Клод Пьер де Пажоль: Француз генералы мен саясаткерінің өмірі мен әскери жолы
Pierre Claude Pajol
Клод Пьер Пажоль: француз сардары, Революция және Наполеон соғыстарының қайраткері. Биографиясы, әскери жолы, 1792-93 жылдардағы қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клод Пьер, Пажоль графы (3 ақпан 1772 – 20 наурыз 1844), француз кавалериясының генералы және француз революциясы мен Наполеон соғыстары кезінде және одан кейін саяси қайраткер болған.
Claude Pierre, Comte de Pajol (3 February 1772 – 20 March 1844), was a French cavalry general and political during and after the French Revolutionary and Napoleonic Wars.
Ерте өмір
Ол Бесансон қаласында заңгердің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесінің кәсібін жалғастыруы жоспарланған, бірақ 1789 жылғы оқиғалар оны Бесансон батальонына қатысуға итермеледі, онда ол сол жылғы саяси оқиғаларға қатысты.
He was born in Besançon, as the son of a lawyer. He was intended to follow his father's profession, but the events of 1789 led him to join the battalion of Besançon, where he took part in the political events of that year.
Революция
1791 жылы ол ерікті батальонмен бірге Жоғарғы Рейндегі француз революциялық армиясына қосылды. Ол 1792 жылғы жорыққа қатысып, 1793 жылы Хохгейм шайқасында шабуыл жасаушылардың бірі болды. Граф Кустин штабынан ол Жан Батист Клебер штабына ауыстырылды, онымен бірге Самбра және Рейн науқандарына (1794–96) қатысты. Германия мен Швейцарияда Луи Лазар Хоше және Андре Массенамен бірге қызметтен кейін (1797–99), Пайоль Жан Виктор Мари Мороның басшылығымен Жоғарғы Рейн науқанында атқыштар бөліміне қолбасшылық етті.
In 1791 he joined the French Revolutionary Army of the Upper Rhine with a volunteer battalion. He took part in the campaign of 1792 and was one of the stormers at Hochheim (1793). From the Count of Custine's staff he was transferred to that of Jean Baptiste Kléber, with whom he took part in the Sambre and Rhine campaigns (1794–96). After serving with Louis Lazare Hoche and André Masséna in Germany and Switzerland (1797–99), Pajol took a cavalry command under Jean Victor Marie Moreau for the campaign on the upper Rhine.
Бірінші империя
Бейбітшіліктің қысқа жылдарында Пажоль, енді полковник, Батавия Республикасына елші болып, Наполеонның тәж кию рәсімінде (Бірінші француз империясының басталуы) делегат ретінде қызмет етті. 1805 жылы император оны жеңіл атқыштар корпусына алды. Ол Аустерлиц шайқасында көзге түсті, ал Италия түбегінде қысқа қызметтен кейін Фридланд жорығына қатысуға үлкеріп, бригада генералы ретінде Grande Armée-ге қайта қосылды. Келесі жылы (1808) ол Империя бароны атағын алды. 1809 жылы Дунайда қызмет етті, ал 1812 жылғы Ресей жорығында атқыштар дивизиясын, кейін корпусын басқарды. Ол кері шегінуден аман қалды, бірақ денсаулығы нашарлап, туған қаласы Бесансонға уақытша қайтып кетті. Дегенмен, ол Дрезден шайқасына қатысуға үлкеріп, белсенді қызметке оралды. Лейпциг шайқасында тағы жараланған Пажоль 1813 жылғы 25 қарашада Империя графы атанды. 1814 жылы ол Сень аңғарындағы барлық әскер түрінен құралған корпустың қолбасшысы болып, Алты күндік науқанға қатысты. Наполеон құлағаннан кейін Пажоль Реставрация үкіметіне адалдық серт берді, бірақ император Францияға оралғаннан кейін бірден оның қатарына қайта қосылды. Оның басшылығымен 1-ші атқыштар корпусы (1er corps de cavalerie) 1815 жылғы науқанда Лигниде және маркиз де Груши басшылығымен Ваврға жасалған шабуылда маңызды рөл атқарды. Ватерлоо шайқасы туралы хабар алғаннан кейін Пажоль әскерін еркін шығарып, шеберлікпен Парижге қайтарылды. Мұнда ол және оның әскері соғысты аяқтаған шайқастарға белсенді қатысты.
In the short years of peace Pajol, now colonel, successively served as envoy to the Batavian Republic, and delegate at Napoleon's coronation (the start of the First French Empire). In 1805, the emperor employed him with the light cavalry. He distinguished himself at the battle of Austerlitz, and, after serving for a short time in the Italian Peninsula, he rejoined the Grande Armée as a general of brigade, in time to take part in the campaign of Friedland. The next year (1808) he was made a Baron d'Empire. In 1809 he served on the Danube, and in the Russian War of 1812 led a division, and afterwards a corps, of cavalry. He survived retreat, but his health was so broken that he retired to his native town of Besançon for a time. He was back again in active service, however, in time to be present at the battle of Dresden, in which he played a conspicuous part. Again wounded in the battle of Leipzig, Pajol was created a count of the Empire on 25 November 1813. In 1814 he fought in the Six Days' Campaign, commanding a corps of all arms in the Seine Valley. On the fall of Napoleon, Pajol gave his allegiance to the Restoration government, but he rejoined the Emperor immediately upon his return to France. The 1st Cavalry Corps (1er corps de cavalerie) under his leadership played a prominent part in the campaign of 1815, both at Ligny and in the advance on Wavre under the Marquis de Grouchy. On receiving the news of the battle of Waterloo, Pajol disengaged his command, and skillfully retreated to refuge in Paris. There he and his men played an active part in the actions that ended the war.
Кейінгі өмірі
Бурбондар қайтып келген кезде оны қызметтен босатылды, бірақ бұл қарым-қатынас Мишель Ней және басқаларға танылған қарапайымдықпен салыстырғанда аса қатал болған жоқ. 1830 жылы шілде революциясына және Карл X-тің құлатылуына қатысты. 1831 және 1832, 1834 және 1839 жылдары Париждегі көтерілістерді басып таратты. Генерал және Францияның пэрі ретінде, ол 1842 жылы отставкаға жіберілді және екі жылдан кейін қайтыс болды.
The Bourbons, on their return, dismissed him, although this treatment was not, compared to that applied to Michel Ney and others, excessively harsh. In 1830 he took part in the July Revolution and the overthrow of Charles X. He suppressed the riots in Paris in 1831 and 1832, 1834 and 1839. A general, and a peer of France, he was put on the retired list in 1842 and died two years later.
Отбасы
Оның ұлы, граф Чарльз Пол Виктор Пажоль (1821–1891) әскерге қабылданып, Франко-Пруссия соғысы кезінде Мец қаласының құлауына (1870) қатысқанда генерал-дивизия шеніне жетті. 1877 жылы зейнетке шықты. Білікті әскери саяхатшы ретінде танылған ол, сонымен қатар, әкесі мен Наполеонның ескерткіштерін жасаған талантты мүсінші болды. Ол әкесінің өмірбаянын және Людовик XV тұсындағы соғыстар тарихын жазды (Париж, 1881–1891).
His son, Count Charles Paul Victor Pajol (1821–1891), entered the army and reached the rank of général de division when, during the Franco Prussian War, he was involved in the catastrophe of Metz (1870). He retired in 1877. Judged a competent soldier, he was also a sculptor of some merit, who executed statues of his father and of Napoleon. He wrote a life of his father and a history of the wars under Louis XV (Paris 1881–1891).