Жаңа Испанияның екінші вице-королі Луис де Веласко және Руис де Аларкон

Кіріспе

Мексикалық саясаткер Луис де Веласко и Руис де Аларкон (1511 - 31 шілде, 1564) – Американы испандықтардың отарлау кезінде, XVI ғасырдың ортасында Жаңа Испанияның екінші вице-королі болған.

Өмірбаян

Веласко 1511 жылы Паленсия провинциясындағы Каррион-де-лос-Кондес қаласында дүниеге келген. Бай дворянның ұлы Веласко жас кезінде ресми білім алды. 1547 жылы ол Наварра корольдігіндегі Испанияның қарулы күштерінің вице-королі және басшысы болды. Веласконың жетістіктеріне және испандық тәжге деген адалдығына таңғалған император Карл V (Испания королі Карл I) оны 1550 жылы испан колонияларындағы проблемалармен, соның ішінде құлдық пен энкоменда жүйесімен айналысу үшін Жаңа Испанияға жіберді. Оған өзінің ұлы, Маркиз де Салинас Луис де Веласко, өзі Жаңа Испанияның болашақ вице-королі еріп жүрді. Веласко бұрынғы вице-король Антонио де Мендозаны алмастырды. Мендосаға Мексика немесе Перу вице-корольдігін таңдау мүмкіндігі берілді, ал екінші орынды Веласко биледі. Веласко 1550 жылы 23 тамызда Жаңа Испанияның Сан-Хуан-де-Улуа қаласына келді. Ол қыркүйек айының жартысын Пуэблада өткізді, ал Мендоса өзінің таңдауын жасады. Ақырында екеуі Чолула қаласында кездесуді шешті, онда Мендоса Перуді таңдады. 1550 жылы 25 қарашада Веласко Мехикоға ресми түрде кірді, осылайша Жаңа Испанияның вице-королі болды. Ол 1564 жылдың 31 шілдесінде қайтыс болғанға дейін сол жерде қызмет етті. Веласко жерлестерге алтын кен орындарында құл ұстаған қожайындарының зұлымдықтарынан қорғануға көмектесті және 15 000 үнді құлын босатты. 1553 жылы 25 қаңтарда Веласко Мексиканың Корольдік және Папалық университетінің ашылуын өткізді. Ол Сан-Мигель-эль-Гранде (қазіргі Сан-Мигель-де-Альенде), Дуранго (1563), Сан-Фелипе-де-Икстлахуака және Номбре-де-Диос қалаларын құруды тапсырды. Ол сонымен қатар жергілікті тұрғындар үшін ауруханалар мен құқық қорғау органдары сияқты мемлекеттік қызметтерді ұйымдастырды. 1558 жылы Мексикада испан дәуірінің алғашқы үлкен су тасқыны болды, содан кейін індет болды. Вице-король көптеген құрбандарға көмек көрсету үшін қолдан келгеннің бәрін жасады. 1560 жылға дейін Веласко шексіз билікпен билік жүргізді. Ол ешқандай заң бұзушылық жасамағанымен, сол жылы Аудиенсия және басқа да күшті испандар императорға Аудиенсиядан оның әрекеттеріне алдын ала рұқсат беруді талап ету арқылы вице-корольдің өкілеттігін шектеуге ықпал етуге тырысты. Өмірінің соңғы жылдарында Веласко Флоридада қоныстар құруға, Тынық мұхитты зерттеуге және империя үшін байлық іздеуге күш салды. 1559 жылы Веласко Флориданың шығыс жағалауында қоныстар құру үшін Тристан де Луна и Арельяноның қолбасшылығымен 13 кемеден тұратын флотты жіберді. Бұл экспедиция аштық пен жергілікті жауынгерлермен ұрыс-керіс кезінде сәтсіз аяқталды. Испандықтар оларды тастап кетуге мәжбүр болды. 1564 жылдың басында Веласко Мигель Лопес де Легаспи мен Андрес де Урданетаға Тынық мұхит арқылы 1521 және 1543 жылдары Фердинанд Магеллан мен Рюй Лопес де Виллалобос қоныс аударған дәмдеуіш аралдарына экспедицияны бастауды тапсырды. Веласко 1564 жылы қайтыс болды. Ол өлгеннен кейін, оның өзі байыған жоқ, бірақ кедейлер мен үндістерге деген қамқорлығынан қарызға батып кеткені анықталды. Оның орнын 1564 жылы уақытша вице-король ретінде Франсиско Сейнос, ал 1566 жылы тұрақты вице-король ретінде Гастон де Пералта, маркиз де Фальсес басқарды.

Velasco was born in the town of Carrión de los Condes, in the province of Palencia, in 1511. The son of a wealthy nobleman, Velasco received formal education at a young age. By 1547, he had become viceroy and leader of Spain's armed forces in the Kingdom of Navarre. Impressed with Velasco's achievements and loyalty to the Spanish crown, Emperor Charles V (King Charles I of Spain) sent him to New Spain, in 1550, to deal with problems in the Spanish colonies, among them slavery and the encomienda system. He was accompanied by his son, Luis de Velasco, marqués de Salinas, himself a future viceroy of New Spain. Velasco replaced the previous viceroy, Antonio de Mendoza. Mendoza had been given his choice of the Viceroyalty of Mexico or of Peru, with Velasco to fill the other office. Velasco arrived at San Juan de Ulúa, New Spain on August 23, 1550. He spent the month of September in Puebla, while Mendoza was making his choice. Finally the two men decided to meet in Cholula, and there Mendoza chose Peru. On November 25, 1550, Velasco made his official entry into Mexico City, thus becoming Viceroy of New Spain. He served until his death there on July 31, 1564. Velasco helped the natives defend themselves against the abuses of gold mining slave owners, and released 15,000 Indian slaves. On January 25, 1553, Velasco inaugurated the Royal and Pontifical University of Mexico. He commissioned the founding of the towns of San Miguel el Grande (now San Miguel de Allende), Durango (1563), San Felipe de Ixtlahuaca, and Nombre de Dios. He also instituted public services such as hospitals and law enforcement for the natives. In 1558, Mexico experienced its first large flood of the Spanish era, and afterwards an epidemic. The Viceroy did everything in his power to aid the many victims. Up to 1560, Velasco governed with unlimited authority. Although he had committed no abuses, in that year the Audiencia and other powerful Spaniards attempted to influence the emperor to limit the authority of the Viceroy by requiring prior authorization of his actions by the Audiencia. In his final years, Velasco focused his efforts on establishing settlements in Florida, exploring the Pacific Ocean and searching for more riches for the Empire. In 1559, Velasco sent a fleet of 13 ships under the command of Tristán de Luna y Arellano to establish settlements on the eastern coast of Florida. The expedition failed when the settlements were struck by hunger and quarrels with hostile native warriors. The Spaniards were forced to abandon them. In early 1564, Velasco commissioned Miguel López de Legazpi and Andrés de Urdaneta to lead an expedition across the Pacific to the Spice Islands, where Ferdinand Magellan and Ruy López de Villalobos had landed in 1521 and 1543. Velasco died in 1564. At his death, it was found that instead of enriching himself in office, he had gone into debt out of his concern for the poor and the Indians. He was succeeded by Francisco Ceinos as interim viceroy in 1564, and by Gastón de Peralta, marqués de Falces as permanent viceroy in 1566.