Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкада 79-аккорд ("dominant seven sharp nine" немесе "dominant seven sharp ninth") – тамырдан жоғарыдағы мажорлық үштікті қамтитын басым жетінші аккорды, және тамырдан жоғарыдағы минорлық үшінші дәрежесімен бірдей, бірақ басқа нота атауы бар, екінші көбейтілген интервалдың біріктірілуі арқылы құрылған аккорд. Бұл аккорд джаз, фанк, R&B, рок және поп сияқты қазіргі заманғы танымал музыканың көптеген түрлерінде қолданылады. Диатоникалық гармониядағы басым аккорд ретінде, ол көбінесе тоникаға оралатын кері бұрылыс аккорды қызметін атқарады. Бұл аккордты поп және рок гитаристтері арасында "Хендрикс аккорды" немесе "Purple Haze аккорды" деп атайды, бұл атау гитарист Джими Хендрикске арналған лақап есім, ол осы аккордты ұнататын және оны кең таралған рок музыкасында қолдануға үлкен үлес қосты. The Beatles оны қолданғанда "Гретти аккорды" деп атаған, бірақ бұл алты кылды нұсқаға қатысты болуы мүмкін.
In music, the dominant 79 chord ("dominant seven sharp nine" or "dominant seven sharp ninth") is a chord built by combining a dominant seventh, which includes a major third above the root, with an augmented second, which is the same pitch, albeit given a different note name, as the minor third degree above the root. This chord is used in many forms of contemporary popular music, including jazz, funk, R&B, rock and pop. As a dominant chord in diatonic harmony, it most commonly functions as a turnaround chord, returning to the tonic. The chord is also sometimes colloquially known, among pop and rock guitarists, as the "Hendrix chord" or "Purple Haze chord", nicknamed for guitarist Jimi Hendrix, who showed a preference for the chord and did a great deal to popularize its use in mainstream rock music. When used by The Beatles it has been called the "Gretty chord" although this can refer to a distinct six string version.
Есімдеу және жазу
Акардты жазудың екі негізгі тәсілі бар, бұл музыка стиліне, нотация түріне (нота жазу немесе аккордтық белгілер) және жеке талғамға байланысты. Бірі – үлкен үшіншіліктен бір немесе бірнеше октава жоғары орналасқан кіші үшіншілік қосылған доминантты жетінші аккорды (кіші ондық); екіншісі, көбірек таралғаны – үлкен тоғызыншылық қосылған доминантты жетінші аккорды. Алғашқысы танымал аккордтық белгілер жүйелерінде 710 деп, ал екіншісі 79 деп жазылуы мүмкін. 7b10 – бұл қалыпты емес жазу тәсілі, бірақ кейбір жағдайларда қолданылады. Кейде, дәстүрлі нота жазу мен аккордтық белгілерді бірге қамтитын басылымдарда музыкада табиғи және төмендетілген үшіншіліктер көрсетілсе, аккордтық белгіде өткір тоғызыншылық болады. Басқа сирек кездесетін нотациялар мен атауларға үлкен/кіші немесе 7 (кіші 3 қосу) жатады. Кен Стивенсон рок музыкасында өткір тоғызыншылықты жазу, бөлінген үшіншіліктен гөрі әлдеқайда көп қолданылатынын айтады.
There are two main ways to spell the chord, depending on the musical style, kind of musical notation (score or chord symbols), and personal taste. One consists of a dominant seventh chord with an added minor third placed one or more octaves over the major third (a minor tenth); the other, more common, consists of a dominant seventh chord with an added augmented ninth. The former can be written in popular chord symbol notation systems as 710 and the latter as 79. 7b10 is unorthodox way to write but it is in use on some contexts. Sometimes, in a publication that includes both traditionally notated music and chord symbols, the music is notated with both a natural and a flattened third, while the chord symbol has the sharpened ninth. Other more uncommon notations and names include major/minor or 7 (add min 3). Kenn Stephenson says that in rock music the sharp ninth spelling is much more prevalent than the split third version.
Аккордтың сипаты
79 – өзгертілген аккорд, және 7alt символын көргенде қолданылатын нұсқалардың бірі. Ол функционалдық тұрғыдан доминантты аккорд болып табылады, сондықтан диатоникалық гармонияда тоникке айналуға ұмтылады. Стюарт Исакофф бұл аккордты «көңілді» немесе «блюздік» деп сипаттаған, себебі «мажорлық үшінші және арттырылған тоғызыншы арасында туындайтын» кернеу бар; бірақ бұл көбінесе блюздік емес. Эрик Старр былай дейді: «Кескір тоғызыншының дыбысы [жазық тоғызыншыға қарағанда] өткір, блюздік және агрессивтірек болып естіледі». Джазда 79 аккорды, сондай-ақ 79 аккорды жиі минорлық ii–V–I айналымда доминантты аккорд ретінде қолданылады. Мысалы, C минорындағы ii–V–I мынадай болып ойнатылуы мүмкін: Dm75 – G79 – Cm7. 79 аккорды – үштік аккордтар теориясынан үлкен қашықтықты білдіреді, онда аккордтар мажорлық және минорлық үштіктерден құралған. 79 аккорды бұл анықтамаға сай келмейді, өйткені минорлық жетінші және арттырылған тоғызыншы аралығы арттырылған үшіншіні құрайды. Бұл M79 аккорды үшін де дұрыс, онда мажорлық жетінші мен минорлық тоғызыншы аралығы кемітілген үшіншіні құрайды. Теорияға кемітілген және арттырылған үштіктерді толыққанды енгізуге рұқсат берудің орнына, джаздағы қалыпты шешім – аккордтарды аккордтық дәрежелердің тізбегі ретінде анықтау, онда әр дәреже өзінің нотасын немесе ноталарын таңдау үшін белгілі бір диапазонға ие. Осылайша, мысалы, тоғызыншы қабатты «альт» стилінде жазық, табиғи, кескір және жазық-кескір түрде жасауға болады.
The 79 is an altered chord, and it is one option when seeing the chord symbol 7alt. It is functionally a dominant chord and thus "wants" to resolve to the tonic in diatonic harmony. Stuart Isacoff has called the chord "funky" or "bluesy" because of the tension "generated between the major third and the augmented ninth"; rather than bluesy. Eric Starr says, "the sharp nine tends to be edgier, bluesier, and meaner sounding [than the flat nine]." In jazz, 79 chords, along with 79 chords, are often employed as the dominant chord in a minor ii–V–I turnaround. For example, a ii–V–I in C minor could be played as: Dm75 – G79 – Cm7. The 79 represents a major divergence from the world of tertian chord theory, where chords are stacks of major and minor thirds. The 79 does not satisfy that definition, as the interval between the minor seventh and augmented ninth is an augmented third. The same also pertains to the rarer M79, where the interval between the major seventh and minor ninth is a diminished third. Rather than fully allow the inclusion of diminished and augmented thirds into the theory, a typical solution in jazz is to define chords as stacks of chordal degrees, where each degree has some range of selection from which to take its note or notes. Thus, for example, the ninth is available in flat, natural, sharp, and flat and sharp "alt" styles.
Классикалық
Ағылшын каденциясы – нақты немесе толық каденцияға тән, архаикалық немесе ескі сөйлейтін сипаттамасы бар ерекше контрапункттік үлгі. Бұл үлгіні негізінен Жоғары Ренессанс және Реставрация кезеңдеріндегі ағылшын композиторлары қолданған. Бұл тәсілдің ерекшелігі – жетінші сатының бөлінуінен туындаған жалған қатынас арқылы пайда болатын диссонанстық күшейтілген октава (күрделі күшейтілген унисон). Ағылшын каденциясы – доминанттық аккордқа қарсы көк жетіншіні ұсынатын толық жабылу түрі, мысалы, C тоналылығында B және G B D.
The English cadence is a distinctive contrapuntal pattern particular to the authentic or perfect cadence described as archaic or old fashioned sounding. This pattern was primarily used by English composers of the High Renaissance and Restoration periods. The hallmark of this device is the dissonant augmented octave (compound augmented unison) produced by a false relation between the split seventh scale degree. The English cadence is a type of full close featuring the blue seventh against the dominant chord which in C would be B and G B D.
79 доминанттық аккорды импрессионистік классикалық музыкада кездеседі. Мысалы, Клод Дебюссидің "Құрғақ жапырақтар" шығармасында, оның екінші "Прелюдиялар" кітабынан (1913) оны естіруге болады. Онда шешілмеген, диссонанстық тоғызыншы аккордтар (кем дегенде "C7" аккорды "бөлінген үшінші" және "қосылған кіші тоғызыншы" қосылған) Ричард Басс айтуынша, шығарманың барлық ағынында "өте қайғылы, шөлкейген мінез" құруға көмектеседі. Бұл аккордты сериялық музыкада да кездестіруге болады. Мысалы, Карлхайнц Стокхаузеннің "Жасыл шамнан электрондық музыка" (1991–94) операсы, формулалық техника қолданылып жазылған, осы аккордпен аяқталады.
The dominant 79 chord appears in impressionist classical music. An example can be heard in Claude Debussy's Feuilles Mortes, from his second book of Préludes (1913). There, the unresolved, dissonant ninth chords (at least a "C7" with a "split third" and "added minor ninth") help create, according to Richard Bass, an "utterly sad, desolate character" throughout the piece. This chord can also be found in serial music. For example, the Elektronische Musik vom Freitag aus Licht (1991–94) by Karlheinz Stockhausen, from an opera composed using formula technique, concludes on this chord.
Жаз және блюз
Басым 79-аккорды көбінесе блюз контекстінде кездеседі, себебі блюз гаммасында мелодиядағы кіші үшінші (блюз нотасы) әдетте басым жетінші аккордқа қарсы тартылады. Басым аккордтың үшінші сатысы – гамманың жетінші дәрежесі. Бұл аккорд 1940-шы жылдардағы бибоп дәуірінде халық музыкасында қолданылған, сондай-ақ 1950-1960 жылдардағы блюз бен ритм-энд-блюзде де жиі кездеседі.
The dominant 79 chord is usually found in blues contexts because in a blues scale a minor third (blue note) in the melody is usually played against a dominant seventh chord. The third of the dominant chord is the seventh degree of the scale. The chord was used in popular music as far back as the bebop era of the 1940s, and it appears with some regularity in blues and rhythm and blues of the 1950s and 1960s.
Хендрикс аккорды
Бұл дыбыстық бұдан бұрын джазда және ұқсас стильдерде қолданылған болса да, бұл аккордтың бір ерекше дауыстылығы рок гитаристерінің арасында "Хендрикс аккорды" деп аталады. Бұл оның негізгі рок музыкасында қолданылуын кеңінен таныстыру үшін көп еңбек еткен Джими Хендрикстің сүйіктісі болғандықтан, 1967 жылы шыққан "Are You Experienced?" альбомында да кездеседі. "Voodoo Child (Slight Return)" әнін орындағанда Хендрикс кейіннен тек E79 ғана емес, тониканың өткір тоғызыншы аккорды, сонымен қатар D79 және C79 аккордтарын, субтоника мен субмедиантаны қолданды. Бұл аккордты "The Beatles" тобы "The Word" және "Taxman" сияқты әндерінде де жиі пайдаланды. Маккартни оны "жаздық өте қиын аккорд" деп атады, оны оларға Ливерпульдің орталық бөлігіндегі Уайтчепелдегі Hessey's музыка дүкенінде жұмыс істеген Джим Грети үйреткен. Джордж Харрисон оны "Till There Was You" әніндегі солосының соңғы аккорды ретінде қолданады, ал "Shine On You Crazy Diamond" әнінде соңғы гитара солосынан бұрын да, кейін де, вокал басталар алдында да ерекше көзге түседі. Pixies тобының жетекші гитарисі Джои Сантьяго осы аккордты жақсы көреді, "A Hard Day's Night" әнінің кіріспесін еске түсіретін D79 аккорды "Here Comes Your Man" әнінің "құпия құралы" деп аталады. "Tame" әнінің хорында үш аккордтық ритм-гитара бөлімінің D, C және F аккордтарына қарсы "қатаң сызылған" F79 аккорды қолданылады. 1970-ші жылдардағы фанк және диско музыкасында негізгі немесе тоникалық аккорд ретінде пайдалануға Heatwave тобының "Boogie Nights" әні жатады. Джонни Винтер оны Билл Доггет әнінен кейін "Hold It" аккорды деп атады, сондай-ақ Джон Скофилд та осылай атады.
While this sonority has been previously used in jazz and related styles, one particular voicing of this chord is commonly called the "Hendrix Chord" by rock guitarists. This is because it was a favorite of Jimi Hendrix, who did a great deal to popularize its use in mainstream rock music. both on his 1967 album Are You Experienced?. When performing "Voodoo Child (Slight Return)" live, Hendrix later used not only E79, the sharpened ninth chord on the tonic, but also D79 and C79 chords, the subtonic and submediant. It was also used more prominently by the Beatles in songs such as "The Word" and "Taxman". McCartney called this a "great ham fisted jazz chord" that was taught to them by Jim Gretty, who worked at Hessey's music shop in Whitechapel, central Liverpool. George Harrison uses it as the penultimate chord of his solo on "Till There Was You". and more prominently in "Shine On You Crazy Diamond", both before and after the final guitar solo, before the vocals come in. The chord is favored by Pixies lead guitarist Joey Santiago, with D79, reminiscent of the opening to "A Hard Day's Night", opening and being called the "secret ingredient" of the song "Here Comes Your Man". A "brutally scraped" F79 features in the chorus of "Tame" against the three chord rhythm guitar part's D, C, and F chords. Use as a primary or tonic chord in funk and disco of the 1970s includes Heatwave's "Boogie Nights". Johnny Winter referred to it as the "Hold It" chord after the Bill Doggett song. This was also a name used by John Scofield.