Лаколл өзені шайқасы: 1812 жылғы соғыстағы қанадалықтардың жеңісі
Battle of Lacolle Mills (1812)
Лаколл өзені шайқасы (1812): Канад әскері мен Мохок жауынгерлері АҚШ шабуылына қарсы тұрып, Монреаль жолын қорғады. Деборн басқарған американдықтар жеңіліске ұшырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лаколль өзенінің шайқасы 1812 жылғы соғыс кезінде 1812 жылдың 20 қарашасында болды. Бұл салыстырмалы түрде жеңіл шайқаста канадалық милицияның өте шағын гарнизоны, Kahnawake могавк жауынгерлерінің көмегімен, Лакольдегі Лаколль Миллс бекінісін қорғады. Бұл бекініс Монреаль жолындағы Лаколль өзені арқылы салынған көпірдің жанында орналасқан еді. Канадалық регулярлы әскерлер мен милиция Шарль де Салаберридің басқаруында болды. Ол өзінің күштерін, саны жағынан басымдыққа ие болған жауына қарсы, мүмкіндігінше тиімді орналастырып, Монреальге қарай кез келген шабуылды тоқтатуға тырысты. Американдық шабуыл күштері шамамен 2000 регулярлы әскер және 3000 милициядан тұратын, және оларға генерал-майор Генри Дирборн басшылық етті. Алайда, Америка соғыс жариялағаннан кейін бірнеше ай өткен соң, шабуыл тек қыс мезгілінің басталуымен мүмкін болды. Сонымен қатар, американдық милицияның шамамен жартысы Төменгі Канадаға кіруден бас тартқандықтан, Дирборн өзінің барлық күштерін пайдалана алмады. Дегенмен, оның әскерлері шекараның арғы жағындағы британдық одақтастардан әлдеқайда көп болды. Американдық полковник Зебулон Пайк 650-ге жуық регулярлы әскер және абориген жауынгерлерінен тұратын алғы шептік жасақпен Төменгі Канадаға кірді. Одан кейін қосымша американдық күштер келуі тиіс еді. Алғы шептік жасақ бастапқыда 1-ші батальонның таңдамалы милициясынан 25 канадалық милиционер және 15 абориген жауынгерінен тұратын шағын күшпен кездесті. Көбіліктің басымдығына қарамастан, британдық күштер шегінді, бұл американдықтарға күзет үйі мен бірнеше ғимараттарға шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Қараңғыда Пайктің әскерлері Нью-Йорк милициясының екінші тобымен қақтығысты, екі тарап та бірін-бірін жау деп қате түсінді. Нәтижесінде күзет үйінде америкалық күштердің екі тобы арасында қызу атыс болды. Осы жағдайдың салдарынан және британдық одақтас могавк жауынгерлерінің соғыс шақыруларының арасында, американдық күштер дүркіреп, Шамплейнге, содан кейін Төменгі Канададан толығымен шегінді. 1812 жылы Монреальге бағытталған американдық әрекет дайындық пен үйлестірудің жетіспеушілігінен зардап шекті. Алайда, қыс мезгілінің басталуында үлкен күшті Монреальге жеткізудің логистикалық қиындықтары да маңызды болды. Шабуылдан кейін де Салаберри Лаколь аймағын эвакуациялады және американдықтардың қысқы ауа-райынан қорғану үшін тікпе-кеспе тікпеген үйлері болмағандықтан, пайдалануды жоспарлаған фермалар мен үйлерді қиратты. Маңызды логистикалық қиындықтарға және сәтсіздіктерге тап болған Дирборн өзінің алғашқы жоспарларынан бас тартты, ал әлсіреген американдық күштер Лаколь Миллс шайқасының екіншісіне дейін, 1814 жылға дейін бұл шабуылды қайтадан жасауға тырыспады.
The Battle of Lacolle River was fought on November 20, 1812, during the War of 1812. In this relatively light skirmish, a very small garrison of Canadian militia, with the assistance of Kahnawake Mohawk warriors, defended the Lacolle Mills Blockhouse on the Montreal road bridge over the Lacolle River at the village of Lacolle, Quebec against a disorganized American attack. Canadian regulars and militia were under the command of Charles de Salaberry who had positioned his severely outnumbered forces together with his native allies as best he could to attempt to block any advance toward Montreal. The American invasion force totalling about 2,000 regulars and 3,000 militia was assembled and led by Major General Henry Dearborn. However, a delay of several months after the American declaration of war meant that the advance would only begin with the onset of winter. Moreover, since about half of the American militia refused to advance into Lower Canada, Dearborn was hamstrung from the outset from utilizing all of his forces. Nevertheless, his forces still far outnumbered the Crown allies on the other side of the border and American Colonel Zebulon Pike crossed the border into Lower Canada with an advance party of about 650 regulars and a party of Aboriginal warriors. These were to be followed by additional American forces. The advance party were initially met by only a small force of 25 Canadian militiamen, from the 1st Battalion Select Embodied Militia, and 15 Aboriginal warriors. Clearly outnumbered, the Crown forces withdrew, allowing the Americans to advance on the guardhouse and several buildings. In the dark, Pike's forces became engaged with a second group of New York militia, both sides mistaking each other for the enemy. The result was a fierce firefight between two groups of American forces at the guardhouse. In the aftermath of this confusion, and amidst war cries from reinforcing Crown allied Mohawk warriors, the shaken American forces retreated to Champlain and then from Lower Canada completely. The American effort directed at Montreal in 1812 suffered from poor preparation and coordination. However, the logistical challenges involved in advancing a large force toward Montreal at the start of the winter were significant. After the attack, de Salaberry evacuated the Lacolle area and destroyed farms and houses which the Americans had evidently planned to use, since they lacked tents for shelter against the winter elements. Faced with a significant logistical challenge and in the face of setbacks, Dearborn abandoned his perfunctory plans and the demoralized American forces would not attempt this assault again until 1814 in the Second Battle of Lacolle Mills.