Кіріспе

Америка темір жолы 1904-1940 жылдар аралығында Тонопа және Тайдуотер темір жолы – шығыс Калифорния мен оңтүстік-батыс Неваданы қызметкерген бұрынғы II класс темір жол. Темір жол негізінен Фрэнсис Марион Смиттің Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясының Өлім аңғарының шығысында орналасқан кен орындарынан борак тасымалдау үшін салынған. Сонымен қатар, ол құлағаш, саз, фельдспар, жолаушылар мен жалпы жүктерді шөл арқылы Калифорния штатының Лудлоу қаласындағы Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолымен, ал Лос-Анджелес және Солтүстік Лейк темір жолымен (кейін Юнион Пасифик темір жолы) байланысқан жерге дейін тасымалдады. Темір жол бастапқыда Тонопадан (Невада штаты) Калифорниядағы Сан-Диегоға (жағалауға) дейін жүруге арналған, бірақ ешқашан өз рельстерімен соңғы стансасына жетпеді. Бұл Өлім аңғары аймағын кесіп өтетін үш темір жолдың соңғысы болғандығымен және шөл тұрғындарына арналған, сенімді қызмет көрсету арқылы 30 жылдан астам уақыт бойы сақталғандығымен әйгілі. T&T сонымен қатар төрт американдық темір жол компаниясымен байланысқан, кейіннен Мид-Пасифик темір жолын құру үшін негіз ретінде пайдаланылған, әлеуетті солтүстік-оңтүстік трансконтинентальдық темір жол бағытының бір бөлігін құрады. Темір жол 1907 жылдан 1940 жылға дейін жұмыс істеді, ол тиімді тасымалдаудың болмауына байланысты тоқтап қалды. 1943 жылы рельстер Екінші дүниежүзілік соғыста пайдаланылды, ал компания 1946 жылы ресми түрде тоқтатылды.

Тарих

Франсис Марион Смит Калифорнияның ең табысты кәсіпкерлері мен тау-кен магнаттарының бірі болды. 1890 жылы ол Тынық мұхиты жағалауындағы Борак компаниясын құрды және Калифорниядағы Даггеттен солтүстікке қарай 18 шақырым жерде орналасқан Бораттағы әлемдегі ең ірі борак кен орнын басқарды. Борат және Даггет темір жолы екі аялдама арасында жеткілікті қызмет көрсетті. Смит сонымен қатар Окленд, Калифорния және Сан-Франциско, Калифорния айналасында бірнеше қалааралық және жылдам көлік жүйелерін салуға жауапты болды. 1901 жылы Смит Өлім аңғарының шығысындағы Black Mountains тауларында орналасқан ескі боракс кен орындарын іздестіре бастады және Санта-Федегі Калифорния штатының Иванпа қаласындағы ең жақын темір жол бекетінен 217 шақырым қашықтықта Lila C. кен орнын тапты. Кенді алысқа тасымалдау үшін ол ескі булы тракторды пайдалануға тырысты, бірақ ол қатал шөл жағдайларына төтеп бере алмады және қысқа мерзімде пайдаланудан шығарылды. Смит содан кейін Санта-Федегі ең жақын нүктеден темір жол салу идеясын қарастырды, бұл Лила С-ті Калифорниядағы Аламедадағы және Нью-Джерсидегі Байонндағы мұнай өңдеу зауыттарына дейінгі ең ыңғайлы жолмен байланыстыратын болар еді. Ол сондай-ақ темір жолды Тонопаға, Невадаға қарай кеңейтуге үміттенді, өйткені сол кезде аймақта алтын мен күміс кен орындарының өркендеуі байқалды, тіпті оңтүстікке қарай Беатти, Невада, Голдфилд және Риолит, Невада қалаларында да кен орындары табылды. 1904 жылдың 19 шілдесінде Фрэнсис Марион Смит Нью-Джерсиде Тонопа және Тидуотер теміржол компаниясын құрды, Смит президент, оның серіктестері Девитт Ван Бускирк вице-президент, С. Б. Забриски хатшы-қазынашы, ал Джон Райан - суперинтендант және бас менеджер болды. Франсис Смит өзінің темір жолын Калифорниядағы Манвел (қазіргі Барнвелл) және Даггет (Калифорния) сияқты бірнеше жерден салуды қарастырғаннан кейін, ақырында Невада штатының Лас-Вегасында Монтана сенаторы және Лос-Анджелес және Солтүстік Лейк темір жолының басшысы Уильям А. Кларкқа тап болды. Кларк Смитке Т&Т Лас-Вегастан борак шахтасына және Тонопа алтын кен орындарына ең жылдам және тікелей жолмен салынуы мүмкін екенін ұсынды. Смит Кларктың ұсынысына ынталы жауап берді және келісті. Алайда, Кларк өзі Тонопаға темір жол салуды жоспарлап отырды, ал тікелей бәсекелесіне өз жолында құрылысқа рұқсат беру Кларкты өте қиын жағдайға қойды.

Басталуы

1905 жылы Фрэнсис Марион Смит дереу Лас-Вегасқа Тонопа және Тайдуотер теміржолын салу үшін бригадаларды жіберді. 29 мамырда жолдың нивелирі басталып, шілде айының ортасына қарай шамамен 19 шақырымдық жол нивелирленді. Уильям Кларк Смитті теміржол салудан, құрылыс материалдарының бағасын көтеруден, Неваданың жылдам транзит компаниясын біріктіруден және Лас-Вегастан Битиге автокөлік жолын салудан үнемі көндіруге тырысты. Смит үшін ең қиын нәрсе – LA&SL теміржол қызметкерлерінің T&T желісін олардың негізгі желісіне қосуға рұқсат бермей, ашық түрде бас тартқан кездері болды. Смит Кларкпен байланысқа түсіп, не болып жатқанын білуге тырысты, бірақ Кларк Парижде жасырынып, Смиттен толығымен қашып кетті. Сол жерде Кларк Неваданың алтын кендеріне өз теміржолын салу идеясын ойлап тапты, ол Лас-Вегас және Тонопа теміржолы деп аталды. Смит көңілі қалғанына қарамастан, Кларкқа реніш білдірмеді, керісінше, Атчисон, Топека және Санта-Фе теміржолына барып, Калифорниядағы Лудлоудағы аялдамасын T&T үшін жаңа терминал ретінде пайдалануды ұсынды. Бұл Кларк пен Санта-Фенің тікелей бәсекелестігін ескергенде, Кларк жасаған қос ойынға тиімді жауап болды. Сонымен қатар, Лудлоудан солтүстікке қарай құрылыс салу T&T үшін қосымша пайда табу мүмкіндіктерін ашты, өйткені Tonopah & Tidewater салынуы жоспарланған аймақта көптеген кен орындары болды. Бірақ ең үлкен кемшілік – егер теміржол Лас-Вегастан салынса, онда ол шамамен 322 шақырымға дейін екі есе ұзын болар еді. Фрэнсис Смит өзінің Лас-Вегастағы теміржол жұмыстарын, нивелирленген жол төсенішін, мүлкін және жабдықтарын Кларкқа сатып, дереу Лудлоуға көшіп, Санта-Фе ұсынған жаңа құрылыс материалдарымен T&T құрылысын бастады. Қараша айында басталган құрылыс кезінде жаз айларында теміржолшылар ыстыққа шыдамады. Су табу ең қиын болды, бірақ Daggett-тегі қасапшылар етпен қамтамасыз етті. 1906 жылы T&T құрылыс бригадалары Калифорниядағы Крусероға жетіп, Лос-Анджелес және Солтүстік Лейк теміржолының негізгі желісін кесіп өтуге мәжбүр болды. T&T және LA&SL екі теміржолдың арасындағы Crucero-ны алмасу және қиылысу нүктесі ретінде пайдалану туралы келісімге келді, бірақ бұл екі тарапқа да толыққанды сәйкес келмеді. Ақырында олар өзара келісімге келді, ал T&T құрылыс бригадалары солтүстікке қарай жылжыды. Тонопа және Тайдуотер теміржолын салудың ең қиын бөлігі – Амаргаса каньонынан өту болды. Каньоннан өту үшін мыңдаған қаңғыбастар мен адамдар қажет болды, және екінші жағына жетуге үш жылға жуық уақыт кетті, қазір Текопа, Калифорния орналасқан. 1907 жылы Тонопа және Тайдуотер Калифорниядағы Өлім аңғарының қиылысына жетті, бұл Лила С. боракс кенішіне ең жақын нүкте болды. Мұнда кенге арналған жеке желі салынды және пойыздар дереу бораксты Санта-Феге тасымалдай бастады. Соңғы шеге Невада штатындағы Голд-Центрде салтанатсыз қағылды, өйткені Лас-Вегас және Тонопа теміржолы T&T-ден бұрын Голдфилдке жеткен еді, ал 1907 жылғы қаржылық дағдарыс алтын кендерінің жұмысын қатты қиындатты. Дегенмен, Тонопа және Тайдуотер Лас-Вегас және Тонопаға қарағанда тиімдірек болуы мүмкін болды және 1908 жылы Голдфилдке жету үшін Бульфрог Голдфилд теміржолымен бірікті, сондай-ақ Тонопа және Голдфилд теміржолы арқылы Тонопаға қосылды. T&T тарифтері LV&T-ге қарағанда төмен болды, және жолаушылар T&T-нің қысқа маршрутын LV&T-ге қарағанда артық көріп, Лос-Анджелеске жету үшін 161 шақырымға дейін қысқа болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Лас-Вегас және Тонопа теміржолы нашар күйде болды. АҚШ теміржол басқармасы T&T және LV&T-ні, елдегі барлық теміржолдар сияқты қабылдады, бірақ соңғысын қажетсіз маршрут деп санай отырып, 1918 жылы LV&T-ні металл терісіне жіберді. Кабина #402, коуч креслосы #30 (көлік 2022 жылы металл терісіне жіберілді), жатын-вагон #506 (бұрынғы коуч #20), қол вагоны және газбен жүретін теміржол вагоны #99 әлі де сақталған. Бұрынғы даңқты шөл далалық теміржолдың қалған бөлігі қазір Мохаве шөлінде және бүкіл әлемде орналасқан көптеген мұражайлар мен жеке коллекцияларда шашырап жатыр.

Жылжымалы құрам

T&T жылжымалы құрамының көп бөлігі 1880 және 1890 жылдарға дейін жасалған екінші қол вагоннан тұрды, олардың көпшілігі Делавэр, Лаккавана және Батыс темір жолынан, темір жол артығын сатумен айналысатын Фитцхуг Лютер компаниясы арқылы алынған. Желідегі жүк көбінесе басқа темір жолдардан уақытша алынған вагондарда жылдам тасымалдау және жөнелту үшін тасымалданды. T&T-де 2 осьті Pullman жолаушылар вагондары жаңадан сатып алынған, сондай-ақ 1890 жылдары салынған балкондары бар бірнеше ескі ағаш қаптамалы жолаушылар вагондары болған. Кейбіреулері жұмысшыларға арналған немесе комбинезондық вагондарға айналдырылды. T&T көбінесе пойыздарға жолаушылар вагонын қосып, солтүстік және оңтүстік бағытындағы пойыздарда жолаушы тасымалдау үшін пайдаланған. Бұған қарамастан, T&T-де кейбір пойыздарында кейде қолданылатын бірнеше кабиналар да болды.