Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дулцитон – дыбысы түрлі-түсті камертонды құралдардың дірілісі арқылы шығарылатын, клавиатурамен іске қосылған, қаптамамен жабылған балғалармен соққанда дыбыс тудыратын клавиатуралық аспап. Бұл құрал 1860 жылдары Глазго қаласында Томас Машеллмен, сол кезде Виктор Мустельдің органологиялық тұрғыдан ұқсас типофонымен бірдей уақытта жасалған және XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Томас Машелл & Sons фирмасымен өндірілген. Көптеген ерте модельдер A435 жиілігіне немесе стандартты A435 диапазонына келтірілген. Кейбір кейінгі модельдерде жапырақ серіппелері жүйесіне орнатылған механизм қолданылады, ол суретте көрсетілгенге қарағанда әлдеқайда тыныш.
A dulcitone is a keyboard instrument in which sound is produced by a range of tuning forks, which vibrate when struck by felt covered hammers activated by the keyboard. The instrument was designed by Thomas Machell of Glasgow in the 1860s, at the same time as Victor Mustel's organologically synonymous typophone, and manufactured by the firm of Thomas Machell & Sons during the late nineteenth and early twentieth centuries. Most of the early models are tuned to sharp pitch, or the diapason normal of A435. Some of the late models use an action suspended on a system of leaf springs, which is considerably quieter than that illustrated.
Сипаттама
Дулцитон – идиофон класының транспозициялық аспабы; ол стандартты (сегіз фут биіктікте) жазылған нотадан бір октава жоғары дыбыстайды. Оның АА-дан a3-ке дейінгі (A-дан a4-ке дейінгі) бес октавалық жазу диапазоны бар. Дулцитонның маңызды ерекшелігі – оның тасымалданатындығы, жеңіл және ықшам құрылысы, сондай-ақ резонаторлардың (мысалы, фортепианоның ішектерінен айырмашылығы) тез бұзылмауы. Дегенмен, дыбыс деңгейі өте төмен, сондықтан дульцитонның партиясы көбінесе глокеншпильмен алмастырылады. Дулцитонға арналған екі шығарма – Винсент д’Индидің «Қоңырау әні» (1888) және Перси Грейнгердің «Римнің күші және христиандық жүрек» (1943). 1911 жылы 3 үлгі тізімделген: B үлгісі, 3½ октавалы, қатты магониден (жарықтандырылған Чиппендейл) немесе қатты еменнен (түтінді) жиналмалы тіреуімен 12 фунт стерлингке; R үлгісі магониден немесе еменнен 4 октавалы, 15 фунт стерлингке; F үлгісі магониден немесе еменнен 5 октавалы, 18 фунт стерлингке. Сақталған мысалдары Жаңа Зеландияда да бар, онда біреуі Уиттакердің музыкалық мұражайында сақтаулы.
The dulcitone is a transposing instrument of the idiophone class; it speaks an octave higher than the standard (eight foot pitch) written pitch. It has a five octave written range from AA to a3 (sounding range from A to a4). A significant feature of the dulcitone was its portability, a product of its lightweight and compact construction and the fact that the tuning forks (unlike, for instance, the strings of a piano) were not prone to going out of tune. However, the volume produced is extremely limited, and the dulcitone's part is frequently substituted by a glockenspiel. Two pieces scored for the dulcitone are Vincent d'Indy's Song of the Bells (1888) and Percy Grainger's "The Power of Rome and the Christian Heart" (1943). In 1911 there were 3 versions listed: Style B, with 3½ octaves in solid mahogany (polished Chippendale) or in solid oak (fumed) complete with folding stand, for £12; Style R in mahogany or oak with 4 octaves for £15; Style F in mahogany or oak with 5 octaves, for £18. Surviving examples exist as far afield as New Zealand, where one is preserved in the Whittaker's Musical Museum.