Альберт Мартин ("Жұмысшы Альберт"): Францияның социалистік мемлекет қайраткері, жұмысшы табынан шыққан тұңғыш үкімет мүшесі. Биографиясы, саяси қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр Мартин (27 сәуір 1815 – 28 мамыр 1895), «Жұмысшы Альберт» (Albert l'Ouvrier) деген лақап атымен белгілі, Францияның Екінші Республикасының француз социалистік мемлекет қайраткері. Ол француз үкіметінде болған өнеркәсіптік жұмысшы табының алғашқы өкілі болды. Жастығында ол Парижге көшіп, ағасының машина жасау шеберханасында шәкірт болып жұмыс істеді, кейін түйме фабрикасында механик болып жұмыс істеді. 1830 жылғы шілде революциясына қатысты. Өмірі бойы ол «Жұмысшы Альберт» деп танылып, социалист Луи Бланмен жақын байланыста болды. 1830-1840 жылдары түрлі құпия революциялық қоғамдардың мүшесі болды. 1839 жылы «Nouvelles Saisons» революциялық қоғамының басшысы, ал келесі жылы «l'Atelier» газетінің редакторы болып тағайындалды.
Alexandre Martin (27 April 1815 – 28 May 1895), nicknamed Albert l'Ouvrier ("Albert the Worker"), was a French socialist statesman of the French Second Republic. He was the first member of the industrial working class to be in French government. As a young man he moved to Paris, where he served as an apprentice in his uncle's machine shop; later, he worked as a machinist in a button factory. He participated in the July Revolution of 1830. Throughout his public life, he was known simply as "Albert the Worker," and was closely associated with the socialist Louis Blanc. He was a member of a variety of secret revolutionary societies in the 1830s and 1840s. He was made leader of the revolutionary Nouvelles Saisons society in 1839, and editor of the l'Atelier the following year.
1848 жыл
Ол 1848 жылғы революцияда баррикадаларда соғысты және Хотел-де-Вилде құрылған социалистік үкіметтің мүшесі болды. Социалистер уақытша үкіметке кіргенде, Луи Блан Альбертті – бұл кезде жұмысшылар арасында танымал болған – хатшылыққа тағайындады. Ол Люксембург комиссиясына жіберілді – уақытша үкіметтің еңбек комиссиясы – Луи Бланның вице-президенті ретінде, ол 15 мамыр көтерілісіне дейін осы лауазымды атқарды. Альберт пен Бланк Люксембург комиссиясының сәуір айындағы сайлауда сайланған алты мүшесінің екеуі еді. Люксембург комиссиясы арқылы мемлекет ішінде мемлекет сияқты әрекет еткен социалистер Ассамблеямен қақтығысқа түсті. Бланктің "ұлттық шеберханалар" идеалдарына сәйкес толыққанды еңбек министрлігін құру туралы ұсынысы 10 мамырда қабылданбады. Осы кезде Альберт уақытша үкіметке деген сенімін жоғалтып, Луи Огюст Бланки мен Арманд Барбеспен бірге өз көтерілісін ұйымдастыруға тырысты. 15 мамырда олар үкіметке қарсы наразылық акциясын ұйымдастырды; көтеріліс буржуазиялық Ұлттық гвардия тарапынан қанды түрде басылды, ал Альберт пен Барбес Хотел-де-Вилде тұтқындалды.
He fought on the barricades in the revolution of 1848, and was a member of the socialist government that formed at the Hôtel de Ville. When the socialists were included into the provisional government, Louis Blanc made Albert – by this time a popular figure among the workers – a secretary. He was sent to the Luxembourg Commission – the provisional government's labor commission – as Louis Blanc's vice president, a position he held until the 15 May riots. Albert and Blanc were two of the six members of the Luxembourg Commission to be elected in the April elections. The socialists – who, through the Luxembourg Commission ran a virtual state within a state – clashed with the Assembly. Blanc's proposal for a fully fledged ministry of labor in keeping with his ideal for "national workshops" was rejected on 10 May. By this time, Albert had lost faith in the provisional government, and, together with Louis Auguste Blanqui and Armand Barbès, attempted an insurrection of his own. On 15 May, they led a crowd, demonstrating against the government; the riot was bloodily suppressed by the bourgeois National Guards, and Albert and Barbès were captured at the Hôtel de Ville.
Сот, түрме және кейінгі өмір
Ал 1849 жылы Буржеде өткен келесі сот процесінде Альберт өзін қорғамады. Осылайша ол мемлекетке опасыздық жасау және төңкерілгенге ұқсатуға тырысу үшін кінәлі деп танылып, төрт жылға Белл-Айл түрмесіне жіберілді. 1854 жылы ауырып қалғаннан кейін, ол Турға ауыстырылды, 1859 жылғы 16 тамыздағы жалпы кешіріммен босатылғанға дейін сол жерде қалды. Ол Парижге жұмысшы ретінде оралып, газ компаниясында жұмыс істеді. 1870 жылы Франко-прусс соғысы кезінде Ұлттық қорғаныс үкіметіндегі Баррикадалар комиссиясының мүшесі болды және Үшінші Республикада екі рет сайлауға түсті, бірақ екі жолы да жеңіліске ұшырады. Ол туған Оза департаментіне Меллоға зейнетке шықты. 1895 жылы қайтыс болғаннан кейін, оған мемлекеттік жерлеу рәсімі жасалды, ал оның қабір тасын үкімет тапсырды.
Albert did not defend himself at the subsequent trial at Bourges, in 1849. He was thus found guilty of treason and an attempt to incite revolution, and sent to prison on Belle Île for four years. When he became ill in 1854, he was transferred to Tours, where he remained until he was released by the general amnesty of 16 August 1859. He returned to Paris as a working man, taking a job for the gas company. In 1870, during the Franco Prussian War, became a member of the Commission des Barricades in the Government of National Defense, and stood for election twice in the Third Republic – but lost both attempts. He retired to Mello in his home département of Oise. Upon his death in 1895, he was given a national funeral, and his tombstone was given by the government.