Адам Лофтус: Англиялық епископ және Ирландияның лорд-канцлері
Adam Loftus (bishop)
Адам Лофтус – Англиялық епископ, Армағ және Дублин архиепископы, Ирландияның лорд-канцлері. Тринити колледжінің тұңғыш провосты, протестант дінінің қолдаушысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық епископ Адам Лофтус (шамамен 1533 – 5 сәуір 1605) – ағылшын англикандық епископ, Арма архиепискобы, кейін Дублин архиепискобы және 1581 жылдан бастап Ирландияның лорд-канцлері болды. Ол сонымен қатар Дублин Тринити колледжінің алғашқы проректоры еді.
British bishop
Adam Loftus (c. 1533 – 5 April 1605) was an English Anglican bishop who was Archbishop of Armagh, and later Dublin, and Lord Chancellor of Ireland from 1581. He was also the first Provost of Trinity College Dublin.
Ерте өмір
Адам Лофтус 1533 жылы Эдуард Лофтустың екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Эдуард Лофтус Адам сегіз жасқа толғанда қайтыс болып, мүлкін үлкен ағасы Роберт Лофтусқа қалдырды. Эдуард Лофтус католик шіркеуінде күнкөріс істеген, бірақ ұлы протестанттық дінді өте ерте қабылдады. Ол Кембридждегі Тринити колледжінде оқыды, онда жас Елизавета патшайымның назарын өзіне тартты, оның дене бітімі де, зиялы қуаты да, шешендігі де әсер етті. Бұл кездесу болмаған болуы мүмкін, бірақ Лофтус патшайыммен бірнеше рет кездесіп, оның өмірінің соңына дейін оның қолдауына ие болды. Кембриджде Лофтус католик діни қызметкеріне қабылданды және Норфолк графтығындағы Оутвелл Сент-Клемент шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. Ол католик Мэри патшайымның (1553–1558) назарына ілігіп, оны Линкольнширдегі Гедни шіркеуінің викарийі етіп тағайындады. 1558 жылы Елизавета патшайым таққа отырғанда, ол өзін англикан дінінің жақтасы деп жариялады.
Adam Loftus was born in 1533, the second son of Edward Loftus, bailiff of Swineside in Coverdale, one of the Yorkshire Dales, for Coverham Abbey. Edward died when Loftus was only eight years old, leaving his estates to his elder brother Robert Loftus. Edward Loftus had made his living through the Catholic Church, but the son embraced the Protestant faith early in his development. He was an undergraduate at Trinity College, Cambridge, where he reportedly attracted the notice of the young Queen Elizabeth, as much by his physique as through the power of his intellect, having shone before her in oratory. This encounter may never have happened, but Loftus certainly met with the Queen more than once, and she became his patron for the rest of her reign. At Cambridge, Loftus took holy orders as a Catholic priest and was appointed rector of Outwell St Clement in Norfolk. He came to the attention of the Catholic Queen Mary (1553–58), who named him vicar of Gedney, Lincolnshire. On Elizabeth's accession in 1558, he declared himself Anglican.
Ирландия
Лофтус королеваның сүйіктісі Томас Радклиффпен танысып, 1560 жылы Ирландияда оның капелланы қызметін атқарды. 1561 жылы Килдэр епискобы Александр Крейктің және Дублиндегі Сент-Патрик шіркеуінің деканы болды. Сол жылы ол Пэнстаун, Мит графтығының ректоры болып тағайындалды және Дублиндегі ағылшын билігіне білімді және салмақты кеңесші ретінде танылды. 1563 жылы Дублин архиепискобы Хью Кервен оны 30 жасында Армағ архиепискобы етіп киелі рухпен шұғылдады. Осы жылдары О’Нилл тайпасының басшысы, Тир Эогейннің иесі Шейн О’Ниллмен, сондай-ақ Ольстердегі нақты билік иесімен болған қақтығыстан кейін Лофтус 1564 жылы резиденциясын Дублинге көшірді. Қиындыққа тап болған архиепископтығының қарапайым табысын толықтыру үшін, келесі жылы патшайым оны "жақсы күндердің орнына" Сент-Патрик деканатына уақытша тағайындады. Одан бөлек, ол жаңадан құрылған шіркеу мәселелері жөніндегі комиссияның төрағасы болып тағайындалды. Бұл Меттің өте құрметті епискобы Хью Брейдимен қарым-қатынастың ушығуына себеп болды. 1567 жылы Лофтус Оксфорд епископы болған Хью Кервеннің қызметтен босатылуына сәтті ықпал етіп, Мит епискобының қарсы талаптарын жеңіп, Дублин архиепискобы болып тағайындалды, онда патшайымнан шіркеуде реформалар жүргізуі күтілді. Бірнеше рет ол уақытша Лорд-Кейпердің міндеттерін атқарды, ал 1581 жылдың тамызында Ирландияның Лорд-канцлері болып тағайындалды, бұл үшін Николас Уайтпен, Ирландиядағы Роллдар сақтаушысымен ұзақ дауласулар болды. Лофтус өзінің қаржылық жағдайын жақсарту үшін қосымша лауазымдар алуға тырысып (1567 жылы Сент-Патрик деканатынан кетуге мәжбүр болды) және мемлекеттік қызметте сыбайлас жемқорлыққа қатысты көптеген айыптауларға ұшырады. 1582 жылы Лофтус жер сатып алып, Ратфарнхемде қамал салды, ол 1585 жылдан бастап онда тұрды (жақында ол қайта жаңартылып, көпшілыққа көрсетілуде).
Loftus made the acquaintance of the Queen's favourite Thomas Radclyffe, 3rd Earl of Sussex and served as his chaplain in Ireland in 1560. In 1561 he became chaplain to Alexander Craike, Bishop of Kildare, and Dean of St Patrick's in Dublin. Later that year he was appointed Rector of Painstown, County Meath, and earned a reputation as a learned and discreet advisor to the English authorities in Dublin. In 1563, he was consecrated archbishop of Armagh at the unprecedented age of 30 by Hugh Curwen, Archbishop of Dublin. Following a clash with Shane O'Neill, Chief of the Name of Clan O'Neill, Lord of Tír Eoghain, and the real power in Ulster during these years, Loftus moved his residence to Dublin in 1564. To supplement the meager income of his troubled archbishopric he was temporarily appointed to the Deanery of St Patrick's by the queen in the following year, "in lieu of better times ahead". He was also appointed president of the new Commission for Ecclesiastical Causes. This led to a serious quarrel with the highly respected Bishop of Meath, Hugh Brady. In 1567 Loftus, having lobbied successfully for the removal of Hugh Curwen, who became Bishop of Oxford, and having defeated the rival claims of the Bishop of Meath, was appointed Archbishop of Dublin, where the queen expected him to carry out reforms in the Church. On several occasions, he temporarily carried out the functions of Lord Keeper, and in August 1581 he was appointed Lord Chancellor of Ireland after an involved dispute with Nicholas White, Master of the Rolls in Ireland. Loftus was constantly occupied in attempts to improve his financial position by obtaining additional preferment (he had been obliged to resign the Deanery of St Patrick's in 1567) and was subject to repeated accusations of corruption in public office. In 1582 Loftus acquired land and built a castle at Rathfarnham, which he inhabited from 1585 (and which has been recently restored to public view).
Реформация
1569-1570 жылдары Ирландия саясатындағы дау-жанжалдар Мунстердегі Бірінші Десмонд көтерілісімен және 1570 жылы Папа Пий V-нің жариялаған Regnans in Excelsis атты папалық бұйрығымен діни сипатқа ие болды. Бұл бұйрық Елизавета патшайымды діни адалдықтан бас тартқаны және оның билігіндегі католиктерді діни қудалау салдарынан қауымнан шығарып, тақтан түсіруге үкім шығарды. Осыдан кейін, бұрынғыдан гөрі әлдеқайда көп, тіпті саяси көзқарасы жоқ католиктер де патшайым мен оның шенеуніктер тарапынан сатқындықпен қарастырылды. 1583 және 1584 жылдар аралығында архиепископ Лофт Кашелдің Рим-католик архиепискобы Дермот О’Хурлидің тұтқындалуына, азапталуына және өлім жазасына кесілуіне жетекшілік етті. Архиепископ О’Хурли өзінің діни миссиясынан басқа ештеңемен айналыспағанын және Ирландияның кардинал-протекторынан Екінші Десмонд көтерілісінің басшыларына хат жеткізуден бас тартқанын мәлімдесе де, сэр Фрэнсис Уолсингем оны азаптауды ұсынды. Лофт Уолсингемге: «Қарапайым тергеу әдісінің нәтижесі болмағандықтан, біз мистер Уотерхаус пен мистер Секретарь Фентонға оны сіздің құрметіңіз кеңес бергендей, аяқтарын отқа күйдіретін ыстық етік кигізіп азаптауды бұйрық бердік», - деп жауап берді. Ирландия судьялары О’Хурлиге қарсы айғақ таба алмаса да, 1584 жылдың 19 маусымында Лофт пен сэр Генри Уоллоп Уолсингемге: «Біз маршалға оны өлімге кесуге рұхсат бердік, ол орындалды және осылайша ел ең зиянды мүшесінен құтылды», - деп хабарлады. Бұл кезеңде Лофт туралы көп жазылды, бірақ 1584 және 1591 жылдар аралығында ол сэр Джон Перротпен Ирландия университетінің орналасқан жеріне қатысты бірнеше дауға қатысты. Перрот Дублиндегі Сент-Патрик соборының жаңа университет орны ретінде пайдалануын қаласа, Лофт оны Дублиндегі протестанттық құлшылықтың басты орны ретінде сақтап қалуға тырысты (сондай-ақ өзі үшін табыс көзі ретінде). Архиепископ өзінің қолдаушысы, королева Елизавета I-нің көмегімен дауды жеңіп алды және Дублиндегі Тринити колледжі қазіргі орналасқан жерінде, Кембридждегі ескі колледжінің атымен құрылды, ал собор өзгеріссіз қалды. Лофт 1593 жылы оның бірінші провосты болып тағайындалды. Діни және саяси қарсылық мәселесі екі Десмонд көтерілісі (1569-83) және Тоғыз жылдық соғыс (1594-1603) кезінде де жалғасты, екеуі де Англо-испан соғысымен (1585-1604) бір уақытта болды, оның барысында Ирландияның кейбір гелдік ақсүйектері Папалық және Елизаветаның басты жауы Испания королі Филипп II-нің жасырын қолдауын алды. Елдің тұрақсыздығына байланысты протестантизм ағылшын немесе гэль тілінде сөйлейтін Ирландияда аз табысқа жетті, бұл Шотландия, Мэн аралы және Уэльстегі кельт тілінде сөйлейтін халықтарға кері келді. Протестантизм әскери жаулап алумен байланысты болды және көптеген адамдар оны жек көріп, қарсы болды. Саяси-діни қақтығысты Адам Лофт бейнеледі, ол Ирландияның архиепискобы және лорд-канцлері қызметін атқарды. Осылайша, ғасырлар бойы өлім-жұдырыққа душар болған, бірақ қазір көбінесе католик болып қалған гиберно-нормандармен галликалық ирланд отбасылары арасында күмәнді одақ құрылды.
In 1569–1570 the divisions in Irish politics took on a religious tinge with the First Desmond Rebellion in Munster and Pope Pius V's 1570 papal bull Regnans in Excelsis. The bull sentenced Queen Elizabeth to excommunication and deposition for both heresy and the religious persecution of the Catholics under her rule. Thereafter, to a much greater extent than before, all Roman Catholics, even those who were completely apolitical, were regarded as traitors by the Queen and her officials. Between 1583 and 1584, Archbishop Loftus took a leading part in the arrest, torture, and execution of Dermot O'Hurley, the Roman Catholic Archbishop of Cashel. Even though Archbishop O'Hurley revealed that he was not involved in anything except his religious mission and that he had refused to carry letters from the Cardinal Protector of Ireland to the leaders of the Second Desmond Rebellion, Sir Francis Walsingham suggested he should be tortured. Loftus replied to Walsingham: "Not finding that easy method of examination does any good, we made a command to Mr. Waterhouse and Mr. Secretary Fenton to put him to the torture, such as your honour advised us, which was to toast his feet against the fire with hot boots". Although the Irish judges repeatedly decided that there was no case against O'Hurley, on 19 June 1584 Loftus and Sir Henry Wallop wrote to Walsingham "We gave warrant to the knight marshal to do execution upon him, which accordingly was performed, and thereby the realm rid of a most pestilent member". Much has been written about Loftus during this time but between 1584 and 1591; he had a series of clashes with Sir John Perrot on the location of an Irish University. Perrot wanted to use St Patrick's Cathedral, Dublin as the site of the new University, which Loftus sought to preserve as the principal place of Protestant worship in Dublin (as well as a valuable source of income for himself). The Archbishop won the argument with the help of his patron, Queen Elizabeth I, and Trinity College Dublin was founded at its current location, named after his old college at Cambridge, leaving the Cathedral unaffected. Loftus was named as its first Provost in 1593. The issue of religious and political rivalry continued during the two Desmond Rebellions (1569–83) and the Nine Years' War (1594–1603), both of which overlapped with the Anglo Spanish War (1585–1604), during which some rebellious members of the Gaelic nobility of Ireland were covertly aided by the Papacy and by Elizabeth's arch enemy King Philip II of Spain. Due to the unsettled state of the country, Protestantism made little progress in English speaking or Gaelic Ireland, in direct contrast to the similarly Celtic language speaking people of Scotland, the Isle of Man, and Wales. Protestantism came to be associated with military conquest and was intensely hated by many. The political religious overlap was personified by Adam Loftus, who served as Archbishop and as Lord Chancellor of Ireland. An unlikely alliance accordingly formed between Gaelic Irish families and the Hiberno Norman "Old English", who had been mortal enemies for centuries but who now mostly remained Roman Catholic.
Өлім
Лофтус 1605 жылы Дублинде қайтыс болды және болашақ ұрпақтар үшін сақтап қалуға көмектескен ғимаратта жерленді, ал оның көптеген портреттері бүгін ол негізін қалаған Университеттің қабырғаларында ілінеді. Әйелі Джейн (Пурдон) мен екі ұлын (олардың 20 баласынан) Сент-Патрик шіркеуіндегі отбасылық мазарда жерлеген Адам Лофтус Кевин көшесіндегі Епископ сарайында "қартайып" қайтыс болды және сол мазарда отбасына қосылды. Лофтустың ынтасы мен тиімділігі корольдік таққа отырғаннан кейін Яков I тарапынан жоғары бағаланды.
Loftus died in Dublin in 1605 and was interred in the building he had helped to preserve for future generations, while many of his portraits hang today within the walls of the University which he helped found. Having buried his wife Jane (Purdon) and two sons (of their 20 children) in the family vault at St. Patrick's, Adam Loftus died at his Episcopal Palace in Kevin Street "worn out with age" and joined his family in the same vault. Loftus' zeal and efficiency were commended by James I upon the king's accession.
Тұлға
Элрингтон Болл оны Елизавета Ирландиясындағы ең беделді сот судьясы деп сипаттайды, ол өзінің күшті мінезімен тұстастарының бәрінен биік тұрды.
Elrington Ball describes him as the dominant judicial figure in Elizabethan Ireland, who through his exceptional strength of personality towered above all his contemporaries.