Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хайме Гил де Биедма и Альба (13 қараша 1929 – 8 қаңтар 1990) – испандық Азамат соғысынан кейінгі ақын. Ол 1929 жылғы 13 қарашада Нава-де-ла-Асунсьон қаласында дүниеге келген. Өліміне шамамен он жыл бұрын өлең жазуды тоқтатты. Ол өзі ойлап тапқан кейіпкер – ақын Хайме Гил де Биедманың, сол есімді сыйлы буржуазиялық кәсіпкерден өзгеше, айтар сөзі қалмағанын және әдеби ортада ақын рөлін ойнауды жалғастырудан бас тартқанын мәлімдеді. Ол 1990 жылғы 8 қаңтарда ЖИТС салдарынан туған аурулардың күшеюінен қайтыс болды.
Jaime Gil de Biedma y Alba (13 November 1929 – 8 January 1990) was a Spanish post Civil War poet. He was born in Nava de la Asunción on 13 November 1929. He stopped writing poetry some ten years before his death. He insisted that the character he had invented, the poet Jaime Gil de Biedma, as opposed to the respectable bourgeois businessman of the same name, had nothing left to say and he refused to go on playing the role of a poet in literary society. He died on 8 January 1990 of complications due to AIDS.
Ағылшын ықпалы
Оқырмандары арасында ол қазіргі түбектік әдебиет саласындағы ең толыққанды англофилдердің бірі саналады. Бұл англофилияны Т.С. Элиоттың "Төрт квартет" атты шығармасын алғаш оқығанда сезімдері тудырған. Ол сондай-ақ, жоғары әлеуметтік статусы бар жас испандыққа лайық франкофил де болды, өйткені испан қоғамы 20 ғасырдың басына дейін "француздануға" бейімділігімен әйгілі болған. Бұл жағдай Гил де Биедма және Луис Сернуда сияқты ақындардың ықпалымен өзгерді. Оның ағылшын-американдық мәдениетке өмір бойы адалдығы мен сіңірілуі 1953 жылы Оксфордта оқығанда нығайды, онда ол Т.С. Элиотты (В.Х. Ауден және Стивен Спендермен бірге) алғаш рет ағылшын тілінде оқыды, осылайша ағылшын-американдық ақынның туындыларына өмір бойы құмарлық танытты. Сонымен қатар, Маниланың көптеген ағылшын тілді орталарында өткізген ұзақ уақыты оның англофилдік әдеби сезімталдығына да үлес қосты және ол көптеген жағдайларда Англияны өзінің "екінші өтаны" деп жариялап, өзін "көп жағдайда англосаксон әдеби дәстүрінің өнімі" деп айтты. Дегенмен, ол испан және француз дәстүрлерімен де саналы байланыс орнатқан.
Among his readers, he is considered one of the most consummate Anglophiles in the field of contemporary peninsular literature. This Anglophilia was initiated when he first read T. S. Eliot's Four Quartets (translated in 1952). He was also a considerable Francophile as befitted a young Spaniard of his elevated social class, bearing in mind that Spanish society had always been notoriously 'afrancesada' until well into the 20th century. This state of affairs begin to change under the influence of poets like Gil de Biedma and Luis Cernuda. His lifelong adherence to and assimilation of Anglo American culture was consolidated by his studies in Oxford in 1953 where he read T. S. Eliot for the first time in English (along with W. H. Auden and Stephen Spender), thus beginning a lifelong fascination with the work of the Anglo American poet. Moreover, the long periods spent in the largely Anglophone circles of Manila would also contribute to his Anglophile literary sensibility and on numerous occasions he would declare England to be his 'segunda patria', his second country, and would also say that he was 'in great measure, a product of the Anglo Saxon literary tradition. Even though, also shows conscious relations with Spanish and French tradition.
50-ші жылдар ұрпағы
Поэтикалық тұрғыдан алғанда, Гил де Бидма "50-ші жылдар ұрпағы" деп аталатын ақындар тобына жатады, бұл Азаматтық соғыстан кейін дамыған әлеуметтік реализмнен туындаған ақындарды білдіретін шартты термин. Соғыстан кейінгі бұрынғы ақындар көбінесе әлеуметтік мәселелерге ден қойып, поэзияның өзіне мән бермесе, "50-ші жылдар ұрпағының" өкілдері – Гил де Бидма, Анхель Гонсалес, Хосе Анхель Валенте және Франсиско Бринес сияқты ақындар демократия мен сыныптық күрес туралы ойлармен бірге, өз туындыларының әдеби ерекшеліктерін де ескереді. Олар Испанияға, ішінара Сернуданың соңғы жылдардағы ықпалы арқасында, Лангбаум "тәжірибе поэзиясы" деп атаған, 1980-ші жылдардан бастап Испаниядағы басты поэзиялық бағытты әкелді. 1950-1970 жылдар аралығындағы шығармаларында олар жеке ойлар арқылы өмірлік тәжірибелерін қайта жаңартуға тырысты.
Poetically, Gil de Biedma belongs to the group of poets known as the "Generation of '50", a loose term referring to poets who come from the cultivated social realism in the wake of the Civil War. While earlier post war poets focus strongly on social issues and lack attention to the poem itself, poets from Generation of '50 as Gil de Biedma, Ángel González, José Ángel Valente or Francisco Brines, while still concerned with democracy or class struggle, are aware about the literary character of their work. They all introduced in Spain, partly because of the late Cernuda's influence, what Langbaum called poetry of experience', the main poetic trend in Spain from the 1980s. In their writings from 1950 to 1970, at least, they all tried to rearrange intellectually immediate experience, by the means of a fictional self.
Ортақ тақырыптар
Алғашқы өлеңдерінде ол испан диктатурасын қатаң сынады, алғашқы маңызды туындысын "Саяхаттас" деп атады – бұл коммунистерге көңіл білдіретін троцкишіл тіркес. Гил де Биедма әуесқойлыққа және өкінішсіз әлеуметтік өміріне белгілі болды, сондай-ақ бірнеше танымал өлеңдерінде қоғамдық және жеке тұлға арасындағы қақтығысты қарастырды, олардың ең танымалдары – "Хайме Гил де Биедмаға қарсы" немесе "Хайме Гил де Биедманың өлімінен кейін". Франсиско Бринеспен бірге ол поэзиядағы гомоэротикалық тақырыптарды қайта жандандыруға мұрын қойды, бұл, әдетте, эмигрант Луис Сернудадан алған шабыттың нәтижесі болды.
In his early poems, he displays a strong criticism of Spanish dictatorship, titling his first important publication Compañeros de viaje, after a Trotskyist expression for Communist sympathizers. Gil de Biedma was known for his hard partying ways and his unrepentant social life, and addressed the schism between public and private personae in several famous poems, arguably the most well known being 'Contra Jaime Gil de Biedma' ('Against Jaime Gil de Biedma') or 'Después de la muerte de Jaime Gil de Biedma' ('After the death of Jaime Gil de Biedma'). Along with Francisco Brines, he helped to reinvigorate homoerotic topics on poetry, probably inspired by the exiled Luis Cernuda.
Гомосексуализм
Өте консервативті ортада гомосексуал болғандықтан Хайме Гил де Биедма өмірінің көп бөлігінде екі қырлы өмір сүруге мәжбүр болды, соның салдарынан түрлі уақытта кемсітуге және тіпті шантажға ұшырады. Ол сол кездегі заңсыз Испания Коммунистік партиясына қабылданудан бас тартылған, себебі Франконың диктатурасы оның сексуалдық бағытын коммунист екені белгілі болған жағдайда оны қорқыту үшін пайдалануы мүмкін еді. Франконың Испаниясында өмір сүрген, консервативті отбасында тәрбиеленген және Compañía General de Tabacos de Filipinas компаниясында маңызды лауазымды иеленген Гил де Биедма екі жақты ойын ойнады: отбасы мен жұрт алдында ол сыпайы және беделді басшы болды, ал жақын достары мен әріптестерінің арасында ашық гомосексуал, тапқыр және өткір тілді адам ретінде танылды. Көп жағынан оның поэзиясы осы екіжақтылықтың көрінісі болды, себебі ол махаббат, сексуалдық қатынас және романтиканың күнделікті тақырыптарына тікелей тоқталса да, сүйген адамның жынысы ешқашан ашылмайды. Гил де Биедманың поэзиясын "гомосексуалдық поэзия" деп атау – қате пікір. Өмірінің соңына дейін ол поэзиясындағы махаббат талдауын бейтарап ұстауға бекінді: 1980-ші жылдардың аяғында бір журналист Гил де Биедмаға оның поэзиясын гомосексуалдық әдебиет тұрғысынан талдап жатқанын хабарлады. Бұл туралы естіген Гил де Биедма қатты мазаланып, журналист жоспарын іске асырмауы үшін бар күшін салды.
As a homosexual in a strongly conservative environment, Jaime Gil de Biedma was forced to lead a double life for most of his life, and he suffered discrimination and even blackmail at different times. He was rejected for membership of the then illegal Spanish Communist Party, allegedly because Franco's dictatorship could use his sexuality to threaten him if he were discovered to be a communist. Living in Franco's Spain, being part of a conservative family and holding an important position in the Compañía General de Tabacos de Filipinas, Gil de Biedma smartly played a two faced game: in the eyes of his family and the general public, he was a discreet and respectable executive, while, in the company of close friends and peers, he was openly gay, quick witted and with a sharp tongue. In many ways, his poetry was a reflection of this duality, for while it very directly address themes of love, sex and the routine of romance, the gender of the loved one is never disclosed. Referring to Gil de Biedma's poetry as "gay poetry" is a gross misconception. Even at the end of his life, he was adamant about keeping the analysis of love in his poetry neutral: in the late 80s, a journalist contacted Gil de Biedma to let him know he was doing an analysis of his poetry from the point of view of gay literature. Learning this, Gil de Biedma was terribly distressed and went to great lengths to make sure the journalist didn't go through with his plans.
Жеке өмір
Гил де Биедманың қызы – либералды-консервативті саясатшы Эсперанса Агирре Гил де Биедма, Мадрид автономиялық қауымдастығының бұрынғы президенті және Испанияның ең ірі либералды-консервативті партиясы Partido Popular-дың маңызды саясаткерлерінің бірі.
Gil de Biedma's niece is the liberal conservative politician Esperanza Aguirre Gil de Biedma, former president of the Autonomous Community of Madrid and one of the main policy makers in the Partido Popular, Spain's most important liberal conservative party.
Biedma-ның сын зерттеулері
Андреас Доршель, "Мен – өлеңмін. Анықтама: Лирик Хайме Гил де Биедма", Süddeutsche Zeitung № 158 (2001 жылғы 12 шілде), 16-бет (неміс тілінде).
Кароль Виньяльс, Хайме Гил де Биедма: өте күшті тіршілікке толы поэзия, Париж: L'Harmattan 2009. (француз тілінде)
Andreas Dorschel, 'Ich bin das Gedicht. Eine Entdeckung: Der Lyriker Jaime Gil de Biedma', in: Süddeutsche Zeitung Nr. 158 (12 July 2001), p. 16 (in German)
Carole Viñals, Jaime Gil de Biedma: une poésie violemment vivante, Paris: L'Harmattan 2009. (in French)