Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық психотерапевт (1954 жылы туған)
British psychotherapist (born 1954)
Адам Филлипс (19 қыркүйек 1954) – британдық психоаналитикалық психотерапевт және эссеші. 2003 жылдан бері ол Зигмунд Фрейдтің жаңа Penguin Modern Classics аудармаларының бас редакторы қызметін атқарады. Сонымен қатар ол «London Review of Books» журналына тұрақты автор. Джоан Акоцелла «The New Yorker» журналында Филлипсті «Британияның ең көрнекті психоаналитикалық жазушысы» деп атады, ал тарихшы Элизабет Рудинеско «Le Monde» журналында осы пікірді қолдады.
Adam Phillips (19 September 1954) is a British psychoanalytic psychotherapist and essayist. Since 2003 he has been the general editor of the new Penguin Modern Classics translations of Sigmund Freud. He is also a regular contributor to the London Review of Books. Joan Acocella, writing in The New Yorker, described Phillips as "Britain's foremost psychoanalytic writer", an opinion echoed by historian Élisabeth Roudinesco in Le Monde.
Өмір
Филипс 1954 жылы Уэльстің Кардифф қаласында поляк еврейлерінің екінші буынының баласы ретінде дүниеге келді. Ол көптеген тәте, шеше, туыстардан құралған отбасында өсті және ата-анасын "өте саналы еврей, бірақ дінге сенбейтін" деп сипаттайды. Бала кезінде оның алғашқы қызығушылығы тропикалық құстарды зерттеу болды, ал жасөспірім шағында ғана әдебиетке қызығушылық танытты. Ол Клифтон колледжінде білім алды. Кейін Оксфордтың Сент-Джонс колледжінде ағылшын тілін оқыды. Оның ең басты әсері – әдебиет. Карл Юнгтің өмірбаянын оқығаннан кейін психоаналитик болуға шақырды. Ол Оксфордты бітіргеннен кейін көп ұзамай оқуын бастады, Мәсуд Ханмен төрт жылдық талдаудан өтті және 27 жасында тәжірибелік жұмыс істеуге құқық алды. Ол балалардың психологиялық денсаулығына ерекше қызығушылық танытып, бала психотерапевті ретінде жұмыс істей бастады: "бала психотерапиясының бір қызығы – ол, белгілі бір деңгейде, психоанализді психоанализбен айналыспайтын аудиторияға жеткізу болып табылады". 1990 жылдан 1997 жылға дейін ол Лондонның Чаринг Кросс ауруханасында бас бала психотерапевті қызметін атқарды. Қазір ол уақытын жазу және Нотинг-Хиллдегі жеке практикасы арасында бөліп отыр. Бірнеше жыл бойы ол ғалым Жаклин Роузбен қарым-қатынаста болды. Оның жұмысын Джон Банвилл "тілдің ең көрнекті стилистерінің бірі, біздің заманымыздың Эмерсоны" деп бағалаған. Жаңа Фрейд басылымына оның көзқарасы психоанализ туралы жеке ойларымен үйлеседі, ол оны риторикалық көндірудің бір түрі деп санайды. Ол әртүрлі тақырыптарда эсселер жариялады, соның ішінде Чарльз Лэмб, Уолтер Савидж Лэндор және Уильям Эмпсон сияқты әдеби тұлғалардың еңбектері, сондай-ақ философия мен психоанализ туралы жазды; ол сонымен қатар Фонтана қазіргі заманғы шеберлер сериясында Винникотт туралы жазған. The Baffler журналы үшін жазған эссесінде Сэм Адлер Белл Филипс стилін "бірқалыпты қысқа, ишаратты және құпиялы, қарама-қайшылықтар мен сөз ойындарымен айналысатын" деп сипаттады, ал оның жұмысын "бізді тұтқындап, ойлауға немесе тілеуге мүмкіндік бермейтін нормалар, ережелер, үлгілер мен күтулерді бұзуға талпыну" деп бағалады. Адлер Белл Филипс жазуының оның психоаналитикалық идеалдарын, әсіресе еркін қауымдастықтың қасиеттеріне деген қызығушылығын көрсететінін атап өтеді: яғни "уақытшалық, қызығушылық, көптеген мүмкіндіктер, импровизация және ойын". Филипс психоанализді ғылым ретінде немесе тіпті академиялық зерттеу саласы ретінде қорғауға жасалған кез келген әрекетке қарсы, ол жай ғана, оның айтуынша, "біздің сенімімізді сақтау үшін қалай тамақтануға болатынымыз туралы әңгімелер жиынтығы, біздің құштарлықтарымыз" – "өмірге деген құштарлығымызды сақтайтын әңгімелер". Оның ықпалына Д. В. Винникотт, Ролан Барт, Стэнли Кавелл және В. Х. Ауден жатады.
Phillips was born in Cardiff, Wales, in 1954, the child of second generation Polish Jews. He grew up as part of an extended family of aunts, uncles and cousins and describes his parents as "very consciously Jewish but not believing". As a child, his first interest was the study of tropical birds and it was not until adolescence that he developed an interest in literature. He was educated at Clifton College. He went on to study English at St John's College, Oxford, His defining influences are literary; he was inspired to become a psychoanalyst after reading Carl Jung's autobiography and he has always believed psychoanalysis to be closer to poetry than medicine: "For me, psychoanalysis has always been of a piece with the various languages of literature—a kind of practical poetry." He began his training soon after leaving Oxford, underwent four years of analysis with Masud Khan and qualified to practice at the age of 27. He had a particular interest in children's psychological well being and began working as a child psychotherapist: "one of the pleasures of child psychotherapy is that it is, as it were, psychoanalysis for a non psychoanalytic audience." From 1990 to 1997, he was principal child psychotherapist at Charing Cross Hospital in London. He currently divides his time between writing and his private practice in Notting Hill. For a number of years, he was in a relationship with the academic Jacqueline Rose. work, and by John Banville as "one of the finest prose stylists in the language, an Emerson of our time." His approach to the new Freud edition is consistent with his own ideas about psychoanalysis, which he considers to be a form of rhetorical persuasion. He has published essays on a variety of themes, including the work of literary figures such as Charles Lamb, Walter Savage Landor and William Empson, as well as on philosophy and psychoanalysis; he has also written Winnicott in the Fontana Modern Masters series. In an essay for The Baffler, Sam Adler Bell described Phillips' style as "uniformly short, allusive, and elusive, preoccupied with contradiction and wordplay" while his work is motivated by an "impulse to trouble the norms, rules, models, and expectations that make us feel stuck, unable to think, or unable to want." Adler Bell notes that Phillips' writing reflects his psychoanalytical ideals, particularly an interest in the qualities of free association: that is, "provisionality, curiosity, promiscuity, improvisation, and play." Phillips is deeply opposed to any attempt to defend psychoanalysis as a science or even as a field of academic study, rather than simply, as he puts it, "a set of stories about how we can nourish ourselves to keep faith with our belief in nourishment, our desire for desire"—"stories [that] will sustain our appetite, which is, by definition, our appetite for life." His influences include D. W. Winnicott, Roland Barthes, Stanley Cavell and W. H. Auden.
Бағалау
Филипс "модернист психологиясының әдістері мен қате жұмыс істеуінің, мүмкін, ең жақсы теоретигі" деп сипатталған. Оның интеллектуалдық мүмкіндіктері үшін Филлипс "философиядан, әдебиеттен, саясаттан және тағы басқалардан мол пайдаланады. Бірақ, бұл Филлипске кең ауқымды болуға мүмкіндік бергенімен, оны ерекше, өзгертуге бейім тұлғаға айналдырады", ал басқалары "оның жұмысына күдікпен қарайды", сондықтан оны "ойнақы, жасырын және ойша шарлатан" деп атайды. Шындығында, "Филипстің сыншылары үшін ол шарлатан ғана, оның айналасында алаңдатарлық жеке тұлғаға табынушылық қалыптасуда". Өзінің психоанализге қатысты тұрақты күмәніне сәйкес, "ол керісінше болуы керек, сектаға қарсы құрал" деп санайды.
Phillips has been described as "perhaps the best theorist of the modes and malfunctions of modernist psychology". For his intellectual resources, Phillips "draws from philosophy, literature, politics amongst others. However, whilst this affords Phillips the opportunity to be expansive it also makes him a maverick", and others "suspicious of his work", so that he has been called "ludic and elusive and intellectually slippery." Indeed, "To his critics Phillips is little more than a charlatan about whom an alarming cult of personality is developing." in accordance with his enduring scepticism "about psychoanalysis it should be the opposite, the antidote to a cult."
Психоанализ туралы
Филипс психоанализдің кез келген саласын "иеленуден" немесе тіпті психоанализдің өзінің құндылығын қорғаудан үнемі бас тартады. "Мен үшін", - дейді ол, - "психоанализ – сіздің денсаулығыңыз нашарлағанда жасай алатын көптеген нәрселердің бірі ғана. Сіз қайғыңызбен күресу үшін көптеген амалдар қолдануға болады. Мен психоанализдің сіз жасай алатын ең жақсы нәрсе екеніне сенбеймін, тіпті оны жоғары бағаласам да." Ол сондай-ақ "психоанализ ең нашар жағдайда, ең дұрысын білу деген желеумен адамды әлсіретеді, белгілі бір үлгіге енуге мәжбүрлейді. Өздігінен дамуға тиіс байланыстарды күштеп орнатуы мүмкін." Ол соңында "Психоанализ науқасқа не қалағанын білуге көмектеспейді, тек оны анықтау тәуекеліне баруға мүмкіндік береді" деп мәлімдейді. Психоанализ және ғылым туралы айта келіп: "Менің ойымша, психоанализшілер ғылыми үлгіге осылай ынталы түрде енбеуі керек еді. Мен психоанализді ғылым деп есеппеймін және оның ғылым болуға ұмтылуы да қажет емес."
Phillips constantly refuses to "claim" any particular patch of psychoanalytic territory or even defend the value of psychoanalysis itself. "For me", he has said, "psychoanalysis is only one among many things you might do if you're feeling unwell—you might also try aromatherapy, knitting, hang gliding. There are lots of things you can do with your distress. I don't believe psychoanalysis is the best thing you can do, even if I value it a great deal." He has also been alert to the possibility that "psychoanalysis disempowers in the name of knowing what's best at its worst it forces a pattern. It can make the links that should have been left to find their own way." In the end, he claims, "Psychoanalysis cannot enable the patient to know what he wants, but only to risk finding out." On psychoanalysis and science he says, "I don't think psychoanalysts should have bought into the scientific model with such eagerness. I don't think psychoanalysis is a science or should aspire to be one."