршы" атты әнді жырлап жатыр. Фильмдегі соңғы сөздері "Жалғыз, ә? " деп жазылған.
Tokyo, 1962. Shūhei Hirayama (Chishū Ryū) is an aging widower with a 32 year old married son, Kōichi (Keiji Sada), and two unmarried children, 24 year old daughter Michiko (Shima Iwashita) and 21 year old son Kazuo (Shin'ichirō Mikami). The ages of the children and what they respectively remember about their mother suggests that she died just before the end of the war, perhaps in the bombing of Tokyo in 1944–45. Since his marriage, Kōichi has moved out to live with his wife in a small flat, leaving Hirayama and Kazuo to be looked after by Michiko. Hirayama and five of his classmates from middle school, Kawai (Nobuo Nakamura), Horie (Ryūji Kita), Sugai (Tsūzai Sugawara), Watanabe (Masao Oda) and Nakanishi, hold regular reunions at a restaurant called Wakamatsu ("Young Pine"), which is owned by Sugai. They reminisce about old times and banter with each other. For example, Horie is teased about having a new young wife and asked whether he is taking pills to maintain his virility. Their old teacher of Chinese classics, Sakuma (Eijirō Tōno), nicknamed Hyōtan ("the Gourd"), attends one of the reunions. We learn from a remark of his that Hirayama went from school to the Imperial Japanese Naval Academy, so would have been a career naval officer up to 1945. Sakuma has too much to drink, and when Kawai and Hirayama take him home, they find that he has fallen on hard times and is running a cheap noodle restaurant in a working class area. They meet his middle aged daughter Tomoko (Haruko Sugimura), who missed the chance to marry when young and is now too old. Sakuma's former pupils decide to help him out with a gift of money, and Hirayama goes back to the restaurant to hand it over. While he is there, Yoshitarō Sakamoto (Daisuke Katō), the owner of a small local car repair shop, comes in for a bowl of noodles and recognises Hirayama as the captain of the ship in which he served as a Petty Officer during the war. He takes Hirayama to his favourite bar. Hirayama notices that the bar owner Kaoru (Kyōko Kishida) resembles his dead wife. Kaoru puts on a recording of the patriotic song Warship March and Sakamoto marches up and down, holding a salute and singing meaningless syllables in time to the music, in a mocking version of military drill. Later, Hirayama visits the bar alone and Kaoru puts the record on again. Two tipsy customers begin to parody the kind of morale boosting radio propaganda announcements that would have been introduced by this tune during the war. Kōichi borrows 50,000 yen from his father, ostensibly to buy a refrigerator, but this is more than the refrigerator will cost. He plans to use the extra money to buy a set of second hand golf clubs from his colleague Miura (Teruo Yoshida). His wife Akiko (Mariko Okada) does not want him to do so, and says that if he is going to indulge himself like this, she will spend money on an expensive white leather handbag. Eventually, having made her point, she relents. The "Gourd" tells his former pupils that it is because he selfishly kept her at home to look after him that his daughter is now condemned to a lonely life as a spinster. Troubled by this, Hirayama recognises his own selfishness in keeping Michiko at home to look after him, and decides to arrange a marriage for her. He asks Kōichi to find out if Miura, whom Michiko is fond of, is interested. Unfortunately, Miura is already engaged. Kōichi and Hirayama break the news to Michiko. Michiko does not react but retires to her room. Hirayama and Kōichi conclude that she is not upset, but a little later Kazuo comes in and asks why Michiko is crying. Hirayama later asks Michiko if she is willing to go for a matchmaking session with a candidate Kawai has selected. Michiko agrees. In one of the ellipses Ozu is famous for, the film next shows us Michiko being dressed in a traditional wedding kimono and head dress. She has clearly agreed to marry, but the bridegroom, and the wedding ceremony, are never shown. After the wedding, Hirayama goes to a bar with friends while Kōichi, Akiko and Kazuo wait for him at home. When he returns, drunk, Kōichi and Akiko leave. Kazuo goes to bed, leaving Hirayama by himself. In the final scene, a melancholy Hirayama drunkenly sings snatches of the Warship March. His last words in the film are "Alone, eh? ".
Қабылдау
"Күзгі түстен кейін" фильмі шедевр деп кеңінен танылған. Фильм сыншысы Роджер Эберт осы фильмді өзінің "Ұлы фильмдер" жинағына енгізіп, былай деп жазған: "Кейде мен Озуға қайта оралып, жан тыныштығын табуға және қайта жаңартуға ниеттенемін. Ол адам табиғатын терең түсіне білген, оның үстіне оны ешқандай драматизммен жеткізбейтін режиссер. Біз осындамыз, бақытты болуға ұмтыламыз, жақсылық жасауға тырысамыз, өзіміздің жеке әлемімізде тұрмыз, ал өмір өз ағысын табады." Rotten Tomatoes сайтында фильмге 22 сыншының пікірі негізінде 95% рейтинг берілген, ал орташа бағасы 8.8/10 құрайды.
An Autumn Afternoon is widely regarded as a masterpiece. Film critic Roger Ebert placed the film in his "Great Movies" collection, writing, "From time to time I return to Ozu feeling a need to be calmed and restored. He is a man with a profound understanding of human nature, about which he makes no dramatic statements. We are here, we hope to be happy, we want to do well, we are locked within our aloneness, life goes on." On Rotten Tomatoes, the film has a 95% rating based on 22 reviews, with an average rating of 8.8/10.
Үй медиасы
Criterion Collection фильмді АҚШ-та 2008 жылы DVD форматында, ал 2014 жылы Blu-ray форматында жарыққа шығарды. 2011 жылы BFI 2-аймақтық қос форматты нұсқасын (Blu-ray + DVD) шығарды. Бұл шығарылымға «Желдегі тауық» фильмінің стандартты сападағы нұсқасы қоса тіркелген. Ол 2013 жылғы Канн кинофестивалінің «Канн классикасы» бөлімінде көрсетілді.
The Criterion Collection released the film in the US on DVD in 2008, and Blu ray in 2014. In 2011, the BFI released a Region 2 Dual Format Edition (Blu ray + DVD). Included with this release is a standard definition presentation of A Hen in the Wind. It was shown as part of the Cannes Classics section of the 2013 Cannes Film Festival.