Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сеул қаласының тарихы б.з.д. 18 жылға дейін жетеді, бірақ адамдар қазіргі Сеул деп белгілі аймақты палеолит дәуірінен бері мекендеп келген. Қала құрылғаннан бері ол Корея түбегіндегі көптеген мемлекеттердің астанасы болды.
Historical account of Seoul
The history of Seoul can be traced back as far as 18 BC, although humans have occupied the area now known as Seoul since the Paleolithic Age. It has been the capital of numerous kingdoms on the Korean Peninsula since it was established.
Тарихқа дейінгі
Адамдар қазіргі Сеул аймағында, Хан өзенінің төменгі ағысы бойында палеолит дәуірінде өмір сүрген деп саналады және археологиялық зерттеулер көрсеткендей, адамдар неолит дәуірінен бастап қоныстанған өмір салтына көшкен. Гангдон ауданындағы археологиялық қазбалар нәтижесінде табылған көне жәдігерлер шамамен 3000-7000 жыл бұрынғы кезеңге жатады. Бронза дәуірінің б.з.д. 700 жыл шамасында басталуымен, елді мекендер өзен алқабынан ішкі аймақтарға қарай біртіндеп тарала бастады.
It is believed that humans were living in the area that is now Seoul along the lower reaches of the Han River during the Paleolithic Age and archaeological research shows that people began to lead settled lives starting in the Neolithic Age. Prehistoric remains that are unearthed in the , located in Gangdong District, date back to about 3,000 to 7,000 years ago. With the introduction of bronze ware from about 700 BC, settlements gradually began to spread from the river basin toward inland areas.
Үш патшалық және біріккен Силла дәуірі
Б.з.д. 18 жылы Бэкче патшалығы өзінің астанасы Вирйесонг қаласын құрды, ол қазіргі Сеулдің ішінде деп есептеледі. Кейіннен Бэкче Махан конфедерациясының мүше мемлекетінен Кореяның үш патшалығының біріне айналды. Сеул аймағында осы уақытқа жататын бірнеше қала қабырғасының қалдықтары бар. Олардың ішінде Пунгнап Тосеонг, қазіргі Сеулдің оңтүстік-шығыс бөлігіндегі (Пунгнап доңдағы, Джамсил доң ауданына жақын) топырақ қабырғасы, бұл Вирьесонгтың негізгі орны деп кеңінен саналады. Сол жерде орналасқан Мончхон Тосеонг деген басқа бір топырақ қабырғасы да Бейкжэ дәуірінің басында салынған. Бұл нысандардың барлығы Хан өзенінің оңтүстігінде орналасқан және өзеннің солтүстігінде орналасқан тарихи Сеул ауданына (қазіргі Жонго ауданында орналасқан) жатпайды. Тарихи жазбалар жылы (айлық) Самгук Саги Жосон басылымы / Горьёса Самгук Саги Горьё басылымы / Тас жазулар Салыстырғаннан кейін қорытынды 553 Силла Баекджедің солтүстік-шығыс шекарасын басып алады және Син провинциясын орнатады (신주; 新州; сөзбе-сөз Жаңа провинция). 554 Бэкдже мен Гаяның біріккен күшін Син провинциясының әскери губернаторы Ким Му Рёк жеңді, ал Бэкджедің Сеоны шайқаста қаза тапты. Ким Ю Синнің атасы Ким Му Рёк Баекдженің Сеонын басып алды. 557 жылы Силла Син провинциясын жойып, Бухансан провинциясын (북한산주; 北漢山州; Солтүстік Хансан провинциясы) құрды. 568 жылы Силла Бухансан провинциясын жоюды және Намчон провинциясын (남천주; 南川州; Оңтүстік өзен провинциясы) құрды. Силла Син провинциясының штабын (신주정; 新州停) жойды және Намчон штабын (남천정; 南川停) құрды. 603 жылы Гогурё Бухансан қаласына (북한산성; 北漢山城; Солтүстік Хансан қаласы) шабуыл жасады, бірақ Хансуйдан (한수; 漢水) өткен патшаның өзі бастаған 10 000 Силла күшейткіші кейін кері шегінді. 604 жылы Силла Намчон провинциясын жойып, Бухансан провинциясын қайта құрды. Силла Намчон штабын (남천정; 南川停) жоюды және Хансан штабын (한산정, 漢山停) құрды. 611 жылы Бэкцзе қоршау жасап, Гажам қаласын (가잠성; 椵岑城) басып алды. Силла патшасы Сан провинциясынан (상주; 上州; Жоғарғы провинция), Ха провинциясынан (하주; 下州; Төменгі провинция) және Син провинциясынан (신주; 新州; Жаңа Силла провинциясы) күш-жігер жіберуді бұйырды, бірақ шайқастан кейін жеңілді. "Горьё" басылымы "Чосон" басылымын ауыстырады. Син провинциясы жойылған жоқ. Син провинциясы мен Хансан провинциясы екі бөлек мемлекет. 618 жылы Бьёнпум, Бухансан провинциясының әскер әміршісі және Херон Гаджам қаласын қайтару үшін Бэкджеге қарсы шайқасты. Гюмсанның байрағы Хаэрон және Хансан провинциясының губернаторы Бьёнпум (한산주; 漢山州) Гаджам қаласын қолға алды. "Горьё" басылымы "Чосон" басылымын ауыстырады. Бұқансан провинция ретінде емес, қала ретінде пайда болды. Бұған қоса, Бухансансеонг Хансан провинциясы мен Хансан штаб-пәтерінің болуына байланысты Бухансан қаласы (북한산성; 北漢山城; Солтүстік Хансан қаласы) деп аударылуы керек. 661 ж. Гогурё мен Малгалдың біріккен күштері Бухансан қаласын қоршауға алды. 668 жылы Ұлы Мунму 200 000 жасақты әскерді бастап, Бухансан қаласына (북한산성; 北漢山城; Солтүстік Хансан қаласы) келді. 704 жылы Гим Дэ Мун Хансан провинциясының губернаторы болады. 554 жылы Бэкдже мен Гая аймақты қайтаруға тырысты, бірақ Син провинциясының Иесі (신주군주; 新州軍主) Ким Му рёк (김무력; 金武力) бастаған Силла әскері біріккен күшті жеңіп, Бэкдже Сеонын өлтірді. Силла көп ұзамай қалаға, содан кейін жарты аралға толық бақылауға ие болды, ал Біріккен Силла кезеңінде Ханян (한양; 漢陽) алдымен қаладағы ауданды, кейіннен қаланың өзін білдірді.
In 18 BC, the kingdom of Baekje founded its capital city, Wiryeseong, which is believed to be inside modern day Seoul. Baekje subsequently developed from a member state of the Mahan confederacy into one of the Three Kingdoms of Korea. There are several city wall remains in the Seoul area dating from this time. Among them, Pungnap Toseong, an earthen wall in the southeastern part of modern day Seoul (in Pungnap dong, just near Jamsil dong area), is widely believed to be the main Wiryeseong site. Yet another earthen wall, Mongchon Toseong, located nearby, is also dated from the early Baekje era. All of these sites are in the south of the Han River, and do not belong to the historic Seoul district (centered in modern day Jongno District), which is well in the north of the river. + Historical Records Year (Lunar) Samguk Sagi Joseon Edition / Goryeosa Samguk Sagi Goryeo Edition / Stone Scripts After comparison Conclusion 553 Silla takes control of northeast frontier of Baekje, and installed Sin Province (신주; 新州; literally New Province). Not available 554 Combined force of Baekje and Gaya was defeated by Sin Provincial Military Governor Kim Mu ryeok, and Seong of Baekje was killed during battle. Kim Yu sin's grandfather Kim Mu ryeok defeated enemies and captured Seong of Baekje. 557 Silla abolished Sin Province, and established Bukhansan Province (북한산주; 北漢山州; North Hansan Province). Not available 568 Silla abolished Bukhansan Province, and established Namcheon Province (남천주; 南川州; South River Province). Silla abolished Sin Provincial HQ (신주정; 新州停), and established Namcheon HQ (남천정; 南川停). 603 Goguryeo attacked Bukhansan City (북한산성; 北漢山城; North Hansan City), but retreated after 10,000 Silla reinforcement led by the king himself crossed Hanshui (한수; 漢水). 604 Silla abolished Namcheon Province, and reestablished Bukhansan Province. Silla abolished Namcheon HQ (남천정; 南川停), and established Hansan HQ (한산정, 漢山停). 611 Baekje laid siege and captured Gajam City (가잠성; 椵岑城). Baekje laid siege on Gajam City (가잠성; 椵岑城). Silla king ordered to dispatch reinforcements from Sang Province (상주; 上州; Upper Province), Ha Province (하주; 下州; Lower Province), and Sin Provincee (신주; 新州; New Silla Province), but was defeated after a battle. Goryeo Edition overrides Joseon Edition. Sin Province was not abolished. Sin Province and Hansan Province were different entities. 618 Byeonpum, the Bukhansan Provincial Army Lord and Haeron fought against Baekje to retake Gajam City. Haeron, the Banner Master of Geumsan, and Byeonpum, the Governor of Hansan Province (한산주; 漢山州) took control of Gajam City. Goryeo Edition overrides Joseon Edition. Bukhansan did not exist as province but as a city. In addition, Bukhansanseong should be translated as Bukhansan City (북한산성; 北漢山城; North Hansan City) due to the existence of Hansan Province and Hansan HQ. 661 Combined force of Goguryeo and Malgal laid siege on Bukhansan City. 668 Munmu the Great lead an army of 200,000 and arrived at Bukhansan City (북한산성; 北漢山城; North Hansan City). 704 Gim Dae mun becomes governor of Hansan Province. In 554, Baekje and Gaya attempted to retake the region, but the Silla army led by Sin Province Lord (신주군주; 新州軍主) Kim Mu ryeok (김무력; 金武力) defeated the combined force and killed the Seong of Baekje. Silla soon gained full control of the city and then the peninsula, and during the Unified Silla period, Hanyang (한양; 漢陽) first referred to a district in the city, and later the city itself.
Горёо кезеңі
Хан өзенінің аңғарына билік еткен мемлекеттің бүкіл түбекті стратегиялық тұрғыдан бақылауға ие болады деп есептелді, себебі ол көліктік орталық еді. 1104 жылы Корё әулетінің патшасы Сукжонг қазіргі Кёнбоккунға жақын жерде сарай салды, ол кезде Намгён (남경; 南京) немесе "Оңтүстік астана" деп аталды. Осы кезеңде Сеул саяси маңызы зор толыққанды қалаға айналды.
It was thought that the kingdom that controlled the Han River valley would also have strategic control of the whole peninsula, because it was a center of transportation. In 1104, King Sukjong of the Goryeo Dynasty built a palace near present day Gyeongbokgung, which was then referred to as Namgyeong (남경; 南京) or "Southern Capital". Seoul grew into a full scale city with political significance during this time.
Жосон дәуірі
Жосон династиясының 1394 жылы басталуымен астана Сеулге көшірілді, ол кейіннен (한성, 漢城) деп те аталды, және династия құлағанға дейін сол жерде болды. Бастапқыда қаланың тұрғындарын жолбарыстар сияқты жабайы аңдардан, сондай-ақ ұрылардан және шабуылдардан қорғау үшін биіктігі 20 фут (6 метр) болатын үлкен дөңгелек тас бекініспен толығымен қоршалған. Қала осы қабырғалардан тысқары өсті, және қабырға қазір тұрған жоқ (қала орталығының солтүстігіндегі таулардан басқа), бірақ қақпалар Сеулдің орталық ауданына жақын жерде сақталды, оның ішінде ең танымал (әдетте) және (әдетте) қақпалары, сондай-ақ Сукчжонмун (әдетте) және төрт кішкентай қақпа бар. Жосон әулеті кезінде қақпалар күн сайын ашылып, жабылып, үлкен қоңыраулармен бірге болды. Хансон астаналық префектурасы ішкі аудандардан (яғни) және сыртқы аудандардан (шаһар қабырғасынан шамамен) тұрды. Жуннангчеон өзені, Хан өзені, Бухан тауы және Хонгчеон өзені әкімшілік префектуралық шекараны құрады.
At the beginning of the Joseon Dynasty in 1394, the capital was moved to Seoul, also known as and later as (한성, 漢城 ), where it remained until the fall of the dynasty. Originally entirely surrounded by a massive circular wall (a 20 feet (6 m) high circular stone fortress) to provide its citizens security from wild animals such as the tigers as well as thieves and attacks. The city has grown beyond those walls and although the wall no longer stands (outside of the mountains north of the downtown area), the gates remain near the downtown district of Seoul, including most notably (commonly known as ) and (commonly known as ) but also Sukjeongmun (commonly known as ) and four smaller gates included and During the Joseon Dynasty, the gates were opened and closed each day, accompanied by the ringing of large bells. A capital prefecture, Hanseong, consisted of inner districts (i. e. ) and outer districts (; approximately off the city wall). The Jungnangcheon River, the Han River, Mount Bukhan, and Hongjecheon formed the administrative prefectural boundary.
Корея империясы кезеңі
19 ғасырдың соңында, жүздеген жылдық оқшауланғаннан кейін Сеул шетелдіктерге есігін ашты және жаңғыруға кірісті. Сеул Шығыс Азияда электр қуаты, троллейбус, су, телефон және телеграф жүйелеріне ие болған алғашқы қала атанды. Бұл, көбінесе Франция және АҚШ сияқты шетелдік елдермен сауда байланысына байланысты болды. Мысалы, Сеул электр компаниясы, Сеул электр троллейбус компаниясы және Сеул таза су компаниясы – бәрі де корей-американдықтардың бірлескен кәсіпорындары еді. 1904 жылы Ангус Гамильтон атты америкалық қалаға сапар шегіп, былай деді: "Сеулдің көшелері тамаша, кең, таза, өте жақсы салынған және жақсы дренажға ие. Тар, лас көшелер кеңейтіліп, арықтар жабылып, жолдар кеңейтілді. Сеул Шығыстағы ең биік, ең қызықты және ең таза қала болуға шамалы уақыт қана қалды".
In the late 19th century, after hundreds of years of isolation, Seoul opened its gates to foreigners and began to modernize. Seoul became the first city in East Asia to have electricity, trolley cars, water, telephone, and telegraph systems all at the same time. Much of this was due to trade with foreign countries like France and United States. For example, the Seoul Electric Company, Seoul Electric Trolley Company, and Seoul Fresh Spring Water Company were all joint Korean American owned enterprises. In 1904, an American by the name of Angus Hamilton visited the city and said, "The streets of Seoul are magnificent, spacious, clean, admirably made and well drained. The narrow, dirty lanes have been widened, gutters have been covered, roadways broadened. Seoul is within measurable distance of becoming the highest, most interesting and cleanest city in the East".
Жапон отарлау кезеңі
Жапон империясы Корея империясын басып алған кезде Сеулды отарлық астана етіп белгіледі. Отарлық үкімдік кезеңде (1910–1945) қала Кеидзо (京城) деп аталды; (немесе Кёнсон, ханчадағы "астана" деген сөздің тікелей мағынасы). Кейжо – 2 ауданнан тұратын қалалық қала (부/府): өзінің Кейжосы және Рюсан ку (龍山區, 용산구, りゅうさんく). Гёнсон қазіргідей дербес қала немесе префектура емес, Гёнги провинциясының бір бөлігі болды. 1914 жылы префектураның бірнеше шеткі аудандары көршілес Гоян округіне (қазіргі Гоян қаласы) қосылды, осылайша префектураның әкімшілік аумағы кішірейді. 1936 жылы Гёнсон өзі кеңейді, Сихун округінен (қазіргі Сихун қаласы) Йонгдеунгпоны қосып алды және Гоян округінен бұрынғы Гёнсон аудандарының (Сунгин, Йонхи және т.б.) бір бөлігін қайта біріктірді. Отарлық Кореяның отарлық үкіметінің резиденциясы болып қызмет еткен Үкімет үйі 1995 жылы бұзылып жатыр.
When the Empire of Japan annexed the Korean Empire, it made Seoul the colonial capital. While under colonial rule (1910–1945), the city was called Keijō (京城); ( or Kyongsong, literally meaning "capital city" in Hanja.). Keijō was an urban city (부/府) that had 2 wards: Keijō itself and Ryusan ku (龍山區, 용산구, りゅうさんく). Gyeongseong was part of Gyeonggi Province, instead of being an independent city or prefecture as in Joseon and present days. In 1914, several outer districts of the prefecture were annexed to neighboring Goyang County (now Goyang City), reducing the administrative size of the prefecture. In 1936, Gyeongseong expanded itself as it annexed Yeongdeungpo from Siehung County (Now Siehung City) and recombined some parts of former Gyeongseong districts (Sungin, Yeonghee, etc.) from Goyang County. The Government General Building served as the seat of the colonial government of Colonial Korea but was torn down in 1995.
Қазіргі тарих
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және Корея азаттық алғаннан кейін қала қазіргі Сеул атын алды. Корея Республикасы (Оңтүстік Корея) жарияланғанда, жаңа мемлекет осы қаланы өзінің астанасы ретінде қабылдады. 1949 жылы Сеул әкімшілік аймағы солтүстікке қарай Уйдонгқа, оңтүстікке қарай Гуродонг пен Даеримдонгқа кеңейтілді, бұл 1914 жылы Сеулден Гоянг округіне қосылған кейбір аумақтарды қайта біріктірді. 1950 жылы Корея соғысы басталды және Сеул Солтүстік Корея күштері мен Оңтүстік Корея күштері арасында төрт рет иесі ауысты, соғыс аяқталғанда қаланың көп бөлігі қирады. Зыянның ауқымды екенін көрсететін бір есепте кемінде 191 000 ғимарат, 55 000 үй және 1000 завод қираған. Сонымен қатар, солтүстіктен келген босқындардың көптігі қала халқын шамамен 2,5 миллионға жеткізді, олардың жартысынан астамы баспанасыз қалды. Үкімет елорданы Хан өзенінің оңтүстігіндегі Йонгдеунгпо мен Бупьонгқа көшіруді қарастырды. Соғыстан кейін Сеул зор қайта құру және жаңғырту жұмыстарының орталығына айналды. 1960 және 1970 жылдардағы индустрияландыру кезінде қол жеткізілген қарқынды экономикалық өсім Сеул тұрғындарының өмір сүру деңгейін едәуір арттырды. 1963 жылы Сеул Гьёнги провинциясының Бучхон, Сихенг, Гванджу, Янджу және Гимпо сияқты бірнеше көршілес округтердегі қалалар мен ауылдарды қосып, аумағын кеңейтті. Дегенмен, жаңадан қосылған көптеген аудандар Гангнам ауданы 1970 жылдардың соңынан бастап қалалық аудандарға айнала бастағанға дейін ауылдық сипатын сақтап келді. Сонымен қатар, Гвачеон қалашығы (қазіргі Гвачеон қаласы) және Сихенг округінің Батыс қалашығының (қазіргі Гвангмён қаласы) солтүстік бөлігі, Бучеон округінің Оджонг қалашығының бөлігі және Гоянг округінің Синдо қалашығы Сеулдің қалалық жоспарлау аймақтарына қосылды, бұл аудандар болашақта Сеулге ресми қосылуға дейін уақытша аудандар ретінде қарастырылды. 1973 жылы Гоянг округінің Синдо қалашығының бір бөлігі (қазіргі Эунпьён ауданындағы Цзиньвань доң) Сеулге ресми қосылды. Синдо қалашығының қалған бөлігі, Гоянг және Батыс қалашығының солтүстік бөлігі, Сихенг (қазіргі Гвангмён қаласы) Сеулге қосылуы жоспарланған, бірақ муниципалды қосылу жоспары ақырында сәтсіз аяқтады, оның символдық оқиғасы 1981 жылы Гвангмён қаласының құрылуы болды (Гуро гуға қосылудан басқа), Сеул қаласының қарқынды өсуі үкіметтік лауазымды тұлғаларды қатты алаңдатқандықтан. 1980 жылдардағы құрылыс шабуылы кезінде қаланың барлық жерінде биік кеңселер мен тұрғын үйлер бой көтерді. Қалалардың қарқынды дамуымен және Сеулге және оның айналасына адамдардың көшуімен байланысты ластану мен көлік бұзылуы маңызды мәселелерге айналды. Қаланың айналасында қаланың таралуын болдырмау үшін жасыл белдеу құрылғанмен, Сеул мегаполисі халқы бойынша әлемде үшінші орынға және ең тығыз қоныстанған аймақтардың біріне айналды. Сеул 1988 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына және 2002 жылғы ФИФА әлем чемпионатының өткізілу орнына ие болды. Бүгінде Сеул аймағының халқы Оңтүстік Кореяның жалпы халқының 20% құрайды. 1990 жылдары қала басқа елдерден көптеген жұмысшыларды тартты, бұл демографиялық құрамды өзгертті. Бұрын Сеулде тұратын адамдардың көп бөлігі корейлер болған. Бүгінде Сеулде шамамен 200 мың шетелдік тұрады. Олардың арасында АҚШ, Канада, Ұлыбритания, Австралия, Жаңа Зеландия және басқа да ағылшын тілді елдерден келген ағылшын тілі мұғалімдерінің ондаған мыңдары, сондай-ақ Бангладеш, Қытай, Үндістан, Индонезия, Моңғолия, Нигерия, Пәкістан, Филиппин, Өзбекстан және Вьетнамнан келген жұмысшылар бар. 1995 жылы Сеул мен Гвангмён арасындағы шекараны қайта реттеу жүзеге асырылды, Сеулдің Гумчон ауданындағы Гвангмён, Чхольсан 3 донгтың бөліктері біріктірілді. 1995 жылы Оңтүстік Кореядағы муниципалды аннексия кезінде үкімет Сеулді бірнеше муниципалды немесе метрополитен қалаларға бөлуді қарастырды, бірақ Сеулдегі метрополитендік басқарудың аспектілерінде ауыр проблемалар туындауы мүмкін болғандықтан, бұл жоспар сәтсіз аяқталды. Сол жылы Сеулде бір ғимараттың құлауы салдарынан 500-ден астам адам қаза тапты, бұл негізінен асығыс құрылыс, эвакуацияның жоқтығы және иелерінің өзімшілдігіне байланысты болды. Бұл оқиға елде үлкен ашу-ыза тудырды және оны толығымен болдырмауға болар еді. Сонымен қатар, Канада, Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка, АҚШ және Ұлыбритания сияқты ағылшын тілді елдерден көптеген тіл оқытушылары бар. Сеул ірі бизнес және қаржы орталығы ретінде Солтүстік Америка, Еуропа және Жапониядан көптеген басшылар мен сарапшыларды тартады. Сеул Fortune 500 тізіміндегі халықаралық компаниялардың саны бойынша әлемде жетінші орында. Сондай-ақ, ол Токио мен Гонконгтан (3-ші және 4-ші орындарда) озып, әлемдегі екінші ең қымбат қала. 2022 жылдың 29 қазанындағы қалыңдықтан туындаған трагедияда кемінде 156 адам қаза тапты, оның ішінде кемінде 19 шетелдік азамат болды.
After World War II and Korea's liberation, the city took its present name of Seoul. When the Republic of Korea (South Korea) was declared, the new state adopted the city as its capital. In 1949, Seoul administrative area expanded to Ui dong to the north, and Guro dong and Daerim dong to the south, recombining some areas which were annexed from original Seoul to Goyang County in 1914. In 1950, the Korean War broke out and Seoul changed hands between the North Korean forces and South Korean forces four times, leaving the city largely destroyed at the end of the war. One estimate of the extensive damage states that at least 191,000 buildings, 55,000 houses, and 1,000 factories lay in ruins. In addition, there were a flood of refugees from the North, swelling the city's population to an estimated 2.5 million persons. More than half of them were homeless. The government considered moving its capital city to Yeongdeungpo and Bupyeong, which are south of the Han River. Following the war, Seoul became the focus of an immense reconstruction and modernization effort. Rapid economic growth achieved during the industrialization of the 1960s and 1970s raised living standards of residents considerably in Seoul. In 1963, Seoul greatly expanded in size by annexing a number of towns and villages from several surrounding counties in Gyeonggi Province, such as Bucheon, Siheung, Gwangju, Yangju, and Gimpo. However, many newly annexed districts were still rural until Gangnam area began to be developed into urban neighborhoods from the late 1970s. At the same time, Gwacheon Township (today's Gwacheon city) and the northern part of West Township (today's Gwangmyeong city) in Siheung County, parts of Ojeong Township in Bucheon County, and Sindo Township in Goyang County were also annexed to the Seoul Metropolitan Urban Planning Districts , taking these areas as provisional districts for further official municipal annexation to Seoul in the future. In 1973, some parts of Sindo Township in Goyang County (today's Jingwan dong in the Eunpyeong District) were officially annexed to Seoul. The remaining parts of Sindo Township, Goyang and the northern part of West Township, Siheung (today's Gwangmyeong City) were provisionally planned to be annexed to Seoul, but the municipal annexation plan foundered in the end, in which the symbolic event for this was the establishment of Gwangmyeong City (other than annexation to Guro gu) in 1981, as the rapid growth of Seoul City was a great concern for governmental officials. High rise office buildings and apartments began sprouting throughout the city during the construction boom of the 1980s. Pollution and traffic jams became major issues as urbanization in the country accelerated and more and more people began moving to Seoul and its surrounding areas. Despite a green belt established around the city to prevent urban sprawl, the Seoul metropolitan area soon became the third largest in the world in terms of population and one of the most crowded. Seoul was the host city of the 1988 Summer Olympics as well as one of the venues of the 2002 FIFA World Cup. Today, the population of the Seoul area comprises 20% of the total population of South Korea. During the 1990s, the city began to attract many workers from other countries, changing demographics. Previously, nearly all of Seoul's residents were Korean. Today, there are an estimated 200,000 foreign nationals living in Seoul. These include tens of thousands of English teachers from the United States, Canada, United Kingdom, Australia, New Zealand, and other English speaking countries, as well as laborers from Bangladesh, China, India, Indonesia, Mongolia, Nigeria, Pakistan, the Philippines, Uzbekistan, and Vietnam. In 1995, the boundary between Seoul and Gwangmyeong rearrangement was implemented, merging parts of Cheolsan 3 dong, Gwangmyeong in the Geumcheon District of Seoul. Around the time of the 1995 municipal annexation in South Korea, the government once seriously considered a division of Seoul into several municipal or metropolitan cities, but the division plan foundered as it would be expected to cause serious problems in aspects of metropolitan governance in Seoul. In the same year, a building collapse killed over 500 people in Seoul, mainly due to rushed construction, lack of evacuation, and selfish management by the owners. The collapse caused outrage across the country, and it was almost entirely preventable. In addition, there are many language instructors from English speaking countries such as Canada, Australia, New Zealand, South Africa, United States, and the UK. As a major business and financial center, Seoul also has many executives and analysts from North America, Europe, and Japan. Seoul ranks seventh in the world in terms of the number of Fortune 500 transnational companies headquartered there. It is also the world's second most expensive city, ahead of Tokyo and Hong Kong (ranked 3rd and 4th, respectively). On 29 October 2022, a crowd crush ended up killing at least 156 people, including at least 19 foreign nationals.
Елорданы ауыстырудың сәтсіздігі
2004 жылдың 11 тамызында Оңтүстік Корея үкіметі Сеулдегі халық қысымын азайту және Солтүстік Кореяның әскери басқыншылығы жағдайында үкіметтің Солтүстік Кореядан қауіпсіз қашықтықта болуы үшін 2007 жылдан бастап астананы Сеулден Гонгжу аймағына көшіретінін жариялады. Гонгжу Сеулдің оңтүстігінде орналасқан. Үкімет бұл көшудің 2012 жылға дейін аяқталмайтынын күтті. Бұл жоспар сайлау науқанында ұсынылғанмен, бүкіл елде кең пікірталас тудырды. 2004 жылдың 21 қазанында Корея Конституциялық соты, негізінен дәстүрлі құқыққа сүйене отырып, астананы көшіруге арналған арнайы заңның конституцияға қайшы екенін шешті, себебі көшіру – ұлттық референдум немесе конституцияны өзгертуді талап ететін маңызды ұлттық мәселе. Осылайша, дау тиімді түрде тоқтатылды. Алайда, 2004 жылдың соңында Оңтүстік Корея үкіметі атқарушы биліктен басқа ұлттық үкімет органдарының көп бөлігін Гонгжуға көшіру жоспарларын жариялады, бұл Конституциялық соттың шешімін бұзудан сақтап, Сеулге ұлттық астана мәртебесін сақтауға мүмкіндік берді. Бұл жоспарды марқұм президент Ро Му Хён қолдады, ал қазіргі үкіметтік партия мен бұрынғы президент (Ли Мён Бак – Сеулдің бұрынғы мэрі) оған қарсы күресті. Ли Мён Бак билікке келгеннен кейін жоспарланған көшіру көлемі күрт қысқартылды. 2011 жылға қарай Гонгжу аймағында жаңа мемлекеттік ғимараттарды салуға дайындық жұмыстары басталды. Ешбір мемлекеттік орган Сеулдегі билік орталығынан кетуге ықыласты емес, сондықтан қай органдар көшірілуге тиіс деген мәселе жасырын түрде қызу талқылауда. Седжон қаласы 2007 жылы ұлттық астананы көшіру мақсатымен құрылды. Ол Сеулдегі тығырындарды азайту және елдің орталық аймағына инвестицияларды тарту үшін Оңтүстік Чхунчхон және Солтүстік Чхунчхон провинцияларының аумағынан жасалды. 2012 жылдан бері Оңтүстік Корея үкіметі көптеген министрліктер мен агенттіктерді Седжонға көшірді, бірақ олардың көп бөлігі әлі де басқа қалаларда, әсіресе Сеулде орналасқан, онда Ұлттық Ассамблея, Президенттік Резиденция (Көк үй) және көптеген маңызды мемлекеттік органдар қызмет етеді.
On 11 August 2004, the South Korean government announced they would relocate the capital city from Seoul to the Gongju area as of 2007, to ease population pressure on Seoul and to get the government to a safer distance from North Korea in case of a Northern military invasion. Gongju is approximately south of Seoul. The Government estimated that the move would probably not be completed before 2012. Although part of the election manifesto, this plan ignited nationwide controversy. On 21 October 2004, the Constitutional Court of Korea ruled that mostly based on custom law, the special law for the relocation of the capital is unconstitutional since the relocation is a serious national matter requiring national referendum or revision of the constitution, thus effectively ending the dispute. In late 2004, however, the South Korean government announced plans to move most of the national government branches, except the Executive Branch, to Gongju, thus evading violation of the Constitutional Court ruling and still allow Seoul to be a National Capital. Since this plan was supported by the late president Roh Moo hyun and bitterly opposed by the current ruling party and the former president (Lee Myung bak – the former mayor of Seoul) the planned move was scaled back dramatically when Lee Myung bak took office. As of 2011, some preliminary work has begun on construction of new government buildings in the Gongju area. No government agencies want to move away from the center of power in Seoul, so which agencies will be forced to move is the subject of intense behind the scenes debate. Sejong City was founded in 2007 as part of efforts to relocate the national capital. It was created from territory of South Chungcheong and North Chungcheong provinces to ease congestion in Seoul and encourage investment in the country's central region. Since 2012, the Government of South Korea has relocated numerous ministries and agencies to Sejong, but many still reside in other cities namely Seoul where the National Assembly, the Blue House and many important government bodies remain.