Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жапон әскерінің 97 үлгісі қол гранатасы
Type 97 grenade
Жапон әскерінің 97-ші үлгідегі қол гранатасы: Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған, жарылыс күші жоғары, қызыл және қара түсті граната туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
97-ші типті қол гранатасы (九七式手榴弾) – Екінші Қытай-жапон соғысы және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық армиясы мен Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің (SNLF) стандартты шашырауыш қол гранатасы болған.
The Type 97 hand grenade (九七式手榴弾) was the standard fragmentation hand grenade of the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy SNLF during the Second Sino Japanese War and World War II.
Тарих және дамуы
Type 97 бұрынғы Type 91 гранатасының негізінде жасалды, оны фрагментациялық қол гранатасы ретінде де қолдануға болар еді, бірақ ол негізінен Type 10 және Type 89 граната тартқыштарына арналған оқ-дәрі ретінде пайдаланылды. Осы себепті, оның жарылғыш қуаты төмен және арнайы қол гранатасына қарағанда кешігу уақыты ұзақ болды. Бұл мәселелерді шешу үшін 1937 жылы Армия Техникалық бюросы жаңа үлгі әзірледі. Корпусы қара түске боялған, ал үстіңгі пластинасы жарылғыш зарядты көрсететін қызыл түсті болды.
The Type 97 was developed from the earlier Type 91 grenade which could also be used as a fragmentation hand grenade, but was predominantly used as munitions for the Type 10, and Type 89 grenade launchers. For this reason, it had less explosive power and a relatively longer delay time than a dedicated manual hand grenade. To address these issues, the Army Technical Bureau developed a new design in 1937. The body was painted black and the top plate red signifying an explosive charge.
Дизайн
Type 97 сол кездегі көптеген сынық гранаталары сияқты болды: цилиндрлі, "ананас тәрізді ойықтары" бар сегменттелген корпусы, жарылғанда өткір сынықтарды шашыратты. Дегенмен, басқа армиялардың "фиксаторлы" гранаталарынан өзгеше, уақыттық фитильдің тұтануы соққы беру арқылы жүзеге асырылды. Қолдану үшін, оператор ең алдымен соққыны шығарып, оны соққы корпусының түбінен шығаратын болды. Содан кейін, оған бекітілген арқанды тартып, қауіпсіздік штифті алып тастады; соққыны жабатын қорғаныш қақпақ алынды. Тас, мылтық, етік немесе каска сияқты қатты бетке күшті соққы беру, серіппелі механизмді жеңіп, жұқа мыс қақпақты қиратып, соққының капсюльге тиюіне және нысанаға лақтыру алдында кешіктіру тізбегін бастауына мүмкіндік берді. Алайда, сол кездегі одақтас елдердің қол гранаталарымен салыстырғанда, Type 97 гранатасының жарылғыш күші нашар болды және автоматты тұтану механизмі болмағандықтан, практикада сенімсіз және тіпті фитилінің болмауынан қауіпті деп табылған. Type 97 физикалық тұрғыдан Type 91-ден дерлік ажыратылмады, бірақ оның түбінде жанармай контейнері болмады. Қағаз жапсырмаларында мұраптардың толтырылған күні көрсетілген, сондай-ақ 4-5 секундтық кешіктіру туралы ескерту берілген.
The Type 97 had the same form as most fragmentation grenades of the period: a cylindrical "pineapple grooved" segmented body which dispersed sharp pieces of shrapnel when it exploded. However unlike "pin pull" grenades of other armies, ignition of the time fuse was achieved by direct percussion of a striker. For safe storage the firing pin was retracted in the striker body. To use, the operator would first screw the firing pin down so that it protruded from the base of the striker. Then the safety pin would be removed by pulling the cord to which it was attached; the protective cap which covered the striker was removed. A sharp blow against a hard surface, such as a rock, rifle stock, boot heel, or combat helmet would overcome a creep spring and crush a thin brass cap, allowing the pin to hit the primer and initiate the delay sequence before throwing at the target. However, in comparison with Allied hand grenades of the period, the explosive force of the Type 97 was weaker and, due to lack of an automatic ignition mechanism, the grenade in practice was found to be unreliable and even dangerous to use because of its erratic fuse. Physically, the Type 97 was almost indistinguishable from the Type 91, except that it had no attachment on the base for a propellant canister. Paper labels with ink stamped fill dates warned of the shorter, 4 5 second, delay.
Жауынгерлік іс-әрекет
Type 97 қол гранатасы екінші қытай-жапон соғысында және Екінші дүниежүзілік соғыстың түрлі шайқастарында жапон жаяу әскерлеріне стандартты жабдық ретінде берілді. Соғыс аяқталғаннан кейін де Type 97 гранатасы Оңтүстік-Шығыс Азиядағы тәуелсіздік күрескерлері тарапынан еуропалық отаршылдарға қарсы қолданылды.
The Type 97 hand grenade was issued as standard equipment to Japanese infantrymen in the Second Sino Japanese War and throughout the various campaigns of World War II. Even after the war ended the Type 97 grenade was used by independence movements across Southeast Asia against their European colonizers.