Martin 187 Baltimore: АҚШ-та жасалған шабуылдық бомбалаушы ұшақ. Ұлыбритания, Канада, Австралия және басқа елдердің әуе күштерінде қолданылды. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Martin 187 Baltimore – АҚШ-та Гленн Л. Мартин компаниясы A-30 ретінде құрастырған екі қозғалтқышты жеңіл шабуылдық бомбалаушы ұшақ. Бұл модельге француздар 1940 жылдың мамырында Францияда қолданыстағы Martin Maryland-тің жалғасы ретінде тапсырыс берген. Францияның құлауынан кейін өндіріс сериясы Ұлыбританияға ауыстырылды және 1941 жылдың ортасынан бастап АҚШ-тың Lend-Lease бағдарламасы арқылы жеткізілді. Baltimore-тің дамуы бірқатар мәселелермен қиындыққа тап болды, бірақ ол әртүрлі жағдайларда қолданылатын ұрыс ұшағына айналды. Көптеп шығарылған Baltimore АҚШ қарулы күштерінде қолданылмады, бірақ кейін британдық, канадалық, австралиялық, оңтүстік африкалық, грек және итальяндық әуе күштерінде қызмет етті. Көптеген пайдаланушылар Baltimore-тің Bristol Blenheim сияқты ескі ұшақтардан неғұрлым жақсы екенін мойындады. Baltimore және Martin ұшқышы Бенджамин Р. Уоллес ұшақтың ауыр қару-жарағы, конструкциялық беріктігі, маневрлеу қабілеті, бомбалаудың дәлдігі және салыстырмалы түрде жоғары көрсеткіштері үшін жоғары баға берді, бірақ экипаждар бұрынғы Maryland бомбалаушысына ұқсас тар жағдайларға шағымданды. Ұшақтың тар фюзеляжы экипаж мүшелеріне жарақат алған жағдайда ұшу кезінде орын ауыстыруды қиын етіп қойды (ұшақтың ішкі құрылымы ұшқышты және бақылаушыны сымсыз оператор мен артқы қарушіден бөліп тұрды, бұл сол дәуірдегі бірнеше жеңіл және орташа бомбалаушы ұшақтардың ерекшелігі еді, мысалы, Handley Page Hampden, Douglas Boston және Blenheim). Экипажтар сонымен қатар ұшақтың жерде басқару қиындықтарына шағымданды. Құлау кезінде ұшқыш мұрынды төмен түсірмеу үшін газды мұқият реттеуі керек еді. Роммельдің шабуылын тоқтату үшін қолданылған Baltimore, әсіресе шөл соғысының хаосында, көптеген миссиялар эскортсыз жүргендіктен, төменгі биліктегі шабуыл ұшағы ретінде қолданылғанда, ауыр шығынға ұшырады. Италиялықтар Baltimore-те оқыту кезеңінде елеулі шығынға ұшырады. Апаттардың көп бөлігі ұшу-қону кезінде болды, себебі ұшақтың қанат жүктемесі жоғары, ұшып-қону жылдамдығы жоғары және құлау кезінде бағыттық тұрақтылық мәселелері болды. Италиялықтар Baltimore-ті шамамен алты ай бойы пайдаланды. Бұл операциялардың көп бөлігі Югославия мен Грекияда жүргізілді, партизандық күштерге әуеден қолдау көрсетілді немесе жабдықтар тасталды. Соғыстан кейін көптеген Baltimore ұшақтары жойылды, бірақ RAF эскадрильясы Кенияда ұшақты пайдалануды жалғастырды, онда 1948 жылға дейін әуе суретін түсіру және шегірткелерді бақылау үшін қолданылды. Соғыстан кейінгі қызметте Baltimore АҚШ Әскери-теңіз күштерінің аспаптар мен басқару беттерін сынауға қатысты, дауыс жылдамдығын бұзу мақсатында. Қуатты қозғалтқыштары мен жеңіл, бірақ берік құрылымымен ұшақ жоғары жылдамдықпен суға түсіп, сынақтарда Mach 0.74 жылдамдығына жетті. 1949 жылдың соңына дейін барлық Baltimore ұшақтары қызметтен алынды, соңғысы 1949 жылдың 23 желтоқсанында зейнеткерлікке шықты.
The Martin 187 Baltimore was a twin engined light attack bomber built by the Glenn L. Martin Company in the United States as the A 30. The model was originally ordered by the French in May 1940 as a follow up to the earlier Martin Maryland, then in service in France. With the fall of France, the production series was diverted to Great Britain and after mid 1941, supplied by the U. S. as Lend Lease equipment. Development of the Baltimore was hindered by a series of problems, although the type eventually became a versatile combat aircraft. Produced in large numbers, the Baltimore was not used operationally by United States armed forces but eventually served with the British, Canadian, Australian, South African, Hellenic and the Italian air forces. Many users were impressed by the step up that the Baltimore represented from older aircraft like the Bristol Blenheim. Users of the Baltimore and Martin pilot Benjamin R. Wallace, praised the aircraft for its heavy armament, structural strength, manoeuvrability, bombing accuracy and relatively high performance but crews complained of cramped conditions similar to those in the earlier Maryland bomber. The narrow fuselage made it nearly impossible for crew members to change positions during flight if wounded (the aircraft's interior structure separated the pilot and observer from the wireless operator and rear gunner, a characteristic shared with several light and medium bomber designs of that era e. g. Handley Page Hampden, Douglas Boston and Blenheim). Crews also complained about the difficulties in handling the aircraft on the ground. On takeoff, the pilot had to co ordinate the throttles perfectly to avoid a nose over or worse. Thrown into action to stop Rommel's advance, the Baltimore suffered massive losses when it was used as a low level attack aircraft, especially in the chaos of the desert war where most missions went unescorted. The Italians suffered considerable attrition during their training phase on the Baltimore. The majority of accidents were during takeoffs and landings due to the aircraft's fairly high wing loading, high approach speed and a directional stability problems during takeoffs. The Italians operated the Baltimore for about six months. Many of those operations were in Yugoslavia and Greece, providing air support for partisan forces or dropping supplies. Most Baltimores were scrapped soon after the war, although one RAF squadron continued to use the type in Kenya where the aircraft were used in aerial mapping and locust control until 1948. In post war service, the Baltimore took part in United States Navy instrument and control surface tests in the effort to break the sound barrier. With its powerful engines and light, yet robust construction, the aircraft was able to be dived at high speed, reaching Mach .74 in tests. All Baltimores were withdrawn from service by the end of 1949, the last one being retired on 23 December 1949.
Тірі қалған әуе кемелері
Балтимор, B-26 Marauder-ден басқа Мартин жасаған ұшақтардың ішінде ең көп – 1575 данасы шығарылғанмен, бүгінгі күнге дейін бірде-бір ұшақ толыққанды күйінде сақталмаған. Бірақ, бірнешеуінің қирандылары белгілі.
Although the Baltimore was produced in greater numbers than any other Martin design except the B 26 Marauder, with 1575 produced, no aircraft have survived intact, although the wreckage of several are known to exist.