Римдегі Санта-Мария-ин-Космедин базиликасының тарихы мен ерекшеліктері
Santa Maria in Cosmedin
Римдегі Әулие Мария Базиликасы – тарихы бай, ежелгі шіркеу. Византиялық және грек қауымдастығымен байланысты, архитектурасы 8-12 ғасырларға дейін сақталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Космединдегі Әулие Мария базиликасы (; латынша: Santa Maria de Schola Graeca) – Италияның Рим қаласында орналасқан кіші базиликалық шіркеу. Ол Рипа ауданында орналасқан. Алғаш рет алтыншы ғасырда грек иммигранттары қоныстанған қаланың бір бөлігінде диакония (диакондық) ретінде салынған, ол шығыс обрядтарын өткізіп, қазіргі уақытта Римдегі мелькиттік грек-католик қауымына қызмет етеді. Шіркеу сегізінші ғасырда кеңейтіліп, он екінші ғасырда жаңартылды, сол кезде қоңырау мұнарасы салынды. 1718 жылы барокко стиліндегі фасады мен ішкі кеңістігі жаңартылып, 1894-1899 жылдары алынып тасталды; сыртқы түрі он екінші ғасырғы түріне келтірілді, ал ішкі архитектурасы сегізінші ғасырды, ал жиһаздары он екінші ғасырды еске түсіреді. Шіркеудің нартексінде әйгілі "Bocca della Verità" мүсіні орналасқан.
The Basilica of Saint Mary in Cosmedin (; Latin: Santa Maria de Schola Graeca) is a minor basilican church in Rome, Italy, dedicated to the Virgin Mary. It is located in the rione (neighborhood) of Ripa. Constructed first in the sixth century as a diaconia (deaconry) in an area of the city populated by Greek immigrants, it celebrated Eastern rites and currently serves the Melkite Greek Catholic community of Rome. The church was expanded in the eighth century and renovated in the twelfth century, when a campanile (bell tower) was added. A Baroque facade and interior refurbishment of 1718 were removed in 1894 99; the exterior was restored to twelfth century form, while the architecture of the interior recalls the eighth century with twelfth century furnishings. The narthex of the church contains the famous Bocca della Verità sculpture.
Сайт
Санта-Мария базиликасы Римнің Тибр өзені бойында орналасқан, бұл жерде бұрын Ежелгі Римнің мал базары – Forum Boarium және Геркулеске арналған храмдар мен киелі орындары болған. Археологтар шіркеудің криптасының астында ежелгі туфтан жасалған платформаны тапты, оны Жеңілмейтін Геркулестің Ұлы Алтарының (латынше: Herculis Invicti Ara Maxima) бөлігі деп санайды, бұл алтар б.з.д. VI ғасырға дейін салынған болуы мүмкін. Кейінірек салынған ғимаратта б.з. IV ғасырында салынған бағаналы лоджиясы болған. Кейбіреулер бұл ескі Римдегі азық-түлік тарату орталықтарының бірі болған деп санайды, бірақ басқа ғалымдар бұл Геркулеске арналған ғимараттардың бірі деп есептейді. VI және VII ғасырлардың басында Римнің бұл аймағы грек кварталына (schola graeca) айналды, ол бастапқыда грек, сириялық және египеттік саудагерлермен, сондай-ақ 537–752 жылдардағы Византиялық папалық кезеңінде Константинопольдегі императорлық үкіметтің қызметкерлерімен құрылды, сол кезде папалар Византия императорларымен бекітілген және оларға бағынышты болды. Соғыстар мен қуғын-сүргіннен, исламның кеңеюінен және христиандық Шығыстағы иконоборлық даудың зорлық-зомбылығынан қашқан шығыс беженділерінің бірнеше толқындары халыққа қосылды. Бұл аудан қаланың маңызды экономикалық ортасына айналды және Рим билігінің аз араласуымен өзін-өзі басқаруға рұқсат алды.
The basilica of Santa Maria in Cosmedin is in an area of Rome along the Tiber River that once housed the Forum Boarium, the ancient cattle market, and a complex of temples and shrines to Hercules. Archaeologists discovered a platform of ancient tufa under the crypt of the church, which they have tentatively identified as part of the Great Altar of Unconquered Hercules (Latin: Herculis Invicti Ara Maxima), possibly dating from the sixth century BCE. A later building on the site had a colonnaded loggia, probably constructed in the fourth century CE. This is thought by some to have been a statio annone, one of the government run food distribution centers of ancient Rome, but other scholars believe it was one of the buildings dedicated to Hercules. In the sixth and early seventh centuries CE, this area of Rome developed into a Greek quarter (schola graeca), a compound initially populated by Greek, Syrian, and Egyptian merchants and by functionaries of the imperial government in Constantinople during the Byzantine Papacy of 537–752, when the popes were approved by and subject to the Byzantine emperors. Several waves of eastern refugees added to the population as they fled from wars and persecution, the encroachment of Islam, and the violence of the Iconoclastic Controversy in the Christian East. The quarter became an important economic sector of the city and was allowed to govern itself with little interference from Roman authorities.
Диакония
550 жыл шамасында осы жерде зал салынды, оның батыс және солтүстік қабырғаларында бұрынғы ғимараттың лоджия бағаналарының бір бөлігі қолданылды. Бұл диакония (диакондық) деп аталды, ол ерте христиандық әлеуметтік қызмет орталығы болды, онда кедейлерге қайырымдылық көмек көрсетілді. Ғимараттың кірпішпен қаланған құрылысы сол кездегі Римге тән емес, бірақ VI ғасырда Неапольде кең таралған, бұл жұмысты грек немесе Оңтүстік Италия құрылысшылары жасағанын, мүмкін, schola graeca-да тұратын көшпенділердің қатысқанын көрсетеді. Залдың өзі жиналатын және құдайға табыну орыны болған болуы мүмкін; әр жағында екі қабатты дәліздер орналасқан, бірінші қабатта диаконияның функциялары үшін бөлмелер, ал екінші қабатта әр жағынан алты терезесі бар галереялар негізгі залға ашылатын. Диакониялардың қаржысымен бай адамдар айналысқан. VIII ғасырдың ортасындағы нартэкстегі жазуда Рим папасы үшін Равенна аймағын басқарған Римнің византиялық герцогы Эвстатий (немесе Эвстахий) кедейлерге көмектесу үшін кең аумақты мүлік сыйлағаны жазылған. Сол жазуда «өте ардақты Георгий» және оның інісі Дәуіт жасаған сыйлықтар да айтылған.
Around 550, a hall was built on the site, incorporating some of the loggia columns of the previous building in its west and north walls. This was identified as a diaconia (deaconry), an early Christian welfare center, where charitable distributions were given to the poor. The brick masonry of the building was not typical of Rome at this time but was common in Naples in the sixth century, suggesting the work was done by Greek or South Italian builders, perhaps immigrants residing in the schola graeca. The hall itself was probably a gathering place and place of worship; two story aisles on each side contained chambers on the ground floors, perhaps for the functions of the diaconia, and galleries above with six windows on each side, opening onto the main hall. Diaconiae were funded by wealthy individuals. A mid eighth century inscription displayed in the narthex records a gift of extensive properties to the church's ministry to the poor by Eustathius (or Eustachius), a Byzantine duke of Rome who had administered the territory of Ravenna for the papacy. The same inscription also mentions a donation by a “vir gloriossimus [most noble] Georgios” and his brother, David.
VIII ғасырдағы шіркеу
Папа Адриан I (772–95) 780 жылы диаконияны қайта салып, кеңейтті, осы құрылысқа орын беру үшін үлкен қираған ғибадатхананы бұзды. Нәтижесінде Құдай анаға арналған базилика салынды, сол кезде ол Санта-Мария де-Шола Грека немесе ecclesia graecorum (грек шіркеуі) деп аталды, себебі оның орналасқан жері мен ондағы грек монахтарының қауымы осылай аталуына себеп болды. Базиликада басты ғимарат және екі қанат болды, бірақ ол шығыс жағында үш толық апсидамен аяқталды, бұл римдік шіркеу үшін ерекше, шығыс стиліндегі ерекшелік, бірақ ол алтыншы ғасырда Батысқа жеткен. Қайта құру кезінде диаконияның алдындағы құрылыстағы биік бағаналар сақталды және кіреберіс қабырғасында және шіркеудің батыс жағындағы бүйір қабырғаларында көрінеді (әлі де көрінеді). Ортаңғы апсидада римдік қызыл граниттен жасалған құрбандық тақтасы болды, ал еден қарапайым opus sectile үлгісімен төселді. Басты ғимарат пен қанаттар бағаналар мен тіреулердің кезектесіп орналасқан тобымен бөлінді; жұптаспаған бағаналар ескі римдік ғимараттардан алынған spolia (құнды заттар) болды. Кейбір ғалымдар бағаналар арка емес, трабеацияны (қосқан) қолдаған деп санайды. Сыртқы қабырғалардың жоғарғы қабатындағы терезелер диакониядағы аркалардың мотивін қайталады, олар галереяларға ашылған. Тоғызыншы ғасырға қарай шіркеу Санта-Мария-ин-Космедин деп аталды, бұл грек сөзі κόσμος-тан (kosmos) туындаған κοσμίδιον (kosmidion) сөзінің латыншасы, яғни «әшекей, безендіру» деген мағынаны білдіреді. Сонымен қатар, Папа Адриан шіркеудің шығыс жағындағы вулкандық туф тақтасынан, мүмкін Геркулеске арналған Ұлы құрбандық тақтасының негізін қазып шығарды. Ол кішкентай апсидасы мен құрбандық тақтасы бар шағын базилика түрінде болды, ал басты ғимарат пен екі қанаты бағаналармен бөлінген, бұл, әдетте, Ескі Санкт-Петер базиликасының үлгісіне негізделген. Алты spolia бағанасы крипт үшін тым биік болғандықтан, оларды бірнеше метрге жерге көміп салуға тура келді. Бағаналардағы ойылған кресттер қоламен қапталған болуы мүмкін. Бүйір қабырғаларда Папа Адрианның шіркеуге сыйлаған реликтілерін көрсетуге арналған сөрелері бар нишалар орналасқан. Кейіннен Папа Николай I (папалық 858–67) шіркеудің оңтүстік жағына сакристия мен ораторияны, сондай-ақ папалық резиденцияға арналған бірнеше бөлмелерді қосты. Бұл аймақ 1084 жылы Роберт Гвискардың норман әскерлері Римді тонаған кезде өртке түсті.
Pope Hadrian I (papacy 772–95) rebuilt and extended the diaconia around 780, demolishing a large ruined temple to make way for this construction. The result was a basilica dedicated to the Virgin Mary, at that time called Santa Maria de Schola Graeca or the ecclesia graecorum (Greek church) because of its location and a community of Greek monks there. The church was built with a nave and two aisles, but it culminated at the east end with three full apses, an eastern feature unusual for a Roman church, but one that had reached the West by the sixth century. In the rebuilding, the tall columns from the structure that preceded the diaconia were retained and were visible (and still are) in the entrance wall and embedded in the side walls at the western end of the church. In the center apse was an altar made from a Roman red granite basin, and the floor was a simple opus sectile pattern. The nave was separated from the aisles by alternating groups of columns and piers; the unmatched columns were spolia (spoils) from older Roman buildings. Some scholars believe that the columns supported a trabeation (lintel) at this time and not arches. On the upper level of the outer walls, rows of clerestory windows repeated the motif of the arches in the diaconia that had opened into galleries. By the ninth century, the church was known as Santa Maria in Cosmedin, probably the Latinization of κοσμίδιον (kosmidion), derived from the Greek word κόσμος, meaning "ornament, decoration." At the same time, Pope Hadrian had a crypt dug from the volcanic tufa slab under the east end of the church, possibly the podium of the Great Altar to Hercules. It took the form of a miniature basilica with a small apse and altar and a nave and two aisles separated by columns, probably based on a prototype under Old Saint Peter’s Basilica. The six spolia columns were too tall for the crypt and had to be sunk several feet into the floor. Carved crosses on the columns may have been inset with bronze. On the side walls were niches containing shelves for the display of relics given by Pope Hadrian to the church. A sacristy and an oratory later dedicated to St. Nicholas of Bari, as well as a series of rooms for a papal residence, were added on the south side of the church by Pope Nicholas I (papacy 858–67). This area was burned in the sack of Rome by the Norman troops of Robert Guiscard in 1084.
Он екінші ғасырдағы қайта жаңарту
Он екінші ғасырдың басында, Космединдегі Санта-Мария шіркеуінің кардинал-диаконы болған Папа Геласий II (папалық 1118–19) және оның ізбасары Папа Калликст II (папалық 1119–24) шіркеуді қайта жаңартуды бастады, шамамен 1120–23 жылдары. Жоспар өзгермесе де, көптеген өзгерістер енгізілді: диакониядан қалған батыс жағындағы галереялар қабырғамен жабылды, неф және апсидерде фрескалар салынды, нефке жаңа еден төселді және цибориум, епископ тағы, Пасха шамданы, және schola cantorum сияқты көптеген жаңа шіркеу жиһаздары қосылды – дін қызметкерлері мен монахтар үшін нефтің алдындағы қабырғамен қоршалған, кітапхана және тұғыр бар жабық кеңістік. Бұл кезде, ғалымдардың пікірінше, нефтегі бағаналарды қолдаған трабеация аркаларға ауыстырылды. Содан кейін шіркеудің оң жағына қоңырау мұнарасы салынды, соңында екі қабатты нартекс (төменгі қабаты көшеге ашық) және портик қосылды. Калликст II 1123 жылдың мамыр айында шіркеуді қайта киеледі. Бірнеше жазуда бұл жөндеу жұмыстарын Калликстің паптық кеңсесінде қызмет еткен бай адам немесе дін қызметкері Альфанус қаржыландырғаны айтылған. Епископ тағында «АЛФАНУС ФИЕР ТИБИ ФЕКИТ ВИРГО МАРИЯ» (Альфанус мұны сізге, Мәриям қызға жасады) деген жазу бар. Жаңартылған шіркеудің ашық нартексінде Альфанустың қабірі орналасқан, ол ішінара Геласий II және Калликст II арасындағы Бойжеткен Марияның бұзылған мозаикалық бейнесімен әшекейленген. Қабырғаларда шіркеуге ақшалай сыйлықтарды тіркеген бірнеше жазулар бар. Санта-Мария-ин-Космединде табылған жазулар, базилика тарихының құнды көзі, Винченцо Форчелла жинап, жариялаған. Жаңа нартекстен шіркеуге кіретін үш есік бар. Ортаңғы есік – «Венециялық Джованни» (IOHANNIS DE VENETIA ME FECIT) деген қолтаңбасы бар ортағасырлық ою-өрнектермен безендірілген, ескі римдік ғимараттардан алынған мәрмәр элементтерінен жасалған. Ғалымдар оның XI немесе XII ғасырға жататыны туралы келіспейді, сондықтан бұл есік нартекс салынғанға дейін шіркеуге кіретін есік болған болуы мүмкін. Жаңартылған шіркеудегі еден Космати отбасының – римдік сәулетшілердің, мүсіншілердің және безендірушілердің туындысы, олар алтынмен және түрлі түсті мозаикамен орнатылған мәрмәр және жартылай қымбат тастардан жасалған аспаптарға маманданған. Санта-Мариядағы еден әсіресе әдемі, оның ортасында Рим императорлары бағалаған қымбат қызыл тас – порфирден жасалған үлкен дискі орналасқан. Космати епископ тағын, schola cantorum ішіндегі тұғырларды және шамданы да жасап, безендірді. Қазіргі цибориум, алтардың үстіндегі шатыр, Деодат Козмати жобалаған; ол 1294 жылы орнатылған және Римде сирек кездесетін готикалық стильде жасалған. Папа Калликстің жаңарту кезінде неф қабырғаларында және алтарьға апаратын аркада кең көлемді фрескалар суреті салынды; әшекейлеу үш апсидеге де созылған болуы мүмкін, бірақ бұл аймақтарда ешқандай із қалмаған. Барлық суреттер 1649–60 жылдары ақ түспен боялып, зақымдалған. Тек клерстери терезелері арасындағы ең жоғарғы қатар сақталған, ол Даниял және Езекиел пайғамбарлардың өмірінен көріністерді бейнелейді, олар жалған тәңірлерге табынудың қаупі туралы ескертеді; бұл ортағасырлық өнерде өте ерекше тақырыптар. Суреттер әлсіз, бірақ XIX ғасырдағы қалпына келтіру кезінде суретке түсірілді және эскиздері жасалды. Неф қабырғасының төменгі екі қатарында Жаңа өсиеттен үзінділер болғандығын және орталық апсидаға апаратын аркадағы көріністе Исаның періштелердің қатарында таққа отырғанын көрсететін жеткілікті фрагменттер бар. Неф қабырғасының ең жоғарғы бөлігінде ежелгі римдік стильде фавндардың бастары мен басқа да әшекейлер бейнеленген, мерзімі белгісіз фриз орналасқан. Қазіргі үш апсидедегі фрескалар 1899 жылы салынған, бірақ он екінші ғасыр шіркеуінің сәндік стильдері мен тақырыптарына негізделген. Санта-Мария-ин-Космединдегі қоңырау мұнарасы – он екінші ғасырда салынғаннан бері жөндеусіз немесе қалпына келтірілмеген әдемі жеті қабатты мұнара. Кейінгі ғасырлардағы суреттер мен гравюраларда шіркеудің портигі мен нартексінің үстінде және артында, кішкентай роза тәрізді терезесі бар қабырғадан тұратын құрылыс көрсетілген.
In the early twelfth century, Pope Gelasius II (papacy 1118–19), who had served as cardinal deacon of Santa Maria in Cosmedin, and his successor, Pope Callixtus II (papacy 1119–24), undertook a renovation of the church, probably in 1120–23. Although the plan remained the same, many changes were carried out: the galleries at the west end, remaining from the diaconia, were walled up, frescoes were painted in the nave and apses, a new floor was laid in the nave, and many new church furnishings were added, including a ciborium, bishop's throne, Paschal candlestick, and a schola cantorum, a walled enclosure at the front of the nave for clergy and monks, containing the pulpit and lectern. At this time, the trabeation supposed by some scholars to have carried by the columns in the nave would have been changed to arches. A campanile was then built into the right side of the church and, finally, a two story narthex (the lower floor was open to the street) and a portico were added. Callixtus II reconsecrated the church in May of 1123. A number of inscriptions state that the renovations were paid for by Alfanus, a wealthy layman or cleric who served as papal chamberlain (Latin: camerarius) to Callixtus. On the bishop's throne is carved "ALFANUS FIER TIBI FECIT VIRGO MARIA" (Alfanus had this made for you, Virgin Mary). The open narthex of the renovated church contains the tomb of Alfanus, partly decorated with a damaged mosaic depicting the Virgin Mary between Popes Gelasius II and Callixtus II. On the walls are several panels of inscriptions recording monetary gifts to the church. The inscriptions found in Santa Maria in Cosmedin, a valuable source for the history of the Basilica, have been collected and published by Vincenzo Forcella. There are three doors leading from the new narthex into the church. The center door is created of marble elements from older Roman buildings, with medieval carvings signed by a "Giovanni of Venice" (IOHANNIS DE VENETIA ME FECIT). Scholars differ on whether it is from the eleventh or twelfth century, so it is possible this was the door to the church before the narthex was added. The nave floor in the renovated church was a creation of the Cosmati family, Roman architects, sculptors, and decorators, who specialized in pavements formed of slabs of marble and semi precious stones set in gold and colored mosaics, called opus Alexandrinum. Santa Maria in Cosmedin is thought to have a particularly beautiful floor with a large central disc of porphyry, a costly purple stone highly prized by Roman emperors. The Cosmati also provided and decorated the bishop's throne and the pulpits and candlestick inside the schola cantorum. The current ciborium, the canopy over the altar, was designed by Deodato of the Cosmati; it was installed in 1294 and is in a Gothic style not common in Rome. At the time of Pope Callixtus's renovation, an extensive fresco cycle was painted on the nave walls and the arch leading to the altar area; the decoration probably extended to the three apses as well, but no traces remain in those areas. All the paintings were whitewashed about 1649–60 and were badly damaged. Only the uppermost row between the clerestory windows survives intact and depicts scenes from the lives of the prophets Daniel and Ezekiel, warning against the evils of idolatry; the subjects are very unusual in medieval art. The images are faint but were photographed and sketched during the nineteenth century restoration. There are enough fragments to suggest that there were scenes from the New Testament on two lower rows of the nave wall and that the scene over the arch into the central apse showed Jesus enthroned amid a host of angels. Running along the very top of the nave wall is an undated frieze in which are painted fauns' heads and other ornaments in ancient Roman style. The frescoes now in the three apses were painted in 1899 but based on styles and themes of twelfth century church decoration. The campanile of Santa Maria in Cosmedin is a beautiful seven story bell tower that has stood without repair or restoration since its twelfth century construction. Drawings and engravings from later centuries show a superstructure above and behind the portico and narthex of the church, consisting of a wall with a small rose window.
Кейінгі тарихы және қалпына келтіру
Папа Евгений IV (1431–47) 1435 жылы Санта-Мария-ин-Космедин шіркеуін Сан-Паулодағы бенедиктин қауымына сыйлады; 1513 жылы монахтар кеткеннен кейін шіркеу құлдырауға бет бұрды. 1718 жылы кардинал Аннибале Альбани Джузеппе Сардиге сол заманғы кейінгі барокко стилінде жаңа штукатурлық қасбет және басқа да жөндеу жұмыстарын тапсырды. Бұл қасбет және шіркеудің ішкі және сыртқы ортағасырлық барлық өзгерістері 1894–99 жылдары сәулетші Джованни Баттиста Джовенале жасаған қалпына келтіру жұмысында алынып тасталды. Қасбет XII ғасырдың басындағы түріне қайта келтірілді, қайта салынған портик пен ашық нартекс қосылды, ал интерьер VIII ғасыр дизайнына жаңартылды, бірақ XII ғасырдың сәндемесі мен жиһаздары сақталды. Ішкі кеңістіктің екі бөлігі – сол жақ апсидадағы Крест капелласы мен баптистерий – 1727 жылдан бері сақталған кейбір жиһаздарға ие. Санта-Мария-ин-Космедин тек Папа Геласий II-нің ғана емес, сонымен қатар Селестин III (1191–98) және антипапа Бенедикт XIII (1394–1423) шіркеуінің титулдық шіркеуі болды. Бұл шіркеудің бұрынғы кардинал дін қызметкерлерінің арасында Реджинальд Поул (1500–1558), Кантерберияның соңғы Рим-католик архиепискобы да болды.
Pope Eugenius IV (papacy 1431–47) gave Santa Maria in Cosmedin in 1435 to the Benedictine community of San Paolo; after the monks' departure in 1513, the church began to fall into disrepair. In 1718, Cardinal Annibale Albani commissioned a new stucco facade and other refurbishments designed in the late Baroque style of the time by Giuseppe Sardi. This facade and all of the post medieval changes to the church inside and out were removed in a restoration of 1894–99 by architect Giovanni Battista Giovenale. The facade was returned to its early twelfth century form, with a rebuilt portico and open narthex, and the interior was restored to its eighth century design but with the retention of its twelfth century decoration and furnishings. Only two sections of the interior the Chapel of the Crucifix in the left apse and the baptistery retain some furnishings from 1727. Santa Maria in Cosmedin was the titular church not only of Pope Gelasius II but also of Celestine III (papacy 1191–98) and antipope Benedict XIII (papacy 1394–1423). Among the former cardinal priests of the church was Reginald Pole (1500–1558), the last Roman Catholic Archbishop of Canterbury.
Шіркеу ішінде
Шіркеудің ашық нартексінде, солтүстік жағында, Бокка делла Верита (Ақиқат аузы) табылады. Бұл грек-рим құдайы Океанды бейнелейтін, ежелгі римдік мәрмәр маска, ол бұрын ағын суды жабатын қақпақ болған деп саналады. Ол шіркеуге он екінші ғасырда көшірілді. Орта ғасырлардағы аңыз бойынша, егер адам қолын аузына салып ("бокка") жалған серт берсе, ауыз жабылып, қолын кесіп алады. Сакристияда 706-07 жылдарға жататын Магилерге құлшылық етудің маңызды мозаикалық фрагменті сақталған. Бұл фрагмент бұрын Ескі Санкт-Петер базиликасындағы Папа Иоанн VII-нің ораториясында болған және 1639 жылы Папа Урбан VIII-нің бұйрығымен шіркеуге сыйға берілген. Санта-Мария-де-Космединдегі бірнеше ондаған әулиелердің қабірлерінің арасында, солтүстік жақтағы шағын алтарьда гүлмен әшекейленген бас сүйегі бар, ол үшінші ғасырдың рим дін қызметкері, шейіт болған Әулие Валентинге тиесілі деген сенім бар. Алайда, сол күні еске алынатын тағы екі Валентин болғандықтан, нақты кім екені белгісіз.
In the open narthex of the church, on the north side, can be found the Bocca della Verità (Mouth of Truth), a massive ancient Roman marble mask thought to be a drain covering depicting the Greco Roman god Oceanus; it was moved to the church in the twelfth century. A medieval legend states that if a person places a hand inside the mouth ("bocca") and then swears falsely, the mouth will close and sever the hand. The sacristy houses an important mosaic fragment of an Adoration of the Magi from 706–07. It was once in the oratory of Pope John VII in Old Saint Peter's Basilica and was donated to the church in 1639 by order of Pope Urban VIII. Among the relics of several dozen saints in Santa Maria in Cosmedin, in a side altar on the north side is a flower crowned skull alleged to be Saint Valentine, a third century Roman cleric martyred on February 14. There are, however, two other Valentines with commemorations on that day, so the specific identity is not certain.
Танымал мәдениетте
1953 жылғы «Римдік каникул» романтикалық комедиясының бір эпизоды Санта-Мария-ин-Космединде түсірілді. Эпизодта Джо (Грегори Пек сомдады) Бокка-делла-Веритада қолын жоғалтқандай болып ханшайым Эннді (Одри Хепберн сомдады) таң қалдырады.
A scene from the 1953 romantic comedy Roman Holiday was filmed in Santa Maria in Cosmedin. In the scene, Joe (played by Gregory Peck) shocks Princess Ann (played by Audrey Hepburn) by pretending to lose his hand in the Bocca della Verità.