Ақшапал күзетшілер комитеті: Джек Рипперді іздеушілер
Whitechapel Vigilance Committee
Ақшапал күзетшілер комитеті 1888 ж. Лондонның Ақшапал ауданындағы қаніпездіктерге қарсы құрылған. Жергілікті еріктілер «Жек Риппер» іздеуге көмектесті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уайтчепельдік сақ комитеті – 1888 жылы Уайтчепельде болған кісі өлтірулер кезінде Лондонның Уайтчепель ауданының көшелерін патрульдеген жергілікті азаматтық еріктілердің тобы. Бұл еріктілер көбінесе түнде белсенді болып, "Уайтчепель қазаққысы", "Шырым алжапқыш" және кейіннен "Жыртқыш Джек" деп аталған белгісіз кісі өлтірушіні іздеуде Метрополитен полициясына көмектесті.
The Whitechapel Vigilance Committee was a group of local civilian volunteers who patrolled the streets of London's Whitechapel district during the period of the Whitechapel murders of 1888. The volunteers were active mainly at night, assisting the Metropolitan Police in the search of the unknown murderer known as the "Whitechapel Murderer", "Leather Apron" and, latterly, "Jack the Ripper".
Құрылу
Уайтчепель қадағалау комитеті Уайтчепель және Спиталфилдс аудандарының он алты саудагерімен құрылды, олар өлтірулердің аймақтағы бизнеске әсер ететініне алаңдады. Комитетті жергілікті құрылысшы Джордж Ласк басқарды, ол 1888 жылдың 10 қыркүйегінде өткен алғашқы отырыста төраға болып сайланды. Комитет мүшелерінің арасында мейрамхана иесі Джозеф Ааронс (қазынашы), мырза Б. Харрис (хатшы), сондай-ақ Барнетт, Коэн, Х. А. Харрис, Ходжинс, Хоутон, Айзекс, Джейкобс, Лоттон, Линдси, Лорд, Митчелл, Ривз және Роджерс мырзалар кірді. 1888 жылдың 5 қазанындағы «Дейли телеграф» газеті комитеттің жетекші мүшелерінің «көбінесе саудагерлерден, соның ішінде құрылысшы, сигара жасаушы, тігінші, сурет жақтауларын жасаушы, лицензиясы бар тамақтандырушы және «актер» екенін» хабарлады. Соңғысы Чарльз Ривз ойын-сауық шебері болуы мүмкін.
The Whitechapel Vigilance Committee was founded by sixteen tradesmen from the Whitechapel and Spitalfields districts, who were concerned that the killings were affecting businesses in the area. The committee was led by a local builder named George Lusk, who was elected chairman during its first meeting on 10 September 1888. Other committee members included publican Joseph Aarons (treasurer), Mr. B. Harris (secretary), and Messrs. Barnett, Cohen, H. A. Harris, Hodgins, Houghton, Isaacs, Jacobs, Laughton, Lindsay, Lord, Mitchell, Reeves, and Rogers. The Daily Telegraph reported on 5 October 1888 that the leading members of the committee were "drawn principally from the trading class, and include a builder, a cigar manufacturer, a tailor, a picture frame maker, a licensed victualler, and 'an actor.'" The latter may have been the entertainer Charles Reeves.
Азаматтық міндеттер
Комитет мүшелері Метрополитен полициясының жергілікті тұрғындарға қамтамасыз еткен қорғау деңгейіне наразы болды, сондықтан өздерінің жергілікті патрульдеу жүйесін құрды. Олар Шығыс аймағының көшелерін әр кешкі сағат 00:00-ден келесі күні таңғы 4:00 мен 5:00 аралығында бақылау үшін таңдап алынған жұмыссыз ерлерді пайдаланды. Комитет олардың әрқайсысына шағын жалақы төледі, және әрбір патрульші полиция сыбызғысымен, бір жұп резеңке етікпен (галлош) және берік таяқпен қаруланып, белгілі бір маршрутты қарап шықты. Комитет мүшелері әр кешкі сағат 21:00-де "Корона" аталған пабта жиналатын, ал мекеме сағат 00:30-да жабылғаннан кейін комитет мүшелері патрульдерді тексеріп, оларға қосылатын. Осы патрульдерге Жұмысшылардың күзету комитетінің патрульдері де жақын арада қосылды.
Members of the committee were unhappy with the level of protection the local community was receiving from the Metropolitan Police, so it introduced its own system of local patrols, using hand picked unemployed men to monitor the streets of the East End every evening from midnight to between four and five the next morning. Each of these men received a small wage from the committee, and each patrolled a particular beat, being armed with a police whistle, a pair of galoshes and a strong stick. The committee itself met each evening at nine in a public house called The Crown, and once the establishment closed at 12.30am the committee members would inspect and join the patrols. These patrols were shortly to be joined by those of the Working Men's Vigilance Committee.
Жарияланым
Комитет төрағасы ретінде Ласктың есімі ұлттық газеттерде және Уайтчепелдегі және оның төңірегіндегі плакаттарда жарияланды, Джек-Жарқаушының кім екені туралы ақпарат беруге шақырылып, британ үкіметінен мұндай ақпарат үшін сыйақы тағайындалмауына наразылық білдірді. Осы жариялымға байланысты Ласк пошта арқылы, өлтірушіден деп есептеліп, қорқыту хаттары алды. Ол сондай-ақ 17 қыркүйек 1888 жылғы хатта есімдерін тапқан, ол 20-ғасырдың соңында архивтік материалдардың ішінде табылған деп хабарланды; алайда, көптеген сарапшылар оны қазіргі заманғы әйелдердің алдауы деп санайды. 30 қыркүйек 1888 жылы комитет мүшелері лорд Солсбери басшылығымен үкіметке хат жазып, Жарқаушыны ұстауға көмектесетін ақпарат үшін сыйақы ұсынуға көндіруге тырысты. Ішкі істер министрі Генри Мэттьюс бұл өтінішті қабылдамағаннан кейін, комитет өз сыйақысын ұсынды. Хаттың пошта таңбасы алдыңғы күні қойылған. Жарқаушының кісі өлтірулерін зерттейтін көптеген ғалымдар осы хатты нағыз кісі өлтірушінің жіберген хаты деп санайды.
As chairman of the committee, Lusk's name appeared in national newspapers and upon posters in and around Whitechapel, appealing for information concerning the identity of Jack the Ripper and complaining about the lack of a reward for such information from the British government. Due to this publicity, Lusk received threatening letters through the post, allegedly from the killer. He is also mentioned in a letter dated 17 September 1888, reportedly discovered among archive materials in the late 20th century; however, most experts dismiss this as a modern hoax. On 30 September 1888, the committee members wrote to the government under Lord Salisbury in an attempt to persuade them to offer a reward for information leading to the apprehension of the Ripper. When the Home Secretary Henry Matthews refused this request, the committee offered its own reward. The letter was postmarked on the previous day. Many scholars of the Ripper murders regard this letter as being the communication most likely to have been sent by the actual murderer.
Дәйексөздер мен қосымша оқулар
Бегг, Пол (2006). Джек-Ұстара: Фактілер. Лондон: Анова кітаптары. Эддлстон, Джон Дж. (2002). Джек-Ұстара: Энциклопедия. Лондон: Метро кітаптары. Эванс, Стюарт П.; Скиннер, Кит (2001). Джек-Ұстара: Тозақтан келген хаттар. Строуд, Глостершир: Саттон баспасы. Лайтбоди, Брайан (2007). Уайтчепел. Милтон Кейнс: Автор үйі баспасы.
Begg, Paul (2006). Jack the Ripper: The Facts. London: Anova Books. Eddleston, John J. (2002). Jack the Ripper: An Encyclopedia. London: Metro Books. Evans, Stewart P.; Skinner, Keith (2001). Jack the Ripper: Letters from Hell. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. Lightbody, Bryan (2007). Whitechapel. Milton Keynes: Author House Publishing.