Кіріспе
Едо дәуірінде (1603-1868) Жапония қылмыскерлерге түрлі жазалар қолданған.
During the Edo period, Japan (1603 1868) used various punishments against criminals.
Қылмыстық еңбек
Орташа жазаны талап ететін қылмыстар үшін сотталғандар Эдо шығанағындағы Ишикава-джима сияқты еңбек лагерьдерінде жұмыс істеуге жіберілуі мүмкін. Ауыр қылмыстар Садо аралындағы алтын кенінде жұмыс істеуге әкелуі мүмкін. 1590 жылы Хидэёси «еркін емес еңбек» немесе құлдықты тыйым салған; бірақ келісімшарттық және міндетті еңбек түрлері кезеңдік қылмыстық кодекстердегі мәжбүрлі еңбекпен бірге сақталды. Мысалы, Эдо дәуірінің қылмыстық заңдары Готоке рейдзоның (Токугава үйінің заңдары) 17-бабында өлім жазасына кесілген қылмыскерлердің жақын туыстарына «еркін емес еңбек» тағайындаған, бірақ бұл практика кеңінен таралған жоқ. 1711 жылғы Готоке рейдзо 1597 мен 1696 жылдар аралығында қабылданған 600-нан астам жарлықтан құрастырылған. Сондай-ақ, әйел сотталғандар қабырғалы «қызыл шамдар» аудандарында, ең әйгілісі Йошиварада, құл және жезөкше ретінде жұмыс істеуге сотталуы жиі кездесетін.
Конфискация
Саудагерлерге ерекше бағытталған жаза – кешо, яғни кәсіпорынды тәркілеу.
Дене жазасы
Қолға бұғау салу үкіметке үй қамауындағы қылмыскерді жазалауға мүмкіндік берді. Қылмыстың ауырлығына байланысты, жаза 30, 50 немесе 100 күнге созылуы мүмкін еді. Ұрлық және төбелес сияқты қылмыстар үшін қамшылау жиі қолданылатын жаза болды. Эдо дәуірінің басында, қамшылаудың орнына мұрын немесе құлақ кесу жазасы қолданыла бастады. Эдоның 8-ші шогуны Токугава Йошимуне 1720 жылы соттағы қамшылау жазасын, немесе татакиді енгізді. Сотталған қылмыскерге ең көп 100 қамшы салынуы мүмкін еді. Самурайлар мен дін қызметкерлері қамшылаудан босатылды, ал жаза тек қарапайым халыққа ғана қолданылды. Қылмыскердің барлық сыртқы киімдері шешіліп, жамбасы мен арқасы қамшымен сапырылды. Қамшылау жазасы 1867 жылға дейін қолданылды, бірақ 1747 жылдан 1795 жылға дейін мерзімімен тоқтатылып тұрды. Еркектер де, әйелдер де қамшылауға кесілуі мүмкін еді, бірақ Эдо дәуірінің орта кезеңінде әйелдер қамшыланған орнына түрмеге қамалды.
Сабақ жазасының пайда болуы
757 жылы қытайлықтардың ықпалымен "Йоро Ритсурио" (養老律令) заң жүйесі қабылданды және бес сот жазасы (五刑) енгізілді. Бес сот жазасының екеуі қамшылаумен байланысты. Жеңіл қамшылау 10-ден 50-ге дейін қамшылауды көздейтін, ал ауыр қамшылау 60-тан 100-ге дейін соққыны талап ететін. Дегенмен, құлға ең көп 200 қамшы соққысы тағайындалуы мүмкін еді. Бұл қамшылау жазалары тек еркек қарапайым халыққа ғана қолданылды. Ақсүйек тұтқындар мен қарапайым әйелдерге қолға кісен салу немесе айыппұл салу жазасы берілуі мүмкін. Сотталған қылмыскерді қамшымен дүрелеген кезде, соққылардың жартысы арқаға, жартысы ішке тиді. Кейде, егер сотталған адамның соққы тигізетін жерін өзгерту туралы өтініші мақұлданса, соққылар тек арқаға немесе ішке ғана тигізілетін. Соғыс жүргізген мемлекеттер дәуірінде қамшылау көбінесе бас кесумен алмастырылды.
Flogging stipulated 60 to 100 strokes. However, a slave could be sentenced to up a maximum of 200 lashes. These flogging penalties only applied to male commoners. Convicts of the nobility, along with female commoners, might be sentenced to the imposition of handcuffs or a fine. When a convicted criminal was flogged, half the number of lashes were typically applied to the back, half to the buttocks. At times, if the convict's request to change the lash target was sanctioned then the lashes would be applied only to the back or to the buttocks. By the Age of Warring States, flogging had been largely replaced by decapitation.