Франсуа Мари Рауль: Ерітінділерді зерттеген француз химигі
François-Marie Raoult
Француз химигі Франсуа Рауль: ерітінділердің физикалық қасиеттерін зерттеген, докторылық диссертация қорғаған ғалым. Биографиясы мен еңбектері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз физикалық химигі (1830–1901)
French physical chemist (1830–1901)
Франсуа Мари Рауль (/r//ɑː/'/uː//l/; 1830 жылдың 10 мамыры – 1901 жылдың 1 сәуірі) – ерітінділердің қасиеттерін, әсіресе олардың физикалық қасиеттерін зерттеген француз химигі.
François Marie Raoult (/r//ɑː/'/uː//l/; 10 May 1830 – 1 April 1901) was a French chemist who conducted research into the behavior of solutions, especially their physical properties.
Өмір және жұмыс
Рауль Норд департаментіндегі Фурн қаласында дүниеге келген. Ол 1853 жылы Реймс лицейінде ассистент-репетитор болып жұмыс істеді, ал бірнеше аралық қызметтерден кейін 1862 жылы Сенс лицейінде химия профессоры болып тағайындалды. Ол сол жерде электрмоторлық күш туралы диссертация жазып, келесі жылы Парижде докторлық ғылым кандидаты атағын алды. 1867 жылы Рауль Гренобль университетінде химия сабақтарына жетекшілік етті, үш жылдан кейін химия кафедрасын иеленді және 1901 жылы қайтыс болғанға дейін оны басқарды. Раульдің алғашқы зерттеулері физикалық сипатта болды, көбінесе вольта қабатының құбылыстарымен айналысты. Кейін оның назары таза химиялық мәселелерге ауысты. Раульдің есімі ең көп шешінділерге қатысты жұмыстарымен байланысты, оған өмірінің соңғы екі онжылдығын арнады. Оның шешінділердің қату температурасын төмендетуін сипаттаған алғашқы мақаласы 1878 жылы жарияланды. Судан басқа бензол және сірке қышқылы сияқты әртүрлі еріткіштермен жүргізілген қосымша тәжірибелер оны еріген заттың молекулалық салмағы мен шешіндінің қату температурасы арасындағы қарапайым байланысқа сендірді. Ол бұл байланысты «қатудың жалпы заңы» деп атады, егер бір заттың бір молекуласы кез келген еріткіштің 100 молекуласында ерітілсе, соңғысының қату температурасы 0,63°C-қа төмендейді деді. Рауль зерттеген тағы бір байланыс – ерітіндіге байланысты еріткіштің бу қысымын төмендету, мұндағы төмендеу еріген заттың молекулалық салмағына пропорционалды екені көрсетілді. Бұл қатынас сұйытылған шешінділердегі шекті жағдайда жақсы сақталады. Бұл екі жалпылау еріген заттардың молекулалық салмағын анықтаудың жаңа әдісін ұсынды және Якоб ван 'т Хофф пен Вильгельм Оствальд сияқты басқа химиктер оларды шешінділердегі электролиттік диссоциация гипотезасын қолдау үшін пайдаланды. Раульдің қату температурасын төмендету әдісі Эрнст Отто Бекманның жетілдіргеннен кейін одан да тиімді болды және органикалық заттардың молекулалық салмағын анықтаудың стандартты әдісіне айналды. Раульдің өмірі мен еңбегі туралы баяндаманы ван 'т Хофф 1902 жылғы 26 наурызда Лондон химиялық қоғамында өткен естелік лекциясында жасады.
Raoult was born at Fournes, in the département of Nord. He became aspirant répétiteur at the Lycée of Reims in 1853, and after holding several intermediate positions was appointed in 1862 to the professorship of chemistry in Sens lycée. There he prepared a thesis on electromotive force which gained him a doctor's degree in Paris the following year. In 1867 Raoult was put in charge of chemistry classes at the University of Grenoble, and three years later he succeeded to the chair of chemistry, which he held until his death in 1901. Raoult's earliest researches were physical in character, being largely concerned with the phenomena of the voltaic cell; later there was a period when more purely chemical questions engaged his attention. Raoult's name is best known in connection with work on solutions, to which he devoted the last two decades of his life. His first paper describing how solutes depressed the freezing points of solutions was published in 1878. Further experiments with various solvents, such as benzene and acetic acid, in addition to water, led him to believe in a simple relation between the molecular weights of a solute and the freezing point of a solution. He expressed the relationship as the loi générale de la congélation (general law of freezing), that if one molecule of a substance be dissolved in 100 molecules of any given solvent, the temperature of solidification of the latter will be lowered by 0.63 °C. Another relation on which Raoult worked was that concerning the depression of a solvent's vapor pressure, due to a solute, showing that the decrease is proportional to the solute's molecular weight. This relationships holds best in the limiting case of a dilute solution. These two generalizations afforded a new method of determining the molecular weights of dissolved substances, and were utilized by Jacobus van 't Hoff and Wilhelm Ostwald, among other chemists, in support of the hypothesis of electrolytic dissociation in solutions. Raoult's freezing point depression method became even more useful after it was improved by Ernst Otto Beckmann and became a standard technique for determining molecular weights of organic substances. An account of Raoult's life and work was given by van 't Hoff in a memorial lecture delivered before the London Chemical Society on 26 March 1902.