Римдегі Әулие Павел Базиликасы

Кіріспе

Римдегі католик базиликасы және тарихи ескерткіш

Папалық Әйя Павел базиликасы – Римдегі төрт маңызды папалық базиликаның бірі, Латерандағы Әйя Иоанн, Әйя Петр және Әйя Мария Мажор базиликаларымен қатар, сондай-ақ Римдегі жеті паломниктік шіркеудің бірі. Базилика Италия аумағында орналасқан, бірақ Ватикан оған экстерриториалдық режимде иелік етеді, Италия оның толық меншігін мойындайды және оған "халықаралық құқықпен шетелдік мемлекеттердің дипломатиялық өкілдіктеріне берілетін иммунитетті" тағайындайды. Джеймс Майкл кардинал Харви 2012 жылы базиликаның архипристі болып тағайындалды.

Тарих

Рим императоры Константин I базиликаны Пауылдың жерленген жерінің үстінде салған. Бұл алғашқы базиликаны 324 жылы папа Сильвестр киеледі. 386 жылы император Феодосий I көп қабатты және әсем базиликаны, соқпалы және трансепті бар төрт бөліммен салуды бастады. Оны 402 жылы папа Иннокентий I салған болуы мүмкін. Мозаикаларды қоса алғанда, жұмыс Лео I-нің басшылығымен (440–461) аяқталмады. V ғасырда ол Ескі Санкт-Петр базиликасынан үлкен болды. Император Гонорийдің (395–423) кезінде көрген христиан ақыны Пруденций ескерткіштің сұлулығын көркем тілмен сипаттайды. Лео I тұсында өрт немесе молниядан шатырдың құлауынан кейін кең жөндеу жұмыстары жүргізілді. Атап айтқанда, трансепт (яғни Пауылдың қабірінің маңындағы аумақ) көтеріліп, жаңа бас алтарь және пресвитерия орнатылды. Бұл, мүмкін, Пауылдың қабірінің үстіне алтарь қойылған алғашқы рет болды, бірақ Леоның жаңа еден деңгейлерінің арқасында ол көбінесе жер астында қалды. Лео триумф аркасын және ауладағы (атриумдағы) фонтанды қалпына келтіруге де жауапты болды. Папа Григорий I (590–604) тұсында бас алтарь және пресвитерия кеңінен өзгертілді. Трансепттегі еден көтеріліп, Лео I орнатқан бұрынғы алтарьдың үстіне жаңа алтарь қойылды. Бұл орын Пауылдың саркофагының үстінде орналасқан. Сол кезде базиликаның жанында екі монастырь болды: ерлерге арналған Аристос және әйелдерге арналған Стефан. Бұл рәсімдерді папа Симплиций құрған арнайы дін қызметкерлері тобы өткізді. Уақыт өте келе, монастырлар мен базиликаның дінбасылары төмендеді; папа Григорий II бұрынғысын қалпына келтіріп, базиликаны күтіп-ұстауды монахтарға тапсырды. Базилика 801 жылғы 29 сәуірде болған жер сілкінісінен зақымданды. Шатыры құлап, бірақ Лео III қайтадан тұрғызды. Аурелиан қабырғасының сыртында орналасқандықтан, базилика 9 ғасырда сарацендердің шабуылы кезінде зақымдалды. Нәтижесінде, папа Иоанн VIII (872–882) базиликаны, монастырды және шаруалардың үйлерін нығайтты, 1348 жылға дейін болған Иоганнисполис (итальянша: Джованниполи) қаласын құрды, ол жер сілкінісінен толығымен қирады. 937 жылы Одо Клуни Римге келген кезде, Рим патрициясы Альберик II Сполето монастырь мен базиликаны өз қауымына тапсырды, ал Одо Монте-Кассиноның Балдуиносын басқаруға тағайындады. Папа Григорий VII монастырьдің иесі болды және өз заманында Константинопольде тұратын Амальфидің бай саудагері Панталеоне базиликаның қола есіктерін сыйлады, оларды константинопольдік суретшілер жасады; есіктерде Панталеонның «өмір есіктері» оған ашылсын деген дұғасы жазылған. Папа Мартин V оны Монте-Кассино қауымының монахтарына тапсырды. Содан кейін ол аббат nullius атанды. Аббаттың билігі Чивителла-Сан-Паоло, Лепригнано және Наццано аудандарына дейін созылды, олардың барлығы приходтарды құрады. Монастырдың әсем галереясы 1220–1241 жылдар аралығында салынды. 1215 жылдан 1964 жылға дейін ол Александрияның латын патриархының ордасы болды. Папа Бенедикт XIV апсида мозаикасын және орталық нефтің фрескаларын қалпына келтірді және Сальваторе Маносилиоға папалық портреттер сериясын жалғастыруды тапсырды, ол сол кезде мың жыл бұрын билік еткен папа Виталианмен аяқталды. 1823 жылғы 15 шілдеде шатырдың мыс шұңқырларын жөндеуші жұмысшы өрт шығарып, осы базиликаның толық дерлік қирауына себеп болды, бұл Римнің барлық шіркеулері арасында 1435 жыл бойы өзінің бастапқы сипатының көп бөлігін сақтаған жалғыз шіркеу еді. Жанып кеткен Сент-Пол шіркеуінен құтқарылған мәрмәр Санто-Стефано-дель-Какко шіркеуінің еденіне қайта орнатылды. 1825 жылы Лео XII қайта құруға арналған қайырымдылықтарды ынталандыру үшін Ad plurimas энцикликасын жариялады. Бірнеше айдан кейін ол базиликаны төртінші ғасырда салынғандай етіп қайта тұрғызуды бұйырды, бірақ сондай-ақ ортағасырлық мозаикалар мен киелі шатыр сияқты кейінгі кезеңдердегі құнды элементтерді де жөндеуді және сақтауды талап етті. Бұл нұсқаулар түрлі себептермен іске аспады және көп ұзамай күшін жойды. Нәтижесінде, қайта салынған базилика түпнұсқаға тек жалпы ұқсастығы бар және одан мүлдем өзгеше. Қайта құру бастапқыда архитектор Паскуале Беллиге тапсырылды, ол 1833 жылы қайтыс болғаннан кейін Луиджи Полеттимен алмастырылды, ол 1869 жылы қайтыс болғанға дейін жобаны бақылап, жұмыстың басым бөлігіне жауапты болды. Полетти сонымен қатар ғалым Анджело Сеччиден автоматты өртті анықтау және сөндіру жүйесін жасауды сұрады, ол кейін алынып тасталды. Өрттен аман қалған көптеген элементтер қайта құруда қайта пайдаланылды, ал базиликаның сол бөлігі қайта ашылды. Тұтас ғимарат 1854 жылы папа Пий IX және елу кардиналдың қатысуымен қайта киеленді. Көптеген құрылыс ерекшеліктері сол кезде орындалуы керек еді, бірақ жұмыс ақыры XX ғасырға дейін созылды. Тибрге қарап тұрған төрт қанатты галереяны Италия үкіметі аяқтады, ол шіркеуді ұлттық ескерткіш деп жариялады. 1891 жылғы 23 сәуірде Форте Портуэнседегі ұнтақ дәнді қоймасында болған жарылыс базиликаның витражды терезелерін қиратты. 2005 жылғы 31 мамырда папа Бенедикт XVI базиликаны бас архиерейдің бақылауына беруді бұйырды және архиепископ Андреа Кордеро Ланца ди Монтеземолоны оның алғашқы бас архиерейі етіп тағайындады.

The basilica was founded by the Roman Emperor Constantine I over the burial place of Paul of Tarsus, where it was said that, after the apostle's execution, his followers erected a memorial, called a cella memoriae. This first basilica was consecrated by Pope Sylvester in 324. In 386, Emperor Theodosius I began erecting a much larger and more beautiful basilica with a nave and four aisles with a transept. It was probably consecrated around 402 by Pope Innocent I. The work, including the mosaics, was not completed until Leo I's pontificate (440–461). In the 5th century, it was larger than the Old Saint Peter's Basilica. The Christian poet Prudentius, who saw it at the time of emperor Honorius (395–423), describes the splendours of the monument in a few expressive lines. Under Leo I, extensive repair work was carried out following the collapse of the roof on account of fire or lightning. In particular, the transept (i. e. the area around Paul's tomb) was elevated and a new main altar and presbytery were installed. This was probably the first time that an altar was placed over the tomb of Saint Paul, which remained untouched, but largely underground given Leo's newly elevated floor levels. Leo was also responsible for fixing the triumphal arch and for restoring a fountain in the courtyard (atrium). Under Pope Gregory the Great (590–604), the main altar and presbytery were extensively modified. The pavement in the transept was raised and a new altar was placed above the earlier altar erected by Leo I. The position was directly over Saint Paul's sarcophagus. In that period, there were two monasteries near the basilica: Saint Aristus's for men and Saint Stefano's for women. Masses were celebrated by a special body of clerics instituted by Pope Simplicius. Over time, the monasteries and the basilica's clergy declined; Pope Gregory II restored the former and entrusted the monks with the basilica's care. The basilica was damaged in an earthquake on 29 April 801. Its roof collapsed, but was rebuilt by Leo III. As it lay outside the Aurelian Walls, the basilica was damaged in the 9th century during a Saracen raid. Consequently, Pope John VIII (872–882) fortified the basilica, the monastery, and the dwellings of the peasantry, forming the town of Johannispolis (Italian: Giovannipoli) which existed until 1348, when an earthquake totally destroyed it. In 937, when Odo of Cluny came to Rome, Alberic II of Spoleto, Patrician of Rome, entrusted the monastery and basilica to his congregation and Odo placed Balduino of Monte Cassino in charge. Pope Gregory VII was abbot of the monastery and in his time Pantaleone, a rich merchant of Amalfi who lived in Constantinople, presented the bronze doors of the basilica maior, which were executed by Constantinopolitan artists; the doors are inscribed with Pantaleone's prayer that the "doors of life" may be opened to him. Pope Martin V entrusted it to the monks of the Congregation of Monte Cassino. It was then made an abbey nullius. The abbot's jurisdiction extended over the districts of Civitella San Paolo, Leprignano, and Nazzano, all of which formed parishes. The graceful cloister of the monastery was erected between 1220 and 1241. From 1215 until 1964, it was the seat of the Latin Patriarch of Alexandria. Pope Benedict XIV undertook the restoration of the apse mosaic and the frescoes of the central nave, and commissioned the painter Salvatore Manosilio to continue the series of papal portraits, which at that time ended with Pope Vitalian, who had reigned over a millennium earlier. On 15 July 1823, a workman repairing the copper gutters of the roof started a fire that led to the near total destruction of this basilica, which, alone among all the churches of Rome, had preserved much of its original character for 1435 years. Marble salvaged from the burnt out Saint Paul's was re laid for the floor of Santo Stefano del Cacco. In 1825, Leo XII issued the encyclical Ad plurimas encouraging donations for the reconstruction. A few months later, he issued orders that the basilica be rebuilt exactly as it had been when new in the fourth century, though he also stipulated that precious elements from later periods, such as the medieval mosaics and tabernacle, also be repaired and retained. These guidelines proved unrealistic for a variety of reasons and soon ceased to be enforced. The result is a reconstructed basilica that bears only a general resemblance to the original and is by no means identical to it. The reconstruction was initially entrusted to the architect Pasquale Belli, who was succeeded upon his death in 1833 by Luigi Poletti, who supervised the project until his death in 1869 and was responsible for the lion's share of the work. Poletti also asked the scientist Angelo Secchi to design an automatic fire detection and extinguishing system, which was later removed. Many elements which had survived the fire were reused in the reconstruction. and that part of the basilica was then re opened. The entire building was reconsecrated in 1854 in the presence of Pope Pius IX and fifty cardinals. Many features of the building were still to be executed at that date, however, and work ultimately extended into the twentieth century. The quadriporticus looking toward the Tiber was completed by the Italian Government, which declared the church a national monument. On 23 April 1891, an explosion at the gunpowder magazine at Forte Portuense destroyed the basilica's stained glass windows. On 31 May 2005, Pope Benedict XVI ordered the basilica to come under the control of an archpriest and he named Archbishop Andrea Cordero Lanza di Montezemolo as its first archpriest.

Сәулет және интерьер

Фасадтың алдындағы жабық портик (немесе нартекс) – 19 ғасырғы қайта құралымның неоклассикалық қосымшасы. Оң жақта тек мерейтойлық кезеңде ғана ашылатын киелі есік орналасқан. Ішкі жағында 19 ғасырдың базиликасында болған Византия есігі деп аталатын екінші есік бар; оның бір жағында 56 кішкентай шаршы пішіндес, өрнектелген қола панельдер орналасқан, ол 1070 жылы Константинопольдегі Амальфи консулы Панталеонеға тапсырылып, Константинопольде құйылған. Онда Иса мен апостолдардың өмірінен бірнеше эпизодтар бейнеленген. Жаңа базилика бір негізгі және төрт бүйірлік дәлізбен бастапқы құрылымын сақтап қалды. Ол ұзын, кең және биік, Римдегі екінші ең ірі ғимарат. Негізгі залдың 80 бағанасы және ағаш пен штукатурмен әсемделген төбесі 19 ғасырға жатады. Ескі базиликадан қалған жалғыз нәрсе – триумф аркасы бар апсиданың ішкі бөлігі. Апсиданың мозаикасы 1823 жылғы өрттен қатты зақымдалды; қалпына келтіру жұмысында тек бірнеше іздер ғана қолданылды. Жеңіс аркасының 5 ғасырғы мозаикалары түпнұсқа (бірақ көп өңделген): төменгі бөлігіндегі жазу олардың Лео I тұсында жасалғанын және Галла Плацидия төлегенін көрсетеді. Онда Иоаннның аяны бейнеленген, ортасында Мәсіхтің бюсті, оның екі жағында Шіркеудің 24 ғалымы және төрт Евангелисттің ұшатын символдары бар. Арканың оң және сол жағында Әулие Петр мен Әулие Павел бейнеленген, соңғысы төмен қарап тұр (вероятно, оның қабіріне). Іштен қарағанда терезелер боялған шыныдан жасалғандай көрінеді, бірақ олар мөлдір алабастрдан жасалған. Арнольфо ди Камбионың (1285) мойындауының сибориі 13 ғасырға жатады. Ескі базиликада әрбір папаның портреті суреттелген фриз болды, ол негізгі зал мен дәліздерді бөлетін бағаналардың үстінен созылған. Қазір мұнда 19 ғасырғы мозаикалық нұсқасын көруге болады. Негізгі залының ішкі қабырғалары да Әулие Павелдің өмірінен алынған көріністермен қайта безендірілген. Трансепттің оңтүстігінде "Орта ғасырлардың ең әдемілерінің бірі" деп саналатын монастырь орналасқан. 1205–1241 жылдары Вассалетто салған, әртүрлі пішіндегі екі қатар бағаналары бар. Кейбір бағаналарда алтын және түрлі түсті шыны мозаикалар бар; дәл осындай безендіруді архитравта және монастырьдің ішкі жиегінде көруге болады. Сонымен қатар, Аполлон мифі туралы бейнеленген ежелгі саркофагтар мен қираған базиликаның сынықтары да бар. Базиликаның сыртында канадалық суретші Тимоти Шмалцтің "Мен түрмеде болғанда" мүсіні орналасқан. Бұл мүсін Римдегі Мейірімділіктің ерекше жылына арналған Матай 25-ші тарауының бөлігі болып табылады.

The covered portico (or narthex) that precedes the façade is a Neo classicist addition of the 19th century reconstruction. On the right is the Holy Door, which is opened only during the Jubilees. On the inside is a second door, known as the Byzantine door, which was present in the pre 19th century basilica; it contains on one side 56 small square engraved bronze panels, and was commissioned in 1070 by Pantaleone, Consul of Amalfi in Constantinople, and putatively cast in Constantinople. It depicts a number of episodes in the life of Christ and the apostles. The new basilica has maintained the original structure with one nave and four side aisles. It is long, wide,
and high, the second largest in Rome. The nave's 80 columns and its wood and stucco decorated ceiling are from the 19th century. All that remains of the ancient basilica are the interior portion of the apse with the triumphal arch. The mosaics of the apse were greatly damaged in the 1823 fire; only a few traces were incorporated in the restoration. The 5th century mosaics of the triumphal arch are original (but also heavily reworked): an inscription in the lower section attest they were done at the time of Leo I, paid by Galla Placidia. The subject portrays the Apocalypse of John, with the bust of Christ in the middle flanked by the 24 Doctors of the Church, surmounted by the flying symbols of the four Evangelists. Saint Peter and Saint Paul are portrayed at the right and left of the arch, the latter pointing downwards (probably to his tomb). From the inside, the windows may appear to be stained glass, but they are actually translucent alabaster. The ciborium of the confession of Arnolfo di Cambio (1285) belongs to the 13th century. In the old basilica each pope had his portrait in a painted frieze extending above the columns separating the aisles from the nave. A 19th century mosaic version can be seen now. The nave's interior walls were also redecorated with painted scenes from Saint Paul's life placed between the windows of the clerestory. South of the transept is the cloister, considered "one of the most beautiful of the Middle Ages". Built by Vassalletto in 1205–1241, it has double columns of different shapes. Some columns have inlays with golden and colored glass mosaics; the same decoration can be seen on the architrave and the inner frame of the cloister. Also visible are fragments from the destroyed basilica and ancient sarcophagi, one with scenes of the myth of Apollo. Outside the Basilica is the original sculpture of When I was in Prison, created by Canadian artist Timothy Schmalz as part of the Matthew 25 collection installed throughout Rome on the occasion of the Extraordinary Jubilee of Mercy.

Қасиетті Пауылдың қабірі

Дәстүрге сәйкес, апостол Пауылдың денесі шейіт болған жерінен екі шақырым қашықтықта, Остиенсе жолындағы қабірлік аймақта жерленді, ол Люцина есімді христиан әйелге тиесілі еді. Оның үстіне трофей тұрғызылды, ол тез арада құлшылық ететін орынға айналды. Константин I трофей орнына базилика салдырды, ал Теодосий I 386 жылдан бастап базиликаны қазіргі уақытта «Пауыл қабырғасы сыртындағы Сент-Пол» деп аталатын жерге дейін кеңейтті. IV ғасырда Пауылдың сүйектері, басын қоспағанда, саркофагқа қойылды. (Шіркеу дәстүрі бойынша, оның басы Латеранда сақталған.) Пауылдың қабірі базиликаның криптасындағы мәрмәр қабір тасының астында, ал алтарьдің астында орналасқан. Қабір тасында латын тілінде «PAULO APOSTOLO MART» («апостол және шейіт Пауылға») деген жазу бар. Қабір тасының жазулы бөлігінде үш тесік бар: екеуі төртбұрышты, біреуі дөңгелек. Дөңгелек тесік құбыр арқылы қабірмен байланыстырылған, бұл римдіктердің саркофагтың ішіне хош иіс құюы немесе өлгендердің сүйектерін құрбандық суымен шаюының салдары болуы мүмкін. Қабір тасының астындағы саркофагтың ұзындығы, ені және биіктігі белгілі. Саркофагтың табылуы базиликаға қарасты бенедиктин монастырының жылнамасында жазылған, бірақ сол кезде табылған басқа саркофагтардан айырмашылығы, ол қазба жұмыстарының есебінде көрсетілмеген. 2006 жылдың 6 желтоқсанында Ватикан археологтары алтарьдің астында ақ мәрмәр саркофаг табылып, онда апостолдың сүйектері болуы мүмкін екенін хабарлады. 2006 жылдың 11 желтоқсанында өткен баспасөз конференциясында 2002 жылдан 2006 жылдың 22 қыркүйегіне дейін жалғасқан қазба жұмыстары туралы толық мәлімет берілді. Бұл жұмыс 2000 жылғы мерейлі жылда базиликаға келген паломниктердің апостолдың қабірін көруге және тиюге мүмкіндік болмауына байланысты басталған. Саркофаг өз орнынан алынбады, сондықтан оның екі ұзын жағының тек біреуі ғана көрінеді. 2009 жылы Папа радиокөміртектік талдау нәтижесінде қабірдегі сүйектердің I немесе II ғасырға жататынын растады, бұл олардың Пауылға тиесілі екенін көрсетеді. Саркофагтың батысында Константин базиликасының апсидасының контурын көрсететін қисық кірпіш қатары табылды, бұл бастапқы базиликаның кіреберісінің шығысқа қарағанын, Ватиканның Киелі Петр базиликасы сияқты екенін көрсетті. Оның орнына салынған 386 жылғы үлкен базиликаның шығысында Виа Остиенсе (Остияға қарайтын жол) орналасқан, сондықтан ол батысқа қарай Тибр өзеніне қарай кеңейтілді, бұл бағытын түбегейлі өзгертіп жіберді.

According to tradition, Saint Paul's body was buried two miles away from the location of his martyrdom, in the sepulchral area along the Ostiense Way, which was owned by a Christian woman named Lucina. A tropaeum was erected on it and quickly became a place of veneration. Constantine I erected a basilica on the tropaeum's site, and the basilica was significantly extended by Theodosius I from 386, into what is now known as Saint Paul Outside the Walls. During the 4th century, Paul's remains, excluding the head, were moved into a sarcophagus. (According to church tradition the head rests at the Lateran.) Paul's tomb is below a marble tombstone in the basilica's crypt, at below the altar. The tombstone bears the Latin inscription PAULO APOSTOLO MART ("to Paul the apostle and martyr"). The inscribed portion of the tombstone has three holes, two square and one circular. The circular hole is connected to the tomb by a pipeline, reflecting the Roman custom of pouring perfumes inside the sarcophagus, or to the practice of providing the bones of the dead with libations. The sarcophagus below the tombstone measures long, wide and high. The discovery of the sarcophagus is mentioned in the chronicle of the Benedictine monastery attached to the basilica, in regard to the 19th century rebuilding. Unlike other sarcophagi found at that time, this was not mentioned in the excavation papers. On 6 December 2006, it was announced that Vatican archaeologists had confirmed the presence of a white marble sarcophagus beneath the altar, perhaps containing the remains of the Apostle. A press conference held on 11 December 2006 gave more details of the work of excavation, which lasted from 2002 to 22 September 2006, and which had been initiated after pilgrims to the basilica expressed disappointment that the Apostle's tomb could not be visited or touched during the Jubilee year of 2000. The sarcophagus was not extracted from its position, so that only one of its two longer sides is visible. In 2009 the Pope announced that radiocarbon dating confirmed that the bones in the tomb date from the 1st or 2nd century suggesting that they are indeed Paul's. A curved line of bricks indicating the outline of the apse of the Constantinian basilica was discovered immediately to the west of the sarcophagus, showing that the original basilica had its entrance to the east, like Saint Peter's Basilica in the Vatican. The larger 386 basilica that replaced it had the Via Ostiense (the road to Ostia) to the east and so was extended westward, towards the river Tiber, changing the orientation diametrically.