Кіріспе
Анатолий Николаевич Ламанов - 1921 жылы Кронштадт көтерілісінің басты тұлғаларының бірі. 1917 жылы студент кезінде Кронштадт жұмысшы депутаттары кеңесінің (Кронштадт Кеңесі) төрағасы болды. Оның ерте өмірінен біраз нәрсе белгілі. 1917 жылы үшінші курста оқыған кезінде 1921 жылғы Кронштадт көтерілісіне қатысқан. Кейіннен Кронштадт жұмысшы және солдат депутаттары кеңесінің ("Кронштадт Кеңесі") төрағасы, сондай-ақ оның "Известия" газетінің редакциялық кеңесінде қызмет атқарған. Анатолий Ламанов Кронштадттан шыққан емес, Технологиялық институттың үшінші курс студенті болған, ол жұмысшылар мен сарбаздарға география немесе табиғи тарих сияқты тақырыптар бойынша жиі дәріс оқыған. Ол Кронштадт теңіз күштерінің революциялық қолбасшысы офицер Пётр Ламановтың кіші інісі еді. Ламанов Корнштадт кеңесінің төрағасы және оның жетекші газеті "Известияның" бас редакторы болды. Сонымен қатар, ол партиялық емес фракцияны, өкілдік моделге абай қараған жұмысшы саналы қозғалысын басқарды. Партиялық емес фракция кейіннен Социалистік революционерлер Максималистер одағы деп аталды. 1921 жылы ол Кронштадт көтерілісінің жетекші идеологы ретінде айыпталып, ақырында "қарсы революционер" ретінде өлім жазасына кесілді. Ламанов Кронштадттың теңгерімді радикалды социалистік идеологиясын қалыптастыруда басты рөл атқарды.
Сәуір дағдарысына қатысы
Партиялық емес топтың басшысы ретінде Ламанов Кронштадт кеңесінің көптеген түрлі бөліктерінің идеяларын біріктірді. Бір меньшевик байқаушы оның идеологиясы "ленинистік де, анархистік де" емес екенін айтады. Ол өзін ұстауға, Петроград Кеңесімен тығыз байланысқа және "Франция революциясын" "жойып жіберген" "бірліксіздік пен партиялық қайшылықтан" аулақ болуға шақырды. Ол сондай-ақ "Егер тек осы уақытқа дейін" деген мантраны Кронштадт пен Уақытша үкімет арасындағы қарым-қатынас туралы идеясында ұстады. Көптеген кронштадтықтар сияқты Ламанов та егер олар ақпан төңкерістерінің революциялық рухын ұстай алмаса, Уақытша үкіметпен қарым-қатынасты бірден үзіп тастау керек деп ойламады, бірақ оларды Кронштадт кеңесінің қатарына қосуға мәжбүрлеу керек деп ойлады. Сыртқы істер министрі Ресейдің Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын жалғастыруға деген уәдесін қайталай отырып, бұл ақпан революцияларының басты бастауы болды. Кронштадт тұрғындары сатқындыққа ұшырағандай сезініп, өздерінің шығармашылық әрекеттерінен бас тартып, уақытша үкімет қабылдаған шешімдерге қатысты радикалды демократияны қалай сақтауға болатынына назар аударды.
Газеттегі орны
Ламанов Кронштадт Кеңесінің атқару комитетінің төрағасы ретінде Раскольников пен шілде күндерін айыптап шыққаннан кейін большевиктердің жаушылығына ұшырады. Алайда большевиктер Ламановтың саяси ықпалын азайта алмады, өйткені Ламанов "Известия" газетінің редакциялық комиссиясының төрағасы болып сайланды. Шілде күндерінен кейін большевиктерге қарсылық білдіру партиялық еместерге немесе, кейіннен, Социалистік революционерлер Максималистер одағы деп аталатынға қолдаудың артуына әкелді. Ламанов "Известия" басшысы ретінде, редакция құрамында үш ірі кеңес фракциясының қолдауымен өз көзқарастарын кеңінен жариялауға мүмкіндік алды. 21 сәуірде Ламанов Уақытша үкіметтің мәлімдемелерін айыптап, күштер мәселесін талқылаудан шеттетіп, Петроград кеңесінің күресіне қолдау білдірді. Ол сондай-ақ, кеңеске билікті революциялық үкіметке беруден аулақ болуға шақырды, оның орнына Петроград кеңесін "толық қолдау" беру керек деп мәлімдеді. Сонымен қатар, ол кеңеске "революциялық қысымды уақытша үкіметке және оның революция мүддесінде үнемі және қажырлы бақылауына толықтай қолдау көрсету" туралы ұсынысты жасауға көмектесті. Бұл ұсыныс уақытша үкіметті толығымен құлатуға шақырған большевиктер қарарымен қарама-қайшы болғандықтан, Кронштадт үшін ерекше болды. Ламановтың сәуірдегі дағдарысқа деген көзқарасы Уақытша үкіметпен оның толық құлатылуына шақырмай-ақ, қарсыластық қарым-қатынасты сақтауға ықпал етті. Бұл ұстаным Петроград кеңесінде де шоқ толқынын туғызды, өйткені ол большевиктердің Кронштадтта өздерінің делегаттарын Петроградқа жібергенде болғанындай ықпал етпегенін көрсетті. Большевиктер кейіннен қолдау таба бастады, өйткені олар Ламановтың буржуазиямен коалициялық үкімет құруға деген талаптарына қарсы болды. Бұл шілде күндері аяқталады. Ол сондай-ақ 1917 жылдың тамызында Социалистік революционерлер максималистер одағымен біріккен Кронштадттың "Партиялық емес тобының" басшысы болды. Кейіннен Ламанов Коммунистік партияға кірді, бірақ 1921 жылғы көтеріліс кезінде орнынан кетті. Ол Большевиктерге қарсы көтерілісшілердің Уақытша революциялық комитетінің "Известия" (Жаңалықтар) газетінің редакторы болды. Көтерілістен кейін көп ұзамай Ламановты большевиктер контрреволюционер ретінде өлтірді.
On 21 April, Lamanov denounced the declarations of the provisional government and turned the debate away from the power question, to affirming a solidarity with the struggles of the petrograd soviet. He also urged the soviet to avoid moving the power to the revolutionary government, instead he argued that “full support” should be given to the petrograd soviet. In addition, he helped set a motion that would have the soviet ‘fully support revolutionary pressure on the provisional government and its continuous and relentless control over it in the interests of the revolution’ This motion was unique to Kronstadt in its contrast with the bolshevik resolution that called for the complete overthrow of the provisional government. Lamanov’s approach to the April Crisis was instrumental in maintaining an antagonistic relationship with the Provisional Government without calling for its complete overthrow. This stance also sent shockwaves into the Petrograd Soviet, as it showed that the bolsheviks didn’t have the influence in Kronstadt that they purported to have when sending their delegates to Petrograd. The Bolsheviks were later going to gain support, as they opposed Lamanov’s insistence on joining into a coalition government with the bourgeoisie. This would culminate in the July days. He was also head of Kronstadt's 'Non Party Group', which in August 1917 merged with the Union of Socialist Revolutionaries Maximalists. Lamanov subsequently joined the Communist party but resigned during the 1921 uprising. He was the editor of the anti Bolshevik rebels' Izvestia (News) newsletter of the Provisional Revolutionary Committee. Shortly after the uprising, Lamanov was executed as a counter revolutionary by the Bolsheviks.