Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стэн Роджерстің "Мэри Эллен Картер" әні 1979 жылы жазылған және алғаш рет осы автор орындаған. Ән суға батқан "Мэри Эллен Картер" кемесін құтқаруға тырысқан кеме экипажының батылдығы туралы айтады.
Song by Stan Rogers
"The Mary Ellen Carter" is a song written and first recorded by Stan Rogers in 1979. It tells the story of a heroic effort to salvage a sunken ship, the eponymous Mary Ellen Carter, by members of her crew.
Мұра
Стен Роджерсті еске алу үшін "Мэри Эллен Картер" әні оның қазасынан бері жыл сайын Виннипег халық фестивалінің аяқталуында орындалып келеді. Онтарионың Оуэн Саунд қаласында өткізілетін Жылдық жазғы халық музыкасы және қолөнер фестивалінің финалында "Мэри Эллен Картер" әні фестивальдің көптеген қатысушылары мен көрермендер тарапынан бірге орындалады. Бұл ән фестивальдің алғашқы демеушісі болған және бас сахнасы оның атымен аталатын Стен Роджерге арналған құрмет көрсетудің белгісі.
As a tribute to Stan Rogers, "The Mary Ellen Carter" has been sung to close the annual Winnipeg Folk Festival every year since his death. During the finale of the Annual Summerfolk Music and Crafts Festival held in Owen Sound, Ontario, "The Mary Ellen Carter" is sung together by many of the weekend festival's performers and the audience in tribute to Stan Rogers, who was one of the festival's original supporters and after whom the main stage was named.
Marine Electric кемесі суға батуына байланысты
1983 жылдың 12 ақпанында "Марин Электрик" кемесі Норфолктан (Вирджиния штаты) Массачусетс штатының Сомерсет қаласындағы электр стансасына көмір тасымалдап бара жатқан еді. Сол түні қырық жылдық тарихтағы ең қатты дауыл болды, ал кеме 13 ақпан күні таңғы сағат төрт шамасында суға батып кетті. Кемедегі 59 жастағы бас офицер Роберт М. "Боб" Кусик кеме батып бара жатқанда палуба үйінде қалып қойды. Оның шноркельмен жүзу тәжірибесі оған үрейден сақтануға және су бетіне жүзуге көмектесті, бірақ ол мұздай судың үстінде және одан да суық ауада, ақырында жете алған жартылай құрғаған құтқару қайығында түнді жалғыз өткізді. Үлкен толқындар оны басып өтті, әр жолы ол қайтадан дем алу үшін су бетіне жете алатынына сенімсіз болды. Гипотермиямен күресіп, ол өзін есінен танып, суға кетіп қалуға құштар болды. Содан кейін ол "Мэри Эллен Картер" өлеңінің соңғы шумақтарын еске алды. Сол күні таңғы сағат жетіде жағалау күзетінің тікұшағы оны байқап, қауіпсіз жерге шығарды. Кемеде болған отыз төрт адамның тек үшеуі ғана құтқарылды. Осы оқиғадан кейін Кусик Стэн Роджерске хат жазып, болған жағдайды айтып, өлеңінің өмірін сақтап қалғанын жеткізді. Жауап ретінде Роджерс Кусикті Роджерстің өміріндегі соңғы концерттердің біріне шақырды. Кусик тағы 30 жыл өмір сүрді, ал оның куәлігі мен оқиғадан кейінгі әрекеттері теңіз қауіпсіздігі реформаларын кең ауқымда жүзеге асыруға ықпал етті.
On February 12, 1983 the ship Marine Electric was carrying a load of coal from Norfolk, Virginia to a power station in Somerset, Massachusetts. The worst storm in forty years blew up that night, and the ship sank at about four o'clock in the morning on February 13. The ship's chief mate, 59 year old Robert M. "Bob" Cusick, was trapped in the deckhouse as the ship went down. His snorkeling experience helped him avoid panic and swim to the surface, but he was left to spend the night alone on a partially deflated lifeboat he eventually reached, in water barely above freezing and air much colder. Huge seas washed over him, and each time he was not sure that he would ever reach the surface again to breathe. Battling hypothermia, he was tempted to allow himself to fall unconscious and be washed away. Just then he remembered the concluding stanzas of "The Mary Ellen Carter". At seven o'clock that morning a Coast Guard helicopter spotted him and pulled him to safety. Only three men of the thirty four who had been aboard survived the wreck. After his ordeal, Cusick wrote a letter to Stan Rogers telling him what had happened and crediting the song with saving his life. In response, Rogers invited Cusick to attend what turned out to be the second to last concert Rogers ever performed. Cusick lived another 30 years, and his testimony and activism in the aftermath of the accident spurred far reaching maritime safety reforms.