1980 жылдарғы Батыс АҚШ жүк тасымалы теміржолдарының бірігу әрекеті

Кіріспе

1980 жылдардағы АҚШ батысындағы жүк тасымалын жүзеге асыратын темір жолдарды біріктіруге жасалған әрекет.

Санта-Фе – Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолдарының бірігуі сол кездегі АҚШ-тың батыс аймағындағы екі ірі темір жолдың – Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолы мен Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының корпоративтік бірігуіне бағытталған әрекет болды. Шамамен 5 миллиард АҚШ долларына (доллармен) бағаланған келісім 1983 жылдың қыркүйегінде жарияланды. 1983 жылдың желтоқсанында екі компания жаңа холдинг компаниясы – Санта-Фе Оңтүстік Тынық мұхиты корпорациясымен сатып алынды және екі компанияның темір жолмен байланысты емес активтері бірден біріктірілді. Алайда, Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолы дауыс беру құқығына ие сенімділікте қалды және темір жолдар бірігу рәсімдері аяқталар кезде тәуелсіз және бәсекелестік ортада жұмыс істей берді. 1984 жылдың наурыз айында компаниялар Мемлекетаралық Сауда Комиссиясынан (ICC) темір жолдарын біріктіруге рұқсат сұрады. Келісім бекітілетініне сенімді болған компания локомотивтерді жаңа бірыңғай бояу схемасына бояуды бастады, бұл болашақ темір жолдың SPSF деп аталуына мүмкіндік беретін еді. 1986 жылдың шілдесінде ICC күтпеген шешім қабылдап, бірігуге тыйым салды және компанияларға екі жыл уақыт берді. 1988 жылдың қазан айында Оңтүстік Тынық мұхиты Rio Grande Industries компаниясына сатылды, ал компаниялардың Калифорниядағы жылжымайтын мүліктері Catellus Development Corporation деп аталатын жаңа компанияға бөлінді, ол штаттың ең ірі жеке меншік иесіне айналды. Ал бұрынғы холдинг компаниясы өзін Санта-Фе Пасифик корпорациясы деп атады және Санта-Фе темір жолын, сондай-ақ екі компанияның темір жолмен байланысты емес бизнесін сақтап қалды.

Тарих

Үлкен темір жолдардың бірігуі мен сатып алу кезеңінде, 1983 жылдың 27 қыркүйегінде Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолы мен Оңтүстік Тынық мұхиты көлік компаниясы бірігу туралы жариялады. Бұл екі темір жол да сол кезде АҚШ-тың батыс аймағындағы ірі темір жолдардың бірі болды. Бұл бірігудің логикалық қадам екені ұзақ уақыттан бері айтылып келді, әсіресе, соңғы бірігулер нәтижесінде Burlington Northern темір жолы мен Union Pacific темір жолы батыстағы әлдеқайда ірі темір жолдарға айналды, олардың жылдық кірісі Санта-Фе мен Оңтүстік Тынық мұхитының біріктірілген кірісімен шамалас болды және елдегі үшінші ірі темір жолға айналды. 1983 жылдың желтоқсанында екі компания да жаңа холдинг компаниясы – Санта-Фе Оңтүстік Тынық мұхиты корпорациясымен сатып алынды. 1984 жылдың 23 наурызында Санта-Фе Оңтүстік Тынық мұхиты екі темір жолдың бірігуін мақұлдау үшін Мемлекетаралық Сауда Комиссиясына (ICC) ресми түрде өтініш жолдады. Өтініш қарастырылып жатқан кезде Оңтүстік Тынық мұхиты дауыс беру трестінде қалды, ал темір жолдар бірігу процесі аяқталғанша тәуелсіз және бәсекеге қабілетті жұмыс істей берді. Компания келісім мақұлданады деген сеніммен локомотивтерді жаңа бірыңғай түс схемасына бояуға кірісті, бұл болашақ темір жолды SPSF темір жолы деп атауға мүмкіндік беретін болды. Компанияның темір жолға қатысты емес, кең ауқымды мүліктері бірден біріктірілді. Санта-Фе Калифорния мен Невададағы алтын кен орындарындағы үлеске ие болды және Калифорниядағы мұнай-газ кешенінің бір бөлігіне иелік етті, оның құны шамамен 2 миллиард долларға бағаланды. Оңтүстік Тынық мұхиты Калифорниядағы жылжымайтын мүлікке басқа кез келген корпорациядан көбірек ие болды, оның ішінде үлкен ормандық жерлер мен қалалық жақсы жерлер бар, соның ішінде Сан-Франциско қаласының орталығындағы 200 акр және Диснейленд маңындағы 150 акрдан астам жер, олардың құны 5 миллиард долларға жетеді деп бағаланды. Әділет министрлігі және бәсекелес темір жолдар бірігуді қатты сынға алды, бірақ сарапшылар келісім мақұлданады деп күтті. ICC алдындағы куәлігінде Санта-Фе Оңтүстік Тынық мұхитының басшысы Джон Дж. Шмидт 1982 жылдан бері Оңтүстік Тынық мұхиты жыл сайын ақша жоғалтып немесе өте аз пайда тапқанын айтты және Санта-Фе тәуелсіз өмір сүру үшін жеткілікті қаржылық күшке ие емес екенін мәлімдеді. Куәліктен кейін ICC қызметкерлері кеңеске бірігуді мақұлдауды ұсынды, бұл шара бәсекелестік мәселесін шешеді деп сендірді. 1988 жылдың қазан айында Оңтүстік Тынық мұхиты Rio Grande Industries компаниясына сатылды, компанияның Калифорниядағы жылжымайтын мүліктері Catellus Development Corporation деп аталатын жаңа компанияға бөлінді, ол штаттың ең ірі жеке меншік иесіне айналды, ал бұрынғы холдинг компаниясы өзін Санта-Фе Пасифик корпорациясы деп атады және Санта-Фе темір жолын және екі алдыңғы компанияның темір жолға қатысты емес қалған бизнесін сақтап қалды. 1995 жылы Санта-Фе темір жолы Burlington Northern темір жолымен бірігіп, BNSF темір жолын құрды, ал келесі жылы Оңтүстік Тынық мұхитын Union Pacific Corporation сатып алды.

Amid an era of major railroad mergers and acquisitions, the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway and the Southern Pacific Transportation Company announced on September 27, 1983, that they too would merge. Both were major railroads in the Western United States at the time. The merger had long been seen as a logical move, especially since other recent mergers had turned the Burlington Northern Railroad and the Union Pacific Railroad into much larger western railroads, with about the same annual rail revenue of Santa Fe and Southern Pacific combined, and the nation's third largest railroad. In December 1983, both companies were acquired by a new holding company, the Santa Fe Southern Pacific Corporation, through a swap of approximately in stock. On March 23, 1984, Santa Fe Southern Pacific formally petitioned the Interstate Commerce Commission (ICC) to approve the merger of the two railroads and while the application was pending, the Southern Pacific remained in a voting trust, and the railroads continued to be operated independently and competitively while the merger worked through the regulatory process. So confident the deal would be approved, the company began repainting their locomotives into a new unified paint scheme that would allow the future railroad to be called the SPSF Railway. Immediately combined were the company's extensive non railroad holdings. Santa Fe had holdings in gold mines in California and Nevada, and owned part of oil and gas complex in California valued at close to $2 billion. Southern Pacific owned more California real estate than any other corporation, with huge amounts of forest land and prime urban property including 200 acres in Downtown San Francisco and more than 150 acres near Disneyland, estimated to be worth as much as $5 billion. The Justice Department and competing railroads strongly criticized the merger, but industry analysts largely expected the deal to be approved. In an argument for the merger, John J. Schmidt, the head of Santa Fe Southern Pacific, said in testimony in front of the ICC board that since 1982 Southern Pacific had either lost money or made very little profit each year, and suggested that Santa Fe was not financially healthy enough to survive independently. After the testimony, ICC staff recommended to the board that the merger be approved, with some conditions that he said the staff believed would solve the competition problem. Southern Pacific was sold to Rio Grande Industries for in October 1988, the companies California real estate holdings were spun off into a new company called Catellus Development Corporation which would become the State's largest private landowner, and the former holding company would rename itself Santa Fe Pacific Corporation and retain the Santa Fe Railroad and the remaining the non railroad businesses of both predecessors. In 1995, the Santa Fe railroad merged with Burlington Northern to form BNSF Railway, and the Southern Pacific was acquired by the Union Pacific Corporation the following year.

"Кодахром" бояу схемасы

Санта-Фе Оңтүстік Тынық мұхиты корпорациясы бірігуге рұқсат берілетініне қатты сенді, сондықтан компания локомотивтерін болашақ темір жолды SPSF темір жолы деп атауға мүмкіндік беретін жаңа бірыңғай бояу схемасына бояуға кірісті. Темір жолдар заң бойынша жеке-жеке жұмыс істеуге міндетті болғандықтан, бояу схемасына SP немесе SF әріптері және бірігу мақұлдағаннан кейін қалған екі әріпті қосуға болатын бос орын енгізілді. Локомотивтің сыртқы түрі Санта-Федің Yellowbonnet схемасына негізделген, ал локомотивтің алдыңғы бөлігінде қызыл жолақ болды; локомотивтің қалған бөлігі Оңтүстік Тынық мұхитының қызыл түсімен (олардың "Қанды Мұрын" схемасынан) боялды, шатыры және локомотивтің радиаторлық торларының төменгі бөлігі қара түсті болды. Сандық тақталар қызыл түсті, ал сандар ақ түсті. Локомотивтің екі жағындағы қызыл бөлігінде ірі әріптермен "SP" (Оңтүстік Тынық мұхитына тиесілі локомотивтер үшін) немесе "SF" (Санта-Феге тиесілі локомотивтер үшін) жазылған. Сары, қызыл және қара түстердің үйлесімінен тұратын бұл бояу схемасы, түстері Kodak компаниясының Kodachrome слайд пленкасын (сол кездегі теміржол жанкүйерлері кеңінен қолданған) қаптауындағы түстерге ұқсас болғандықтан, "Kodachrome" деп аталды. ICC бірігуге рұқсат бермегеннен кейін, теміржол саласының жазушылары, екі теміржолдың қызметкерлері және жанкүйерлер SPSF-тің "Осылай шапшаң бояудың қажеті жоқ" дегенді білдіретінін әзілдеді. Әріптер локомотивтің екі жағына орналастырылды, бірігу ресми түрде бекітілгеннен кейін әріптердің екінші жартысын қосуға болатындықтан. Екі ATSF EMD SD45 2 (ATSF #7219 және #7221) локомотивтері бірігу толыққаннан кейін бірыңғай бояу схемасы қалай көрінетінін көрсету үшін толық SPSF әріптерімен боялды. Бір Санта-Фе вагоны да осыған ұқсас жағдайда "SPSF" деп боялды. Бірігуге рұқсат берілмеген кезде шамамен 306 ATSF локомотиві, төрт ATSF вагоны, 10 ATSF жүк локомотиві, 96 SP локомотиві және бір SP вагоны осылай боялған. Екі теміржол бірігуден бас тартқаннан кейін локомотивтерді стандартты бояу схемаларына қайта бояуға тырысты. Санта-Фе 1990 жылға дейін барлық Kodachrome локомотивтерін қайта бояды, ал Оңтүстік Тынық мұхитының аз санды Kodachrome локомотивтері әлдеқайда баяу қайта боялды; кейбіреулері SP компаниясы Union Pacific компаниясымен сатып алынғаннан кейін де Union Pacific-те пайдаланылды. Kodachrome бояуындағы (бұрынғы SP 2873) EMD GP9 локомотиві Калифорния штатының Портола қаласындағы Батыс Тынық мұхиты теміржолы мұражайында сақталды.

The Santa Fe Southern Pacific Corporation was so confident the merger would be approved, the company began repainting their locomotives into a new unified paint scheme that would allow the future railroad to be called the SPSF Railway. Because the railroads were legally required to operate separately, the paint scheme included the letters SP or SF and an adjacent empty space where the other two letters could be added after the merger was approved. The locomotive livery was based on the Santa Fe's Yellowbonnet with a red stripe on the locomotive's nose; the remainder of the locomotive body was painted in Southern Pacific's scarlet red (from their Bloody Nose scheme) with a black roof and black extending down to the lower part of the locomotive's radiator grills. The number boards were red with white numbers. In large block letters within the red portion of the sides was either "SP" (for Southern Pacific owned locomotives) or "SF" (for Santa Fe owned locomotives). This paint scheme, combining yellow, red and black, has come to be called the Kodachrome paint scheme due to the colors' resemblance to those on the boxes that Kodak used to package its Kodachrome slide film (which was heavily used by railfans of the time). After the ICC's denial, railroad industry writers, employees of both railroads and railfans alike joked that SPSF really stood for "Shouldn't Paint So Fast". The lettering was positioned on the locomotive sides so that the other half of the lettering could be added after the merger became official. Two ATSF EMD SD45 2s (ATSF #7219 and #7221) were painted with the full SPSF lettering to show what the unified paint scheme would look like after the merger was complete. One Santa Fe caboose was also painted with "SPSF" in a similar situation. At the time of merger denial, approximately 306 ATSF locomotives, four ATSF cabooses, 10 ATSF slugs, 96 SP locomotives, and one SP caboose had been painted in this fashion. The two railroads made an effort to repaint locomotives in their standard paint schemes after the merger was denied. Santa Fe repainted all Kodachromes still on roster by 1990, while Southern Pacific's less numerous Kodachromes were repainted much more slowly; some remained active on the Union Pacific after the SP buyout. One EMD GP9 locomotive in the Kodachrome livery (ex SP 2873) was preserved by the Western Pacific Railroad Museum in Portola, California.