Кіріспе
1934 жылы АҚШ-тың Әскери-теңіз флотының жойғыш класы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кеме класы Фаррагут класының жойғыштары АҚШ-тың Әскери-теңіз флотында 8 1365 тонналық жойғыштар класы және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы АҚШ жойғыштары болды. Олардың құрылысы, сондай-ақ, "Арсенал" темір жолы да Конгресс тарапынан 1916 жылдың 29 сәуірінде рұқсат етілген, бірақ қаржыландыру едәуір кешіктірілді. 1930 жылғы Лондон әскери-теңіз келісімінің ережелеріне сәйкес 1500 тонналық стандартты ығыстырмамен шектелген кемелер 1932 жылы салынып, 1935 жылы аяқталды. Американың алдыңғы класындағы жойғыш кемелерінің соңғысының (Фаррагут) іске қосылғанына 12 жыл өткен соң, 1934 және 1935 жылдары "Фаррагут" кемелері іске қосылды. Бұл кемелер бұрынғыларына қарағанда сәл үлкен, жылдам және тек екі қатарлы, ал бұрынғы кластарда төрт қатарлы кемелер болған. Бұл класты кемелер 1930 жылдары АҚШ-тың әскери-теңіз күшін жаңғырту үшін салынған 1500 тонналық алты кластың біріншісі болды. Сегіз Farragut те Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде майдан шебінде қызмет етті. Соғыста бірде-бір адам қаза таппады, бірақ тек бес адам аман қалды. Көптеген кезеңді жақсартулардан кейін 1500 тонналық кемелердің орнына 2,100 тонналық кеме пайда болды, ол келісімге сәйкес шектеулерге жатпады.
the post–World War II ship class
The Farragut class destroyers were a class of eight 1,365 ton destroyers in the United States Navy and the first US destroyers of post World War I design. Their construction, along with the , was authorized by Congress on 29 April 1916, but funding was delayed considerably. Limited to 1,500 tons standard displacement by the provisions of the London Naval Treaty of 1930, the ships were laid down beginning in 1932 and were completed by 1935. After 12 years since the last of the previous class of American destroyers (the ) was commissioned, the Farraguts were commissioned in 1934 and 1935. These ships were slightly larger than their predecessors, faster, and they had only two stacks, versus the four stacks common to all the earlier classes. The class was the first of six classes of 1,500 ton destroyers built in the 1930s to modernize the United States Navy, and all eight Farraguts saw extensive front line service during World War II. None were lost in battle, although only five survived the war. After numerous incremental improvements, the 1,500 tonners were succeeded by the 2,100 ton , which was not subject to treaty restrictions.
Дизайн
Farraguts бұрынғы эсминстерден айтарлықтай жақсарды, ол 12 жыл ішінде технолгиялық жетістіктерді пайдаланып, эсминстерді өндіруде үлкен айырмашылық болды. Ұшақтардың теңіз соғысына әсері олардың екі мақсатты негізгі қарулануында көрініс тапты. Олардың үлкен көлемі мен өмір сүру мүмкіндігі жақсарғандығы көп ұзамай оларды ескі деструкторлардың экипаждары "алтын табақтар" деген лақап атпен атады. Алдыңғы және Клемсон кластарының тәжірибелері бойынша жинақталған тізім ұзақ және толық болды. Екі кластың да кеменің сопақша тұмсықтары суға терең батып, бұрылыс диаметріне едәуір дейін жетеді. Бұл Farragut класының артқы жағындағы конструкциясымен шешілді. Бұрынғы кластар қапталы тұйық болатын, бірақ ашық теңізде ылғалды бола алатын. Farragut класы осы кемшілікті түзетті, өйткені Clemson-ға қарағанда Farragut класының жойғыштары қатты ауа райында және айналымда тұрақсыз болып саналды. Соғыстың салдарынан олардың салмағы да көбейген. Халл мен Монаган атты екі эсминец 1944 жылдың желтоқсан айында болған тайфунның салдарынан батып кеткен. "Менің шағымданатын жалғыз нәрсе - біз [Сиэтлден] кеткеннен бері кеме өте ауыр көрінді. Мен екі жыл сол жерде болдым. 1944 жылдың қазан айында кемежайдан кеткеннен бері оның жағдайы бұрынғыдан да нашар болды. Тіпті ауа райы тыныш болса да, кеме кемеге бекіген кезде де, бұрынғыдан гөрі қаттырақ айнала бастады". Жоғалтылғаннан кейін тергеу соты Farragut класының кемелерінің негізгі тұрақтылығы "басқа жойғыштарға қарағанда айтарлықтай төмен" деген қорытындыға келді.
The Farragut class destroyers were considered unstable in heavy weather and in turns. This was compounded by war time modifications that made them even more top heavy. Two of the destroyers, Hull and Monaghan, sank as a result of the December 1944 typhoon. One of the survivors stated
"The only thing I could complain about is ever since we left [Seattle] the ship seemed top heavy. I was on there for two years. Ever since we left [the shipyard] in October 1944, she seemed to roll worse than she ever did. Even in the calmest weather and even when anchored, she seemed to roll lots more than she used to." A court of inquiry after the loss concluded that [the] basic stability of the Farragut class ships "is materially less than other destroyers."