Луис Сернуда: Испан ақыны және '27 буынының өкілі

Кіріспе

Испан ақыны, "27 ұрпағының" мүшесі (1902 – 1963)

Луис Сернуда Бидон (21 қыркүйек 1902 – 5 қараша 1963) – испан ақыны, "27 ұрпағының" мүшесі. Испания Азамат соғысы кезінде, 1938 жылдың басында ол Ұлыбританияға лекция оқуға барды, бұл оның өмірінің соңына дейін жалғасқан эмиграцияның бастауы болды. 1947 жылы АҚШ-қа көшпес бұрын Глазго және Кембридж университеттерінде оқытты. 1950 жылдары Мексикаға қоныс аударды. Өлең жазумен қатар, француз, ағылшын, неміс және испан әдебиетін қамтитын сын мақалаларының көптеген кітаптарын жариялады. Ол гомосексуализмі туралы ашық айтқан, сол кезде бұл қиын мәселе болғандықтан, Испанияда осы мәселедегі ролі үлгі болып саналды. Оның жинақталған өлеңдері "La realidad y el deseo" деген атпен басылды.

Севилья және ерте өмір

Сернуда 1902 жылы Севильяда, Баррио Санта-Крус, Calle Conde de Tójar 6 (қазіргі Acetres) мекенжайында инженерлер полкінің полковнигінің ұлы болып дүниеге келді. Оның екі әпкесі болған. Оның өлеңдеріндегі балалық шақ естеліктері мен әсерлері, сондай-ақ "Окнос" жинағындағы прозалық өлеңдер оның әрқашан жалғыз, оңаша және ұялатын бала болғанын көрсетеді. Оның отбасындағы бақытсыздығы оны кітаптар мен туған қаласының жарқын көріністері арқылы өмір сүруге итермеледі. Поэзиямен алғашқы кездесуі 9 жасында болды, ол әпкелерінің туыстары Луиза мен Бригида де ла Сотадан алған Беккердің "Рималары" жинағына көз жүгірткенде. Кейін ол бұл оған терең әсер қалдырмағанын айтса да, 1915 жылдан 1919 жылға дейін Севильядағы Эсколапиос мектебінде оқыған кезінде, шамамен 14 жасында өлең жаза бастады. 1914 жылы отбасы Севильяның шетіндегі Прадодағы инженерлер казармасына көшті. 1918 жылы олар Calle del Aire көшесіне көшіп, ол кейін "Perfil del aire" өлеңдерін осы жерде жазды. 1919 жылы ол Севилья университетінде заңгерлік білім ала бастады, ал бірінші курста Педро Салинастың испан тілі мен әдебиеті сабақтарына қатысты. Оның өте ұялшақтығы оның әдеби қызметі туралы айтуына кедерес келтірді, бірақ студенттік журналда жарияланған прозалық өлеңі Салинастың назарына ілікті. Салинас оны қолдап, классикалық испан поэзиясын және заманауи француз әдебиетін оқуға шақырды. Салинастың кеңесімен Сернуда өзінің алғашқы поэзия жинағы "Perfil del aire"ді 1926 жылдың соңында "Litoral" журналын шығара бастаған Мануэль Алтолагирре мен Эмилио Прадосқа жіберді. Сол кезде көптеген журналдар өлеңдер жинағын қосымша ретінде жариялаған. 1920 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол анасы мен әпкелерімен бірге өмір сүруін жалғастырды. 1923 жылы атты әскер полкінде әскери қызметтен өтті.

Мадрид пен Франция

1928 жылы шілдеде анасы қайтыс болды, ал қыркүйектің басында Сернуда Севильядан кетті. Мадридке көшіп барудан бұрын ол Малагада Алтолагирре, Прадос және Хосе Мария Хинохосамен бірнеше күн өткізді. Ол заңгерлік білімі болғанымен, оны іс жүзінде қолдануға ниеттенбеді. Ол поэзияның өзіне ғана шын мәнінде маңызды екенін түсіне бастады. Педро Салинаспен қайта танысып, Висенте Алехандремен кездесті. Салинас оны Тулуза университетінде испан тілінен лектор болып жұмыс істеуге мүдделі етті. Ол қараша айында қызметке кірісіп, бір академиялық жыл бойы жұмыс істеді. 1929 жылдың маусымында Тулузадан оралғаннан бастап 1936 жылға дейін Сернуда Мадридте тұрып, испан астанасының әдеби және мәдени өміріне белсенді қатысты. 1930 жылдың басында Леон Санчес Куестаға тиесілі кітап дүкенде жұмысқа орналасты. Осы кезеңде ол либералды және төзімді Испания құруға тырысқан көптеген ұйымдармен жұмыс істеді. Мысалы, 1932-1935 жылдары Испания Республикасы құрған Misiones Pedagógicas – мәдени-ағарту ұйымының жұмысына қатысты. Бұл оның сол кездегі саяси ұстанымын көрсетеді, бірақ оның Коммунистік партияға ресми түрде қосылғанына ешқандай дәлел жоқ. 1935 жылдың маусымында ол Мадридтегі Вириато көшесінде, Алтолагирре мен оның әйелі Конча Мендестің пәтерінің үстінде жалдамалы пәтерде тұрды. 1936 жылдың сәуір айында Хосе Бергамин осы кітапты өзінің Cruz y Raya журналында жариялады. Келесі басылымдарда осы жинақтың атымен жаңа өлеңдер жеке кітаптар түрінде қосылды. 21 сәуірде Лорка, Салинас, Пабло Неруда, Алтолагирре, Альберти, Алехандре және Бергаминнің өзі қатысқан тойлық кеш өтті.

Британиядағы жер аударылу

1935 жылы Карлос Морла Линчтің, Чили елшілігіндегі дипломат, күнделік жазушы, әуесқой музыкант және жасырын гомосексуал, Мадридте өткізген салонға шақырған кеште Сернуда өзінен тоғыз жас кіші ағылшын ақыны Стэнли Ричардсонмен танысты. Ричардсон бұрын Лондонда Алтолагирре мен Конча Мендеспен кездескен еді. Олар Ричардсон елге оралғанға дейін, 1935 жылдың 20-22 наурызында жазылған өлеңде еске алынған, бірақ қысқа ғана уақытқа созылған қарым-қатынастың куәсі болды. 1938 жылдың ақпанында Ричардсон Оксфорд пен Кембриджде бірқатар лекциялар беруді ұйымдастырды. Сернуда сол кезде Испаниядан бір-екі айға кететінін ойлаған, бірақ бұл оның өмірінің соңына дейін жалғасатын жер аударудың бастамасы болды. Лекциялар өткізілмеді. Дегенмен Ричардсон белгілі байланыстарға ие болды және оған Атолл герцогинясы, Гэвин Хендерсон, 2-ші барон Фарингдон, Қытай елшісі, Ребекка Уэст және Роза Маколей қатысқан кеш ұйымдастырды. Ол кезде Испаниядағы жағдай Сернуданың оралуы қауіпті екенін көрсетті, сондықтан Ричардсон оған Фарингдонның иелігіндегі Итон Хейстингсте эвакуацияланған баск балаларының колониясына қосылуын ұсынды. Англияда бірнеше ай өткен соң, ақшасы қалмаған және ағылшын тілін білмейтін Сернуда Испанияға қайта оралу ниетімен Парижге кетті. Бірақ ол туған жеріндегі оқиғалар туралы хабар алғаннан кейін Парижде қалды. 1938 жылдың тамызында Ричардсон мен Сернуда Парижде қайта кездесті, бірақ Сернуданың сол кездегі хаттарынан көрініп тұрғандай, олардың қарым-қатынасының күші әлсіреген. 1938 жылдың қыркүйегінде Ричардсон оған Кранли мектебінде испан тілінен көмекші маман ретінде жұмысқа орналасты. 1939 жылдың қаңтарында Глазго университетінде лектор болып жұмыс істеді. Ричардсон 1941 жылдың 8 наурызында Ритцте би билеп жатқандағы әуе шабуылынан қаза тапты. Сернуда оған арнап 1942 жылы "Como quien espera el alba" жинағына енген элегия жазды. Бұл оқиғаның әсерлі постскриптумы бар. 1944 жылдың тамызында Кембридж қаласынан серуендеп жүргенде Сернуда Қызыл Крест дүкенінің терезесінде ілінген Ричардсонның суретін байқады. Суреттің артында оның құдасының атының бір бөлігі жазылған. Сернуда оны сатып алды. Оған Глазго да, Шотландия да ұнаған жоқ, бұл оның сол жерде жазған өлеңдерінің көңілсіздігінен байқалады. 1941 жылдан бастап ол жазғы демалысын Оксфордта өткізді, онда соғыстың салдарына қарамастан, көптеген жақсы жабдықталған кітап дүкендері болды. 1943 жылдың тамызында ол Кембридждегі Эммануэль колледжіне көшті, онда оның жағдайы жақсырақ болды. Севильяда ол концерттерге қатысып, музыка оған әрқашан маңызды болды. Кембридж мен Лондонның өнерлі өмірі оған музыкалық білімін дамытуға көмектесті. Моцарт оның ең сүйікті композиторы болды және ол өзінің соңғы жинағында, "Desolación de la Quimera" оған арнап өлең жазды. 1940 жылы Сернуда Глазгода болған кезде Бергамин Мексикада "La realidad y el deseo" кітабының екінші басылымын шығарды, оған 7-бөлім, "Las nubes" қосылды. Осы жинақтың жеке басылымы 1943 жылы Буэнос-Айресте пираттық басылым түрінде пайда болды. Ол Испаниядағы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін жағдай оған ұқсас жағдайдағы жазушылар үшін жағымсыз атмосфера тудырады деп қорқып, оның шығармалары болашақ ұрпақтарға белгісіз болып қалуы мүмкін екенін сезінді. Осы екі кітаптың жарық көргені оған үміт сыйлады. 1945 жылдың шілдесінде ол Лондондағы Испан институтында ұқсас жұмысқа орналасты. Ол Кембриджден кетуіне өкінді, астанадағы театрлардың, концерттердің және кітап дүкендерінің кең ауқымына қарамастан. Ол үлкен қала мен қалалық өмірден шаршағандықтан демалысын Корнуоллда өткізе бастады. Сондықтан 1947 жылдың наурыз айында Массачусетс штатындағы Маунт-Холиок колледжінде жұмыс істеп жүрген оның ескі досы Конча де Альборноз оған сол колледжде жұмыс істеуге ұсыныс жазғанда, ол оны қуана қабылдады. Ол сондай-ақ Холиок тауының халқы мен байлығына оң жауап берді, онда "өмірімде алғаш рет лайықты және сәйкес деңгейде жалақы алатын едім". 1949 жылы жазда ол Мексикаға алғаш рет сапар шекті және оған қатты әсер еткендіктен, Холиок тауы оған қызықсыз болып көрінді. Мұны 1949-50 жылдары жазған "Variaciones sobre tema mexicano" прозалық жинағында көруге болады. Бұл оның өміріндегі ең бақытты кезең болған шығар. Ол Х-пен кездескен соң Мексика визасының мерзімі бітіп, Куба арқылы АҚШ-қа оралды. Ол үшін Холиок тауында өмір сүру мүмкін емес болды: ұзақ қысқы айлар, күннің жетіспеуі, қардың бәрі оны күйзеліске ұшыратты. 1952 жылы демалыстан оралған соң, ол қызметінен кетті. Сонымен қатар, ол өзін қоршаған қоғамның қағидаларына қарсы тұруға ұмтылды. Бұл оның Севильядағы жастық шағында провинциалдық мінез-құлыққа түсіп қалмауына көмектесті, ондағы тұрғындар өзін әлемнің орталығында емес, провинциалдық астанада екенін ойлады. Бұл оны Мадридтің немесе ол тұрған басқа да орындардың мақтандығы мен әдемілігінен сақтады. Оның ескі достары Конча Мендес және Алтолагирре, Салинас, Гильен, Диего және Дамасо Алонсо ақындар ретіндегі жұмыстарымен қатар, оқыту және сындық жазбаларымен де танымал болды. Алтолагирре мен Прадос, әдетте, әдеби шығармаларынан гөрі баспа жұмыстарымен еске алынады. Альберти саяси белсенділігімен аты шықты, ал Лорка поэзиямен қатар драма мен музыкада да өте талантты болды. Сернуда университетте оқытуға жай ғана күнкөріс үшін келді және ешқашан жоғары мәртебелі қызметке ие болған жоқ. Оның өміріндегі барлық нәрсе ақындық жұмысына бағынышты болды. Оның жарияланған сындық еңбектері оның ақын ретінде дамуына түсінік береді, ол көбінесе поэзиясы мен ойлауына ең көп әсер еткен авторлар мен туындылар туралы әңгімелейді. Оның поэзиясының дамуы біріншісінен соңғысына дейін мінезінің дамуымен анықталады, әдеби модамен емес, бірақ оның "Un río, un amor" атты туындысында бейнеленген жеке дағдарысы Альберти, Лорка және Алеиксандре бастан өткерген жеке дағдарыстармен сәйкес келеді.

In 1935 at a salon hosted by Carlos Morla Lynch, a diplomat, diarist, amateur musician and closet homosexual working in the Chilean Embassy in Madrid, Cernuda met an English poet called Stanley Richardson, nine years younger than him, who was making a brief visit to the country. Richardson had already met Altolaguirre and Concha Méndez in London. They enjoyed some kind of intense but short lived relationship, commemorated in a poem dated 20–22 March 1935 and included in Invocaciones, before Richardson returned home. In February 1938, Richardson arranged for him to give a series of lectures in Oxford and Cambridge. At the time, Cernuda thought that he would be away from Spain for one or two months, however this was to be the start of an exile that would last for the rest of his life. The lectures never took place. Richardson was well connected, however, and arranged a party for him, attended by celebrities such as the Duchess of Atholl, Gavin Henderson, 2nd Baron Faringdon, the Chinese ambassador, Rebecca West and Rose Macaulay. Even by then, the situation in Spain meant that it was not advisable for Cernuda to return and so Richardson suggested that he should join a colony of evacuated Basque children at Eaton Hastings on Faringdon's estate. After a few months in England, penniless and barely able to speak English, he went to Paris with the intention of returning to Spain. But he stayed on in Paris on receiving news of what was happening in his native land. In August 1938, Richardson and Cernuda met again in Paris but, to judge from various of Cernuda's letters of the time, the intensity of their relationship had greatly weakened. In September 1938 Richardson secured him a position as Spanish assistant in Cranleigh School. In January 1939 he became the lector at the University of Glasgow. Richardson was to die on 8 March 1941 in an air raid while dancing at the Ritz. Cernuda wrote an elegy for him which was included in Como quien espera el alba in 1942. There is a poignant postlude. In August 1944, while walking around Cambridge, Cernuda noticed a framed photograph of Richardson hanging in the window of a Red Cross shop. On the back was part of the name of his godmother. Cernuda bought it. Neither Glasgow nor Scotland appealed to him, which is perhaps noticeable in the downbeat tone of the poems he wrote there. From 1941 onward, he spent his summer vacations in Oxford, where, despite the ravages of the war, there were plenty of well stocked bookshops. In August 1943, he moved to Emmanuel College, Cambridge, where he was much happier. In Seville he used to attend concerts and music had always been very important to him. The artistic life of Cambridge and London made it easier for him to develop his musical knowledge. Mozart was the composer whose music meant the most to him and he devoted a poem to him in his last collection, Desolación de la Quimera. In 1940, while Cernuda was in Glasgow, Bergamín brought out in Mexico a second edition of La realidad y el deseo, this time including section 7, Las nubes. A separate edition of this collection appeared in a pirated edition in Buenos Aires in 1943. He had been afraid that the situation in Spain after the end of the Civil War would create such an unfavourable climate for writers who had gone into exile like him, that his work would be unknown to future generations. The appearance of these two books was a ray of hope for him. In July 1945, he moved to a similar job at the Spanish Institute in London. He regretted leaving Cambridge, despite the range and variety of theatres, concerts and bookshops in the capital. He began to take his holidays in Cornwall because he was tired of the big city and urban life. So, in March 1947, when his old friend Concha de Albornoz, who had been working at Mount Holyoke College, Massachusetts, wrote to offer him a post there, he accepted with alacrity. He also responded favourably to the people and wealth of Mount Holyoke where, "for the first time in my life, I was going to be paid at a decent and fitting level". In the summer of 1949 he paid his first visit to Mexico and was so impressed that Mount Holyoke began to seem irksome. This can be seen in the collection of prose Variaciones sobre tema mexicano, which he wrote in the winter of 1949 50. This was probably the happiest period of his life. Scarcely had he met X than his Mexican visa expired and he returned to the US via Cuba. It became impossible for him to continue living in Mount Holyoke: the long winter months, the lack of sun, the snow all served to depress him. On his return from vacation in 1952, he resigned from his post, He also had a constant urge to go against the grain of any society in which he found himself. This helped him not to fall into provincial ways during his youth in Seville, whose inhabitants thought they were living at the centre of the world rather than in a provincial capital. It also helped to immunise him against the airs and graces of Madrid or any other place in which he lived. with his old friends Concha Méndez and Altolaguire Salinas, Guillén, Diego and Dámaso Alonso were as well known for their teaching activities and their critical writings as for their poetry. Altolaguirre and Prados are probably remembered more for their printing work than for their literary output. Alberti enjoyed fame for his political activism and Lorca was possibly as gifted in drama and music as he was in poetry. Cernuda drifted into university teaching simply as a way of earning a living and never held a prestigious post. Everything in his life was incidental to his work as a poet. His published criticism is valuable for the insights it gives into his development as a poet he tends to discuss the authors and works that had most influence on his poetry and thinking. The development of his poetry from first to last is dictated by the development of his character and not by literary fashion although his personal crisis, depicted in Un río, un amor, does coincide with the personal crises experienced by Alberti, Lorca and Aleixandre.</blockquote>

Оның дамуының маңызды кезеңі 1923-24 жылдары әскери қызметтен өткен кезде болды. Әр күні басқа жалдамалы әскерлермен бірге Севильяның шетін айналып жүруге мәжбүр болды. Бір күні ол бұрын ешқашан сезінген емес, жаңаша көріп тұрғандай болды. Ол осы тәжірибені сипаттауға да басылмайтын қажеттілік сезімді. Бұл оның қазір сақталмаған көптеген өлеңдерін жазуына әкелді. Оның дамуының тағы бір маңызды кезеңі 1938-1947 жылдар аралығында Ұлыбританияда болған кезде болды. Ол ағылшын тілін үйренді және ағылшын әдебиетін кеңінен оқыды. Ол ағылшын поэзиясын оқуға тағдырланғанын сезінгендей, ол оның поэзиясында және өзінде болмаған нәрсені толықтырғанын сезінді. Ол осы күрделі сезімдерін "La partida" өлеңінде бейнелеуге тырысты, бірақ бұл тақырыпқа лайықты жасамағанын мойындады.

Бірінші поэзиялар (1924-1927)

Бұл Сернуданың "La realidad y el deseo" атты басылымында өзінің алғашқы жарияланған "Perfil del aire" еңбегінің қайта қаралып жаңартылған нұсқасына берген атауы, ол 1927 жылдың сәуір айында "Litoral" баспасынан шыққан еді. Жинақ Салинасқа арналған, ал Сернуда оған Мадридке бір данасын жіберді, ол сол кезде университеттік демалысын өткізіп жатқан. Кейін Сернуда бұл кітапқа қарсы жаулық пікірлер көп болғанын еске алды, олар жаңалықтың болмауына және Гилленге қарыздылығына ден қойды. Сондай-ақ, Салинастың кітапты алғанын жай ғана хабарлаған жауабы оны қатты ренжітті. Ол Гилленге деген қарызын 1948 жылы "Ínsula" журналында жарияланған ашық хатында талқылады, онда 1927 жылы Гилленнің әлі жинағы шықпағанын атап өтті. 1920 жылдары Гиллен әртүрлі журналдарда жекелеген өлеңдерін жариялады, соның ішінде 1924 және 1925 жылдары "Revista de Occidente" журналының екі бөлек санында 12 өлеңі жарық көрді, бірақ ол 1925 жылдың желтоқсанында осы журналда өзінің 9 өлеңін жариялағанын ескерсек, бұл Гилленнің айтарлықтай ықпалын көрсету үшін жеткілікті дәлел емес деп санайды. Оның қорытындысы – екеуі де таза поэзияға қызығушылық танытқан және Маларме шығармаларының ықпалында болған. Гилленге бұл ықпал Валери арқылы жеткен. 1984 жылы жазған Вильена бұл өлеңдерді 1920 жылдары "таза поэзия" идеясының таралуының нәтижесі деп қарастырады, бұл идея Валери, Хуан Рамон Хименес және Ортега-и-Гассеттің "Өнердің адамгершіліктен алыстауы" атты ықпалды эссесінде жарияланған. Осы дәуірдің жас ақындары, оның ішінде Гиллен, Алехандре, Алтолагирре, Прадос, Лорка және Сернуда, классикалық тазалық пен зерделі ойыншылдықтың осы үйлесіміне ықпал етті, ал Гиллен – осы топтың көшбасшысы еді. Бұл тек ықпал емес, ортақ эстетикалық көзқарас болды. Барлық сын-пікірлер жаулық болған жоқ. Мысалы, Хосе Бергамин оң пікір жариялады, ал Гиллен өзі оған жұмысы үшін мақтау айтып, сын-пікірлерге мән бермеуге шақырды. Хуан Рамон Хименестің хатшысы Хуан Герреро Руис та оған мақтаумен толы хат жіберді. Дегенмен, ол бұл туындыға байланысты туған сынды ешқашан ұмыта алмады. Оның жаны тым нәзік болды. Жаңарту процесінде он өлең және Гилленмен салыстыруға себеп болуы мүмкін стильдік элементтер, мысалы, лепті сөздер мен риторикалық апостроф алынып тасталды, бірақ шындығында ақындардың стильдері өте ерекше. Гиллен қуанышпен және сенімділікпен шындыққа қол созады, ал Сернуда көбінесе күмәнмен қарады – әлем қызықты орын болуы мүмкін, бірақ оны бірдеңе тоқтатады. Бұл, әдетте, атаудағы көшенің атына сілтеме жасайды, ол өскен "Calle del Aire" көшесі, ол негативті сыншылардың бірі Франсиско Аяланы қатты таң қалдырды. Оның өлеңдерінде нақты әлемнен бас тартып, ұмытылуға апаратын махаббат туралы айтылады. Ақын шындық әлемінен жасырынуға орын іздейді, мұндай шегініс немесе қашу тек уақытша болатынын жақсы біледі. Басым көңіл күйі – жасөспірімдерге тән меланхолия. Хуан Рамон Хименеске де қарызы мол. :)

This was the title that Cernuda gave in La realidad y el deseo to the revised version of his first published work Perfil del aire, which had been published by Litoral in April 1927. The collection was dedicated to Salinas, and Cernuda sent a copy to him in Madrid, where he was spending the university vacation. Cernuda later recalled that this book was greeted by a stream of hostile reviews that tended to concentrate on a perceived lack of novelty and on its indebtedness to Guillén. It also really stung him that Salinas merely sent back a brief acknowledgement of receipt of the book. He dealt with the apparent debt to Guillén in an open letter published in Ínsula in 1948, in which he points out that in 1927 Guillén had yet to publish a collection. During the 1920s, Guillén had published individual poems in various magazines including 12 in two separate editions of the Revista de Occidente in 1924 and 1925 but, he argues, this is scarcely sufficient evidence to demonstrate significant influence, given that in December 1925 he himself had had 9 poems published in Revista de Occidente. His conclusion is that both of them shared an interest in pure poetry and were influenced by the works of Mallarmé in the case of Guillén this influence was transmitted via Valéry. Villena, writing in 1984, sees these poems as the result of the spread in the 1920s of the ideal of "pure poetry" as espoused by figures such as Valéry, Juan Ramón Jiménez, and Ortega y Gasset in his influential essay La deshumanización del arte. The young poets of the era, including Guillén, Aleixandre, Altolaguirre, Prados, Lorca and Cernuda, were all influenced by this blend of classical purity and refined playfulness and Guillén was the ring leader. It was not so much a case of influence as a common, shared aesthetic. The reviews were not all hostile. José Bergamín, for example, published a favourable review and Guillén himself sent him a letter praising the work and urging him to ignore the reviews. Juan Guerrero Ruiz, the secretary of Juan Ramón Jiménez, also sent him a letter full of praise. Nevertheless, he was never able to forget the criticism that this work had engendered. He was too thin skinned for that. The revision process removed ten poems and also some of the stylistic elements that might have triggered comparisons to Guillén such as the use of exclamations and the rhetorical device apostrophe but in reality the poets are very different in tone. Guillén reaches out joyfully and confidently to reality whereas Cernuda is more hesitant the world might be an exciting place but something holds him back. presumably this refers to the reference in the title to the street where he had grown up the Calle del Aire which had baffled Francisco Ayala, one of the negative reviewers. There are already poems that reject the real world in favour of a love that will lead to oblivion. The poet wants to find a place to hide from the world of reality, fully aware that such a retreat or escape can only be temporary. The overriding mood is one of adolescent melancholy. The debt to Juan Ramón Jiménez is also strong. :)

Эглога, Элегия, Ода (19271928)

«Perfil del aire» сыннан кейін, Сернуда сынға ұшыраған нәрселерді, әсіресе жаңалықтың болмауын дамытуға бекінді. Ол өзінің сүйікті испан ақыны Гарсиласоның ықпалымен эклог жазды. Бұл «Кармен» журналының алғашқы санында жарияланды және Сальвадор де Мадариага оны жоғары бағалады. Одан кейін ол элегия, содан кейін ода жазды. Өлең жазудың техникалық шеберлігін арттырғанын мойындағанымен, бұл формальды жаттығулар оған маңызды бір нәрсені жеткізуге мүмкіндік бермейтінін түсінді. Дегенмен, сол кездегідей қарағанда ұзақ өлеңдер жазуға болатынын білгенде, ол рухтанды. Бұл оның үшін маңызды жаңалық болды. «Historial de un libro» еңбегінде ол бұл кезде өзінің жұмысына Т.С. Элиоттың ықпалын көрсететін көптеген белгілердің бірі – ол кезде ол Элиотты оқымағандықтан, бұл кейіннен жасалған түсіндірме екенін айтады. Алайда, олардың ықпалы тек осы өлеңдердің формасында байқалады, ал мазмұны көбінесе Малармеден әсерленген. Осы көңіл күй «Фаунның орташа түскісі» еске салады. Ақынның грек мифологиясына деген құрметінің және ер адамдардың дене бітіміне деген қызығушылығының белгілері де бар, олар кейінгі жинақтарда дамытылады.

"Ақ өзен, махаббат" (1929)

Сернуда бұл жинақты Тулузада болған кезінде бастады. 1929 жылы Пасха демалысында Парижге сапар шегіп, мұражайлар мен кітап дүкендеріне барып, әсер алды. Ол күндерін жаңа көріністерді бойына сіңірумен өткізді. Бір күні Тулузаға оралғанда, "Remordimiento en traje de noche" атты өлеңін жазып, оған дейін жеткізе алмаған поэзиялық қажеттіліктерін білдіруге мүмкіндік беретін стильді тапты. 1928 жылы Тулузаға келгенге дейін ол өлең жазбаған еді, бірақ жаңа жинақтың алғашқы үш өлеңін қысқа мерзімде жазды. Сәнді поэзияның қағидаларына наразылығы сюрреализммен танысқаннан кейін күшейді. Сернуда үшін сюрреализм – тек әдеби құбылыс емес, конформизмге қарсы тұрудың көрінісі болды. Бұл жинақтағы өлеңдер таза поэзия тұжырымынан жаңылды. Ол тілінің дәлдігі мен әсемдігін сақтап, оған құштарлық пен күшті сезімдер қосты. Мадридке оралғаннан кейін де жинаққа жұмыс істеуді жалғастырды. Сюрреалистердің ықпалы еркін ағып жатқан образдың күрделілігінде көрінеді, олардың кейбіреулері жаз музыкасының атауынан ("Оңтүстікте жалғыз болғым келеді" сияқты атауларға қызығушылық танытып, пластинка каталогтарын қарап шығарды), Америка қалаларының атауларынан (мысалы, Дуранго немесе Дейтона), нұсқаусыз фильмдердің титрлерінен немесе Парижде көрген "Оңтүстік теңіздеріндегі ақ көлеңкелер" сияқты дыбысты фильмдерден алынған суреттерден шабыттанды. Алғашқы екі жинақтың метрикалық схемалары мен ұйқас үлгілері көбінесе тоқтатылды. Бұл оның "еркін өлең" деп атаған алғашқы жинағы болды. Бұл шын мәнінде классикалық испандық өлең формаларын және летрильялар сияқты ұйқас схемаларын елемеумен бірдей болды. Осы сәттен бастап Сернуда лирикалық стильде жазуға жиі ниеттенсе де, толық ұйқас немесе тіпті ассонанс сирек қолданды. Кітаптағы бірнеше өлеңдер александриялық төрттіктермен жазылған, ал көпшілігінде белгілі бір метрикалық үлгі бар, бұл оларды сюрреалистік қозғалыс аясында ерекше етеді. "Барлығы бақытты ма?" деген өлеңінде Сернуда сюрреалистерге қызығушылығының себебін, олардың қоғамға қарсы наразылығын және конформизмге ұшырау қысымын түсіндіреді. Бұл өлеңде ар-намыс, патриотизм және борыш бүлікшілерге немесе конформисттерге келтіретін зиянмен салыстырғанда құндылығы жоқ деп есептеледі. Жаңа ғана тірі болу және қағидаларға сәйкес өмір сүру – өліммен тең. Бұл өлеңде оның гомоэротикалық тартылысының алғашқы нақты көрінісі бар екеніне назар аудару керек. Жинақ, оның кейінгісі сияқты, 1936 жылға дейін жарияланбады, содан кейін олар "La realidad y el deseo" атты алғашқы басылымға жиналды.

Cernuda started work on this collection during his period in Toulouse. He visited Paris in the Easter vacation of 1929 and was bowled over by the museums and the book stalls. He spent his days soaking up the sights. One day, back in Toulouse, he wrote "Remordimiento en traje de noche" and discovered a style that enabled him to express poetic needs that he had not been able to communicate up till then. He had not written any poetry since before his arrival in Toulouse in 1928 but he produced the first 3 poems of the new collection in quick succession. His dissatisfaction with the conventions of fashionable poetry had been freed by contact with surrealism. For Cernuda, surrealism was more than a literary phenomenon: it a was the expression of an attitude against conformity. The poems in this collection break with the concept of pure poetry. He retains the precision and elegance of his language but infuses it with more passion and intensity. He continued work on this collection after his return to Madrid. The influence of the Surrealists is shown by the complexity of the free flowing imagery, some of it inspired by random discoveries such as the title of a jazz record (as a jazz fan, he used to scour record catalogues and was intrigued by titles such as "I want to be alone in the South"), the name of an American city such as Durango or Daytona, a title card from a silent film, or an image from a talking picture such as White Shadows in the South Seas which he had seen in Paris. The metrical schemes and rhyme patterns of the first two collections are largely abandoned. This was the first collection in which he made use of what he calls free verse. In reality, this amounts to ignoring classical Spanish verse forms and rhyme schemes, such as letrillas in fact, from this point on Cernuda rarely uses full rhyme or even assonance even though he often felt a need to write in a lyrical style. A few of the poems in this book are written in alexandrine quatrains and most have some kind of metrical pattern, which makes them unusual in the context of the Surrealist movement. In a poem such as "¿Son todos felices? ", Cernuda makes it clear what attracted him to the Surrealists, their protest against society and the pressure to conform. In this poem, honour, patriotism and duty are seen as worthless in comparison to the suffering they inflict on the rebel or non conformist. Just being alive and living according to the rules is equivalent to being dead. It is noteworthy that this poem contains the first unequivocal expression of homoerotic attraction in his poetry. The collection, like its successor, remained unpublished until 1936, when they were gathered into the first edition of La realidad y el deseo.

Тыйым салынған орындар (1931)

Осы және алдыңғы жинақтағы өлеңдер Цернудаға толыққанды түрінде келді. Жарияланған өлеңдер бастапқы нұсқаларымен бірдей болды, бұл оның алғашқы екі жинағындағы тәжірибесінен мүлдем өзгеше еді. Бұл махаббат, қарсылық және сұлулық туралы кітап. "Diré cómo nacisteis" өлеңінде Цернуда сүйіспеншілік нормаларын бұзғандарды қысымға алып, түрмеге қамауға ұшырататын құлдырап бара жатқан қоғамға қарсы соғыс жариялайды. Ал келесі өлеңі "Telarañas cuelgan de la razón" жинақтың тағы бір маңызды көңіл-күйін – қайғылы көңіл-күйін көрсетеді. Осы кітаптағы өлеңдер ақынның қиялының еркіндігі мен оның еркіндігін шектейтін, қабылданған өмірлік ережелер арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Басым тон – уайым, ол махаббаттың өткіншілігін және одан кейін қалатын бослықты еске түсіреді. "De qué país" өлеңінде Цернуда жаңа туған балаға қарап, ересектер әлемінің мінез-құлықтың жасанды кодекстерін таңуы және кодекс бұзылғанда кінә сезімі тудыру арқылы оның таңғажайып сезімі мен әділдігіне жасалған қиянатты бейнелейді. Бұл оның шығармаларында көп рет кездесетін тақырып.

Естен кетпеушілік мекендеген (19321933)

Бұл кітап жаман аяқталған махаббаттың нәтижесінде туды. Жинақ алғаш рет Signo баспасында жарық көрген кезде, ешкім ішкі жапқыштағы үлкен "S" әрпінің жылан пішінінде бейнеленгенін байқамады. Дерек Харрис екінші адамды Серафин Фернандес Ферро деп анықтады. Сернуда шамамен 1931 жылдың сәуірінде онымен танысып, басымен-көкке түсті. Бұл "Los placeres prohibidos" тууына себеп болды, оның көп бөлігі 13 және 30 сәуір аралығында жазылды. Алайда, қарым-қатынас тез нашарлады. Серафин көпқұрлы және бисексуал болды, бұл Сернуданың қызғанышына апарып соқты, ол сүйіктісінен ақша сұрап, көбінесе манипуляция жасады. Олардың арасында кейде зорлық оқиғалары болды. Олардың қарым-қатынасының бір бөлігі "Ocnos" жинағына енген "Aprendiendo olvido" атты прозалық өлеңде сипатталған. 1932 жылдың маусым айына қарай, олардың қарым-қатынасы аяқталды. Кейінірек Сернуда "Donde habite" еңбегінде осы тақырыпты ашық жазғанына ұялды, мұны эмоционалдық жетілуінің баяулығымен түсіндірді және осы бөлігі өзінің ең қанағаттандырарлық емес туындыларының бірі екенін мойындады. Бұл жинақта Сернуда сюрреализмнен бас тартып, өзінің жан тереңінен шыққан барлық нәрсені жеткілікті түрде зерттегенін сезінеді. Ақынның ойларынан туған герметикалық бейнелердің жасандылығы мен мәнсіздігінен гөрі, ол 19 ғасырдың ақыны Гюставо Адольфо Беккердің үлгісіне жүгінді, ол жоғалған махаббат тақырыбында шектеулі поэзия жазды. Кейде өлеңдер "Primeras poesías" әлеміне оралады. Бірінші өлеңде Серафинға, кейін "Mi arcángel" өлеңінде тікелей аталған бас періштеге ишара жасалған. Періштенің мотиві "II" және "XII" өлеңдерінде де кездеседі. "III" өлеңінде махаббаттың өтуінен кейін қалған бос орын туралы айтылады, бұл "Los placeres prohibidos" жинағынан "Telarañas cuelgan de la razón" өлеңін еске түсіреді, бірақ әлдеқайда қарапайым және лирикалық түрде берілген. "IV" өлеңі жастық армандар мен ұмтылыстардың тым биікке көтерілгенде қалай құлайтынын көрсетеді, бұл, мүмкін, Икар туралы мифке сілтеме. "VII" өлеңі ертедегі өлеңдердің жабық әлеміне оралады, бұл ақынның барлық тәжірибесіне қарамастан, әлі де орындалмаған арманшыл екенін көрсетеді. "XII" өлеңі махаббат ғана өмірді шынайы ететінін көрсетеді. Ол белгілі бір адамда өлген болса да, жалпыға ортақ күш ретінде сақталады.

This book resulted from a love affair that ended badly. When the collection was first published, by the Signo publishing house, nobody noticed the significance of a large "S" in the form of a snake on the inside back cover. Derek Harris identified the other man as Serafín Fernández Ferro Cernuda probably met him in April 1931 and fell head over heels in love. This led to the flood of creativity that resulted in Los placeres prohibidos, the majority of which was written between April 13 and 30. The relationship quickly soured. Serafín was both promiscuous and bisexual, which led to jealousy on the part of Cernuda, he used to ask his lover for money and was generally manipulative. There were occasional violent rows between them. Some of the atmosphere of their relationship is described in "Aprendiendo olvido", one of the prose poems included in Ocnos. By June 1932, their relationship was finished. In later years, Cernuda was embarrassed by the candour with which he wrote about it in Donde habite, attributing this to the slowness of his emotional development, and admitted that this section of his oeuvre was one of the least satisfying for him. In this collection, Cernuda steps away from surrealism, feeling that what was lying around hidden in the depths of his subconscious had been dredged sufficiently. Instead of what he had come to see as the artifice and triviality of hermetic images deriving from the flow of thoughts through the poet's mind, he turned to the example of the 19thc. poet Gustavo Adolfo Bécquer, who produced tightly controlled poetry on the subject of lost love. Sometimes, the poems return to the world of the Primeras poesías. The first poem alludes obliquely to Serafín, the archangel who is named explicitly in a later poem "Mi arcángel". The leit motiv of the angel recurs in "II" and in "XII", among others. In "III", the theme is the emptiness left by the passing of love just as in "Telarañas cuelgan de la razón" from Los placeres prohibidos but rendered in a much simpler, more lyrical fashion. "IV" shows how the dreams and aspirations of youth are destroyed when they soar too high probably a reference to the myth of Icarus. "VII" returns to the enclosed world of the early poems, suggesting that despite all his experiences the poet is still an unfulfilled dreamer. "XII" suggests that love alone makes life real. It persists as a universal force even though it might have died in a particular individual.

Invocaciones (19341935)

Бұл жинақ бастапқыда Invocaciones a las gracias del mundo деп аталды, бірақ кейін Сернуда оны аз мақтандыратын етіп қысқартты. Антонио Мачадо немесе Хименес дәстүріндегі өлеңдердің әдеттегі қысқалығынан шаршаған ол бұрынғыдан әлдеқайда ұзын өлеңдер жаза бастады. Осы өлеңдерді жаза бастағанда, тақырыпты толық ашу үшін үлкен ұзындық қажет екенін түсінді. Ол «таза» поэзияның қалған іздерін толығымен жойды. Сонымен қатар, ол кітаптағы кейбір өлеңдердің басында ойша шашырауға бейімділік пен белгілі бір дәрежеде әуесқойлық байқалатынын атап өтті. Оның негізгі тақырыбы әлі де өзі және ойлары болды, бірақ ол нәрселерге көбірек объективтілікпен қарауға кірісті: поэзия көбірек талдамалық сипатқа ие болды. Мысалы, «Soliloquio del farero» шығармасында ақын өзінің ерте өлеңдеріне ұқсас жабық және жалғыз әлемде үмітсіздіктен құтылу жолын тапты. Өлең оның «досы» – жалғыздыққа арналған, және ол маяк күзетшісі сияқты, адамзаттан бөлініп, оларға қызмет ету үшін таңдалған деген ойды дамытады. Жинақтағы басқа өлеңдер грек мифологиясына немесе жоғалған нәрсенің алтын дәуіріне сілтеме жасайды. Шетелдегі оқшаулануы мен Испания туралы ойлары, әсіресе Испанияда жағдай жақсармайды деген сезімі күшейді, сондай-ақ төзімсіздік, білімсіздік және шарлатандық күрес жеңіп жатыр. Сүргін – Сернуданың поэзиялық мансабының соңына дейін дамыта беретін тақырыбы. Физикалық сүргін ақынға ол әлемде рухани сүргінші екенін еске салады, өйткені әр ақын тазарақ сезімдер әлеміне жатады, ол бұл туралы Invocaciones-да жаза бастаған еді. «Scherzo para un elfo» және «Gaviotas en el parque» – осы тақырыпты зерттеудің екі мысалы ғана. Стилистикалық тұрғыдан, дикцияның айқындығы мен қарапайымдылығына көбірек назар аударылады және оның өрнек құралына қатысты бақылауы артып келеді. 1938 жылдың ақпанында Мадридтен кеткенде ол өзімен бірге сегіз жаңа өлеңін алып кетті. Сернуда өзін оқшаулаған сезімді күшейте түсті, және бұл оның ерекше ерекшелігі – Доппельгенгерді пайдалануының алғашқы мысалы, осы жағдайда ол шеттену және тіршіліксіздік сезімін білдіреді. Итон Хейстингсте эвакуацияланған баск балаларының колониясында болғанда ол Iñaki есімді ұлмен дос болады, ол ағылшын тілін тез меңгерді және Лорд Фарингдон оның жеке мектепте білім алуын қаржыландыруға дайын екенін көрсетті. Алайда, Сернуданың эмигрант әріптесі Рафаэль Мартинес Надальға айтуынша, ұл саяси себептермен бас тартты. Біраз уақыттан кейін ұл ауырып, Радклиф ауруханасына жеткізілді. 27 наурызда ол өлімге жақын болды. Ол соңғы қасиеттерді қабылдаудан бас тартты және дін қызметкері ұсынған айқыштан бас бұрды. Дегенмен ол Сернуданы көруді қалады және одан өлең оқып беруін өтінді. Содан кейін ол қабырғаға бұрылып, көз жұмды. Осы оқиға 1938 жылдың мамырында жазылған «Niño muerto» өлеңіне шабыттандырды.

This collection was originally called Invocaciones a las gracias del mundo but Cernuda later shortened it to make it seem less pompous. Tired with the habitual brevity of poems in the tradition of Antonio Machado or Jiménez, he starts to write much longer poems than hitherto. When he started work on these poems, he realised that their subject matter needed greater length for him to be able to express everything he needed to say about them. He cast off all the remaining traces of "pure" poetry. He also notes, however, that there is a tendency to ramble at the beginning of certain poems in this book as well as a degree of bombast. His principal subject matter is still essentially himself and his thoughts but he starts to view things in a more objective way: the poetry is more analytical. For example, in "Soliloquio del farero", the poet finds an escape from desperation in an enclosed and solitary world very similar to that of his earliest poems. The poem is addressed to his "friend" solitude and he develops the idea that he has been chosen to serve mankind in some way by being separated from them, just like a lighthouse keeper. Other poems in the collection allude to Greek mythology or a golden age of innocence that has been lost. Meditations about his isolation in foreign countries and about Spain, particularly about his growing feeling that nothing in Spain was going to change for the better and that intolerance, ignorance and superstition were winning the struggle, Exile is a theme that Cernuda will keep developing for the rest of his poetic career. Physical exile reminds the poet that he is also a spiritual exile in the world, a cursed figure because every poet belongs to a purer realm of experience, as he had already started to write about in Invocaciones. "Scherzo para un elfo" and "Gaviotas en el parque" are just two of the explorations of this theme

Stylistically, there is an increased concentration on clarity and simplicity of diction and his control over his means of expression is growing. When he left Madrid in February 1938, he took eight new poems with him. Cernuda was feeling a growing sense of detachment and this is one of the first examples of his characteristic use of a Doppelgänger to express, in this case, his sense of alienation and lifelessness. During his stay with the colony of evacuated Basque children at Eaton Hastings, he befriended a boy called Iñaki who had quickly mastered English and showed such promise that Lord Faringdon was prepared to finance his education at a private school an offer refused by the boy on political grounds, according to the story told by Cernuda to his fellow émigré Rafael Martínez Nadal. Shortly afterwards, the boy fell ill and was taken to the Radcliffe Infirmary. On March 27, he was close to death. He refused the last sacraments and turned away from the crucifix held out by a priest. He wanted to see Cernuda, however, and asked him to read a poem. He then turned to the wall and died. This was the inspiration for the poem "Niño muerto", written in May 1938.

Сағат санағы (1950-1956 жылдар)

Бұл жинақ 1950 жылдың қысында Маунт Холиокеде басталып, Мексикада аяқталды. Осы кітаптың ең қызықтысы – оның құрамында Мексикада белгісіз бір ер адаммен болған жарыққа толы қарым-қатынасы туралы 16 өлеңнен тұратын «Poemas para un cuerpo» тобы бар. Жинақтың атауы Сернуданың уақыттың өтуіне деген құштарлығын ғана емес, сонымен қатар ол өзін «сүйген қарт» деп сипаттағандай, осы махаббат оқиғасын бастан кешіргенде сезінген жаттықты да көрсетеді. Бұрын айтқанымыздай, бұл оның өміріндегі ең бақытты кезеңдердің бірі болды. Кейбір өлеңдер осы қарым-қатынас кезіндегі сезімдеріне сілтеме жасайды, бірақ көпшілігі – осы құштарлық махаббат аяқталғаннан кейін жазылған, осы күшті сезімді түсіндіруге және бекітуге жасалған тыңдаулар. Бұл өлеңдер «Оны ұмытып қаламын» өлеңімен байланысты, бірақ олар ашулы, ренішті немесе көңілі тоңған емес. Сернуда «негізінен өзі мен махаббат арасындағы қарым-қатынасты зерттеумен айналысады, сондықтан сүйікті адам өлеңдерде тек екінші дәрежелі рөлде көрінеді». Дегенмен, ол Серафин Фернандес Ферро немесе Стэнли Ричардсон сияқты, өлеңдерде көлеңке немесе жоқ емес, өзінің барлығын сезіндіреді. Өлеңдерде сезімталдық жоқ. Мысалы, «IV Sombra de mí» өлеңі «сүйікті мен сүйген арасындағы қарым-қатынас туралы ойларға толы. Сүйген адам – сүйіктінің тілегінің көрінетін бейнесі, бірақ ол қажет, себебі ол болмаса, махаббат сыртқа шыға алмас еді». Осыдан бізге ақынның махаббатты сезіну мүмкіндігі берілгені үшін алғыс айтатынын көреміз. Сернуда кейіннен осы өлеңдерге деген сүйіспеншілігін білдіргенімен, олар оның туындыларына қарсы қойылатын ең ауыр айыптамалардың біріне себеп болатынын мойындайды: ол әрдайым зардап шегуші адам мен ақын арасындағы қашықтықты сақтай алмады. Осы өлеңмен Сернуда Филипп II туралы үш томдық шығармалар жинағын аяқтады. Біріншісі – «Las nubes» жинағынан «El ruiseñor sobre la piedra», содан кейін «Vivir sin estar viviendo» жинағынан «Silla del rey». Бұл екі өлең де Эль-Эскориалдағы монастырь сарайының салынуын еске түсіреді. Бірінші өлеңде монастырь Сернуда сүйген көреген, идеалистік, мәңгілік Испанияның символына айналады. Бұл – сұлулықтың бейнесі, практикалықты жек көретін және Глазгоның жер аударылған ортасына қарама-қарсы келетін сезімнің туындысы. Өзін-өзі қуанту үшін ән шырқаған шолпан – Сернуда ақынының символы, ол Эскориал туралы түсінігімен біріктіріледі. «Silla del rey» Филипптің төбедегі орнынан сарайының салынуын бақылап отырғанын көрсетеді. Сернуда патшаның имаратын өзінің сенімін білдіру және саяси идеяларды орталықтандыру ретінде қарастырады. Бұл оның жұмысы, уақыты және қоғамы туралы ойларға айналады және ол рухани күшпен уақытша өзгерістерден қорғалған әлемнен пана табуға бекінеді. Шындық пен арман бірігіп кетті. Патша – Сернуданың өзі үшін шығу жолы. «El elegido» – ацтектердің құрбандыққа шалу құрбандығын таңдау, дайындау және өлтіру туралы объективті баяндама. Бұл өте қарапайым тілмен айтылған, бірақ «Invocaciones» монологының артындағы ойларды анық көрсетеді. Өлеңде өмірдің немесе «шайтандық» күштің ақынды таңдауы, алдауы және ақырғы жойылғаны туралы аллегория берілген. Стилистикалық тұрғыдан алғанда, бұл өте ерекше жинақ. Лирикалық қиялар да, кең метафоралар да жоқ. Дегенмен, Луис Антонио де Вильенаның пікірінше, бұл құрғақ тіл осы ирониялық, кескіш, бірақ өте шебер ойылған өлеңдерге өте дұрыс келеді. Ол өмірінің соңына жетіп, есеп беруді қалағаны анық. Мұны «Antes de irse», «Dos de noviembre», «Del otro lado», «Epílogo» және «Despedida» сияқты өлеңдердің атаулары көрсетеді. Бұрынғы жинақтармен тікелей байланыстар бар. Мысалы, «Epílogo» «Poemas para un cuerpo» өлеңімен, ал «Pregunta vieja, vieja respuesta» – «Donde habite el olvido» өлеңімен байланысты. Ол сондай-ақ алғаш рет «Las nubes» жинағында пайда болған Испания тақырыбына қайта оралып, өзінің қандай нәрселерге қызығатынын және ұнамайтынын талдайды. «Díptico español» шығармасында ол өз дәуіріндегі испан қоғамының төзімсіздігіне, ақымақтығына және қатыгездігіне деген жеккөрушілігін көрсетеді. Ол өзіне қарамастан испандық: ол бұл мәселеде басқаша шешім қабылдамайды. Дегенмен, ол испан мәдениетінің мақтанышы болып табылады, оны Бенито Перес Галдос пен Мигель де Сервантес шығармалары көрсетеді: ол Испанияның шынайылығына емес, испан әдебиетінің идеалдастырылған әлеміне деген құштарлықпен қарайды. Ол таныс ақындары туралы өлеңдерін де жазады, кейде олар ашулы тонмен жазылған. Әдеттегідей, басты тақырып – тілек пен шындықтың айырмашылығы бар әлемде бақытты табудың мүмкін еместігі, мысалы «Hablando a Manona», «Luna llena en Semana Santa» немесе «Música cautiva». Дегенмен, ол өнер саласында бір түрлі тынышталғандық табады – Моцарттың музыкасын тыңдау немесе Гёте әлемін Наполеонның мас солдаттарының әлемімен салыстыру.

This collection was started in Mount Holyoke during the winter of 1950 and completed in Mexico. One of the most noteworthy things about this book is that it contains a group of 16 poems "Poemas para un cuerpo" about an intensely physical affair he had with an unidentified man in Mexico. The title of the collection suggests not merely Cernuda's obsession with the passing of time but also the sense of strangeness he felt whilst living this amorous adventure an old man in love as he describes himself. As already stated, this was one of the happiest periods in his life. Some of the poems refer to the experiences he felt during the affair but the majority are reflections after the affair ended, attempts to explain and fix this experience of intense love. There are obvious parallels with Donde habite el olvido but these later poems are not bitter, resentful or disillusioned. Cernuda "is primarily concerned to investigate the relationship between himself and the experience of love, so much so in fact that the loved one has only a secondary importance in the poems". However, he is, unlike Serafín Fernández Ferro or Stanley Richardson, present in the poems rather than a shadow or absence. The poems lack sensuality. Poem "IV Sombra de mí", for example, "is a meditation on the relationship between the lover and the beloved. The loved one is again the visible image of the lover's desire but nonetheless necessary for without him love could not have been exteriorised." What we get is a sense of the poet's gratitude for having been given the chance to experience love. It is interesting that although Cernuda later expressed his affection for these poems he acknowledges that they give cause to one of the most serious objections that can be made to his work: that he was not always able to maintain the distance between the man who suffers and the poet who creates. With this poem, Cernuda completed a trilogy of works about Philip II. The first was "El ruiseñor sobre la piedra" in Las nubes, followed by "Silla del rey" from Vivir sin estar viviendo. Both of these poems evoke the building of the monastery palace at El Escorial. In the first poem, the monastery becomes a symbol of the visionary, idealist, eternal Spain that Cernuda loved. It is an image of beauty, the creation of a sensibility that despises the practical and is diametrically opposed to the utilitarian environment of Glasgow, the place where he lives in exile. The nightingale singing its song, just to please itself, is a symbol for Cernuda the poet and it becomes fused with his conception of El Escorial. "Silla del rey" depicts Philip watching the construction of his palace from his seat in the hills above. Cernuda takes as a starting point the king's thoughts of the building as the expression of his faith and centralising political ideas. This develops into a reflection on his work, time and society and leads to a declaration that he is creating a haven from the world, protected by spiritual power from temporal change. Reality and desire have become one. The king is an outlet for Cernuda himself. "El elegido" is an objective account of the choosing, preparation and killing of an Aztec sacrificial victim. It is recounted in very simple language but it clearly picks up on the thoughts behind the soliloquy in Invocaciones. The poem presents an allegory of the choosing, beguilement and final destruction of the poet by life or the "daimonic" power. Stylistically, this is an extreme collection. There no lyrical flights, no expansive metaphors. However, in the view of Luis Antonio de Villena, this dry language is exactly right for these ironic, cutting but perfectly chiselled poems. It is clear that he knew that his life was coming to a close and he wanted to settle his accounts. This is shown by the titles of poems such as "Antes de irse", "Dos de noviembre", "Del otro lado", "Epílogo" and "Despedida". There are direct links to previous collections. For example, "Epílogo" is explicitly related to the "Poemas para un cuerpo", and "Pregunta vieja, vieja respuesta" links back to Donde habite el olvido. He also returns to the theme of Spain, which had first appeared in Las nubes, analysing what he admires and dislikes. In "Díptico español", he shows his contempt for the intolerance, stupidity and cruelty of the Spanish society of his era. He is a Spaniard despite himself: he has no choice in the matter. However, he is proud of Spanish culture as exemplified by the works of Benito Pérez Galdós and Miguel de Cervantes: he is nostalgic not so much for the reality of Spain as for the idealised world created by Spanish literature. There are poems about other poets he knew, sometimes splenetic in tone. As usual, the major theme is that of the impossibility of finding happiness in a world where desire and reality diverge cf "Hablando a Manona", "Luna llena en Semana Santa", or "Música cautiva". However, he does find some kind of consolation in the realm of art listening to Mozart's music, or considering the world of Goethe compared with that of Napoleon's drunken soldiers.

Әсерлер

Педро Салинастың ынтасымен Сернуда Гарсиласо, Луис де Леон, Гонгора, Лопе де Вега, Квеведо және Кальдерон де ла Барка сияқты классикалық испан ақындарының шығармаларын оқыды. Ол сондай-ақ француз тілін үйренуге және қазіргі француз әдебиетін, әсіресе Андре Жидті және Бодлер, Малларме мен Рембоның поэзиясын оқуға шақырды. Ол сонымен қатар Лотреамонттың «Мальдорор әндері» мен «Болашақ кітапқа алғысөз» атты еңбектерін оқыды, бірақ олардың ықпалы Сернуда француз сюрреалистік қозғалысын зерттей бастағаннан кейін сезілді. «Perfil del aire» атты туындысын аяқтамас бұрын, 1926 жылдың наурыз айында Мадридтегі кітап сатушы Леон Санчес Куэста оған Луи Арагонның «Le Libertinage» кітабының бір данасын жеткізді. «Invocaciones» жинағында ежелгі грек құдайларын тікелей шақыратын екі өлең бар, олар осы мәселеге тікелей байланысты. «Himno a la tristeza» өлеңінде қайғы-қасірет құдайлардың адамзатқа сыйлаған нәрсесі ретінде бейнеленеді, Хольдерлиннің «Die Heimat» және тікелейірек айтқанда, «A las estatuas de los dioses» өлеңінде Сернуда «ұмытылып, жат әлемде кемсінтілгенімен, құдайлар әлі де қуаныш, тазалық және үйлесім дәуірін бейнелейді, сол кезде махаббат мүмкін болатын» делінеді. Сернуда үшін Хёльдерлин – туысқан рух, сонымен қатар ықпал етуші: олардың екеуі де Табиғатты пантеистік тұрғысынан қарастырады, трагедиялық тағдыр сезімі (Сернуда көптеген өлеңдер мен эсселерінде сипаттаған daimónico күші), қоғамның Ақынға қарсы екендігіне деген сенім, жоғалған үйлесімнің алтын ғасырына деген құштарлық ортақ. 1936 жылы Парижде болғанда ол француз тіліндегі грек антологиясын сатып алды. Ол осы өлеңдер мен эпиграммалардың қысқа да терең стильіне таң қалды. Элиоттан алған маңызды нәрсе – оның соңғы поэзия жинағының атауы, «Desolación de la Quimera», ол «Burnt Norton» өлеңінен алынған. Маунт-Холиокеде ол Герман Дильстің «Die Fragmente der Vorsokratiker» (Пресократтардың фрагменттері) кітабын ағылшын тіліне аудармасының көмегімен оқи бастады. Мексикада ол Джон Бернеттің «Ежелгі грек философиясы» атты еңбегін оқыды. Сократқа дейінгі ойдың осы үзінділері оған бұрын оқыған ең терең және поэтикалық философиялық еңбектер болып көрінді. Оның поэзиясында ежелгі Грекия әлемі жиі еске түсіріледі. Ол бала кезінде грек мифологиясы туралы кітап оқығандағы естеліктерді еске алады, тіпті сол кезде оның діни сенімдері қайғылы және көңілсіз болған. Ол «El poeta y los mitos» өлеңінде «Ocnos» жинағында осы тәжірибесін көрсетуге тырысты. Ол өзін ішкі даймонның поэзия жазуға жетелегеніне және ақынның өмірдің рухани өлшемімен байланыста екеніне, ал қарапайым адамдар соқыр немесе одан жабық екеніне сенді. Бұл тақырыпқа ол өзінің сындық жазбаларында жиі тоқталады. Оның поэзия жазуға деген құштарлығы оның бақылауында болмады. Өлеңнің бірнеше жолын оқу, музыканың әуенін есту, тартымды адамды көру – өлеңге әкелетін сыртқы ықпал болуы мүмкін, бірақ маңыздысы – шынайы, терең жатқан поэтикалық импульсті білдіруге тырысу, ол кейде оны дірілдетуге немесе жылап жіберуге жеткілікті күшті болды. Өлең жазу өнеріне берілген, өзін-өзі зерделеуге бейім болса да, оның тыңдаушылары бар екенін білуге мұқтаж еді. 1947 жылдың қарашасынан кейін, «Como quien espera el alba» басылымы Буэнос-Айресте жарық көргеннен кейін, оның оң қабылдануы туралы хабарлар Маунт-Холиокеге жетті. Ол тыңдаушы таба бастағанын және испан поэзиясы талқыланғанда оның есімі аталып жатқанын білгенде қуанды. Сонымен қатар, ол 1929 жылы «Litoral» журналында жарияланған Элуардың 6 өлеңін аударды. 1938 жылы Стэнли Ричардсонның көмегімен Вордсворттың 2 сонетін «Hora de España» журналында жариялады. Ол сонымен қатар Блейк, Йейтс және Китстің өлеңдерін де аударды, олар 1940 жылы «Romance» журналында жарық көрді. «Поэзия және әдебиет» жинағының бірінші томына Йейтс, Браунинг және Марвеллдің үш өлеңі енді.

It was at the urging of Pedro Salinas that Cernuda began to read classical Spanish poets such as Garcilaso, Luis de León, Góngora, Lope de Vega, Quevedo and Calderón de la Barca. He also urged him to learn French and to read modern French literature, in particular André Gide and the poetry of Baudelaire, Mallarmé and Rimbaud. He also read Lautréamont's Les Chants de Maldoror and Préface a un livre futur, although their influence emerged at a later time when Cernuda began to explore the French Surrealist movement. Just before he completed Perfil del aire, in March 1926, the Madrid book seller León Sánchez Cuesta had already delivered to him a copy of Le Libertinage by Louis Aragon. In Invocaciones there are two poems that explicitly invoke ancient Greek gods and they seem to link closely to this reference. In "Himno a la tristeza", sadness is seen as something gifted by the gods to mankind, as in Hölderlin's "Die Heimat" and, more directly, in "A las estatuas de los dioses", Cernuda portrays how "although forgotten and humiliated in an alien, degraded world, the gods still represent an age of joy, innocence, and harmony, when love was still possible." For Cernuda, Hölderlin is as much a kindred spirit as an influence: they share a pantheistic vision of Nature, a sense of tragic destiny (the poder daimónico described by Cernuda in many poems and essays), the same conviction that society was hostile to the Poet, the same nostalgia for a lost Golden Age of harmony. During his stay in Paris in 1936, he bought a copy of the Greek Anthology in a French translation. He was stimulated by the concise and penetrating style of these poems and epigrams. One significant borrowing from Eliot is the title of his last collection of poetry, Desolación de la Quimera, which alludes to a line from "Burnt Norton"The loud lament of the disconsolate chimerain itself an allusion to a sermon by John Donne. At Mount Holyoke he started to read Die Fragmente der Vorsokratiker (The Fragments of the Presocratics) by Hermann Diels with the help of an English translation. In Mexico, he read John Burnet's Early Greek Philosophy. These fragments of pre Socratic thought seemed to him the most profound and poetic philosophical works he had ever read. The world of ancient Greece is often recalled in his poetry. It reminded him of his childhood reading of a book of Greek mythology which, even at that early age, had been sufficient to make his religious beliefs seem sad and depressing. He tried to express something of that experience in "El poeta y los mitos" in Ocnos. He was convinced that he was driven by an inner daimon to write poetry and that the poet is in touch with a spiritual dimension of life that normal people are either blind to or shut off from. it is a topic which he alludes to frequently in his critical writings. His urge to write poetry was not under his control. Reading some lines of poetry, hearing some notes of music, seeing an attractive person could be the external influence that led to a poem but what was important was to try to express the real, deep lying poetic impulse, which was sometimes powerful enough to make him shiver or burst into tears. Although he was a self absorbed person, dedicated to the art of writing poetry, he was vulnerable enough to need to know that he had an audience. After November 1947, when an edition of Como quien espera el alba was published in Buenos Aires, rumours of its favourable reception reached him in Mount Holyoke. He was gratified to learn that he was starting to find an audience and that his name was getting mentioned when Spanish poetry was discussed. In addition, he translated a set of 6 poems by Eluard, published in Litoral in 1929. In 1938, with the collaboration of Stanley Richardson, he translated 2 sonnets by Wordsworth which were published in Hora de España. He also translated poems by Blake, Yeats and Keats, which were published in Romance in 1940. Three poems by Yeats, Browning and Marvell were included in the first volume of Poesía y literatura.

Оконс (1940-1956 жылдар)

Сернуда Глазгодағы өмірін жақсы көрмеді. Ол өзін бақыт пен сүйіспеншіліктен шеттесiп, балалық шағын сағынып, сағына бастады. Оңтүстік жерін жоғалған жұмақ деп есіне алды. 1940 жылы Глазгоның сұмды, жаман қаласы мен Севильядағы балалық шағының естеліктері арасындағы қарама-қайшылық оған ішкі жанкүйерлерді жою үшін қысқаша прозалық өлеңдер жазуға итермеледі. Жинақ жинақталған сайын, ол атау іздеп, Гёте еңбегінде өзіне ұнайтын атау тапты. Окнос – рим мифологиясындағы кейіпкер, ол қамыстан арқан тоқыған, бірақ есегі оны жеп қойғанын білген. Дегенмен ол тырысып, өзіне бірдеңе істеуге және бірдеңе үйренуге мүмкіндік берді. Сернудаға жаратушының үнемі жаратуға тырысып, есектің уақытты символдандыруы, оқырманның орнында тұрып, білмейтіндей бүлдіретін тұтынушы екенін түсінудің ирониясы ұнады. Алғашқы басылымы 1942 жылы Лондонда жарық көрді және 31 шығармадан тұрды. Сернуда прозалық поэзия жазу арқылы өзіне ашылған шығармашылық үрдісті жалғастырып, 1949 жылы Мадридте 48 шығармадан тұратын екінші басылымын шығарды. Бірінші басылымда Сернуданың Севильядағы балалық және жасөспірім шағы туралы айтылған. Екінші басылымда ол шығармаларға биографиялық реттілік берді және Севильядағы өмірінен тысқары жерге көшті. Соңғы басылым 63 шығармадан тұрады және 1963 жылы Мексикада басылды. Алғашқы өлеңдер тобы Como quien espera el alba жазуымен қатар өтті және бұл, әрине, "Un río, un amor" және Los placeres prohibidos сияқты шабыттанған кезеңдердің бірі болды. Оның қалыптасу кезеңін зерттеу үлкен алаңдаушылыққа айналды және оның өлеңдері мен прозалық өлеңдері арасында бір-біріне сәйкес келеді. Ең айқын мысал – "Jardín antiguo", бұл Las nubes-тегі өлеңнің және Ocnos-тағы прозалық өлеңнің атауы. Екеуі де Севильяның Алькасар бақшасынан шықты. Поэмада қартайған адам сарайдағы фонтаны, лимон ағаштары, магнолиялар мен құстардың әндерімен бірге сарайға оралуды армандайды. Ол жастық шақтың қайта оралуын армандайды, оның қалаудың азабымен, олар қайтып келмейтінін жақсы біледі. Ocnos-та біз бақтың кеңінен сипатталуын және сонымен бірге оның сол жермен байланысы туралы терең ойлануын, бала кезінде сол жерде сезінген құлшынысты сезімін көреміз. Ол шындық пен арман арасындағы алшақтықты атап өтті: "Кейін сендер іс-әрекетті де, ләззатты да өздеріңнің түстеріңдегідей кемелділікпен өмір сүре алмайтыныңды түсінетін боласыңдар. Осы қайғылы шындықты түсінген күні, алыста, жат жерде болсаң да, сол баққа қайта оралып, бұлақ жағасында отыруды, өткен жастықты қайтадан армандауды армандайсың". Джон Тейлор былай деп жазады: "Сернуда уақытша үйлесімділіктің орнын еске түсіріп, өзінің білімін және өзін-өзі тануын арттырады, және өзінің ойлануын жасайды, ол бұл интроспективті және поэтикалық еңбектердің бәрі бекер екенін айтады. Есек қазірдің өзінде әдемі қамыс тоқылған арқанды жамап жатыр". Жинақтың басым көңіл-күйі қайғылы, жоғалту және ностальгия сезімімен сусындаған болса да, "El estío" және "El amante" сияқты кез-келген мерекеге де орын бар, онда ол 1933 жылы Малагадағы демалыс күндерінің сезімтал ләззатын еске алады, жағажайда және теңізде ойнап, ақ шапан астында жалаңаш жүріп, достарымен және әсіресе оның сүйіктісі Герардо Кармонамен бірге. Серафин Фернандес Ферро мен Стэнли Ричардсонмен қысқа уақытқа созылған қарым-қатынастан басқа, Кармона – Сернуданың 1930 жылдары ұзаққа созылған қарым-қатынасы болған жалғыз адам. Бұл прозалық өлеңдер бір мезгілде жазылған Como quien espera el alba жинағына енген "Elegía anticipada" өлеңімен көңіл-күй мен тақырыптық ұқсастықты бөліседі, онда ол олардың махаббаты уақыт түрмесінен қашып шыққанын мәлімдейді. "Ciudad caledonia" романында Гласгоусқа көз жүгірткенде, ол сол жерді жек көретінін, оның бірқалыптылығын, қарапайымдылығы мен сұмдығын және пайдалы, пуритандық адамдарды ұнатпайтынын сипаттайды. Ол түрмеге ұқсады, жұмыссыз өмірде пайдасыз, жастық шағы қалғанды жалмап, кеуіп қалды. Франконың Испаниядағы цензурасы "Escrito en el agua" (Суда жазылған) атты бір прозалық поэманы "Окнос" кітабының екінші басылымынан алып тастады, өйткені онда "Құдай жоқ" деген дінге қарсы идея бар. Оның коммунистік көзқарастарды ұстанатыны, Франкоға қарсы болғаны, қоғамға жат өмір салты мен көзқарастарының режиміне жағымсыз болғаны, гомосексуал және дінге, отбасылық құндылықтарға қарсы болғаны белгілі болғандықтан, оның жазбалары цензурадан қатаң тексеруден өтуі мүмкін. Сернуда өзі үшінші басылымға оны қоспауды шешті. Тейлор атауының Китстің қабір тасындағы жазудың аудармасы екенін айтады, "Мұнда суға жазылған адамның аты жатыр". Сернуда оның сөздік тіліне тым риторикалық екенін ойлады. Бұл уақыттың жойқыштығы және шындық барлық үміттер мен армандарды қалай жоятыны туралы тағы бір әңгіме. "El acorde" романында ғарыштық үйлесім туралы, сезім мен сананың біртүтастығы туралы, сәтте келетін екстаз туралы кеңінен ойлану бар. Ол оны неміс тіліндегі Gemüt сөзімен атайды және оған ең жақын нәрсе – "махаббат актісінде басқа денеге кіру [және осылайша махаббаткердің денесі арқылы өмірмен біртүтас болу]". Ол бұл шығармаларды 1950 жылы Маунт Холиокқа оралғаннан кейін жазды және жинақ 1952 жылы жарық көрді. Ол кіріспеде Мексикадағы жазушылардың қызығушылық танытпауы туралы айта отырып, жинақтың жалпы тақырыбын белгілейді. Бала кезінде оның осы елге қызығушылығы болмады. Америкаға келгеннен кейін ол кездейсоқ түрде қызығушылық танытты. Қызығушылық қызығушылыққа айналды, ол махаббатқа айналды және бұл махаббат осы шығармаларда зерттелді. Бұл Сернуданың ең шуақты, барлық мағынада, жинақтарының бірі. Ocnos-тың қайғылы интроспекциясы жоқ. "Miravalle" романында ол вице-король сарайына ғашық. Егер оған қалуға рұқсат берілсе, ол одан шаршамайтынын немесе басқа жерге көшкісі келмейтінін көз алдына елестете алмайды. "Lo nuestro" романында туған жерін еске түсіретін туған жердің балалары тізе бүгіп сұраған көрінісі. Оның алғашқы ниеті АҚШ-қа қайту, бірақ ойланып көргеннен кейін ол осы елдің кедейлігіне қарамастан тірі екенін түсінеді. Ол кедейлік мұндай тірі болудің құны болуы мүмкін деп ойлайды. АҚШ салыстырғанда бос және тривиалды көрінеді. "El mirador" романында ол ландшафттың Испанияға ұқсас екенін және оның оған басып кіргенін, жаулап алушыларға болғандай, сиқырлап алғанын сипаттайды. "Perdiendo el tiempo" романында жалқаулық сезімталдық көрінісі бейнеленген. "Ocio" – бос уақыттың қажеттілігі туралы ойлар. "El patio" романында ол өзінің балалық шағының Севильясына оралғандай сезінеді. Ол оны қалпына келтіре алды. "La posesión" романында ол жермен бірігуге құштар екенін сипаттайды. "Centro del hombre" романында ол жылдар бойы шетте болғандықтан, оның бойындағы шетелдік сезімінің жойылғанын байқайды. Ол денесімен бір жерде, жанымен екінші жерде өмір сүрді. Енді олар қайта бірікті: "Сендер бәрімен немесе дерлік бәрімен келістіңдер, және заттар, ауа, жарық, ландшафт, жаратылыстар сіздерге дос болды". Дегенмен, осы үйлесім мен біртүтастық сәттері тек уақытша – әрқайсысы екі қабығы арасындағы перл сияқты кемелді сәттер. Бұл Ce... дегеннің бұзылуы туралы ойдан туған шығарма сияқты көрінеді.

Cernuda did not enjoy his life in Glasgow. He felt exiled both from happiness and love and began to feel a yearning for his childhood days. He remembered the South as a lost paradise. It was in 1940 that the contrasts between the sordid and ugly city of Glasgow where he was living and his childhood memories of Seville inspired him to start to write brief prose poems to try to exorcise the tensions building up inside him. As the collection built up, he cast about for a title, finally finding one that pleased him in a work by Goethe. Ocnos was a mythical Roman figure who twisted reeds into ropes only to discover that his donkey methodically ate them. Yet he persisted in his efforts in order to give himself something to do and perhaps learn something. It struck Cernuda that there was a fitting irony the creator continually trying to create and the donkey symbolising time the destroyer, standing in the place of the reading public, an unwittingly destructive consumer. The first edition was published in London in 1942 and consisted of 31 pieces. Cernuda continued mining the seam of work that writing prose poetry opened up for him and brought out a second edition in Madrid in 1949, with 48 pieces. The first edition had focused solely on Cernuda's childhood and adolescence in Seville. In the second edition, he gave the pieces a biographical sequence and moved beyond his life in Seville. The final edition had 63 pieces and was published in Mexico in 1963. The first group of poems overlapped with the writing of Como quien espera el alba and this was obviously one of those periods of inspired creativity, such as when he was writing "Un río, un amor" and Los placeres prohibidos. Exploration of his formative years was becoming a major preoccupation and there are overlaps between his poems and prose poems. The clearest example is "Jardín antiguo", which is both the title of a poem in Las nubes and a prose poem in Ocnos. Both are inspired by the gardens of the Alcázar of Seville. In the poem, an ageing man dreams of returning to the walled garden, with its fountain, lemon trees, magnolias and birdsong. He dreams of the return of youth with its pangs of desire, knowing full well that they will not come back. In Ocnos we get a more expansive description of the garden and at the same time a deeper reflection on his connection to that place, the sense of rapture that he felt as a boy there. It concludes with a statement of the gap between reality and desire: Más tarde habías de comprender que ni la acción ni el goce podrías vivirlos con la perfección que tenían en tus sueños al borde de la fuente. Y el día que comprendiste esa triste verdad, aunque estabas lejos y en tierra extraña, deseaste volver a aquel jardín y sentarte de nuevo al borde de la fuente, para soñar otra vez la juventud pasada. (Later you had to understand that neither action nor enjoyment could be lived with the perfection they had in your dreams at the edge of the fountain. And the day you understood that sad truth, even though you were far away and in a strange land, you wished to return to that garden and sit again on the edge of the fountain, to dream again of past youth.) John Taylor writes,"As [Cernuda] recalls loci of ephemeral harmony, increases his knowledge and self knowledge, and crafts his ruminations, he hints that these introspective and poetic labours are all in vain. The donkey is already chewing the beautiful reed woven rope." While the predominant mood of the collection is sad, imbued with a sense of loss and nostalgia, there is also room for the occasional celebration as in "El estío" and "El amante", where he recalls the sensual delights of a holiday in Málaga in 1933, frolicking on the beach and in the sea, walking naked under his white robe with his friends and, in particular, his lover Gerardo Carmona. Apart from the short lived affairs with Serafín Fernández Ferro and Stanley Richardson, Carmona is the only other person we know about with whom Cernuda had a lasting affair in the 1930s. Again, these prose poems share an affinity of mood and subject matter with a poem written around the same time, "Elegía anticipada", included in Como quien espera el alba, in which he declares that their love has broken out of the prisons of time. When his thoughts turn to Glasgow, in "Ciudad caledonia", he describes his hatred of the place, its monotony, vulgarity and ugliness and his dislike of the utilitarian, puritanical people. It was like a prison, useless in his life apart from work, parching and consuming what youthfulness he had left. One prose poem, "Escrito en el agua" (Written in the water), was excluded from the second edition of Ocnos by the censors in Franco's Spain presumably because it contains blasphemous ideas "God does not exist." He had the reputation of holding Communist views, of being anti Franco, of living a lifestyle and holding views repugnant to the regime a homosexual who was anti religion and anti family values, so his writings were always likely to come under close scrutiny from the censors. Cernuda himself decided not to include it in the third edition. Taylor points out that the title is a translation of Keats's epitaph, "Here Lies One Whose Name was Writ in Water". Cernuda had come to think it was too rhetorical in tone. It is another account of the destructiveness of time and how reality destroys all hopes and dreams. There is also an extended meditation in "El acorde" on his conception of cosmic harmony, a unity of feeling and consciousness that comes fleetingly, a moment of ecstasy. He calls it by the German word Gemüt and writes that the closest thing to it is "entering another body in the act of love [and thereby obtaining] oneness with life by way of the lover's body." He wrote these pieces in the course of 1950, once he was back at Mount Holyoke, and the collection was published in 1952. He sets the general theme in an introduction by discussing the lack of interest in Mexico shown by writers from peninsular Spain. As a child, he had no curiosity about the country. His curiosity was sparked by chance after his arrival in America. Curiosity turned into interest, which developed into love and this love is explored in these pieces. This is one of the sunniest, in all senses, of Cernuda's collections. Gone is the sad introspection of Ocnos. In "Miravalle", he is enchanted by the viceroy's palace. If he were allowed to stay, he cannot imagine that he could tire of it or want to move elsewhere. In "Lo nuestro", the sight of native children begging reminds him of his homeland. His initial impulse is to return to the USA but, on further reflection, he comes to realise that this country is alive, in spite of its poverty. He reflects that perhaps poverty is the price you pay for being so alive. The USA seems vacuous and trivial in comparison. In "El mirador, he describes how the landscape, so similar to Spain, is taking control of him, exerting a spell over him, like it must have done over the conquistadors. "Perdiendo el tiempo" depicts a scene of indolent sensuality. "Ocio" is a reflection on the necessity of idleness. In "El patio", he feels as if he is back in the Seville of his childhood. He has finally managed to recover it. In "La posesión", he describes his urge to fuse with the land. In "Centro del hombre", he observes that the feeling of being a stranger, which had been a constant in his years of exile, has gone. He had been living with his body in one place and his soul in another. Now they are reunited: con todo o con casi todo concordabas, y las cosas, aire, luz, paisaje, criaturas, te eran amigas. (you agreed with everything or almost everything, and things, air, light, landscape, creatures, were friends with you.) However, these moments of harmony and union can only be fleeting perfect shimmering moments, each of which is like a pearl between its two valves. It seems to be a fictionalised account of the breakdown of Cernuda's affair with Serafín Ferro. He completed one play La familia interrumpida in two acts in 1937 38. It was published posthumously in 1988. Before that, in 1931, he wrote 9 pages of an untitled play that he never completed. During his time in London, probably 1946, he began to translate Shakespeare's Troilus and Cressida into Spanish verse. This was a task that taught him a lot and which gave him a great deal of satisfaction. He acknowledged the advice given by E. M. Wilson, especially his help in clarifying difficult passages. Wilson was an eminent British scholar of Spanish Golden Age theatre who was at that time Professor of Spanish Literature at King's College, London. They had met in Madrid in 1930 31, when Wilson was on a scholarship at the Residencia de Estudiantes. Cernuda finished his translation in 1950 when he was at Mount Holyoke. With sponsorship from the British Council, it was published in Ínsula in 1953. He also translated part of the first act of Romeo and Juliet.

Сын

Сернуда өзінің бүкіл мансабында сын очерктер жазды, олардың көбі газеттер мен журналдарда жарияланды. Өмірінің соңына таман ол өзінің ең маңызды шығармаларының 4 жинағын шығарды. Біріншісі – «Испандық қазіргі поэзия туралы зерттеулер» (Мадрид, 1957). Бұл жұмыстың тұжырымдамасы, бәлкім, 1940-шы жылдары басталған, бірақ ол оны құрайтын мақалалар бойынша тек 1954 жылы ғана жұмыс істей бастады. Сернуда 19-шы ғасырдан бастап испан поэзиясындағы ең маңызды ағымдар деп санайтын зерттеуді ұсынады. Ол қасақана неоклассикалық немесе романтикалық ақындарды қалдырып, Рамон де Кампоамордан бастайды. Сондай-ақ, ол «Модернизм және 1898 жылғы ұрпақ» туралы жалпы эссеге өтуден бұрын Беккер мен Розалия де Кастроны қамтиды. Мұнан кейін Мигель де Унамуно, Мачадо және Хуан Рамон Хименес туралы жеке очерктер жазылды. Содан кейін ол Леон Фелипе, Хосе Морено Вилла және Гомес де ла Сернаға көшеді, содан кейін өз замандастарына, Салинасқа, Гийленге, Лоркаға, Диегоға, Альбертиге, Алеихандреге және Алтолагирге назар аударды. Ол жинақты 1936 жылдан бері болған оқиғалар туралы ойлармен аяқтады. Бұл мақалалар алғаш рет 1954–1956 жылдары «México en la Cultura» журналында жарық көрді. Жинақталған мақалалардың кейінгі жариялануы олардың кейбіреулері, әсіресе Хуан Рамон Хименес, Салинас және Гийлен туралы очерктер тудырған шу-шудың салдарынан кешіктірілді. Ақыры 1957 жылы Гийлен, Алеихандр, Алтолагир, Диего және Альбертиге қатысты тарауларды алып тастаған қатты боудлерленген нұсқада жарияланды. Оның келесі жинағы – «Pensamiento poético en la lírica inglesa» (Мексика, 1958). Луис Маристани бұл шығарманың өзінде сын шығармасы ретінде емес, Сернуданың мүддесін көрсету ретінде қызықты екенін айтады, өйткені ол Мексикада өзінің жазбаларынан жазылған, ол ағылшын тіліндегі кітапханаға қол жеткізе алмаған кезде және сондықтан өз дәлелдерін дұрыс дамыта алмады. Алайда тыңдаушыларды ағылшын поэзиясын зерттеудің жаңалығы қызықтырды. 1961 жылы 3 наурызда Сернуда Дерек Харриске жазған хатында: «Англияға келген кезден бастап (1938) осы уақытқа дейін ағылшын әдебиеттері менің күнделікті оқуымның бір бөлігі болды», – деп жазды. Ол «Испандық қазіргі поэзияны зерттеулер» жинағында жиналған Алеихандреге арналған очергінде ағылшын әдебиетіндегі ақын сыншыларының дәстүріне қызығушылығын білдіріп, Санте-Бёв және Менендес-и-Пелайо сияқты адамдардың жазбаларын Колеридж, Китс, Арнольд және Эллиотпен салыстырып, жағымсыз пікір білдіреді. Ол әсіресе Элиоттың «Сын-пікірдің шекарасы» және «Традиция және жеке талант» сияқты очерктерін оқып шықты. Жинақ оның ағылшын әдебиетін қаншалықты кең және терең оқығанын көрсетеді, өйткені онда Блейк, Вордсворт, Колридж, Шелли, Китс, Теннисон, Браунинг, Арнольд, Суинберн және Хопкинс зерттеулері бар. «Poesía y literatura», I және II (Барселона, 1960, 1964) Бұл жинақтарда әдеби тақырыптар бойынша оның ең маңызды очерктері немесе мақалалары жиналды. Олар оның оқыған әдебиетінің ерекше ауқымын көрсетеді, олар Гальдос, Гете, Хёльдерлин, Сервантес, Марвелл, Браунинг, Йейтс, Гид, Рильке, Рональд Фирбанк, Нервал, Дашиелл Хаммет, Реверди, Валле Инклан сияқты әртүрлі авторларды қамтиды. Очерктер 1935 жылдан 1963 жылға дейін жазылған, сондықтан олар оның сыншылық мансабының барлық кезеңдерін қамтиды. Сернуданың студенттері үшін ең басты қызығушылық бірінші томда жатыр. Онда оның Андре Гидке 1946 жылы берген құрметі ғана емес, сонымен қатар «Palabras antes de una Lectura» және «Historial de un Libro» кітабы бар. Бұл оның поэтикасының ең ашық есептері және барлық Сернуда сын-пікірлерінің бастауы. «Palabras» 1935 жылы Мадридтегі Лицей клубында өткен лекцияның мәтіні болды және 1941 жылы басылым үшін редакцияланды. Ол поэзияның мақсатын талқылаудан бастайды, ол үшін бұл әлемдегі жеке тәжірибесін жеткізу мәселесі. Осы лекцияда ол өзінің негізгі тақырыбын ашады: шындық пен құмарлық. Оның мақсаты – «әлемнің объективті және субъективті өлшемдері арасындағы бөліну жойылған» трансценденттік өмір сүру деңгейін табу және ғаламдық келісімге қол жеткізу. Ол осы дүниенің көзге көрінбейтін көрінісі мен шын мәнінде көзге көрінбейтін «imagen completa del mundo» арасындағы айырмашылықты анық көрсетеді. Сонымен қатар ол ғаламды жайлаған және көзге көрінбейтін шындық пен оның алдамшы көрінісін синтездеуге қабілетті «шайтандық күш» туралы идеяны дамытады. Бірақ бұл күшті күш ақынды да жоя алады, Хёльдерлиннің жағдайындағыдай. «Тарихи» алғаш рет 1958 жылы «México en la Cultura» журналында таралымда жарық көрді. Бұл – Сернуданың ақыл-ой дамуының егжей-тег...

Cernuda wrote critical essays throughout his career, many of which were published in newspapers or magazines. Towards the end of his life, however, he brought out 4 collections of his most important pieces. The first was Estudios sobre poesía española contemporánea (Madrid 1957). The conception of this work probably dates back to the 1940s but he only began work on the articles that comprise it in 1954. Cernuda gives a survey of what seem to him to be the most important currents in Spanish poetry from the 19th century onwards. He deliberately omits any neo Classical or Romantic poets and starts with Ramón de Campoamor. He also covers Bécquer and Rosalía de Castro before moving on to a general essay on "Modernismo and the Generation of 1898". This is followed by individual essays on Miguel de Unamuno, Machado and Juan Ramón Jiménez. He then moves on to León Felipe, José Moreno Villa and Gómez de la Serna before focusing on his contemporaries, Salinas, Guillėn, Lorca, Diego, Alberti, Aleixandre and Altolaguirre. He ends the collection with some thoughts on developments since 1936. These articles were first published in a magazine called México en la Cultura between 1954 and 1956. The subsequent publication of the collected articles was delayed by the uproar that some of them had provoked, especially the essays on Juan Ramón Jiménez, Salinas and Guillén. It was eventually published in 1957 in a heavily bowdlerised version that omitted chapters relating to Guillén, Aleixandre, Altolaguirre, Diego and Alberti. His next collection was Pensamiento poético en la lírica inglesa (Mexico 1958). Luis Maristany suggests that it is more interesting as an indication of Cernuda's interests than as a work of criticism in its own right, given that it was written up in Mexico from his notes at a time when he lacked access to a proper English language library and so could not properly develop his arguments. Yet, his audience was attracted by the novelty of a study of English poetry, written by a Spaniard. In a letter to Derek Harris, dated March 3, 1961, Cernuda states that "English literature, from my arrival in England (1938) until now, has been part of my daily reading." In his essay on Aleixandre, collected in the Estudios sobre poesía española contemporánea, he writes of his fascination with the tradition of poet critics in English literature, comparing unfavourably the writings of such people as Sainte Beuve and Menéndez y Pelayo with Coleridge, Keats, Arnold and Eliot. He was particularly inspired by his reading of essays by Eliot such as "The Frontiers of Criticism" and "Tradition and the Individual Talent". The collection shows just how extensive and deep his reading of English literature was, as it contains studies of Blake, Wordsworth, Coleridge, Shelley, Keats, Tennyson, Browning, Arnold, Swinburne and Hopkins. Poesía y literatura, I y II (Barcelona 1960, 1964) These collections gathered together his most important essays or articles on literary themes. They display the extraordinary range of his reading, covering authors as diverse as Galdós, Goethe, Hölderlin, Cervantes, Marvell, Browning, Yeats, Gide, Rilke, Ronald Firbank, Nerval, Dashiell Hammett, Reverdy, Valle Inclán as well as figures more often found in his writings such as Eliot and Juan Ramón Jiménez. The dates of composition of the essays range from 1935 to 1963, so they cover the full range of his critical career. For students of Cernuda, the main interest lies in the first volume. Not only does it contain his heartfelt 1946 tribute to Andrė Gide but also "Palabras antes de una Lectura" and "Historial de un Libro", two of the most revealing accounts of his poetics and starting points for all Cernuda criticism. "Palabras" was the text of a lecture delivered at the Lyceum Club in Madrid in 1935 and edited for publication in 1941. He begins by discussing the purpose of poetry, which for him is a question of conveying his personal experience of the world. It is in this lecture that he reveals his primary theme: reality versus desire. His aim is to find "a transcendental plane of existence where the division between the objective and the subjective dimensions of the world is eliminated" and cosmic harmony can be attained. He makes a clear distinction between the world's deceptive appearance and the hidden "imagen completa del mundo", which is the true reality. He also develops the idea of a "daimonic power" that pervades the universe and is able to achieve this synthesis of the invisible underlying reality and its deceiving appearance. But a force powerful enough to do this is also capable of destroying the poet, as in the case of Hölderlin. The "Historial" was first published in instalments in México en la Cultura in 1958. It is a detailed account of Cernuda's intellectual development and gives great insight into the process of how he became a poet and how his poetry evolved over time. In a review in the Bulletin of Hispanic Studies, Arthur Terry described it as "the most remarkable piece of self analysis by any Spanish poet, living or dead". It is, however, very reticent about his emotional development. For example, he only alludes very obliquely to the love affairs that inspired Los placeres prohibidos, Donde habite el olvido and "Poemas para un cuerpo".

Александры

1928 жылы Сернуда Мадридке келген соң жасаған алғашқы істерінің бірі – Висенте Александрға бару болды. Ол Александренің жылылығы мен достығына тәнті болды, бірақ оның сапары денсаулығы үшін Александренің әдетте демалатын уақытта болғанын кейін ғана білді. Өкінішке орай, ол Александренің сабырлылығына және таныс ортада сезінетін жеңілдігіне де тәнті болды. Қайда болса да үйдей сезінуге тырысқан Сернуда үшін бұл Александрмен қайтадан кездесуге ниеті болмауына себеп болды. 1929 жылғы маусымда Тулузадан Мадридке оралғаннан кейін ол Александремен қайта кездесті: ол Александренің өзін Сернудаға тағы да таныстырғанын айтады, өйткені ол оны танымаған еді. Көптеген кездесулер барысында Сернуданың әдеттегі тартыншақтығы мен күдігі біртіндеп жойылды. Висенте Александребен арадағы қарым-қатынасы оның өміріндегі ең жақын қарым-қатынасқа айналды. Олар көбінесе Александренің үйінде кездесетін, кейде Лорка мен Алтолагирре де бірге болатын. Александреде достыққа ерекше қабілет болған сияқты, себебі ол Лорканың да ең жақын достарының бірі болды (Иан Гибсонның айтуынша), ал Сернуда оның жақсы тыңдаушы екенін ерекше атап көрсетті. Бұл оның көптеген достарының құпияларын сеніп айтқанын білдіреді. Сернуда сондай-ақ «Испан поэзиясы туралы зерттеулер» еңбегінде Александренің поэзиясын жоғары бағалады, оның шығармаларында ауру денеде тұтқындалған, өмірін толыққанды етуге күрескен адамның күресін көреді, бұл оның өзінің өмірлік мақсатын іздеуімен саякес келеді. Дегенмен, тіпті Александре де Сернуданың болашақ беделіне қатысты алаңдаушылығынан құтыла алмады. 1950 жылдары ол Сернуда туралы естеліктері туралы бірнеше эссе жазды, олар, әрине, 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында қалыптасқан еді. Ол досының әлемнен алшақтағандай және қатысуға құштар емеуіне сипаттама берді. Бұл ескі бейне Сернуданың жер аударылу кезінде бастан өткерген қиындықтардан кейін де оған сай келе ме екенін тексеруге тырыспады. Одан да маңыздысы, Александре 20 жыл бұрын таныған Сернуда тұлғасынан Сернуданың өлеңдерін ажыратуға тырыспады.

One of the first things that Cernuda did on arriving in Madrid in 1928 was to pay a visit to Vicente Aleixandre. He was struck by Aleixandre's warmth and friendliness, not realising until a later date that his visit had been during the hours when Aleixandre, for the sake of his health, would normally have been resting. Unfortunately he was also struck by Aleixandre's calmness and the sense of ease that he exuded at being in familiar surroundings. For Cernuda, who was always uneasy about feeling at home anywhere, this was a reason for deciding that he did not want to see Aleixandre again. After his return to Madrid from Toulouse in June 1929, he met Aleixandre again: he recounts that it was Aleixandre who re introduced himself to Cernuda as he himself did not recognise him. Gradually, over the course of many meetings, Cernuda's habitual reserve and distrust faded. His friendship with Vicente Aleixandre developed into the closest he had ever had. They often met in Aleixandre's house, sometimes with Lorca and Altolaguirre there as well. Aleixandre seems to have had a special gift for friendship, because he also became one of Lorca's closest friends (according to Ian Gibson). and Cernuda notes specifically his skill as an attentive and sympathetic listener. The implication is that he was trusted with the intimate confessions of many of his friends. Cernuda also gives a very favourable account of Aleixandre's poetry in Estudios sobre poesía española contemporánea, seeing in his work the struggle of a man of intense feeling trapped inside a sick body, an analogous situation to his own struggle for fulfilment. However, not even Aleixandre was able to escape from Cernuda's sensitivity about his future reputation. In the 1950s, he wrote a few essays on his memories of Cernuda, which of course were fixed in the late 1920s and early 1930s. He describes his friend's apparent detachment from the world and unwillingness to engage. No attempt was made to see whether that old image still fitted the man who had gone through all the upheaval that Cernuda had experienced while going into exile. Perhaps more importantly, there was no attempt made to dissociate the poetry written by Cernuda, from Cernuda the man as Aleixandre had known him 20 years earlier.

Альберти және саяси міндеттеме

Алберти 1927 жылы Севильяда өткен Гонгора мерекесінде алғаш рет кездескен адамдардың бірі болды. Альберти оны "қоңыр, жіңішке, өте мәдениетті және ұқыпты" деп сипаттаған. Дегенмен, Альберти мен Сернуда жақын дос болмаған сыңайлы, бірақ Сернуда 1930-жылдардың басында Альбертидің көптеген журналдарына материалдар ұсынған. Альберти оны өзі редакциялап жатқан мерекелік альбомға қатысуға шақырды, бірақ Сернуда бұл ұсыныстан бас тартты. Альбертимен арадағы қарым-қатынасы, Сернуданың сюрреализммен танысқаннан кейін ой-санасының қалыптасқан жолын көрсетеді. Мысалы, 1933 жылы ол Альбертидің "Октябрь" журналына "Los que se incorporan" ("Қатарына қосылатындар") деген мақала жазды. Онда ол буржуазиялық қоғамды құртуға шақырып, "Мұны коммунизм рухымен туған революция арқылы жете аламыз" деп сендірді. 1937 жылы "Hora de España" басылымына жазған мақаласында ол: "Ақын – міндетті түрде революционер, өзінің жауапкершілігін толық сезінетін революционер" деп жазды. Алайда, сол кезде ол ақындардың революциялық іс-қимылдарға тікелей қатысатынын күтпегені анық. 1950 жылы Алеишандреге арналған эссесінде ол тіпті, ақынның тікелей әрекет етуі "абсурдты және ақынды ақын ретінде құртуға алып келеді" дейді. Бұл көзқарас Альбертидің поэзиясына деген қарым-қатынасына әсер еткен секілді. Сернуданың Альберти поэзиясына қатысты басты пікірі – Альбертиде өзіне-өзінің сезімі болмауы және оның өлеңдерінде терең ой жоқтығы. Ол сондай-ақ Альбертидің Гил Висенте немесе кез келген халық ақынының стилін ұстанып, виртуоздықпен өлең жаза білетінін атап өтті. Сернуда Альбертидің алғашқы үш жинағындағы ойыншылдыққа қарсы болды. Оқырманға ол Альбертидің осылай тез табысқа ие болғанына қызғанышпен қарағаны және оны бірден өзінің тыңдарманын тапқан ақынның мысалы ретінде қарастырғаны сезіледі. Саяси өлеңдері бұрынғы шығармаларынан көп ерекшеленбеді және ол дәстүрлі поэзиялық формаларға берілгендігін сақтап қалды. Сернуда эссесін Альбертидің коммунизмге адалдығы оны саяси емес тақырыптарға жүгінуден тоқтатпағанын айтып аяқтады, онда оқырман оның бұрынғы жетістіктеріне деген сағынышын сезе алады. Осыны қайта жаңғырту үшін ол өзінің ескі тақырыптарының әртүрлі нұсқаларын жасай береді.

Alberti was another of the people whom he met for the first time in the Góngora celebrations in Seville in 1927. Alberti describes him as "dark, thin, extremely refined and meticulous". However, it is not likely that Alberti ever became close to Cernuda although the latter contributed to many of the former's journals during the early 1930s. Alberti invited him to contribute to the celebratory album that he was editing but Cernuda did not follow it up. His relationship with Alberti is suggestive of the pathways along which his mind was moving after his initial contact with surrealism. In 1933, for example, he wrote for Alberti's magazine Octubre a piece called Los que se incorporan (Those who join up). In it he calls for the destruction of bourgeois society: "I trust in a revolution inspired by communism to achieve this". In an article written for Hora de España in 1937, he wrote that: "the poet is inevitably a revolutionary a revolutionary with full awareness of his responsibility". However, by that time, it seems clear that he did not expect poets to get directly involved in revolutionary actions. In an essay devoted to Aleixandre in 1950 he goes so far as to say that, for a poet to take the course of direct action "is absurd and tends to ruin the poet as a poet". This attitude seems to colour his response to Alberti's poetic output. A key point in Cernuda's view of Alberti's poetry is that Alberti seemed to lack any sense of self and his poetry lacks interiority. He also highlights the fact that Alberti was a virtuoso versifier, able to counterfeit the manner of Gil Vicente or any other folk poet. Cernuda does not approve of the playfulness that Alberti shows in his first three collections. The reader gets the impression that he envies the fact that Alberti became so successful so rapidly, using him as an example of a poet who found his public immediately. The political poems are not very different from his previous phase and he remains just as committed to traditional poetic forms as ever. Cernuda closes his essay by noting that Alberti's commitment to Communism does not stop him from turning to apolitical subject matter in which the reader can divine nostalgia for his former success. In an attempt to revive this, he churns out variations of his old themes.

Алтолагире және оның отбасы

Алтолагир, оның әйелі Конча Мендес және Сернуда арасындағы тығыз байланыс анық көрінеді. Сернуда «Estudios sobre poesía española contemporánea» және «Poesía y literatura» еңбектерінде Алтолагирренің поэзиясына жеке тараулар арнады, сыншылар пікіріне қарамастан, ол ешқашан маңызды емес ақын болмағанын тұрақты түрде айтты. «Desolación de la Quimera» шығармасында ол қайтыс болған досын «Манулито» деген жағымды естеліктер мен қате пікірлерден қорғайды, оны ақын ретіндегі сирек қабілеттерін ұмытқан немесе білмеген адамдар сақтайды, бұл туралы «Supervivencias tribales en el medio literario» еңбегінде айтылады. 1933 жылдың наурыз айында олардың алғашқы баласы дүниеге келген кезде қайтыс болды, сонда Сернуда оған «XIV» өлеңін арнады. Олар 1935-1936 жылдары Мадридтегі бір ғимаратта тұрды, ал Мексикада Кончаның үйінде өмір өтті. Кейде бұл оның нағыз отбасы болғандай сезіледі. «Desolación de la Quimera» еңбегінде осыған байланысты екі өлең бар. «Animula, vagula, blandula» – Алтолагирдің бес жасар немересін, оған Энтелехи есім қойған, бақта ойнап жүргенін көріп, оның тағдыры өзінен қалай өзгеше болады деп ойлаған лирикалық өлең. «Hablando a Manona» – бұл олардың немере қызына арналған қарапайым өлең.

1898 жылғы ұрпақ

Сернуданың ең жақсы сын жазулары оны қызықтырған және шабыттандырған жазушылар туралы. Оның 1898 жылғы ұрпақ туралы жазғандары объективті, бірақ көбінесе жанашырлықсыз. Біріншіден, олармен жеке қарым-қатынас орнату оған қиын болған сияқты. Хуан Рамон Хименес және Валле-Инклан туралы ол олардың өз сөздеріне тым ден қойғандықтан, басқаларды тыңдауға ықыласы болмағанын еске алады. Антонио Мачадоға қатысты, ол аз сөйлегенін және тіпті одан да аз тыңдағанын айтады. Испан ойшылдарының көпшілігінен өзгеше, ол Унамуноны философ ретінде емес, ақын ретінде жоғары бағалады. Ортега-и-Гассет туралы оң пікір білдіре алмады: Сернуданың сын жазбаларында «оның поэзияны түсінуі шамалы болған» және «поэзиялық мәселелерде білімі жеткіліксіз болған» сияқты пікірлер кездеседі. Валле-Инклан туралы ол 1963 жылғы мақаласында оның суретші және адам ретінде адалдығына қатты риза екенін көрсетеді. Оның поэзиясын жоғары бағаламайды, романдарына көбінесе пікір білдірмейді және 4 пьесаға – «Comedias bárbaras» және «Divinas palabras» – ғана құрмет көрсетеді. «Estudios sobre poesía española contemporánea» атты зерттемесінде Сернуда Антонио Мачадоның поэтикалық тәжірибесімен ұқсас келетін аспектілеріне ерекше назар аударады. Оның пікірінше, Мачадоның ең жақсысы – «Soledades» алғашқы өлеңдерінде, онда ол Беккердің эхосын табады. Ол осы өлеңдерді әлемге бір сәттегі көз жүгірту ретінде сипаттайды, олар шынайы және сезімнен тыс нәрселерді біріктіріп, сирек кездесетін үйлесімділікке жеткізеді. Сондай-ақ, ол 1925 жылы жарық көрген Абель Мартиннің түсіндірмелері мен Хуан де Майренаның жазбаларына қызығушылық танытады. Ол оларда «сол дәуір туралы ең өткір пікірлерді» табады. Керісінше, «Campos de Castilla» да кездесетін ұлтшылдық тақырыптар, әсіресе ақынның Кастилияға ден қоюы, Сернудаға Мачадоның ең жақсы поэзиясының мәнін жоққа шығарады, ол оның андалузиялық табиғатынан туындайды. Оған ең көп әсер еткен сол ұрпақтың өкілі – Хименес, бірақ ол Ұлыбританияға барғанда өзімен бірге Герардо Диегоның «Poesía española» антологиясын ғана алып кетті және оның құрамындағы Унамуно мен Мачадоның өлеңдерін оқып, Испанияға деген сағынышын басаңдетті. Өмірде тек қазіргі жағдайлардан тыс, өткіш сәттерге ұмтылған Унамуно өзін өзі құруға, немесе кем дегенде жеке мифін жасауға және мәңгілікке өткіш нәрсе болуға тырысты. Ол Хименеспен 1925 жылдың қыркүйек айының соңында, қазан айының басында Севильяда кездеседі. Кездесуді Педро Салинас ұйымдастырды және ол Сернудаға әкесі Альказардың күзетшісі болған достарынан сағаттан тыс баққа баруға рұқсат сұрауын ұсынды. Сернуданың әңгімесі қызықты. Ол осындай маңызды тұлғаның алдында тұрғанына қатты таң қалды. Сонымен қатар, Хименестің әйелі Зенобия Кампробидің қатысуы оны да қиын жағдайға түсірді, өйткені ол ұялшақ болды және әйелдерге қызығушылық танытпады, бірақ әлі неліктен олар оны қызықтырмайтынын түсінбеген. Ол өзін шәкірт ретінде ұстады, тек Ұстазын тыңдады. Ол Хименестің сол кеште және одан кейінгі кездесулерде өзіне қаншалықты мейірімді болғанын баяндады. Ол кезде ол Сернуда үшін үлгі болды және ол Хименестің әлемге және өмірге қатысы жоқ, эгоистикалық, субъективті поэзиясынан арылуға қаншалықты күш жұмсағанын айтады, бұл испан мәдени ортасында сол кезде үлкен ықпалға ие болды. Ол әсіресе өз ұрпағының ақындарына қарсы шықты, бастапқыда шабуылдарын ауызша білдірді, бірақ кейін баспаға жүгінді. Ол өмірінің соңына дейін жамандауларын басып шығарды, бұл Сернуданың бұрынғы құрметін бейжайлыққа немесе одан да жаман әсерге айналдырды. Герметизм, өлеңдерінің фрагменттелуі, ойын дамыта алмауы. Хименес туралы соңғы ойлары 1962 жылы жазылған «Хименес и Йейтс» атты мақаласында келтірілді және «Poesía y literatura» 2-томына енгізілді. Э.М. Уилсон Сернуданың әдеби қарыздарына қатысты зерттемесінде бұл туралы айтты, өйткені онда Йейтстің «A Coat» өлеңінің аудармасы бар және оны Хименестің «Vino, primera, pura» шығармасымен салыстырады. Аударма туралы Уилсон былай деп жазады: Кішігірім адалдықсыздықтарды атап өтуге болады, бірақ аударманың өз өмірі бар және ол Сернуданың мақаласындағы мақсатына жетеді: Хуан Рамон Хименестің арқасына таяқ. Сернуда Хименестің Йейтске қарағанда шектеулі ақын екенін айтады, өйткені соңғысы поэзиясын бір жаққа қойып, Ирландияның өзін-өзі басқаруы үшін күресті және Дублиндегі Аббат театрының директоры болып жұмыс істеді, ал Хименестің өмірі толығымен поэзияға арналған. Ол өзін эстетикаға арнады және этикалық мәселелерге араласпады.

Cernuda's best critical writing tends to be about writers who interested and inspired him. His writing about the Generation of 1898 is objective but nevertheless lacking in sympathy for the most part. For one thing, he seems to have found it difficult to forge personal relations with them. Regarding Juan Ramón Jiménez and Valle Inclán, he recalled that they were so intent on their own speech that they neglected to listen to other people. And even in respect of Antonio Machado, so revered by for example Alberti, he recalled that he spoke little and listened to even less. In contrast to most Spanish thinkers, he respected Unamuno more as a poet than as a philosopher. For Ortega y Gasset, he had little positive to say: scattered all through Cernuda's critical writings are remarks such as "[he] always understood very little when it came to poetry" and "with his strange ignorance of poetic matters". Regarding Valle Inclán, he makes it clear in his 1963 essay how much he admires his integrity as an artist and human being. He does not rate his poetry very highly, does not comment often on his novels and reserves his admiration for 4 plays, the 3 Comedias bárbaras and Divinas palabras. In his study Estudios sobre poesía española contemporánea, Cernuda is clearly drawn to those aspects of Antonio Machado where he finds similarities with his own poetic practice. So, for him, the best of Machado is in the early poems of Soledades, where he finds echoes of Bécquer. He writes of them these poems are sudden glimpses of the world, bringing together the real and the suprasensible, with a rarely achieved identification. He is also drawn to the commentaries of Abel Martín and the notes of Juan de Mairena which began to appear in 1925. In these, he finds the "sharpest commentary on the epoch". On the other hand, he is definitely not attracted by the nationalistic themes that appear in Campos de Castilla, especially the poet's focus on Castile, which Cernuda sees as negating the essence of Machado's best poetry, which stems from his Andalusian nature.</blockquote>

The member of that generation who had most impact on him is Jiménez, although when he went to Britain one of the very few books that he took with him was Gerardo Diego's anthology Poesía española and he found solace for his nostalgia for Spain in reading the selection of poems by Unamuno and Machado contained within. Alive and striving beyond what were only current circumstances, moments that pass and do not remain, Unamuno was hoping to create himself, or at least create his personal myth, and to be forever what was passing. He first met Jiménez in late September early October 1925 in Seville. The meeting had been arranged by Pedro Salinas and he suggested to Cernuda that he should ask one of his friends, whose father was a warden of the Alcázar, for permission to visit the gardens, out of hours. Cernuda's account is interesting. He was overawed by being in the presence of such an important figure. In addition, there was the presence of Jiménez's wife Zenobia Camprubí which also put him at a disadvantage, both because of his shyness and a lack of interest in women, although he had not yet realised why women did not interest him. He placed himself in the role of a disciple, just listening to the Master. He records how gracious Jiménez was to him that evening and on subsequent meetings. At that time, he was something of a hero to Cernuda and he notes how much effort it cost him to free himself from Jiménez's type of egoistic, subjective poetry with no connection to the world and life, which was so influential in Spanish cultural circles at that time. In particular he took against the poets of Cernuda's own generation, at first confining his attacks to verbal ones but then turning to print. He continued to print vilifications right to the end of his life, which had the effect of turning Cernuda's former admiration into indifference or even worse. hermeticism, the fragmentation of his poems, his inability to sustain a thought, His final thoughts about Jiménez came in an essay titled "Jiménez y Yeats" dated 1962 and included in Poesía y literatura vol 2. E. M. Wilson included a look at this in his survey of Cernuda's literary borrowings because it contains a translation of Yeats's poem "A Coat" and compares it to Jiménez's "Vino, primera, pura". Of the translation, Wilson writes One can point out minor infidelities but the translation has life of its own and fulfils its purpose in Cernuda's essay: a rod for the back of Juan Ramón Jiménez. Cernuda concludes that Jiménez is a more limited poet than Yeats because the latter put his poetry to one side in order to campaign for Irish Home Rule and to work as director of the Abbey Theatre in Dublin whereas Jiménez's whole life was totally dedicated to poetry. He devoted himself to aesthetics and did not involve himself with ethical considerations at all.

Гид, денди және гомосексуализм

Оның жыныстық сезімінің оянуы шамамен 14 жасында поэзия жазуға деген құштарлығымен бірге болған сияқты. Бұл туындылар гомосексуализм тақырыбын және тағы басқа көптеген мәселелерді ашық түрде қарастырады. Мысалы, Гид "Morceaux Choisis" жинағына "Ватикан үңгірлерінен" Лафкадио Влюикидің Амеде Флериссойрді қозғалып тұрған пойызбен итеру эпизодын қосты, оның себебі – оның мұны істей алатынына қызығушылықтан ғана, яғни, түпкілікті "ақталған акт" жасау үшін. Сернуда: «Мен оның жастығына, әдемілігіне, еркіндігіне, батылдығына ғашық болдым». Бұл 1946 жылғы эссесінде қайталанады, онда ол былай деп жазады: «Гид үшін қасиетті тұлға – құдайлықты іздеу үшін тыйым салып, бас тарту арқылы емес, күш-жігер мен жеке өркендеу арқылы адамгершіліктің толықтығын іздейтін адам». Басқаша айтқанда, оған ешқандай өкінішсіз толық ләззат алу идеясы әсер еткен. Гидтен алған тағы бір идея "Les Nourritures Terrestres" кітабының бірінші бөлімінде айтылған: құштарлықта пайда бар, ал құштарлықты қанағаттандыруда да пайда бар, себебі олар осылай көбейеді. Шындығында, Натаниел, менің әрбір құштарлығым құштарлық нысанына ие болудан гөрі маған көбірек байлық сыйлады. Демек, ләззат пен құштарлықты жоғары қою жеткіліксіз; маңыздысы – құштарлықтың қадір-қасиеті мен тұтастығы. Осының өзі оған құндылық береді, құштарлық нысаны емес. Сернуда айтқандай, «оның құшағында дене емес, өмірдің өзі бар». "Unos cuerpos son como flores" ("Кейбір денелер гүл сияқты") атты өлеңінде, "Los placeres prohibidos" ("Тыйым салынған ләззаттар") жинағынан, махаббаттың өткіншілігі табиғи құбылыс ретінде қабылданады, себебі осы махаббаттың трансценденттік табиғаты барлық нәрсені басып тастайды. Гидтің үлгісімен, Сернуда жеке мінсіздігін сақтауға ұмтылады. Кінәратсыз, ол өзінің құндылықтарына адал өмір сүреді, оларға дәстүрлі жыныстық нормаларды қабылдамау және гомосексуализмді қабылдау кіреді. Октавио Паз "La palabra edificante" ("Құрылыс сөзі") еңбегінде былай деп жазды: «Гид оған заттардың дұрыс атауларын беруге батылдық берді; оның сюрреалистік кезеңінің екінші кітабы "Los placeres prohibidos" ("Тыйым салынған ләззаттар") деп аталады. Ол оларды, күткендей, "Los placeres pervertidos" ("Бұзылған ләззаттар") деп атамайды». Сернуданың Гидті оқуы мұқият болды. Жоғарыда аталған туындылардан басқа, оның эссесінде «Күнделіктер», Андре Вальтердің жазбалары, «Нарцисс туралы трактат», «Палудес», «Прометейдің зәулім тізбегі», «Жердегі азық-түлік», «Аминтас», «Имморалист», «Тар қақпа», «Бос баланың оралуы», «Коридон», «Ватикан үңгірлері», «Жалған ақша», «Егер астық өлмесе» және «Тесей» туралы талқылаулар бар. Ең қызықты бөлімдердің бірі – Гидтің естеліктері, «Егер астық өлмесе». Бұл кітапта баяндалған көптеген эпизодтар оның бұрынғы туындыларының негізін құрады; алайда, бұл жаңа оқиға бұрынғы нұсқаларды қайталау емес, оларды толықтырады. Оқырман оқиғаның кең көрінісін алады. Гидтің туындылары естеліктердегі қосымша ақпарат жарығында түсіндірілгенде нақтыланады және күшейеді. Сернуда да "Historial de un libro" ("Кітап тарихы") кітабын жазуға кіріскенде, "La realidad y el deseo" ("Шындық және құштарлық") өлеңінің аяттарының артында жатқан жеке оқиғаларды баяндауды мақсат еткені анық. Кейде екі автордың да бірдей сезімталдыққа ие болғандай көрінеді. Мысалы, 1892 жылы Гид анасымен бірге Севильяға сапар шекті және Алькасар бақтарына қатты әсер етті. Бұл "Жердегі азық-түлік" журналына енді: «Алказар туралы не деуге болады? Персиялық бақ сияқты керемет! Енді осы туралы айтатын болсам, мен оны басқаларға қарағанда артық көретін шығармын. Хафизді оқығанда, мен оны еске аламын». Сернуда "Ocnos" қаласындағы "Jardín antiguo" ("Ескі бақ") өлеңінде ұқсас трансценденттік сезімді сипаттайды. Гид Севильяда Санта-Себана мерекесінде болды және мерекелердің сезімталдығына ләззат алды. Оның күнделіктерінде ол корсеттерді босату және әдептілік нормаларын тастау сезімін қалай сипаттағанын айтады, бұл Сернуданың "Desolación de la Quimera" ("Қиялдың күйреуі") поэмасындағы "Luna llena en Semana Santa" ("Ақ ай Санта-Себанада") атмосферасына өте ұқсас. 1925 жылы Хименеспен және 1927 жылы Лоркамен алғашқы кездесулерінен көрініп тұрғандай, ол өзінің жыныстық қатынасына толығымен келісу үшін бірнеше жыл қажет болды. Бұл 1928 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Севильядан кеткеннен кейін ғана орын алған сияқты. Алайда, сол кезеңде ол денди болып, өзін ерекше сезінуге тырысқан көрінеді. Севилья университетінде оқыған кезінде Салинас оның «жақсы кескен костюміне, түйіндері жақсы байланған галстугіне» тоқталып, оның әдемі келбетін байқаған болатын. Бұл үрдіс оның Мадридте болған қысқа уақыт ішінде Толузаға барар алдында күшейген көрінеді, онда ол барларға жиі келетін, коктейльдер ішетін, ағылшын көйлектеріне әсер ететін, Вильенаның мақаласында талқыланған адамның кейпін қабылдады ("La rebeldía del dandy en Luis Cernuda" ("Луис Сернудада дендидің бүліктері")). Вильена оны өзінің гипер сезімталдығы мен басылған махаббатқа деген құштарлығын жасыруға тырысатын талғампаз шөлмекшінің белгісі ретінде диагностикалайды. Толузада ол досқа өзінің тым әдемі киінгенін айтты. Екі айдан кейін ол сол досына әйелдермен ғана достық қарым-қатынас орнатып, жігіттердің оған дөңгелек келмейтінін айтып шағымданды және бірнеше заттарды сатып алғанын мақтанды: Камиль фильміндегі Жилбер Роланд киген сияқты американдық шляпа, 1000 франк тұратын сағат және басқа да заттар «осы курстарда оларды мақтанкеш деп атап, жеңілтек екенімді айту үшін». Ол кейде мұртының пішінін Дон Альварадо немесе Нильс Астер сияқты етіп тартатынын да айтады. Өзінің "El indolente" ("Бос адам") атты әңгімесінде Сернуда дендизм туралы ойлармен бөліседі: бір досы жазушыны оның киініп, әшекейленуінің мақсаты – адамдарды өзінен алыстату екенін сендіруге тырысқан. Ол байқаған немесе байқағандай, әдемі әйел тартымды болса, әдемі ер адам керісінше, адамдарды қайтарады. Осы теория бойынша, дендизм – шөлге ұмтылудың бір жолы болар еді. Алайда, оның әлеммен байланысының, әсіресе университет демалысында барған Париж атмосферасының, сюрреалистердің бүлікшіл көзқарастары мен ойларының, Гидтің ықпалының және буржуазиялық тенденцияларға қарсы күресінің үйлесімі, соңғы кезде оның жыныстығын қабылдауына әкелді, бұл "Un río, un amor" ("Өзен, махаббат") туындысында толыққанды көрінді. Оның дендилік киім үлгісі өмірінің соңына дейін сақталған сияқты. Мысалы, 1950 жылы ол Хорхе Гийенмен бір түн қонақтап, соңғысы Педро Салинасқа былай деп жазды: «Көк түсті, ақ нүктелі халат – таңертең тұрғанда дәлізден парфюм иісі келеді!»

His sexual awakening seems to have coincided with the birth of his desire to write poetry, around the age of 14, These works deal openly with the topic of homosexuality amongst many other things. For example, Gide included in the Morceaux Choisis the section of Les Caves du Vatican where Lafcadio Wluiki pushes Amédée Fleurissoire out of a moving train just from curiosity as to whether he can actually bring himself to do it the original acte gratuit. Cernuda comments,"I fell in love with his youth, his grace, his freedom, his audacity." This is reiterated in his essay of 1946, where he writes: "the transcendent figure for Gide is not that of a man who by means of abstention and denial searches for the divine, but that of a man who seeks out the fullness of humanity by means of effort and individual exaltation." In other words, he was affected by the idea of total hedonism without any sense of guilt. Another idea that he takes from Gide is expressed in Book 1 of Les Nourritures Terrestres:There is profit in desires, and profit in the satisfaction of desires for so they are increased. And indeed, Nathaniel, each one of my desires has enriched me more than the always deceitful possession of the object of my desire. So hedonism and the exaltation of desire are not enough in themselves; what matters is the dignity and integrity of the desire. That is what gives it virtue, not the object of the desire. As Cernuda expressed it, "what he holds in his arms is life itself, rather than a desired body." In "Unos cuerpos son como flores", another poem from Los placeres prohibidos, the transience of love is accepted as a perfectly normal phenomenon because it is the transcendent nature of that love that overrides everything. Following Gide's example, Cernuda becomes concerned with maintaining his personal integrity. Free from guilt, he will live true to his own values, which include rejection of conventional sexual mores and acceptance of his homosexuality. In "La palabra edificante", Octavio Paz wrote "Gide gave him the courage to give things their proper names; the second book of his surrealist period is called Los placeres prohibidos (Forbidden Pleasures). He does not call them, as one might have expected Los placeres pervertidos (Perverse Pleasures)". Cernuda's reading of Gide was thorough. As well as the works mentioned above, his essay includes discussions of the "Journals", Les cahiers d'André Walter, Le Traité du Narcisse, Paludes, Le Prométhée Mal Enchaîné, Les Nourritures Terrestres, Amyntas, L'Immoraliste, La Porte Etroite, Le Retour de l'Enfant Prodigue, Corydon, Les Caves du Vatican, Les Faux Monnayeurs, Si le grain ne meurt, and Thésée. One of the most interesting passages concerns Gide's memoirs, Si le grain ne meurt. Many of the episodes recounted in this book had formed the basis for his previous works; however, this new account is not so much a repetition as a complement to the previous versions. The reader gets a broader vision of what was happening. Gide's works are clarified and are heightened when they can be interpreted in the light of the extra information in the memoirs. It was clearly with a similar aim in mind that Cernuda set out writing Historial de un libro, to recount "the story of the personal events that lie behind the verses of La realidad y el deseo." At times, it seems that the two writers share the same sensibility. For example, Gide had visited Seville in 1892, in company with his mother, and was struck by the gardens of the Alcázar. This made its way into Les nourritures terrestres: "What of the Alcazar? Marvellous as a Persian garden! Now I come to speak of it, I believe I prefer it to all the others. When I read Hafiz, I think of it." Cernuda describes a similar sense of transcendence in "Jardín antiguo" in Ocnos. Gide was in Seville during Semana Santa and revelled in the sensuality of the celebrations. In his journals, he describes how there was a feeling of loosening the corsets and throwing off prudish morality, which is quite similar to the atmosphere of Cernuda's poem "Luna llena en Semana Santa" from Desolación de la Quimera. As seen in his accounts of his first meetings with Jiménez in 1925 and Lorca in 1927, he took a few years to come to terms fully with his sexuality. This only seems to happen once he finally left Seville in 1928, after his mother's death. However, during that period he seems to have cultivated his sense of difference by becoming a dandy. During his time at the University of Seville, Salinas had already noted his dapper appearance, commenting on his "well cut suit, a perfectly knotted tie". This tendency seems to have intensified during his brief stay in Madrid before going to Toulouse, where he assumed the pose of a man who frequents bars, drinks cocktails, affects English shirts, discussed in an article by Villena (La rebeldía del dandy en Luis Cernuda). Villena diagnoses it as the sign of a refined hermit trying to hide his hyper sensitivity and repressed desire for love. In Toulouse, he wrote to a friend that he was starting to think that he was too well dressed. Two months later, he wrote to the same friend complaining that he had only managed to make female friends the young men being too coarse for him and boasting about some purchases: an American hat exactly like the one worn by Gilbert Roland in the film Camille, a wristwatch that cost 1000 francs and some other things "simply so that during these courses they might call me a snob and accuse me of being frivolous and lightweight." He also says that he sometimes wears his moustache in the manner of Don Alvarado or Nils Asther. In his short story El indolente Cernuda reflects on dandyism:a certain friend once claimed to convince the writer of this that he dressed and adorned himself not to attract but rather to rebuff people from his side. He had noticed, or thought he had noticed, that if an elegant women attracts, the elegant man repels. According to this theory, dandyism would be just one of the ways of aspiring to the ascetic solitude of the wasteland. In some way, however, the combination of his contact with the world, especially the atmosphere of Paris which he visited in the university vacations, the rebellious attitudes and thinking of the surrealists, the influence of Gide, and his pent up fight against bourgeois tendencies coincided in the belated acceptance of his sexuality, as expressed finally in Un río, un amor. His dandified style of dressing seems to have continued for the rest of his life. For example in 1950, he stayed overnight with Jorge Guillén and the latter wrote to Pedro Salinas,"What a blue robe with white spots what a smell of perfume in the passageway on rising the following morning!"

Танымал мәдениет

Испанияның Севилья қаласында Сернудаға арналған мүсін ескерткіш орналасқан. Испан суретшісі Грегорио Прието Луис Сернуда мен Висенте Алеиксандренің портреттерін салған. Испания үкіметі Сернуданың суреті бар бірнеше пошта маркасын шығарды, оның ішінде ақынның туғанына жүз жыл толуына арналған марка да бар.