Жаңа Зеландияның тәуелділік кезеңіндегі провинциялар: тарихы, құрылысы, 1846-1873 жылдар аралығындағы өзгерістер мен орталық үкіметке қатысты талаптар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тынық мұхитындағы Британ тажының колониялық бөлімшелері
Divisions of the Crown colony in the Pacific Ocean
Жаңа Зеландия колониясының провинциялары – ел ішіндегі үкімет нысаны болды. 1846 жылы Жаңа Зеландия жауапты үкіметі жоқ Британ тажының колониясы болған кезде, екі провинция (Жаңа Ольстер және Жаңа Мунстер) құрылды. Әр провинцияның өз заң шығару кеңесі мен губернаторы болды. 1852 жылғы Жаңа Зеландия Конституциялық заңы қабылданғаннан кейін провинциялар алты жоспарланған елді мекен немесе «колониялар» айналасында қайта құрылды. 1873 жылға қарай провинциялардың саны тоғызға дейін өсті, бірақ олар бір-бірінен көп оқшауланбады және орталық үкімет құру талаптары туды. 1875 жылы Жаңа Зеландия Парламенті провинциялық үкіметтерді тарату туралы шешім қабылдады, және олар 1876 жылдың қараша айында таратылды. Олардың орнына кейіннен аумақтық билік органдарымен алмастырылған округтер келді. Таратылғаннан кейін провинциялар провинциялық аудандар деп аталды. Олардың ең маңызды қалдырған мұрасы – мерейтой күндері мемлекеттік демалыстардың географиялық шекараларын анықтау үшін кейбір провинциялық шекараларды пайдалану.
The provinces of the Colony of New Zealand existed as a form of sub national government. Initially established in 1846 when New Zealand was a Crown colony without responsible government, two provinces (New Ulster and New Munster) were first created. Each province had its own legislative council and governor. With the passing of the New Zealand Constitution Act 1852 the provinces were recreated around the six planned settlements or "colonies". By 1873 the number of provinces had increased to nine, but they had become less isolated from each other and demands for centralised government arose. In 1875 the New Zealand Parliament decided to abolish the provincial governments, and they came to an end in November 1876. They were superseded by counties, which were later replaced by territorial authorities. Following abolition, the provinces became known as provincial districts. Their principal legacy is the use of some provincial boundaries to determine the geographical boundaries for anniversary day public holidays.
Жауапты үкімет: 18531876
Жаңа провинциялар 1852 жылғы Жаңа Зеландия Конституциясы заңымен құрылды. Бұл заң квази-федералды үкімет жүйесін орнатып, елді Окленд, Нью-Плимут, Веллингтон, Нельсон, Кентербери және Отаго деген алты провинцияға бөлді. Әр провинция өз заң шығару органы – провинциялық кеңесті сайлады, сондай-ақ кеңеске мүше емес суперинтендантты сайлады. Кеңестер сайлаудан кейінгі алғашқы отырысында спикерді сайлады. Бас сайлаулардағыдай, 21 жастан асқан және жылына 50 фунт стерлингтен кем емес еркін мүлікке ие еркектер сайлауға қатыса алатын болды. Алғашқы провинциялық сайлау 1853 жылғы бас сайлаумен бірдей күні өтті. Губернатор Джордж Грей провинциялық және бас сайлауларға бірдей бұйрық бергенімен, провинциялық кеңестер 1854 жылдың мамыр айында бас ассамблеядан бұрын жиналды. Жаңа Зеландия Конституциясын өзгерту туралы 1857 жылғы заң суперинтенданттың орынбасарын тағайындауды қарастырды.
New provinces were formed by the New Zealand Constitution Act 1852. This Act established a quasi federal system of government and divided the country into the six provinces of Auckland, New Plymouth, Wellington, Nelson, Canterbury, and Otago. Each province elected its own legislature known as a provincial council, and elected a superintendent who was not a member of the council. The councils elected their speaker at their first meeting after elections. As with general elections, elections were open to males 21 years or older who owned freehold property worth £50 a year. The first provincial elections were held at the same time as the 1853 general elections. While Governor George Grey had issued the writs for the provincial and general elections at the same time, the provincial councils met before the general assembly met, in May 1854. The New Zealand Constitution Amendment Act 1857 provided for the appointment of a deputy superintendent.
Жаңа провинциялар туралы 1858 жылғы заң
Конституциялық акт қосымша провинциялар құруды көздеді, ал провинциялық үкіметтердің бастапқы орталықтары мен алыс елді мекендер арасындағы еуропалық қоныстардың таралуы кеңейгенде, Бас Ассамблея 1858 жылғы Жаңа провинциялар заңын қабылдады. Бұл заң 500 мыңнан 3 миллион акрға (2000–12000 км²) дейін жері бар және кемінде 1000 еуропалық тұрғыны бар аудандарға, сайлаушылардың кемінде 60% келісімін алған жағдайда, бөліну үшін үміткерлік етуге мүмкіндік берді. Осының нәтижесінде, 1858 жылдың 1 қарашасында Хоукс-Бэй провинциясы Веллингтондан, 1859 жылдың 1 қарашасында Марлборо провинциясы Нельсоннан, ал 1861 жылдың 1 сәуірінде Саутленд провинциясы Отагодан бөлінді. Жаңа Плимут та осы заң бойынша атын Таранакиге өзгертті. Осы заң бойынша құрылған провинциялар өздерінің басшыларын (суперинтенданттарды) өзгеше тәртіппен сайлады. Провинциялық кеңестің мүшелері сайлау тізімінде тіркелген тұлпарларды көпшілік дауыспен басшы етіп сайлайтын. Егер бұл тұлпар сайланған мүше болса, бос орынды толтыру үшін қосымша сайлау өткізілетін. Жаңа Зеландияның провинциялары құрылғаннан кейін-ақ ұзаққа созылған саяси пікірталас нысаны болды. Бас Ассамблеяда екі топ пайда болды: күшті орталық үкіметті жақтаған "Орталықшылдар" және күшті аймақтық үкіметтерді жақтаған "Облыстықтар". Бас Ассамблеяның орталықшыл мүшелері провинцияларды мүддеші және жемқорлыққа бейім деп қарады. Мысалы, теміржол салу кезінде үш провинция (Австралиядағыдай) теміржолдарды әртүрлі рельс енімен салды, Кентербери провинциялық теміржолдары "кең" енмен, ал Саутленд теміржолдары "стандартты" енмен салынды. Осының салдарынан, 1870 жылғы Қоғамдық жұмыстар заңы қолданылатын рельс енін біркелкілендірді, ал Отагоның алғашқы теміржолы – Порт Чалмерс теміржолы жаңа "стандартты" тар енмен салынды. Колониялық қазынашы (кейін Премьер-министр) Джулиус Фогель 1870-ші жылдардағы иммиграция және қоғамдық жұмыстар саясатын іске қосты, 10 миллион фунт стерлингтік үлкен соманы қарызға алып, жолдар, теміржолдар және байланыс салаларының маңызды инфрақұрылымын дамытуға мүмкіндік берді, осының бәрі орталық үкімет тарапынан басқарылды. Бұл провинциялардың билігін едәуір әлсіретті. Провинциялар ақыры 1875 жылғы Провинцияларды жою заңымен таратылды.
The Constitution Act provided for the creation of additional provinces, and when the spread of European settlements between the original centres of the provincial governments and the outlying settlers grew, the General Assembly passed the New Provinces Act 1858. This Act allowed any district of between 500 thousand and 3 million acres (2,000–12,000 km2) of land with a European population of no fewer than 1,000 people to petition for separation provided that at least 60% of electors agreed. As a result, Hawke's Bay Province separated from Wellington on 1 November 1858; Marlborough Province from Nelson on 1 November 1859; and Southland Province from Otago on 1 April 1861. New Plymouth also changed its name to Taranaki under the same Act. Provinces established under this act elected their superintendents in a different way. Members of the provincial council would elect a suitable person listed on the electoral roll as superintendent by a majority. If such a person was an elected member, this would result in a by election to fill the vacancy. Almost as soon as they were founded, New Zealand's provinces were the subject of protracted political debate. Two factions emerged in the General Assembly: "Centralists", favouring a strong central government and "Provincialists", favouring strong regional governments. The Centralist members of the General Assembly regarded the provinces as inherently self interested, and prone to pork barrel politics. In the construction of railways, for example, three of the provinces had constructed railways (as was the case in Australia) to different track gauges, with Canterbury Provincial Railways being built to "broad" gauge, Southland's railways being built to "standard" gauge. As a result, the Public Works Act of 1870 standardised the gauge to be used, and Otago's first railway, the Port Chalmers railway, was built to the new "standard" narrow gauge. Colonial Treasurer (and later Premier) Julius Vogel launched his Great Public Works policy of immigration and public works schemes of the 1870s, borrowing the massive sum of 10 million pounds, to develop significant infrastructure of roads, railways, and communications, all administered by the central government. This diminished the power of the provinces greatly. The provinces were finally abolished by the Abolition of Provinces Act 1875,
Ауыстыру
Провинциялар жойылғаннан кейін, олар әкімшілік функциялары жоқ провинциялық аудандардың заңды мәртебесін алды. Жергілікті билік сайланған қалалық және округтік кеңестерге жүктелді. 1876 жылғы Округтар заңы ескі провинциялардан 63 округ құрды. Провинциялардың бұрынғы шекаралары 1877 жылғы Білім туралы заң бойынша құрылған білім беру кеңестері және Жер және кадастр департаменті сияқты бірнеше мемлекеттік департаменттердің кеңселері үшін әкімшілік аймақтар ретінде пайдаланылды. Жою кезінде түрлі жауапкершіліктер басқармаларға жүктелді. Мысалы, 1877 жылғы Білім беру заңы Окленд, Гамильтон, Хокс-Бей, Таранаки, Вангануи, Веллингтон, Нельсон, Вестленд, Саутленд, Кентербери және Отаго аудандары үшін білім беру кеңестерін құрды. 1989 жылы округтар кеңейтілген аудандық кеңестермен алмастырылды. Жер және кадастр департаменті елді Окленд (Солтүстік), Окленд (Оңтүстік), Хокс-Бей, Гисборн, Таранаки, Веллингтон, Кентербери, Марлборо, Нельсон, Вестленд, Отаго және Саутленд жер аудандарына бөлді. Жаңа Зеландия регби одағы 1892 жылы құрылды, оның негізгі мүшелері провинциялар болды: Окленд†, Хокс-Бей†, Таранаки†, Манавату, Вангануи, Вайрарапа, Веллингтон†, Нельсон†, Марлборо† және Оңтүстік Кентербери. Сол кезде Оңтүстік аралдың үш ірі провинциялық одағы – Кентербери†, Отаго† және Саутленд† – НЗРУ-ның орталық билігіне қарсылық көрсетті.
Upon the abolition of the provinces, they took the legal status of provincial districts, which had no administrative functions. Local government was vested in elected borough and county councils. The Counties Bill of 1876 created 63 counties out of the old provinces. The former boundaries of the provinces served as administrative areas for the education boards set up under the Education Act of 1877 and for the offices of several Government Departments, including the Department of Lands and Survey. Upon abolition, various responsibilities were delegated to boards. For example, the Education Act 1877 created the Education Boards for Auckland, Hamilton, Hawkes Bay, Taranaki, Wanganui, Wellington, Nelson, Westland, Southland, Canterbury and Otago districts. In 1989 the counties were replaced by enlarged district councils. The Department of Lands and Survey split the country into the Land Districts of Auckland (North), Auckland (South), Hawkes Bay, Gisborne, Taranaki, Wellington, Canterbury, Marlborough, Nelson, Westland, Otago and Southland. The New Zealand Rugby Union was formed in 1892 with foundation members principally being provinces: Auckland†, Hawke's Bay†, Taranaki†, Manawatu, Wanganui, Wairarapa, Wellington†, Nelson†, Marlborough† and South Canterbury. At the time, three major South Island Provincial Unions – Canterbury†, Otago† and Southland† – resisted the central authority of the NZRU.