Жапонияның Филиппиндегі 1945 жылғы қырқыны. Манила шайқасы, жапон әскерлерінің шегінуі, азаматтарды қырғын ету туралы деректер. Тарих, соғыс, Филиппин.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылы Филиппинде Жапония жасаған қырғын
1945 massacre in the Philippines by Japan
Қазалау
Манилаға енген америкалықтардың 1000-ға жуық әскері бар, ал онда бірнеше мың филиппиндіктер бар, олар Қауымдастық армиясы мен ұйымдасқан партизандар. Тіпті әйелдер мен балалар да партизанға айналды. Жапондық әскерилер, жапондық азаматтар мен арнайы құрылыс бөлімшелерін қоспағанда, соғыс алаңында болған барлық адамдар өлім жазасына кесіледі. Соғыстан бұрын, Маниланы қолда бар күштермен қорғауға мүмкіндігі жоқ екенін және солтүстік Лусонның ауылдық, қорғанысқа қолайлы Сиерра-Мадре таулы аймағында мүмкіндігінше үлкен күшті сақтауға шешім қабылдады. Генерал Томоюки Ямашита 1945 жылдың қаңтарында Маниладан жапон әскерлерін толықтай шығаруға талап етті. Алайда Ямашитаның бұйрығын Манилада қалуға шешім қабылдаған контр-адмирал Санжи Ивабучидің қол астындағы шамамен 10 000 жапондық теңіз жауынгерлері елемеді. Жапонияның 4000-ға жуық әскери қызметкері американдықтар мен филиппиндіктердің алға жылжуына байланысты қаладан кете алмады. 1945 жылдың ақпан-наурызындағы Манила шайқасында АҚШ әскері жапондықтарды қуып шығару үшін Манила қаласына қарай алға жылды. Қаланы басып алу үшін болған шайқаста жапон әскерлері өздерінің ашуын және көңіліне түскендерін қаладағы бейбіт тұрғындарға жеткізді. Зорлық-зомбылық, зорлау және қырғын мектептерде, ауруханаларда және монастырларда, соның ішінде Сан-Хуан-де-Диос ауруханасында, Санта-Роза колледжінде, Санто-Доминго шіркеуінде, Манила соборында, Пако шіркеуінде, Сент-Пол монастырында және Сент-Винсент-де-Пол шіркеуінде орын алды. Доктор Антонио Гисберт өзінің әкесі мен ағасының Губернатор сарайындағы өлтірілуі туралы былай деді: "Мен аман қалғандардың бірімін, барлығы 50 адамнан аспайды, 3000-нан астам адам Сантьяго фортына жиналып, екі күннен кейін қырғынға ұшырады. Жүкті филиппиндік әйелдердің құрсағын қазып өлтірді, ал қашып кетуге тырысқан филиппиндік азаматтар өлім жазасына кесілді. Ямашита сотының куәліктеріне сәйкес, 400 әйел мен қызды Маниланың бай Ермита ауданынан жинап алып, таңдау комиссиясына тапсырды, олар ең әдемі деп саналған 25 әйелді таңдады. Кейін бұл әйелдер мен қыздарды, олардың көбісі 12 мен 14 жас аралығында, қонақ үйге алып барды, онда жапондық әскерилер мен офицерлер оларды кезекпен зорлады. Көптеген одақтас немістер неміс клубында бас сауғалағанмен, жапондық сарбаздар кіріп, мейірімділік сұрап жалбарынған аналардың нәрестелері мен балаларын штыкпен өлтірді және бас сауғалауды іздеген әйелдерді зорлады. Жапонияның 20 жауынгері жас қызды зорлап, оның көкіректерін кесіп тастады. Содан кейін жапондық жауынгер әйелді еліктеуге оның майып көкіректерін көкіректеріне қойды. Жапондықтар қызды және зорланған тағы екі әйелді бензинмен суға батырып, өртеп жіберді. Жапондықтар клубты өртеп, көптеген тұрғындарды өлтірді. Өрттен қашып шыққан әйелдерді жапондықтар ұстап алып, зорлап тастады. 28 жастағы Джулия Лопестің көкіректерін кескілеп, жапондық сарбаздар зорлап, шаштарына от қойып, өлтірді. Өзін-өзі қорғауға тырысқан тағы бір әйелдің басын жарым-жартылай кесіп, жапон солдаты зорлаған.
The Americans who have penetrated into Manila have about 1000 troops, and there are several thousand Filipino soldiers under the Commonwealth Army and the organized guerrillas. Even women and children have become guerrillas. All people on the battlefield with the exception of Japanese military personnel, Japanese civilians, and special construction units will be put to death. Before the battle, deciding that he would be unable to defend Manila with the forces available to him, and to preserve as large a force as possible in the rural, more defensible Sierra Madre mountain region of northern Luzon, General Tomoyuki Yamashita had insisted on a complete withdrawal of Japanese troops from Manila in January 1945. However, Yamashita's order was ignored by about 10,000 Japanese marines under Rear Admiral Sanji Iwabuchi who chose to remain in Manila. About 4,000 Japanese army personnel were unable to leave the city due to the advance of the American and Filipino forces. In the Battle of Manila from February to March 1945, the United States Army advanced into the city of Manila in order to drive the Japanese out. During lulls in the battle for control of the city, Japanese troops took their anger and frustration out on the civilians in the city. Violent mutilations, rapes, and massacres occurred in schools, hospitals and convents, including San Juan de Dios Hospital, Santa Rosa College, Santo Domingo Church, Manila Cathedral, Paco Church, St. Paul's Convent, and St. Vincent de Paul Church. Dr Antonio Gisbert told of the murder of his father and brother at the Palacio del Gobernador, saying, "I am one of those few survivors, not more than 50 in all out of more than 3000 men herded into Fort Santiago and, two days later, massacred. Pregnant Filipino women were killed by having their bellies ripped open while Filipino civilians trying to flee were executed. According to testimony at the Yamashita war crimes trial, 400 women and girls were rounded up from Manila's wealthy Ermita district, and submitted to a selection board that picked out the 25 women who were considered most beautiful. These women and girls, many of them 12 to 14 years old, were then taken to the hotel, where Japanese enlisted men and officers took turns raping them. Despite many allied Germans holding refuge in a German club, Japanese soldiers entered in and bayoneted infants and children of mothers pleading for mercy and raped women seeking refuge. At least 20 Japanese soldiers raped a young girl before slicing her breasts off after which a Japanese soldier placed her mutilated breasts on his chest to mimic a woman while the other Japanese soldiers laughed. The Japanese then doused the young girl and two other women who were raped to death in gasoline and set them all on fire. The Japanese went on setting the entire club on fire killing many of its inhabitants. Women who were escaping out the building from the fire were caught and raped by the Japanese. 28 year old Julia Lopez had her breasts sliced off, was raped by Japanese soldiers and had her hair set on fire. Another woman was partially decapitated after attempting to defend herself and raped by a Japanese soldier.
Өлім-жітім
Манила шайқасында аза болған бейбіт тұрғындардың жалпы саны шамамен 100 000-ға жетті, олардың көп бөлігі жапон әскерлері жасаған жаппай қырғындардың нәтижесі болды. Кейбір тарихшылар, шайқастың барлық кезеңіндегі бейбіт тұрғындардың жоғары қаза болу деңгейін ескере отырып, Манила қырғынының өзінен 100 000-нан 500 000-ға дейін адам қаза тапқанын айтады, басқа себептер ескерілмейді. Жапондықтардың шайқас барысында жасаған қиянаттары кең болғанымен, Маниланың сәулеттік және мәдени мұрасын жоюға ең көп жауапты болған – американдық артиллерия мен оттық күштері. Жапондық бағалау бойынша, шайқас кезіндегі филиппиндіктердің жалпы өлімінің 40 пайызы осы күштердің әрекетінен туындады.
The combined death toll of civilians for the Battle of Manila was about 100,000, most of which was attributed to massacres by Japanese forces. Some historians, citing a higher civilian casualty rate for the entire battle, suggest that 100,000 to 500,000 died as a result of the Manila massacre on its own, exclusive of other causes. Extensive as were the Japanese atrocities during the battle, American artillery and firepower were most responsible for the destruction of Manila's architectural and cultural heritage, and, according to a Japanese estimate, caused 40 percent of the total Filipino deaths during the battle.
Генерал Ямашитаның қырғындағы рөлі
Генерал Ямашита Манила қиырғыны үшін соғыс қылмыскері деп танылды, бірақ адмирал Ивабучидің теңізшілері зұлмат жасады, ал Ямашита оған Маниладан кетуге бұйрық берген еді. Ивабучи Манила шайқасының соңында жеңіліске шалысқан кезде өз-өзіне қол жұмсады. Бұрынғы соғыс қылмыстары прокуроры және авторы Аллан Райан Ямашитаның онда қылмыс жасағанына, басқаларды солай істеуге бұйрық бергеніне, олардың алдын алуға мүмкіндігі болғанына немесе тіпті олардың болатынына күдіктенгеніне ешқандай дәлел жоқ деді. Дегенмен, бұл аргументтің мәселесі – Ямашитаның адвокаттары Ямашитаны Филиппиндегі барлық соғыс қылмыстарынан ақтап алу үшін, оның ішінде Маниладан тыс жерлерде көп болған қылмыстардан, Жапон әскери-теңіз күштері Манила қиырғынына қалай жауапты болғанына қатысты командалық тізбек бойынша техникалық қорғанысқа жүгінді. Шындығында, Ямашита көптеген басқа соғыс қылмыстарына жауапты болды, олар айыптау тарапынан филиппин азаматтары мен одақтас әскери тұтқындарын азаптап өлтірудің жүйелі кампаниясы ретінде сипатталды, мысалы, Палаван қиырғынында 139 американдық әскери тұтқынды өлтіру, партизандарды, сарбаздарды және азаматтарды тиісті сот процесінсіз атқылау, соның ішінде 1944 жылдың желтоқсанында Филиппин армиясының генералы Висенте Лимды атқылау және Батангас провинциясында 25 000 азаматты өлтіру. Манила қиырғынынан тыс жасалған қылмыстарды Жапон армиясы жасады, теңіз күштері емес. Ямашита Жапон армиясының құпия әскери полициясы – Кемпейтайға толық басшылық еткені айтылды, ол тұтқындар мен азаматтық интернациядағыларға көптеген соғыс қылмыстарын жасады, және ол Кемпейтайдың төменгі шенді офицерлері сот немесе тиісті сот процесінсіз адамдарды атқылауды сұрағанда наразылық білдірмей, ғана басын издеді, себебі сот процесін дұрыс жүргізу үшін тым көп тұтқын болды. Филиппин армиясының генералдары Лим, Симеон де Хесус және Фидель Сегундо Ямашитаның бұйрығымен Маниладан бұрын, Манила маңындағы әскерилер тарапынан сот немесе тиісті сот процесінсіз жүздеген басқа адамдармен бірге бас кесілді. Жапон теңіз күштері мен контр-адмирал Санжи Ивабучи Ямашитаның Кемпейтай және оның тікелей бағынысты әскерлері жасаған қиырғынға қатысы болған жоқ. Ямашитаның адвокаттары Ямашитаның осы армиялық қиырғындарға ешқандай жауапкершілігі болмағанын және ол ештеңе білмейтінін дәлелдеуге тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. Генерал Макартур, тағы бес генерал және АҚШ Жоғарғы Соты Ямашитаны соғыс қылмыстары үшін жауапты деп тапты, өйткені ол сол кезде Филиппиндегі барлық жапондық әскерлерге басшылық етті. Президент Гарри С. Трумэн да үкіммен келісіп, Ямашитаны кешіруден немесе жазасын жеңілдетуден бас тартты. Ямашита қылмыстарды анықтауға немесе олардың алдын алуға тырыспағаны үшін кінәлі деп танылды. Бұл «Ямашита стандарты» деп белгілі болды. Америкалық әскери заңгерлер тобы генерал Ямашитаны қорғау үшін АҚШ Жоғарғы Сотына шағымдануға тырысты, бірақ шағым 5 дауысқа 2 қарсы қабылданбады. Соның салдарынан Ямашита асылып өлім жазасына кесілді. Ол 1946 жылдың 23 ақпанында Маниладан оңтүстікке қарай орналасқан лагерьде дарға асылды. Жоғарғы Соттың екі судьясы сот процесін әділетсіздік, кек алу және адам құқықтарының бұзылуы деп атады.
General Yamashita was convicted as a war criminal for the Manila massacre, although Admiral Iwabuchi's marines had committed the atrocities and Yamashita had earlier ordered him to evacuate Manila. Iwabuchi himself committed suicide in the face of imminent defeat near the end of the Battle of Manila. Former war crimes prosecutor and author Allan Ryan argues that there was no evidence that Yamashita committed crimes there, ordered others to do so, was in a position to prevent them, or even suspected they were about to happen. However, the problem with this argument was that Yamashita's lawyers resorted to using a chain of command technicality defense related to how the Japanese Navy were solely responsible for the massacre in Manila as a way to excuse Yamashita of committing all war crimes in the Philippines, of which there were many outside of Manila, according to the Chief of the Government Section for the Supreme Commander for the Allied Powers and Chief of Civil Affairs Section, U. S. Army Forces, Pacific Ocean Area, Brigadier General Courtney Whitney. Yamashita was actually held responsible for numerous other war crimes that the prosecution claimed was a systematic campaign to torture and kill Filipino civilians and Allied POWs as shown in the Palawan Massacre of 139 U. S. POWs, wanton executions of guerrillas, soldiers, and civilians without due process like the execution of Philippine Army general Vicente Lim in December 1944, and the massacre of 25,000 civilians in Batangas Province. These crimes that were committed outside of the Manila massacre were done by the Japanese Army, not the Navy. It was argued that Yamashita was in full command of the Japanese Army's secret military police, the Kempeitai, which committed numerous war crimes on POWs and civilian internees and he simply nodded his head without protest when asked by his Kempeitai subordinates to execute people without due process or trials because there were too many prisoners to do proper trials. Philippine Army generals Lim, Simeon de Jesus, and Fidel Segundo were beheaded alongside hundreds of other people in mass graves by Army soldiers in Manila without a trial or due process on Yamashita's orders, long before Yamashita left Manila. The Japanese Navy and Rear Admiral Sanji Iwabuchi had nothing to do with the massacres done by Yamashita's Kempeitai and regular Army soldiers that were under his chain of command. Yamashita's lawyers tried to claim, to no avail, that for all of these Army massacres that Yamashita had no responsibility whatsoever and didn't know anything. General MacArthur, five other generals, and the Supreme Court of the United States ultimately held Yamashita responsible for war crimes since he was in command of all Japanese troops in the Philippines at the time. President Harry S. Truman also agreed with the verdict and chose not to pardon Yamashita or commute his sentence. Yamashita was convicted on the grounds that he made no attempt to discover or stop atrocities from being committed. This would become known as the Yamashita standard. A group of American military lawyers attempted to defend General Yamashita by appealing to the U. S. Supreme Court, but the appeal failed, 5 votes to 2. As a result, Yamashita was sentenced to death by hanging. He was hanged on 23 February 1946 in a camp south of Manila. The two dissenting Supreme Court Justices called the entire trial a miscarriage of justice, an exercise in vengeance, and a denial of human rights.