Кіріспе
Джон Милтонның өлеңі Il Penseroso ("ойшыл") – Джон Милтонның өлеңі, алғаш рет 1645/1646 жылдардағы «Джон Милтонның өлеңдері» атты төрттік жинағында, ағылшын және латын тілдерінде жарық көрген. Ол «L'Allegro» поэзиялық қуаныштың көрінісімен бірге ұсынылды. Бұл ойлы ән айтушысы болашақ өлеңдерін шабыттандыру үшін он жолды прелюдияда "бос, алдаушы қуаныштарды" санасынан қуады, содан кейін "қасиетті Меланхолияны" шақырады. Айтушы Меланхолиялық көңіл-күйді "пайғамбарлық рухқа жетудің" құралы ретінде қастерлейді, ал Il Penseroso-ның негізгі мазмұны, L'Allegro сияқты, иамбикалық тетраметр жұптарымен өрбиді. Айтушы, егер шақырылған Меланхолияның қияли құдайы оның Музасы болса, ақындық шабытқа қатысты ойлармен бөліседі. Мильтонның «L'Allegro» және «Il Penseroso» өлеңдерінде қолданған жоғары детальды стиль поэмалардың сюжеттік желісін түйіндеуге мүмкіндік бермейді, сонымен қатар оларды сыншылар үшін интерпретациялауды қиындатады. Дегенмен, «Il Penseroso» айтушысы ұсынған ақындық шабыттың көрінісі – ақындық жанрдың ойшыл үлгісін аллегориялық тұрғыдан зерттеу деуге болады.
Il Penseroso ("the thinker") is a poem by John Milton, first found in the 1645/1646 quarto of verses The Poems of Mr. John Milton, both English and Latin, published by Humphrey Moseley. It was presented as a companion piece to L'Allegro, a vision of poetic mirth. The speaker of this reflective ode dispels "vain deluding Joys" from his mind in a ten line prelude, before invoking "divinest Melancholy" to inspire his future verses. The melancholic mood is idealised by the speaker as a means by which to "attain / To something like prophetic strain," and for the central action of Il Penseroso – which, like L'Allegro, proceeds in couplets of iambic tetrameter – the speaker speculates about the poetic inspiration that would transpire if the imagined goddess of Melancholy he invokes were his Muse. The highly digressive style Milton employs in L'Allegro and Il Penseroso dually precludes any summary of the poems' dramatic action as it renders them interpretively ambiguous to critics. However, it can surely be said that the vision of poetic inspiration offered by the speaker of Il Penseroso is an allegorical exploration of a contemplative paradigm of poetic genre.
Өмірбаян
"Альлегро" мен "Пенсерозо" өлеңдерінің қашан жазылғаны нақты белгісіз, себебі олар Мильтонның Тринити колледжінің поэзия қолжазбасында табылмайды. Дегенмен, өлеңде бейнеленген оқиғалар олардың шамамен 1631 жылы, Мильтон 1629 жылы Кембриджден кеткеннен кейін жазылған болуы мүмкін деген жорамалға жетелейді.
Сыни қабылдау
Сегізінші ғасырда "Il Penseroso" және "L'Allegro" екеуі де танымал болды және олар жиі еліктелді. Мильтонның поэзиясы мен тұлғасына терең әсер еткен ақын және гравер Уильям Блейк, "L'Allegro" және "Il Penseroso" поэмаларына иллюстрациялар жасады. "L'Allegro, il Penseroso ed il Moderato" - Георг Фридерик Гендельдің поэма негізінде жазылған пасторальдық одасы. Гендельдің сұрауымен Шарль Дженненс екі поэманы біртұтас "моральдық жобаға" біріктіру мақсатында үшінші бөлімді құру үшін "il Moderato" атты жаңа поэманы қосты. Стелла Ревардтың пікірінше, Мильтон алғашқы поэзия жинағында "өзін ақын ретінде көрсетуге тырысады, сонымен қатар "L'Allegro" және "Il Penseroso" сияқты поэмаларды шебер орналастыру арқылы өзінің поэзиялық беделін арттырады". Поэма Артур Куиллер Коуч редакциялаған "Оксфорд ағылшын поэзиясы кітабында" жарияланған.