Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияда жалпы сайлау 1887 жылғы Жаңа Зеландиядағы жалпы сайлау 26 қыркүйекте Жаңа Зеландия Парламентінің оныншы сессиясына 95 депутатты сайлау үшін өтті. Маорилер 7 қыркүйекте дауыс берді. 175 410 дауыс берілді (67,1% дауыс беру). 5 орынға бір ғана үміткер келді.
General election in New Zealand
The 1887 New Zealand general election was held on 26 September to elect 95 MPs to the tenth session of the New Zealand Parliament. The Māori vote was held on 7 September. 175,410 votes (67.1% turnout) were cast. In 5 seats there was only one candidate.
1887 сайлауды қайта бөлу
1887 жылғы "Репрезентация туралы" заң сайлау шекараларын қайта қарау процедурасына үлкен әсер етті. Тексеру жұмысы депутаттар құратын комитеттерден тұрақты өкілдік комиссиясына берілді. Заңда 2,000 адамнан астам халқы бар округтерді қоспағанда, барлық тағайындалған округтерге 18% -дық ел квотасы қолданылуы және барлық сайлаушылар 750 адамнан тұратын төзімділік аясында бірдей номиналды халыққа ие болуы керектігі көрсетілген. Сондай-ақ, сайлау шекаралары Жаңа Зеландияда әрбір санақтан кейін қайта қаралуы керек деп белгіленген. 1887 жылғы сайлауды қайта бөлу кезінде, Депутаттық комиссия 1887 жылғы Депутаттық заң арқылы "мүмкіндігінше" қолданыстағы сайлаушыларды ұстап тұруды талап еткенмен, Солтүстік аралдағы халық санының жылдам өсуі үш орынды Оңтүстік аралдан солтүстікке ауыстыруды талап етті. Он жаңа сайлаушылар құрылды: , , , , , , және бір бұрынғы сайлаушылар, , қайта құрылды. 1887 жылы әр бес жылдық халық санағынан кейін сайлаушылар шекарасын қайта белгілеу үшін тәуелсіз өкілдік комиссиясы құрылды. Елдік квота 18% -ға дейін қысқарды. 10 фунт стерлинг талапкердің депозиті енгізілді.
The Representation Act 1887 had major implication for the procedure of revising electoral boundaries. The revision task was transferred from committees formed by MPs to a permanent Representation Commission. The act specified that a country quota of 18% be applied to all designated districts that excluded boroughs with a population above 2,000 people, and that all electorates were to have the same nominal population within a tolerance of 750 people. It was also stipulated that electoral boundaries were to be reviewed after each New Zealand census. In the 1887 electoral redistribution, although the Representation Commission was required through the Representation Act 1887 to maintain existing electorates "as far as possible", rapid population growth in the North Island required the transfer of three seats from the South Island to the north. Ten new electorates were created: , , , , , , ,
, , and One former electorate, , was recreated. 1887 was the year the Independent Representation Commission was established to redraw electorate boundaries after each five yearly population census. The country quota was reduced to 18%. A £10 candidate's deposit was introduced.
Қасқыр құс қызметі
Стоут Фогель үкіметі қатты ұтылды. Тек 34 депутат үкіметке қолдау білдірді, ал 52 оппозициялық депутаттар және тоғыз тәуелсіз депутат сайланды. Бұл 1887 жылдың қыркүйегінде Веллингтонда мүшелері үкімет құру үшін жиналған кезде үлкен шатасуға әкелді. Джон Брайс, Уильям Роллстон және Роберт Стоут өз орындарынан айырылды. Сэр Джон Холл оның тым есейгенін айтты. Сэр Джулиус Фогельдің саясатын сайлаушылар қабылдамады. Сондықтан Гарри Аткинсонға балама жоқ еді, екі апталық келіссөздерден кейін ол 11 қазанда министрлікті жариялады. Бұрын тек екі ғана министр онымен қызмет еткен. "Қоңырқас" қызметі ұзаққа созылмайды деп күтілді, бірақ солай болды. 1887 және 1888 жылдар Ұзақ депрессияның ең нашар жылдары болды, ал Аткинсон жалақыны қысқартты, несиелер алды және кедендік баждарды көтерді. Ол байлар арасында танымал болмады, бірақ олар оппозиция лидерлері Грей мен Балланстан одан да қорқып жүрді. 1890 жылы Аткинсон палатада сөйлеуге дәрменсіз болды.
The Stout Vogel government had been soundly beaten. Only 34 returned members supported the government, whilst 52 opposition MPs were elected as well as nine independents. This led to much confusion in Wellington in September 1887 when the members gathered to form a government. John Bryce, William Rolleston and Robert Stout had all lost their seats. Sir John Hall said he was too old. Sir Julius Vogel's policies had been rejected by the voters. So there was no alternative to Harry Atkinson, and after two weeks of negotiations he announced a ministry on 11 October. Only two ministers had served with him before. The Scarecrow Ministry was not expected to last, but did. The years 1887 and 1888 were the worst of the Long Depression, and Atkinson cut salaries, raised loans and raised customs duties. He was not popular with the wealthy, but they feared the Opposition leaders Grey and Ballance even more. By 1890 Atkinson was too ill to make speeches in the House.