Натанiel Шейлер: Палеонтолог, геолог және ғылыми расизмнің өкілі
Nathaniel Shaler
Натанiel Шейлер (1841-1906): Американдық палеонтолог, геолог, эволюция теориясы және ғылыми расизм туралы жазған. Гарвардта оқытқан, геологиялық зерттеулер жүргізген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық палеонтолог және геолог (1841–1906)
American paleontologist and geologist (1841–1906)
Натаниел Саутгейт Шейлер (20 ақпан 1841 – 10 сәуір 1906) – эволюция теориясының діни және ғылыми салдары туралы кеңінен жазған американдық палеонтолог және геолог. Оның еңбектері қазір ғылыми расизмнің бір түрі деп есептеледі.
Nathaniel Southgate Shaler (February 20, 1841 – April 10, 1906) was an American paleontologist and geologist who wrote extensively on the theological and scientific implications of the theory of evolution, whose work is now considered scientific racism.
Өмірбаян
1841 жылы Кентукки штатында құлдар ұстаған отбасында дүниеге келген Шейлер Гарвард колледжінің Лоуренс ғылыми мектебінде Луис Агассиздің жетекшілігімен оқыды. 1862 жылы бітірген соң, Шейлер өзі де Гарвардта лекция оқушы (1868), екі он жыл бойы палеонтология профессоры (1869–1888) және тағы екі жылға жуық геология профессоры (1888–1906) болып жұмыс істеді. 1891 жылдан бастап ол Лоуренс мектебінің деканы болды. 1884 жылы ол АҚШ Геологиялық қызметіне Атлантикалық бөлімінің бастығы болып геолог ретінде тағайындалды.
Born to a slave holding family in Kentucky in 1841, Shaler studied at Harvard College's Lawrence Scientific School under Louis Agassiz. After graduating in 1862, Shaler went on to become a Harvard fixture in his own right, as lecturer (1868), professor of paleontology for two decades (1869–1888) and as professor of geology for nearly two more (1888–1906). Beginning in 1891, he was dean of the Lawrence School. In 1884, he was appointed geologist to the U. S. Geological Survey in charge of the Atlantic division.
Зерттеу: экология, геология және ғылыми расизм
Кәсіби мансабының басында Шейлер негізінен креационист және Дарвинге қарсы болды. Бұл, көбінесе, Шейлердің Гарвардтағы жоғары сатыға көтерілуіне көмектескен, бірақ көнешіл Агассизге деген құрметінен туындады. Гарвардтағы өзінің орны бекітілген соң, Шейлер Дарвинизмді қабылдады, бірақ оны нео-ламарк тұрғысынан қарастырды. Шейлер Чарльз Дарвиннің құрттардың топыраққа тигізетін әсері (биотурбация) туралы жұмысын топырақ түзілуіне қатысты басқа жануарларға, мысалы, құмырсқаларға дейін кеңейтті. Сол кездегі көптеген эволюционистер сияқты, Шейлер де табиғи іріктеудің негізгі принциптерін – мүмкіндік, кездейсоқтық, пайдалы жағдайды – жеке организмдердің күш-жігері арқылы мұрагерлікке берілетін сипаттамалардың тәртіп, мақсат және прогресс бейнесіне енгізді. Шейлер құлдықты қолдады және англосаксон нәсілінің басымдығына сенді. Кейінгі мансабында Шейлер Агассиздің полигенезмін, яғни адам тегінің теориясын, қолдауын жалғастырды. Бұл теория көбінесе нәсілдік кемсітушілікті қолдау үшін пайдаланылды және ғылыми расизм санатына жатты. 1884 жылы "Atlantic Monthly" журналында жарияланған "Негр мәселесі" атты мақаласында Шейлер құлдықтан босатылған қара нәсілділерді "орманда адасқан бала сияқты, күшті қожайынның қорғауына мұқтаж" деп мәлімдеді, олар балалық шақтан ересекке өскенде "жануарлық табиғатымен" көбірек басқарылатынын және американдық құлдық "барлық кез келген құлдықтың ең жұмсақ және әдепті жүйесі болған" деді. Шейлер әртүрлі континенттердің физикалық географиясын сипаттаған және осы геологиялық орталарды сол жерлерде тұратын адам расаларының интеллектуалдық және физикалық күшімен байланыстырған жұмыстар жариялады. "Табиғат және Америкадағы адам" атты еңбегінде Шейлер арий нәсілінің басымдығын еуропалық жер бедеріндегі дамуымен түсіндірді, оны "адамдардың бесігі болуға керемет жарасымды" деп сипаттады және олардың шығу тегін скандинавиялық провинцияларға қате атрибуциялады, "мыңдаған жылдар бойы әлемдегі ең күшті адамдардың ордасы болғандай көрінеді". Бұл логиканы кеңейте келе, Шейлер скандинавиялық шығу тегі ең орынды екенін түсіндірді, өйткені "әлемдегі ең күшті және сонымен бірге ең икемді халықтардың жоғары Азияның шектеулі мүмкіндіктерінде дамуы таңғаларлық болар еді". Сонымен қатар, Шейлер Америка, Африка және Австралияның жер бедерін сынап, бұл континенттердің "адамның жасаған өнімдері арқылы ұлы халықтардың ошағы болуға жарамсыз екенін көрсеткенін" мәлімдеді. Дегенмен, Шейлер Солтүстік Америкаға ерекше қызығушылық танытты. Оның айтуынша, континенттің "ірі, қарапайым және оңай түсінілетін географиялық ерекшеліктері" және ауыл шаруашылығы үшін қолайсыз климаты "ұлы халықтарды өсіруге жарамсыз" етеді. Алайда, Шейлер Солтүстік Америкада "американдықтар үшін ерекше артықшылықтар бар" деп санайды (арий тегінен шыққандар үшін), өйткені жердің климаты мен жер бедері құлдық институтына өте қолайлы, бұл "жаңа және қатал жерді" өңдеуге мүмкіндік берді. Шейлер құлдықтың АҚШ үшін өте пайдалы екеніне сенді, тіпті құлдардың өзі осы институттан пайда тапқанын айтты, құлдық "байлықтың тез жиналуына әкелді және осылайша халықты өз тағдырын басқаруға болатын жағдайға жеткізді". Оңтүстік "барбарлыққа ұшырайды" деп алаңдаған Шейлер "негрдің қанағаттанарлық деңгейде дамуына жоғары расамен тығыз байланыста болуы қажет" деп ұсынды. Өмірі бойы топографиялық зерттеулерден моральдық философияға дейінгі тақырыптарды қамтитын көптеген ұзақ және қысқа трактаттар жариялады. Шейлер Уильям Моррис Дэвис сияқты көптеген студенттерге жетекшілік етті, ол оның далалық ассистенті болды, кейін Шейлер оны Гарвардта оқытуға шақырды. Дэвис танымал географқа айналды және Шейлер сияқты, әртүрлі географиялардың қаншалықты лайықты қоғамдарды тудырғаны туралы жазды. Шейлер қайтыс болғаннан кейін, түлектер оның құрметіне қор құрды, ол далалық тәжірибелерге пайдаланылуы тиіс еді, және бұл қорлар бүгінге дейін студенттердің сапарларына қолданылуда. Шейлер бизнесмен Гордон Маккейдің көршісі болды және Маккейді өзінің орасан зор байлығының көп бөлігін Гарвардтың ғылым бағдарламаларын кеңейту үшін қалдыруға көндірді.
Early in his professional career, Shaler was broadly a creationist and anti Darwinist. This was largely out of deference to the brilliant but old fashioned Agassiz, whose patronage served Shaler well in ascending the Harvard ladder. When his own position at Harvard was secure, Shaler gradually accepted Darwinism in principle but viewed it through a neo Lamarckian lens. Shaler extended Charles Darwin's work on the importance of earthworm soil bioturbation to soil formation to other animals, such as ants. Like many other evolutionists of the time, Shaler incorporated basic tenets of natural selection—chance, contingency, opportunism—into a picture of order, purpose and progress in which characteristics were inherited through the efforts of individual organisms. Shaler was an apologist for slavery and an outspoken believer in the superiority of the Anglo Saxon race. In his later career, Shaler continued to support Agassiz's polygenism, a theory of human origins that was often used to support racial discrimination, falling under the category of Scientific racism. In his 1884 article, "The Negro Problem", published in the Atlantic Monthly, Shaler claimed that black people freed from slavery were "like children lost in the wood, needing the old protection of the strong mastering hand," that they became increasingly dominated by their "animal nature" as they grew from children into adults, and American slavery had been "infinitely the mildest and most decent system of slavery that ever existed." Shaler published work describing the physical geography of different continents and linking these geologic settings to the intelligence and strength of human races that inhabited these spaces. In Nature and Man in America, Shaler justifies the superiority of the Aryan race based on their development within European topography, "marvelously suited to be the cradles of people", erroneously attributing their origin to the Scandinavian provinces, "a field which seems to have been the seat of the strongest men in the world for thousands of years." Expanding upon this logic, Shaler explains that a Scandinavian origin is most fitting because it would seem strange that the "most vigorous and at the same time the most plastic of the world peoples should have developed among the limited opportunities afforded by high Asia." Similarly, Shaler disparages the topography of the Americas, Africa, and Australia, claiming that these continents "have shown by their human products that they are unfitted to be the cradle places of great peoples." Nevertheless, Shaler is particularly interested in North America. Although he explains that its "large, simple, and easily comprehensible geographic features" as well as unfavorable climate for agriculture render the continent "unfit to cradle great peoples", he argues that the topography is perfectly suited for a race with better characteristics. Thus, Shaler argues that North America has "peculiar advantages” for American people (of Aryan descent) because the climate and topography of the land is ideal for the institution of slavery, which made it possible to cultivate this "new and rude land". Shaler believed that slavery was greatly beneficial for the United States, and even went so far as to suggest that slaves themselves benefitted from this institution, suggesting slavery "led to the rapid accumulation of wealth, and in this way brought the people the sooner into a condition in which they could control their own destiny." Expressing concern that the South will "release into barbarism", Shaler proposes that "the advance of the negro to a satisfactory grade of development still depends upon his remaining in close contact with the superior race." He published scores of long and short treatises in his lifetime, with subjects ranging from topographical surveys to moral philosophy. Shaler mentored many students, including William Morris Davis, who worked for him as a field assistant, and was later hired by Shaler to teach at Harvard. Davis became a renowned geographer, and similar to Shaler, wrote about how different geographies produced more or less fit societies. When Shaler passed, a fund was set up by alumni in his honor, which was specified to be used for field experiences, and these funds are still in use for student field trips today. Shaler was a neighbor of businessman Gordon McKay, and convinced McKay to leave most of his enormous fortune to fund expansion of Harvard's science programs.