Кіріспе
1890 жылы Фрэнсис Томпсон жазған "Көктемнің құйыны" атты өлең – ағылшын ақыны Фрэнсис Томпсонның (1859–1907) 182 тармақтық шығармасы. Бұл өлең кеңінен танылып, Томпсонның өлімнен кейінгі даңқының негізі болды. Алғаш рет 1890 жылы "Merry England" журналында жарияланған, ал 1893 жылы Томпсонның өлеңдер жинағына енген. 1917 жылы "Оксфордтың ағылшын мистикалық өлеңдер кітабына" қосылды.
"The Hound of Heaven" is a 182 line poem written by English poet Francis Thompson (1859–1907). The poem became famous and was the source of much of Thompson's posthumous reputation. It was first printed in 1890 in the periodical Merry England, later to appear in Thompson's first volume of poems in 1893. It was included in the Oxford Book of English Mystical Verse (1917).
Пішін және тақырып
Бұл өлең – ода, оның тақырыбы – Құдайдың сүйіспеншілігімен адам жанын қуу. Бұл тақырып Джордж Герберт пен Генри Воганның діни өлеңдерінде де кездеседі. Муди мен Ловетт Томпсонның еркін және әртүрлі жол ұзындығы мен ретсіз ырғақтарды қолдануы жанның қорқынышпен шегінуін бейнелейді, ал құрылымды, жиі қайталанатын қайырма оның үнемі жақындап келе жатқан қатал ізденуін көрсетеді. Иезуит Дж. Ф. Х. О'Конор поэманың христиандық тақырыптарына қатысты былай деп айтады: "Аты ерекше. Алғаш естігенде таң қалдырады. Өте батыл, жаңа, қорқынышсыз. Ол қызықтырмайды, керісінше. Бірақ өлеңді оқығанда, бұл ерекшелік жоғалады. Мағынасы түсінікті болады. Иттің қоянды қуғандай, еш тоқтамай, үнемі жақындағандай, Құдай да қашып бара жатқан жанды Өзінің құдайлық рақымымен қуалайды. Күнәға немесе адамдық сүйіспеншілікке беріліп, Құдайдан жасырынған күнде де, құдайлық рақым оның артынан тынбай қуалай береді, жан оның қысымын сезінгенше, оны осы мәңгілік ізденісте тек Оған ғана бұруға мәжбүр етеді."
"The name is strange. It startles one at first. It is so bold, so new, so fearless. It does not attract, rather the reverse. But when one reads the poem this strangeness disappears. The meaning is understood. As the hound follows the hare, never ceasing in its running, ever drawing nearer in the chase, with unhurrying and unperturbed pace, so does God follow the fleeing soul by His Divine grace. And though in sin or in human love, away from God it seeks to hide itself, Divine grace follows after, unwearyingly follows ever after, till the soul feels its pressure forcing it to turn to Him alone in that never ending pursuit."