Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гемофильтрация, сондай-ақ гемофильтрация – интенсивті күтім ортасында қолданылатын бүйрек алмастыру терапиясы. Ол көбінесе жедел бүйрек зақымдануын (ЖБЗ) емдеу үшін қолданылады, бірақ көп органды дисфункция синдромы немесе сепсис жағдайында да тиімді болуы мүмкін. Гемофильтрация кезінде науқастың қаны құбырлар жиынтығымен (фильтрациялық контур) машина арқылы жартылай өткізгіш мембранаға (фильтр) жіберіледі, онда қалдықтар мен су (жинақтап алғанда ультрафильтрат) конвекция арқылы алынып тасталады. Қанға ауыстыру сұйықтығы қосылып, қайтадан науқасқа құйылады. Диализ сияқты, гемофильтрацияда да ерітінділер жартылай өткізгіш мембрана арқылы қозғалады. Дегенмен, гемофильтрацияда ерітінділердің қозғалысы диффузия емес, конвекция арқылы жүзеге асырылады. Гемофильтрация кезінде диализат қолданылмайды. Оның орнына, оң гидростатикалық қысым су мен ерітінділерді қан бөлімінен сүзгі бөліміне, одан сыртқа шығарып жібереді. Кіші және үлкен ерітінділер гидростатикалық қысымның нәтижесінде пайда болған су ағынымен бірдей жылдамдықпен мембрана арқылы тартылады. Осылайша конвекция гемодиализ кезінде байқалатын ірі ерітінділерді (диффузия жылдамдығының төмендігіне байланысты) нашар жою мәселесін шешеді.
Hemofiltration, also haemofiltration, is a renal replacement therapy which is used in the intensive care setting. It is usually used to treat acute kidney injury (AKI), but may be of benefit in multiple organ dysfunction syndrome or sepsis. During hemofiltration, a patient's blood is passed through a set of tubing (a filtration circuit) via a machine to a semipermeable membrane (the filter) where waste products and water (collectively called ultrafiltrate) are removed by convection. Replacement fluid is added and the blood is returned to the patient. As in dialysis, in hemofiltration one achieves movement of solutes across a semi permeable membrane. However, solute movement with hemofiltration is governed by convection rather than by diffusion. With hemofiltration, dialysate is not used. Instead, a positive hydrostatic pressure drives water and solutes across the filter membrane from the blood compartment to the filtrate compartment, from which it is drained. Solutes, both small and large, get dragged through the membrane at a similar rate by the flow of water that has been engendered by the hydrostatic pressure. Thus convection overcomes the reduced removal rate of larger solutes (due to their slow speed of diffusion) seen in hemodialysis.
Гемодиафильтрация
Гемофильтрация кейде гемодиализбен бірге қолданылады, мұндай жағдайда ол гемодиафильтрация деп аталады. Қан жоғары өтімді диализатордың қан бөлімі арқылы айдалады, сондай-ақ ультрафильтрацияның жоғары қарқыны қолданылады, нәтижесінде қаннан диализатқа су мен ерітілген заттардың көп мөлшерде өтуі қамтамасыз етіледі, оларды қан тамырына тікелей құйылатын алмастыру сұйықтығымен толықтыру қажет. Дегенмен, диализдік ерітінді де диализатордың диализат бөлімі арқылы өтеді. Бұл комбинация теориялық тұрғыдан тиімді, себебі ол үлкен және кішкентай молекулалық салмақты ерітілген заттарды тиімді түрде шығарып тастауға мүмкіндік береді.
Hemofiltration is sometimes used in combination with hemodialysis, when it is termed hemodiafiltration. Blood is pumped through the blood compartment of a high flux dialyzer, and a high rate of ultrafiltration is used, so there is a high rate of movement of water and solutes from blood to dialysate that must be replaced by substitution fluid that is infused directly into the blood line. However, dialysis solution is also run through the dialysate compartment of the dialyzer. The combination is theoretically useful because it results in good removal of both large and small molecular weight solutes.
Аралық және үздіксіз
Бұл емдеулер үзіліс-үзіліспен немесе үздіксіз берілуі мүмкін. Екіншісі көбінесе жансақтау бөлімшесінде жасалады. Егер сөйкелген жағдай жедел бүйрек жеткіліксіздігі болса, клиникалық және денсаулық сақтау экономикасы тұрғысынан екі жағдайдың арасында айтарлықтай айырмашылық болуы мүмкін емес.
These treatments can be given intermittently, or continuously. The latter is usually done in an intensive care unit setting. There may be little difference in clinical and health economic outcome between the two in the context of acute kidney failure.
Интермиттентті гемофильтрация (IHF) немесе гемодиафильтрация (IHDF)
Бұл емдердің кез келгенін амбулаториялық диализ бөлімшелерінде аптасына үш немесе одан да көп рет, әдетте бір емге 3–5 сағат уақыт беріледі. IHDF көбінесе қолданылады, ал IHF тек бірнеше орталықта ғана пайдаланылады. IHF немесе IHDF көмегімен алмастыру сұйықтығы диализ ерітіндісін қан желісіне тікелей құюдан бұрын оны тазарту үшін екі мембранадан өткізе отырып, тікелей дайындалады. АҚШ-та реттеуші органдар оның тазалығына қатысты алаңдаушылықтар болғандықтан әлі күнге дейін алмастыру сұйықтығын тікелей жасауға рұқсат бермеген. Осы себепті, гемодиафильтрация бұрын АҚШ-та амбулаториялық жағдайда қолданылмаған.
Either of these treatments can be given in outpatient dialysis units, three or more times a week, usually 3–5 hours per treatment. IHDF is used almost exclusively, with only a few centers using IHF. With both IHF or IHDF, the substitution fluid is prepared on line from dialysis solution by running dialysis solution through a set of two membranes to purify it before infusing it directly into the blood line. In the United States, regulatory agencies have not yet approved on line creation of substitution fluid because of concerns about its purity. For this reason, hemodiafiltration, had historically never been used in an outpatient setting in the United States.
Тұрақты гемофильтрация немесе гемодиафильтрация (CHDF)
Тұрақты гемофильтрация (CHF) алғаш рет 1977 жылы Крамер және авторлар тобы жариялаған мақалада сипатталған, сұйықтық артық жүктемесін емдеу үшін. Гемофильтрация көбінесе жансақтау бөлімшесінде қолданылады, онда ол 8-ден 12 сағатқа дейін созылатын ем түрінде, яғни SLEF (баяу созылған гемофильтрация) немесе CHF (тұрақты гемофильтрация) ретінде, кейде үздіксіз веноздық гемофильтрация (CVVH) немесе үздіксіз бүйрек алмастыру терапиясы (CRRT) деп аталады. Гемодиафильтрация (SLED F немесе CHDF немесе CVVHDF) да осылай кеңінен қолданылады. АҚШ-та CHF немесе CHDF үшін қолданылатын алмастыру сұйықтығы коммерциялық түрде дайындалып, қапталып, стерильді болады (немесе кейде жергілікті аурухананың фармацевтикалық бөлімінде дайындалады), бұл диализдік ерітіндіден алмастыру сұйықтығын онлайн жасаумен байланысты нормативтік мәселелерді болдырмауға мүмкіндік береді. Баяу үздіксіз терапия кезінде қан ағынының жылдамдығы әдетте 100-200 мл/мин аралығында болады, ал қанағаттану әдетте ірі орталық тамырлардың біріне орналастырылған орталық веналық катетер арқылы жүзеге асырылады. Мұндай жағдайларда қанды сүзгі арқылы жылжыту үшін қан сорғысы қолданылады. Гемодиализ үшін жасалған табиғи жолдар (мысалы, АВ фистулалар немесе графтар) CHF үшін қолайсыз, себебі қанағаттану инелерінің ұзақ уақыт бойы орналасуы осындай жолдарға зиян келтіруі мүмкін. Көбінесе «циклдің өмірі» деп аталатын, қан ұюынан және пайдасыз болуына дейінгі уақыт, қолданылатын қанды ұюға қарсы препаратқа байланысты өзгеруі мүмкін. Гепарин мен аймақтық цитрат жиі қолданылады, бірақ гепаринмен салыстырғанда қан кету қаупі жоғары. Алайда, Ұлыбританиядағы жансақтау бөлімдерінен алынған деректерді жан-жақты талдау, гепаринмен салыстырғанда цитрат негізіндегі препараттардың 90 күн емдеуден кейін жедел бүйрек зақымдануы бар пациенттер арасында өлім-жітімді азайтуға көмектеспегенін көрсетті. Дегенмен, цитрат негізіндегі препараттар емдеу құнының едәуір өсуіне әкеп соқты.
Continuous hemofiltration (CHF) was first described in a 1977 paper by Kramer et al. as a treatment for fluid overload. Hemofiltration is most commonly used in an intensive care unit setting, where it is either given as 8 to 12 hour treatments, so called SLEF (slow extended hemofiltration), or as CHF (continuous hemofiltration), also sometimes called continuous veno venous hemofiltration (CVVH) or continuous renal replacement therapy (CRRT). Hemodiafiltration (SLED F or CHDF or CVVHDF) also is widely used in this fashion. In the United States, the substitution fluid used in CHF or CHDF is commercially prepared, prepackaged, and sterile (or sometimes is prepared in the local hospital pharmacy), avoiding regulatory issues of on line creation of replacement fluid from dialysis solution. With slow continuous therapies, the blood flow rates are usually in the range of 100 200 ml/min, and access is usually achieved through a central venous catheter placed in one of the large central veins. In such cases a blood pump is used to drive blood flow through the filter. Native access for hemodialysis (e. g. AV fistulas or grafts) are unsuitable for CHF because the prolonged residence of the access needles required might damage such accesses. The length of time before the circuit clots and becomes unusable, often referred to as circuit life, can vary depending on the medication used to keep blood from clotting. Heparin and regional citrate are often used, though heparin carries a higher risk of bleeding. However, a comprehensive analysis of audit data from intensive care units in the UK revealed that, compared with heparin, citrate based drugs were not associated with fewer deaths among patients with acute kidney injury after 90 days of treatment. Citrate based drugs were, however, associated with a substantially higher cost of treatment.
Бүйрек алмастыру терапиясының тарихы
Тез арада алмастыратын бүйрек терапиясын (ТБТТ) енгізуден бұрын, ауыр сырқаттанған, бірнеше мүшесі жеткіліксіз жұмыс істейтін науқастарда жедел бүйрек жетіспеушілігі (АБЖ) аралық гемодиализ арқылы емделді және өлім-өлтім көрсеткіші өте жоғары болды. Гемодиализ клиренсі мен ультрафильтрацияда тиімді болғанымен, гемодинамикалық тұрақтылыққа зиянды әсер етеді. 1971 жылы Ли Хендерсон қан тазарту әдістерінде конвективті тасымалдаудың негізін сипаттады. Кейін 1974 жылы ол конвекция мен диффузияны біріктіретін гемодиафильтрацияны сипаттады. Бұл маңызды еңбектер Лебердің созылмалы гемодиафильтрациясын және Питер Крамердің үздіксіз артериовеноздық гемофильтрациясын (CAVH) әзірлеудің негізін қалады. Питер Крамер (1984 жылы күтпеген жерден қайтыс болды) өз командасымен бірге 1977 жылы Германияда үздіксіз гемофильтрацияны алғаш рет қолданғандығы туралы хабарлады. АСАИО-дағы Питер Крамер АРФ-ты емдеуде артериовеноздық гемофильтрацияны қолдануды сипаттайтын баяндама жасады. Крамер оны диуретиктерге төзімді сұйықтық артық жүктемесін басқару құралы ретінде сынап көрді. Крамер жамбас артериясы мен венасына микропорозды гемофильтрді бекіту және оның арқылы шамамен 100 мл/минут жылдамдықпен қан ағып өтуін сипаттады. Ол оны электролит ерітіндісімен алмастырды. Крамер бұл процедураны үнемі жалғастыруға болатынын, соның арқасында аралық гемодиализдің көлемдік өзгерістері мен басқа да проблемаларынан аулақ болуға болатынын түсіндірді. Анурикалық АРФ-пен күресіп жатқан науқастарға көмектесетін аудитория үшін бұл оқиға жарықтан да жарқын болды. Ол бастапқыда созылмалы бүйрек жетіспеушілігі үшін HD-ге балама ретінде жасалған қуыс талшықты "гемофильтрді" қолданды және конвекция арқылы сағатына 300-600 мл ультрафильтрат өндірді. Бұл қарапайым, сорғысыз жүйе науқастың жамбас артериясы мен венасына орнатылған уақытша диализ катетерлерін пайдаланды және ауыр сырқаттанған науқастарда жылдам орнатылуы мүмкін. Крамер бұл процедураны үнемі жалғастыруға болатынын, соның арқасында аралық гемодиализдің көлемдік өзгерістері мен басқа да проблемаларынан аулақ болуға болатынын түсіндірді. Анурикалық АРФ-пен күресіп жатқан науқастарға көмектесетін аудитория үшін бұл оқиға жарықтан да жарқын болды. Ол бастапқыда созылмалы бүйрек жетіспеушілігі үшін HD-ге балама ретінде жасалған қуыс талшықты "гемофильтрді" қолданды және конвекция арқылы сағатына 300-600 мл ультрафильтрат өндірді. Бұл қарапайым, сорғысыз жүйе науқастың жамбас артериясы мен венасына орнатылған уақытша диализ катетерлерін пайдаланды және ауыр сырқаттанған науқастарда жылдам орнатылуы мүмкін. Сұйықтықты алмастыру үшін изотоникалық тұз ерітіндісін қолдану арқылы үздіксіз артериовеноздық гемофильтрация (CAVH) көп ұзамай АРФ-ты емдеуге дейін кеңейтілді. 1982 жылы Крамер өзінің 150-ден астам интенсивті терапия бөлімінде емделген науқастардағы тәжірибесін Американдық жасанды ішкі органдар қоғамының (ASAIO) мәжілісінде ұсынды. Бұған дейін Хендерсон және басқалар мен Кнопп жануарларда гемофильтрацияны және созылмалы бүйрек жетіспеушілігі кезінде диализдің баламасы ретінде зерттеген, бірақ бұл шынымен Питер Крамердің 1982 жылы ASAIO мәжілісіндегі баяндамасы көптеген нефрологтар мен интенсивті терапия дәрігерлерін АЖЖ-де CAVH-ді маңызды бағалауға итермеледі. Алдымен CAVH-да, қажетті ультрафильтрация жылдамдығы сүзгі қапшығын дұрыс биіктікке орналастыру арқылы қолмен жүзеге асырылды, осылайша сүзгі бағанынан туындаған теріс қысым өзгертілді. Ауыстыратын сұйықтық та қолмен реттелді. Бірнеше жылдан кейін CAVH бірнеше орталықтарда бірнеше мүшесі жеткіліксіз жұмыс істейтін ауыр сырқаттанған науқастарда АРФ-ты емдеу үшін әзірленді. 1986 жылы АРФ-те толыққанды тамақтану кезінде CAVH пациенттердің өмір сүру көрсеткішін 9%-дан 38%-ға дейін жақсартатыны туралы хабарланды. Сонымен қатар, 1988 жылы ASAIO-да өткен семинарда үздіксіз гемофильтрацияның дамуы мен рөлі туралы қорытынды жасалды. 1980 жылдардың соңынан бастап тұрақты бүйрек алмастыру терапиясы (ТБТТ) кеңінен зерттелді. 1982 жылы Виченцада CAVH қолдану алғаш рет жаңа туған нәрестеге арнайы минифильтрлерді қолдану арқылы кеңейтілді. Екі жылдан кейін CAVH септикалық науқастарды, күйдірілген науқастарды және трансплантациядан кейінгі науқастарды емдеуге, тіпті өңірлік цитрат антикоагуляциясымен жүрек хирургиясынан кейінгі науқастарды емдеуге арналды. 1986 жылы осы барлық үздіксіз әдістерге тұрақты бүйрек алмастыру терапиясы термині қолданылды. Технология мен терминология суды алмастырусыз алу үшін баяу үздіксіз ультрафильтрацияны, үздіксіз артериовеноздық гемодиализді (CAVHD) және үздіксіз артериовеноздық гемодиафильтрацияны қамту үшін кеңейтілді. Сонымен қатар, CAVH-тың клиникалық және техникалық шектеулері жаңа зерттеулерді және жаңа емдеулерді тудырып, үздіксіз веноздық гемофильтрацияның (CVVH), үздіксіз веноздық гемодиализдің (CVVHD) және үздіксіз веноздық гемодиафильтрацияның (CVVHDF) дамуына әкелді. Төмен депуративтік тиімділік диализат/фильтрат бөлімінде екі порты бар сүзгілерді қолдану және диализат ағынына қарсы ағымды пайдалану арқылы жеңілді, бұл диффузияны қосуға және үздіксіз артериовеноздық гемодиафильтрацияның немесе гемодиализдің (CAVHDF немесе CAVHD) тууына мүмкіндік берді. CVVH ұсынылған кезде 1980 жылдардың ортасында қос люменді веноздық катетерлер мен перистальтикалық қан сорғылары ойлап табылды. Тізбекте теріс қысымды тудыратын сорғының болуы ауаның болуын анықтау құрылмысын және веноздық желінің ұюы немесе бітелуі жағдайында тізбектегі қысымды бақылау сенсорын қосуды қажет етті. Кейіннен тізбекке ультрафильтрат және алмастыру сорғылары және жылытқыш қосылды. CVVH-ның дамуы алмасу көлемін арттыруға және, демек, депуративтік тиімділікті арттыруға мүмкіндік берді. Диализат ағынына қарсы ағымды пайдалану CVVHD және CVVHDF-тың тууына әкелді. Қазір тұрақты бүйрек алмастыру терапиясы көп мүшелі жеткіліксіздіктен зардап шегетін науқастарда бүйрек жетіспеушілігін емдеудің негізгі әдісіне айналды. Ақпараттық технологиялар мен жеке медицина жақында ТБТТ-ның эволюциясын одан әрі дамытып, үлкен дерекқорларда деректерді жинау және саясатты бағалау мүмкіндігін ұсынды. Үлкен деректерді талдауға жасанды интеллект пен күшейтілген адам интеллектуалды бағдарламаларын қолдану зерттеу шегін одан әрі жылжытты, науқастардың қанағаттандырылмаған клиникалық қажеттіліктеріне жауап беруге мүмкіндік беретін in silico сынауларын жүргізуге және жауап табуға мүмкіндік берді. Науқастың эндофенотипін бағалау мүмкіндігі емдеуді және техникаларды жекелендіруге мүмкіндік береді, дәлдік ТБТТ тұжырымдамасын жүзеге асырады. Бұл клиниктерге әртүрлі популяциялар немесе жеке тұлғалар арасында нәтижелерді нормализациялауға және оңтайлы және жекелендірілген күтімді орнатуға мүмкіндік береді.
Before implementing continuous renal replacement therapy (CRRT), acute renal failure (ARF) in critically ill, multiple organ failure patients was managed by intermittent hemodialysis and the mortality rate was very high. Hemodialysis is effective in clearance and ultrafiltration, but it has deleterious effects on hemodynamic stability. In 1971, Lee Henderson described the basis for convective transport in blood purification techniques. Subsequently, in 1974 he described hemodiafiltration combining convection and diffusion. These seminal papers represented the basis for the development of chronic hemodiafiltration by Leber and continuous arteriovenous hemofiltration (CAVH) by Peter Kramer. With his team, Peter Kramer (Died unexpectedly in 1984), had actually first reported the use of continuous hemofiltration in Germany in 1977. Peter Kramer in ASAIO presented a paper describing the use of arteriovenous hemofiltration in the management of ARF. Kramer tried that as a mean of managing diuretic resistant fluid overload. Kramer described his experience of attaching a microporous hemofilter to the femoral artery and vein, and flowing blood through it at around 100 ml/minuets Liters of plasma filtrate poured out. He replaced it with an infusion of electrolyte solution. Kramer explained that this could be done continuously, avoiding the volume shifts and other problems of intermittent hemodialysis. For those in the audience who cared for patients with anuric ARF, this was an epiphany of thunderbolt proportions. He used a hollow fiber “haemofilter” that originally designed as an alternative to HD for chronic renal failure and produced 300 600 ml/hour of ultrafiltrate by convection. The simple, pumpless system made use of temporary dialysis catheters sited in the patient’s femoral artery and vein and could be rapidly established in critically ill patients. Kramer explained that this could be done continuously, avoiding the volume shifts and other problems of intermittent hemodialysis. For those in the audience who cared for patients with anuric ARF, this was an epiphany of thunderbolt proportions. He used a hollow fiber “haemofilter” that originally designed as an alternative to HD for chronic renal failure and produced 300 600 ml/hour of ultrafiltrate by convection. The simple, pumpless system made use of temporary dialysis catheters sited in the patient’s femoral artery and vein and could be rapidly established in critically ill patients. Using an isotonic salt solution for fluid replacement, continuous arteriovenous hemofiltration (CAVH) was soon extended to the management of ARF. In 1982, Kramer presented his experience with its use in more than 150 intensive care patients at a meeting of the American Society for Artificial Internal Organs(ASAIO). Before that, Henderson et al and Knopp, had studied hemofiltration in animals and as an alternative to dialysis in chronic renal failure, but it was really Peter Kramer’s report in ASAIO meeting in 1982 that stimulated many of nephrologists and intensivists to undertake the serious evaluation of CAVH in ARF in the ICU. At first, in CAVH, the prescribed ultrafiltration rate was achieved manually by arranging the filtrate bag at the right height, thereby changing the negative pressure caused by the filtrate column. The replacement fluid was also regulated manually. Few years later, CAVH was developed in several centers for managing ARF in critically ill patients with multiple organ failure. In 1986, it has been reported that CAVH improve the patient survival from 9% to 38% with full nutrition in ARF. Moreover, a workshop presented at ASAIO in 1988 summarized the development and role of continuous hemofiltration. Since late 1980s, continuous renal replacement therapy (CRRT) has been studied extensively. In 1982, the use of CAVH in Vicenza was extended for the first time to a neonate with the application of specific minifilters Two years later, CAVH began to be used to treat septic patients, burn patients and patients after transplantation and cardiac surgery, even with regional citrate anticoagulation. In 1986, the term continuous renal replacement therapy was applied to all these continuous approaches. The technology and terminology were expanded to include slow continuous ultrafiltration for fluid removal without replacement, continuous arteriovenous hemodialysis (CAVHD), and continuous arteriovenous hemodiafiltration. Meanwhile, clinical and technical limitations of CAVH spurred new research and the discovery of new treatments, leading to the development of continuous veno venous hemofiltration (CVVH), continuous veno venous hemodialysis (CVVHD) and continuous veno venous hemodiafiltration (CVVHDF). The low depurative efficiency was overcome by applying filters with two ports in the dialysate/filtrate compartment and through the use of counter current dialysate flow, allowing the addition of diffusion and the birth of continuous arteriovenous hemodiafiltration or hemodialysis (CAVHDF or CAVHD). Development of double lumen venous catheters and peristaltic blood pumps was invented in the mid 1980s, when CVVH was proposed. The presence of a pump that generated negative pressure in part of the circuit made it necessary to add a device to detect the presence of air and a sensor to monitor the pressure in the circuit, to avoid, respectively, air embolisms and circuit explosion in case of coagulation or obstruction of the venous line. Later, ultrafiltrate and replacement pumps and a heater were added to the circuit. The development of CVVH allows to increase the exchange volumes, and subsequently, the depurative efficiency. The use of counter current dialysate flow led to further improvements and the birth of CVVHD and CVVHDF. Now Continuous renal replacement therapy has become the mainstay of management of renal failure for multiple organ failure patients in the ICU. Information technology and precision medicine have recently furthered the evolution of CRRT, providing the possibility of collecting data in large databases and evaluating policies and practice patterns. The application of artificial intelligence and enhanced human intelligence programs to the analysis of big data has further moved the front of research ahead, providing the possibility of creating silica trials and finding answers to patients’ unmet clinical needs. The opportunity to evaluate the endophenotype of the patient makes it possible to adjust treatments and techniques by implementing the concept of precision CRRT. This allows clinicians to normalize outcomes and results among different populations or individuals and establish optimal and personalized care