Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния Вулфтың "Үш гинея" – Вирджиния Вулфтың 1938 жылғы маусым айында жарық көрген кітап өлшемді эссесі.
Book length essay by Virginia Woolf
Three Guineas is a book length essay by Virginia Woolf, published in June 1938.
Өмірбаян
Үш Гвинея – көркем емес туынды болғанымен, бастапқыда ол «роман-эссе» ретінде жоспарланған, оның мақсаты – бұрынғы «Өз бөлмесі» атты жұмысында аяқталмаған ойларды толықтыру еді. Кітаптағы көркем әңгімелеуші тараулар мен көркем емес эсселер кезектесіп келіп, Вулфтың соғыс және әйелдерге қатысты көзқарастарын екі жазу стилінде бірдей көрсетуі тиіс еді. Бұл аяқталмаған қолжазба 1977 жылы «Паргитерлер» деген атпен жарияланды. Вулф «роман-эссе» идеясының тиімсіз екенін түсінген соң, екі бөлігін бөліп алды. Көркем емес бөлігі «Үш Гвинея» романына айналды. Ал көркем бөлігі – Вулфтың өміріндегі ең танымал романы, «Жылдар» романы, ол 1880 жылдан бастап жарық көрген жылға дейінгі әлеуметтік өзгерістерді Паргитер отбасының өмірі арқылы көрсетеді. Романның үлкен сұранысы болғандықтан, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде солдаттарға оқу үшін оның шағын форматтағы басылымдары шығарылды.
Although Three Guineas is a work of non fiction, it was initially conceived as a "novel–essay" which would tie up the loose ends left in her earlier work, A Room of One's Own. The book was to alternate between fictive narrative chapters and non fiction essay chapters, demonstrating Woolf's views on war and women in both types of writing at once. This unfinished manuscript was published in 1977 as The Pargiters. When Woolf realised the idea of a "novel–essay" wasn't working, she separated the two parts. The non fiction portion became Three Guineas. The fiction portion became Woolf's most popular novel during her lifetime, The Years, which charts social change from 1880 to the time of publication through the lives of the Pargiter family. It was so popular, in fact, that pocket sized editions of the novel were published for soldiers as leisure reading during World War II.
Құрылымы мен жалпы көрінісі
Бұл эсседе Вульфке хат жазып, соғысты болдырмау үшін көмек сұраған білімді джентльменге жауап ретінде жазылған. 1936–1937 жылдары соғыс қаупі туды, бұл мәселе әсіресе бейбітшілдікке берілген Вульф үшін өте маңызды болды. Джентльмен хатында (оның есімі аталмайды) Вульфтен соғыстың алдын қалай тоқтауға болатыны туралы пікірін сұрайды және бірнеше практикалық қадамдар ұсынады. Вульф жауабын алдымен, және сәл гиперболамен, «таңғажайып хат – адамзат хат алмасу тарихында бірегей хат, себебі бұрын ешбір білімді адам әйелден соғысты қалай болдырмауға болатынын сұрамаған» деп бастайды. Хаттың ерекшелігіне қарамастан, Вульф оған жауап бермейді, өйткені ол білімді адамның қызы ретінде, кәсіби салаларда, университеттерде, қоғамдарда және үкіметте орны мен мүмкіндігі болмағандықтан, «білімді адамдарға түсіну қиын» болатын түбегейлі айырмашылықтар бар деп қорқады. Мысалы, «Миссис Даловей» романындағы аспанға жазу көрінісінде әртүрлі әлеуметтік топтардың диалектілерін қолданатын кейіпкерлер бар. Кітап атауындағы «гинеялар» – әлеуметтік статустың белгісі, қазір қолданыста жоқ 21 шиллинг (1,05 фунт стерлинг) сомасы, бірақ жоғары сыныптың транзакциялары үшін (мысалы, картиналар немесе жарыс аттарын сатып алу, заңгерлердің немесе медициналық мамандардың гонорары және т.б.) әлі де қолданылып келген. Ол әкесі құрастырған «Ұлттық биография сөздігінде» қызметшілердің өмірі жазылмағанына өкініш білдірді. (Кейін оның қызметшісі Нелли Боксалл оның ізілдісінде жазылады.) Сондай-ақ, хаттардың форматы оқырманға жеке әңгімеге құлақ тіккендей сезім береді. Біз Вульфтың адвокатқа соғысты қалай болдырмау керектігі, әйелдер лигасына кәсіптерде әйелдерді қалай қолдау керектігі және әйелдер колледжіне әйелдерді ғылымға қалай ынталандыру керектігі туралы ұсыныстарын тыңдаймыз. Осы үш дереккөз де Вульфтен қаржылық көмек сұраған. Бірақ ол кеңесі мен философиясын ұсынады. Вульф тарихтың шешуші сәті деп есептеген соғыс және феминизм мәселелерін байланыстыруға құштар болды. Ол күйеуі Леонардпен бірге онжылдықтың басында нацистік Германия мен фашистік Италияны аралады. Басқа жерлерде «Үш гинея» жақсы қабылдады. Вульф 1938 жылдың 7 мамырындағы күнделігінде жағымды жауап алғанын жазды: «Бүгін таңертең қуандым, себебі Леди Ронда «Үш гинея» оны терең қозғады және әсер етті деп жазды. Тео Босанке, оның сындық көшірмесі бар, одан үзінділерді оқыды. Ол бұл кітап үлкен әсер ете алады деп ойлайды және өзін маған алғыс айтатын сырттан қараушы деп қолы қояды». Феминист тарихшы Джилл Лиддингтон «Үш гинеяны» «патриархалдық құрылымдарға қарсы айқын және ойлы шабуыл» деп бағалады, кітапта «патриархат аясында ерлердің билігі милитаризммен байланысты» деген аргумент келтіріліп, «Үш гинея ертеректегі феминистік гүлдену мен 1980 жылдардағы әйелдер бейбітшілік қозғалысының толқыны арасындағы маңызды көпір болып табылады» деп мәлімдеді. Бұған жауап ретінде Вульф зерттеушісі Элизабет Ших «Үш гинеяны» қорғап, Далримплдің мақаласы «жеке шабуылдарға» толы екенін айтты. Ших Далримплдің «Вульфтің гиперболасын түсінбегенін және дұрыс оқымағанын» дәлелдеді, Вульфтің ерлер басым колледждерді өртеп жіберу туралы пікірлерін сөзбе-сөз түсіндірді және Вульф әйелдердің сексуалдығын пайдаланып ерлерді бақылауын проституциямен салыстыруын сынға алды. Ших сондай-ақ Далримплдің Вульфтің антимилитаризміне және жұмысшы сыныбын оқытуға шақыруына жасаған шабуылдарын сынады. Ших Далримплдің «Үш гинеяға» қарсылығы Вульфтің «әйелдердің жеке өмірін саясаттастыруына» қарсы болғандықтан туындады деп болжады.
The entire essay is structured as a response to an educated gentleman who has written a letter asking Woolf to join his efforts to help prevent war. War was looming in 1936–7 and the question was particularly pressing to Woolf, a committed pacifist. In the gentleman's letter (he is never named), he asks Woolf her opinion about how best to prevent war and offers some practical steps. Woolf opens her response by stating first, and with some slight hyperbole, that this is "a remarkable letter—a letter perhaps unique in the history of human correspondence, since when before has an educated man asked a woman how in her opinion war can be prevented." Despite the remarkable nature of the letter, Woolf has left it unanswered because as the daughter of an educated man, without access or place in the public world of professions, universities, societies, and government, she fears that there are fundamental differences that will make her "impossible for [educated men] to understand." For example, the sky writing scene in Mrs. Dalloway includes characters with a variety of class influenced dialects. The "guineas" of the book's title are themselves a badge of social class, the money amount of 21 shillings (1.05 pounds sterling) for which no coin any longer existed, but which was still the common denomination for solely upper class transactions (e. g., purchase of pictures or race horses, lawyers' or medical specialists' fees, and so on.). She wrote "It is much to be regretted that no lives of maids are to be found in the Dictionary of National Biography" which her father had created. (In time her servant Nellie Boxall would be included in its successor. The epistolary format also gives the reader the sense of eavesdropping on a private conversation. We listen in on Woolf's suggestions to a barrister on how to prevent war, to a women's league on how to support females in the professions, and to a women's college on how to encourage female scholarship. All three sources have written to Woolf asking for financial donations. What she donates, though, is her advice and philosophy. Woolf was eager to tie the issues of war and feminism together in what she saw as a crucial point in history. She and her husband Leonard had visited both Nazi Germany and Fascist Italy in the early part of the decade. Elsewhere Three Guineas was better received. Woolf reports a favorable response in her diary of 7 May 1938. "I am pleased this morning because Lady Rhonda writes that she is profoundly excited and moved by Three Guineas. Theo Bosanquet, who has a review copy, read her extracts. And she thinks it may have a great effect, and signs herself my grateful outsider." Feminist historian Jill Liddington has praised Three Guineas as "an eloquent and impish attack on patriarchal structures", notes how the book puts forward the argument that "men's power under patriarchy dovetails with militarism", and claims "Three Guineas offers an important bridge between the earlier feminist flowering and the later 1980s wave of a women's peace movement". In response, Woolf scholar Elizabeth Shih defended Three Guineas and claimed Dalrymple's article was full of "ad hominem moments". Shih argued that Dalrymple "obtusely and consistently misreads Woolf's hyperbole", interpreting literally Woolf's comments about burning male dominated colleges, and Woolf's likening women using their sexuality to control men to prostitution. Shih also criticised Dalrymple's attacks on Woolf's anti militarism and her calls for working class education. Shih suggested Dalrymple's objection to Three Guineas was due to his opposition to Woolf's "politicization of the private lives of women".