Михаил Флеминг – ирландский епископ, преобразовавший католическую миссию в Ньюфаундленде. Основал собор Св. Иоанна Крестителя, влиятельный лидер 19 века.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майкл Энтони Флеминг, О. С. Ф. (шамамен 1792 – 14 шілде 1850) – Ирландияда туған Францискан минор орденінің мүшесі, Рим-католик шіркеуінің Ньюфаундлендтегі Сент-Джонс епархиясының епискобы. Ол негізінен төрт приходтағы бірнеше дін қызметкерінен тұратын шағын миссияны 40 000-нан астам жамағатқа ие үлкен епархияға айналдырды және 19 ғасырда Ньюфаундленд колониясына келген ең ықпалды ирланд иммигранты болды. Сент-Джонс қаласындағы Әулие Иоанн Баптист соборының негізін қалаушысы ол болды.
Michael Anthony Fleming, O. S. F. (c. 1792 – July 14, 1850) was an Irish born Friar Minor who served as the Roman Catholic Church bishop of the Diocese of St. John's, Newfoundland. He was principally responsible for changing a small mission with several priests in four parishes into a large diocese with over 40,000 congregants and was the single most influential Irish immigrant to come to the Colony of Newfoundland in the 19th century. He was the principal creator of the Roman Catholic Cathedral of St. John the Baptist in St. John's.
Ерте өмір
Флеминг Ирландияның Типперри графтығындағы Каррик-он-Суирден шамамен үш шақырым қашықтықта дүниеге келген. Бала кезінде Флеминг екі жыл бойы Уотерфорд графтығындағы Страдблиде протестант пасторының басшылығымен классикалық білім алды. Оның туысы Мартин Флемингтің ынталандыруымен ол Вексфордтағы францискан монахтарының жатағына қабылданды, содан кейін сол жердегі францискан семинариясына түсті. Флеминг 1815 жылдың 15 қазанында католик дін қызметкеріне куәлік алды, одан кейін туысы басшысы болған Каррикбегтегі монастырға жіберілді. Сол жердегі францискан шіркеуін қайта құруға көмектескен тәжірибесі оны ерте жасынан "құрылысшы" ретінде таныстырды және кейін Ньюфаундлендте атқарар жұмысына негіз болды.
Fleming was born about three miles from Carrick on Suir, Tipperary, Ireland. As a boy, Fleming studied the classics for two years at Stradbally, County Waterford, under a Protestant pastor. Encouraged by his uncle, Martin Fleming, O. S. F., he entered the novitiate of the friars in Wexford, and then entered the Franciscan seminary there. Fleming was ordained a Catholic priest on 15 October 1815, after which he was assigned to the friary at Carrickbeg, where his uncle was guardian. His experience in helping to rebuild the Franciscan chapel there marked him at an early age as a "builder", and stood him in good stead for his later work in Newfoundland.
Ньюфаундлендке жіберілген
1823 жылы Томас Скалланның, О.С.Ф., Ньюфаундлендтің апостолдық викарі және Ирландияның қайырымдылық қоғамының шақыруымен Флеминг колонияда дін қызметкері ретінде қызмет ету үшін шақырылды. Бастапқыда Флемингтің мінезі Скалланнан өте ерекше екені байқалды. Ньюфаундлендтегі ирландтар мен католицизмнің орны туралы оның ойлары Ирландиядағы жақын досы Дэниел О'Коннеллдің ұлттық саясатындағы тәжірибесімен қалыптасқан. Көптеген мәселелер бойынша олардың көзқарастары мүлдем әртүрлі болғанына қарамастан, Флеминг Скаллан тарапынан ізбасары ретінде ұсынылып, 1829 жылдың 10 шілдесінде Папа Григорий XVI оны Карпасия титулдық епархиясымен викариаттың коадъютор епископы етіп тағайындады.
In 1823, at the invitation of Thomas Scallan, O. S. F., the Vicar Apostolic for Newfoundland, and the Benevolent Irish Society, Fleming was recruited to come and serve as a priest in the colony. From the outset, Fleming proved to be of a very different temperament from Scallan. His ideas about the place of the Irish and Catholicism in Newfoundland were informed by his experience of his close friend Daniel O'Connell's nationalist politics in Ireland. Despite their very different perspectives on many matters, Fleming was promoted by Scallan as his successor, and he was appointed coadjutor bishop of the vicariate by Pope Gregory XVI on 10 July 1829, with the titular see of Carpasia.
Епископ
Флеминг 1829 жылғы 28 қазанда Скалланның Сент-Джон шіркеуінде епископқа кіргізуінен кейін көп ұзамай, өзінің ультрамонтанист идеологиясын іске қосты, қазіргі католик мекемесі – жетімдер үйін оның жай ғана басқарушылары, Ирландияның қайырымдылық қоғамының мүшелерінен өз бақылауына алды. Скалланның 1830 жылғы 29 мамырдағы қайтысынан кейін, ол автоматты түрде оның Апостольдық викарийі болып табысты. Содан кейін ол Ньюфаундлендте католицизмді жүйелі түрде кеңейтуге кірісті. Бұл жаңа приход шіркеулерін салуды, ескі приходтарды жаңа приходтарға бөлуді, ирланд дін қызметкерлерін жұмысқа алуды және жас қыздарды оқыту үшін екі ирланд әйелдерінің діни орденін тартуды қамтыды. Ол Ньюфаундлендтің алыс аудандарына сапар шекті, 1835 жылғы қысында Пети-Харбордағы балықшылар үйінде тұрып, католиктер мен англикан қауымының барлығына шешекке қарсы екпе жасады және дәрігерлер мен басқа дін қызметкерлері бармағандықтан олармен карантинде қалды. Флемингтің ықпалы діни саламен ғана шектелмеді. Апостольдық викарий ретінде, кейіннен епископ болып, ол Ньюфаундлендтің саяси аясында ирланд католиктерінің мүддесін қорғады. Губернаторға және отарлық кеңсеге петициялар жолдау арқылы Флеминг 1832 жылы Ньюфаундлендтегі ирланд католиктеріне эмансипация актісін қолдануға ықпал етті. Сонымен қатар, колонияға өкілдік билік берумен бірге Флеминг саяси процесте белсенділік танытып, католик және протестант үміткерлерін қолдады, олар колониядағы ирланд католик халқы үшін маңызды деп санайтын құқықтар мен жеңілдіктерді ілгерілетуге көмектесті. Шіркеу басқаруында, білім беруде немесе саяси қызметте болсын, Флемингтің батыл әрекеттері мен көзқарасы Ньюфаундленд колониясындағы католик дін қызметкерлері үшін маңызды өзгеріс болды. Өзінің саяси ықпалының нәтижесінде, өзі "ирланд ұлтшылы" болған Флемингті көптеген ағылшындар мен протестанттар Ньюфаундленд саясатындағы бұзылушы күш ретінде қарады, ал оны қолдаған көптеген ирланд қауымдары оны Ньюфаундленд саясатындағы құрылысшы күш деп есептеді. Ол өзін ирланд қауымының жетекшісі деп санады және Англия шіркеуінің өсіп келе жатқан католик ықпалына қарсы әрекет ету әрекеттерінен қорқыныш сезінетіндей, жергілікті британдық билікке қарсы тұрудан тартынбады, дәл сол сияқты оның досы және отандасы Дэниел О'Коннелл өз елінде істегендей. Бұл күрес газеттердегі қыздырып жіберуші мақалаларға және күшін күшейткен қарсыластар арасындағы сот процестеріне ұласты. Екі тараптың да жақтастарының әрекеттері жағдайды одан әрі шиеленістірді. Флеминг белгілі бір адамдардың сайлануына араласты, бұл торилердің санасында Ассамблеяны басып алатын "қасиетшілер партиясының" көрінісін тудырды. Осы кезден бастап шіркеудің ықпалы 1830 жылдардан бастап Ньюфаундленд саясатындағы басты фактор болып қала берді.
Soon after Fleming was consecrated as a bishop by Scallan in the Chapel in St. John's on 28 October 1829, he implemented his Ultramontanist ideology, taking over control of the existing Catholic institution the Orphan Asylum from its lay administrators, the members of the Benevolent Irish Society. Upon Scallan's death on 29 May 1830, he automatically succeeded him as Vicar Apostolic. He then embarked on a systematic expansion of institutional Catholicism in Newfoundland. This included the construction of new parish churches, the subdivision of existing parishes into new parishes, the recruitment of Irish priests, and the introduction of two religious orders of Irish women to teach young female children. He took pains to visit outport Newfoundland, and during the winter of 1835 lived in a fishing room at Petty Harbour, administering smallpox vaccine to the whole community of Catholics and Anglicans, and remaining in quarantine with them when no physician or other clergyman would go there. Fleming's influence was not limited to the religious sphere. As Vicar Apostolic, and later as Bishop, he promoted the interest of the Irish Catholics in Newfoundland's political sphere. Through petitioning the governor and the Colonial Office, Fleming was instrumental in enforcing the Emancipation Act for Irish Catholics in Newfoundland in 1832. In addition, with the parallel granting of Representative Government for the colony, Fleming was outspoken in the political process, lending support to candidates, both Catholic and Protestant, who furthered the rights and privileges he felt were important for the Irish Catholic population in the colony. Whether in church administration, education or political activities, Fleming's bold actions and attitude marked a significant departure for the Catholic clergy in the Newfoundland colony. Because of his deliberate political influence, Fleming, himself an "Irish nationalistic", was viewed by many English and Protestants as a disruptive force in Newfoundland politics, and by many of his supporting Irish congregants as a constructive force in Newfoundland politics. He saw himself as the leader of the Irish community and was not shy about taking on the local British establishment, much as his friend and countryman Daniel O'Connell was doing at home, especially since he felt threatened by the Church of England's attempts to counteract growing Catholic influence. The struggle spilled over into inflammatory newspaper editorials, and lawsuits between increasingly bitter rivals. Tensions were made worse by the actions of partisans on both sides of the divide. Fleming intervened to get particular men elected, raising in the Tory minds the specter of a "priests' party" dominating the Assembly. From this point, church influence remained a dominant factor in Newfoundland politics from the 1830s onward.
Ньюфаундленд триколоры
Халықтық аңыз бойынша, Флеминг Ньюфаундлендтің «қызғылт, ақ және жасыл» үш түсті туын жасаған деп есептеледі. Англикандық және Рим-католик соборлары үшін жыл сайынғы ағаш тасымалы кезінде екі топ арасында қызу бәсекелестік туды. Протестант ағылшындары ағаш үйінділерін жергілікті қоғамның қызғылт туымен белгілесе, католик ирландтары жасыл туларды қолданды. Қауіптің күшті болуына байланысты, епископ Флеминг араласып, оларды ортақ ту қабылдауға көндірді. Бұл туда қызғылт пен жасыл түстер ақ жолақпен бөлініп, бейбітшіліктің символы болды. Қызғылт түс Англияның Тюдор гүлін (протестанттарды) білдірсе, жасыл түс Ирландияның (католиктердің) Әулие Патрик нышаны болды. Ақ түс Әулие Эндрю айқасынан алынған (Әулие Эндрю – балықшылар мен Шотландияның қадірлі қамқоршысы). Алайда, бұл аңыздың символикасы мен шығу тегі тарихи деректермен жоққа шығарылды. Шындығында, Ньюфаундлендтің «қызғылт, ақ және жасыл» үш түсті туы ирланд туы пайда болғаннан кейін кем дегенде 41 жыл өткен соң ғана пайда болды және ол, әлдеқайда көп, ирланд туының негізінде жасалған. Флемингтің ту жасауымен байланысты оның замандастарынан қалған ешқандай дереккөздік тарихи мәлімет табылмады. Мұндай байланыстар таза қиял тудырғандықтан, олардың көп бөлігі ойын-сауық және жазушы Пол О’Ниллдің еңбектерінде кездеседі.
In popular legend, Fleming is credited with creating the "Pink, white and green" tricolour flag of Newfoundland. It is told that during annual wood hauls for the Anglican cathedral and Roman Catholic cathedral, considerable rivalry developed between the two groups involved. The Protestant English marked their wood piles with the pink flag of the Natives' Society, while the Catholic Irish used green banners. The threat of violence was such that Bishop Fleming intervened, and persuaded them to adopt a common flag, on which the pink and green would be separated by a white stripe to symbolize peace. The pink symbolized the Tudor Rose of England (The Protestants) and the Green symbolized St. Patrick's Emblem of Ireland (The Catholics). The White is taken from St. Andrew's Cross (St. Andrew is the Patron Saint of Fishermen and Scotland). This legend, its symbolism and origins, have all been disproven by historical evidence. In reality, the Newfoundland "pink, white and green" tricolour did not appear until at least 41 years after the inception of the Irish tricolour and was almost certainly based on the Irish flag. There is no primary source documentary historical evidence contemporary to Fleming's time linking Fleming with the creation of the tricolour. Any such associations are purely fanciful, and can be seen to have largely originated in the writings of the entertainer and writer Paul O'Neill.
Кеңейту
Флемингтің ең маңызды ішкі жобалары, оны ең жақсы есте сақтайтын істер, – мұғалімдер ретінде жұмыс істеу үшін ирландтық діни әйелдердің екі орденін шақыру және Сент-Джон үшін жаңа собор салу болды. 1833 жылы Флемингтің өтінішімен Презентация қарындастары Галвейден Ньюфаундлендке келіп, балаларға арналған мектеп ашты. Бірнеше апта ішінде қарындастарға көптеген жаңа оқушылар келді, олар Сент-Джон ирландтарының балалары еді, олар білімді экономикалық және әлеуметтік өркендеудің ең жақсы жолы деп қарады. 1842 жылы Флеминг Мейірімді қарындастарды қыздарға білім беруге және католик орта тапты құруға көмектесу үшін шақырды. Флемингтің ықпалымен 1836 жылғы Білім беру заңы білім беру мақсатында діни конфессияларға мемлекеттік қаражат бөлу прецедентін орнатты. 1847 жылы епископ Флеминг ирланд францискан орденінен төрт бауырды Ньюфаундлендке шақырып, Ирландияның қайырымдылық қоғамының мектебінде оқытуға жіберді. 1830 жылдары Флеминг собор салу үшін жер алуға ұмтылды. 1838 жылға қарай жер берілді, және құрылыс 1855 жылға дейін жалғасты. Собор 19 ғасырдағы Ньюфаундлендтегі ең ірі құрылыс жобасы болды, және содан кейін Ньюфаундленд католицизмінің айқын символына айналды. Флеминг 1850 жылы қайтыс болды және оны өз соборында жерледі.
Fleming's greatest domestic projects, the ones for which he became best remembered, were the recruiting of two orders of Irish religious women to work as teachers, and the construction of a new cathedral for St. John's. In 1833 at Fleming's request, the Presentation Sisters came to Newfoundland from Galway and opened a school for children. Within weeks the sisters were inundated with new pupils, the children of the Irish of St. John's, who saw education as the best means of economic and social advancement. In 1842, Fleming invited the Sisters of Mercy to come to teach girls and to help create a Catholic middle class. Through Fleming's influence, the Education Act of 1836 introduced the precedent of granting state funds to denominations for educational purposes. In 1847, Bishop Fleming recruited four brothers of the order of Irish Franciscasns to come to Newfoundland to teach at the Benevolent Irish Society's school. Through the 1830s, Fleming pursued a grant of land on which to build a cathedral. By 1838 the land was awarded, and construction began, continuing until 1855. The cathedral was the largest building project in 19th century Newfoundland, and thereafter became the definitive icon of Newfoundland Catholicism. Fleming died in 1850 and was buried in his cathedral.
Құрметтер
2005 жылдың 9 қыркүйегінде Флеминг соборының қасиеттілікке берілгеніне 150 жыл толуына орай, Канаданың тарихи орындар және ескерткіштер жөніндегі кеңесі Флемингті Канаданың ұлттық тарихи маңызы бар тұлға деп мойындаған тақта ашылды. Қасиеттілік кезінде Рим-католик шіркеуінің соборы Жаңа дүниедегі ең ірі ирландтық неоклассикалық собор болып саналды.
On 9 September 2005, the 150th anniversary of the consecration of Fleming's cathedral, a plaque was unveiled by the Historic Sites and Monuments Board of Canada designating Fleming as a person of Canadian National Historic Significance. At the time of its consecration, the Roman Catholic Cathedral of St. John's was the largest Irish Neoclassical cathedral in the New World.