Кіріспе
Рюкю аралдарындағы аралдар тобы. Аралдар 1885 жылы Жапон империясы ресми түрде иеленгенге дейін қоныстанбаған. 1900 жылы Токиодан оңтүстікке қарай орналасқан Идзу аралдарының бірі – Хачидзёжимадан келген пионерлер тобы, Тамаоки Ханэмон (1838 – 1910) басшылығымен Минамидаитодзимаға қоныс аударып, қант қамысын өсіруді бастады. Ол кейіннен Китадайтодзима және Окидаитодзима аралдарындағы жаңа қоныстарды ұйымдастырды. Бұл екі аралда фосфатты тыңайтқыштар мен ұңғын үшін қолданылатын гуаноның көп қоры болды. 1919 жылы аралдардағы халық саны 4000-нан асты. Китадайтодзима ежелгі маржан рифінен құралған әк тастан тұрғызылған. 1934 жылы жапон ғалымдары әк тастың астындағы тау жынысының құрамын анықтау үшін терең бұрғылау жүргізді. 1936 жылы бұрғылаудың ең тереңдігі 431,67 метрге жетті. Бірақ ғалымдар ежелгі маржан қалдықтары мен қазбалы құмнан басқа ештеңе таппады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Минамидаитодзимаға АҚШ Әскери-теңіз күштері бірнеше рет шабуыл жасады. Соғыстан кейін барлық аралдар АҚШ-қа тиесіліп, 1950 жылдан бастап Рюкю аралдарының АҚШ азаматтық басқаруының бір бөлігі ретінде басқарылды. 1972 жылы аралдар Жапонияға қайтарылды.
The islands remained uninhabited until formally claimed by the Empire of Japan in 1885. In 1900, a team of pioneers from Hachijōjima, one of the Izu Islands located south of Tokyo led by Tamaoki Han'emon (1838 – 1910), started a settlement on Minamidaitōjima, and began cultivating sugar cane. He subsequently led colonization efforts on Kitadaitōjima and Okidaitōjima. Those two islands had substantial deposits of guano, which was mined for phosphate based fertilizer and gunpowder. By 1919, the population was more than 4000 people. Kitadaitōjima is built of limestone from an ancient coral reef. In 1934, a team of Japanese scientists visited it in order to bore cores through the limestone, in an attempt to discover the nature of the rock upon which the limestone sits. In 1936, the bore hole reached a final depth of 431.67 meters. However, the scientists discovered nothing beyond fossil corals and ancient foraminiferous sands. During World War II, Minamidaitōjima was repeatedly attacked by the United States Navy. After World War II all of the islands were occupied by the United States and administered as part of the United States Civil Administration of the Ryukyu Islands from 1950. The islands were returned to Japan in 1972.
Даито аралдарының еуропалықтардың байқалуының тарихы
Алғаш рет 1543 жылдың қыркүйек айының соңында испандық теңізші Бернардо де ла Торре көрген. Окидайтодзима Abreojos ("Көздер ашық!") деп, ал Минамидаитодзима мен Китадайтодзима Лас Дос Херманас ("Екі қарындас") деп аталыпты. 1587 жылы 28 шілдеде испандық теңізші Педро де Унамуно көрген екі кішкентай Islas sin Provecho ("Пайдасыз аралдар") – Дайто аралдары екеніне күмән жоқ. Дальгреннің айтуынша, Кваст, Мартини, Сансон және Нолин карталарында Малабригоның батысында орналасқан "Амстердам" аралы 1635 жылғы картада алғаш рет пайда болды. Оны 1827 жылы Бичи сәтсіз іздеген, ол Раса аралының бойлық орнының қателігі, яғни Окидайтодзима екені анық. Голланд экспедициясы кезінде Мартен Герритсзон Врис (Кастрикум) және Хендрик Корнелизон Шейп (Брескенс) 8 мамыр 1643 жылы Тенерифаның 24°43 'N және 151°31' 30" E (Гр.) орнында, шамамен 1,5 миль (2,8 км) ұзындығындағы төмен жатқан кішкентай аралды тапқан, ол Isla Rasa, қазір Окидайтодзима (24°28' N; 131°11' E) болып табылады. Врис экспедициясында да қолданылған Кваст картасында "Малабриго" аралы "Брескенс Айланттан" батысқа қарай 21 миль қашықтықта орналасқан. Батавия портының 1643 жылғы 14 желтоқсандағы тізімінде осы жаңалық "Малабрига" деп аталған. 1817 жылғы Лондон картасында шамамен 24°45 С; 134°10 Ш орнында "I. Dolores 1773" деген жазу бар, бұл, әрине, Филиппиннен Жаңа Испанияға бағыт алған испандық Манила галеонынан байқалған. 1773 жылы испандық "Нуэстра-Сеньора-де-Консолясьон" кемесінің ұшқышы Фелипе Томпсон Жаңа Гвинея арқылы Маниладан Калифорнияға барған. Сол сапарда Каролин аралдарындағы Хелен рифі, Нгатик және Оролук аралдары көрінген. Томпсонның оңтүстік бағыты сол жылы Дайто аралдарын көруіне кедері келтірмейді, бірақ ол жеті жылдан кейін, 1780/81 жылдары, өзінің отандасы Франсиско Антонио Маурелмен бірдей бағытты ұстануға тырысқанын көрсетеді. Felice кемесімен Американың солтүстік-батыс жағалауына сауда сапарында британдық капитан Джон Мирс 1788 жылы 4 және 5 сәуірде үш аралды көрген, олар жаңадан табылған деп есептелген және "Грампус аралдары" деп аталған. 14°30 және 14°55 30' ұзындығындағы айырмашылыққа қарамастан, бұл Грампус аралдары Раса (Окидайтодзима) және Бородино (Минамидаитодзима және Китадайтодзима) болған. Кендрик аралы (24°35 N; 134°00 E) – Раса аралының бойлық орнының қателігі. Бұл картаның ең алғашқысы 1805 жылға жатады. Бұл атау 1789 жылдың екінші жартысынан 1794 жылдың желтоқсанында қайтыс болғанға дейін аталған теңіз аймақтарында жұмыс істеген Джон Кендрик ағаға (оның кемесі Лэди Вашингтонның сауда сапарлары 1794 жылға дейін жалғасты) немесе 1789 жылдың шілдесінде Нотка сағасында испандық қызметке кірген Джон Кендрик кішіге ("Дон Хуан Кендрик" ретінде 1796 жылы галеондық қызметте шебер ұшқыш ретінде Испанияға жіберілген) қатысты болуы мүмкін. Джон Кендрик кіші 1799 жылы тері саудасы үшін Солтүстік-Батыс жағалауында болғандықтан (Елизадағы суперкарого ретінде), оның испандық қызметте болған уақыты, ол Кендрик аралына тап болуы мүмкін, 1789 және 1796 жылдар аралығында. 1789 және 1796 жылдар аралығында, Шығыс Азияға немесе одан сауда сапарында немесе Филиппиннен Жаңа Испанияға (Мексика) Манила галеоны бағытында кездейсоқ байқау болған болуы мүмкін. Ароусмит картасына сілтеме жасаған Крузенстерннің айтуынша, 25°20 С; 131°15 Ш орнындағы Бишоп тастарын 1796 немесе 1799 жылы (деректер сәйкес келмейді) капитан Бишоп "Наутилус" кемесінде тапқан. Алайда 1797 жылы "Наутилус" тек Риукью аралдарының шығысында, Макаодан Камчаткаға бара жатқанда (16 маусым – 25 тамыз 1797 ж.) болған. Бұл сапар кезінде 6 және 31 шілде аралығында осы тау жыныстары алыстан байқалған болуы мүмкін, егер Minamidaitōjima және Kitadaitōjima тұтастай "тастар" ретінде қабылдамаса. Раса аралын 1807 жылы 8 мамырда француз фрегаты Канониердің командирі Сесар Жозеф Буран Кавиттен Акапулькоға бара жатқанда көрген. Бұл жердің орналасқан жері 24°30 С; 130°18 30' E болып белгіленіп, "Иль де ла Канониер" деп аталған. Дайто аралдарына 150 жылдан астам уақыт бойы жабысып қалған Батыс атаулары 1815 және 1820 жылдары берілді: 1815 жылы Окидайтодзиманы Маниладан келген соңғы галеон, испан фрегаты Сан-Фернандо де Магальлан қайтадан көрді және оны "Исла Раса", яғни жалпақ арал деп атады, орналасқан жері 24°26'40" N; 131°03'46" E Gr; ал 1820 жылы 20 маусымда (st. v.; 2 шілде 1820 ж. n.) Минамидаитодзима мен Китадайтодзиманы Ресей теңіз флотының лейтенанты Сахар Иванович Понафидин қайтадан көрді және оларды Острова Бородино (Бородино аралдары) деп, өз кемесінің атымен атады. Оның белгілеген орны оңтүстік арал үшін 25°50'N; 131°12 E, ал солтүстік арал үшін 26°02 N; 131°15 E болды. "Бостондық бриг Nile, капитан Роберт Беннет Форбс, Кантоннан Сандвич аралдарына қарай сапар жасағанда, тамыз айында 1825 жылы екі аралдан өтті, оңтүстік арал 25°42 N; 131°13 E, ал солтүстік арал 25°53 N; 131°17 E орналасқан, жақсы байқаулармен және екі хронометрмен", бұл Бородино аралдарын қайтадан көру болды.