Ашу тамақ жұтқыншақты попугай (Suthora alphonsiana) – Қытай мен Вьетнамда кездесетін, ерекше мүңкілдейтін орташа попугай. Таксономиясы, табиғаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Күлмойынды қаңқалы құс (Suthora alphonsiana) – қаңқалы құстардың бір түрі. Ескі дереккөздерде оны Альфонстың қарға-ұсақ құсы деп атауға болады; сырт көрінісімен ұсақ құсқа ұқсағанымен, ол Paridae тұқымына жатпайды. Бұл түрдің табиғи ареалы Оңтүстік-Батыс Қытайдан Солтүстік Вьетнамға дейін созылады, және ол Италияның бір аймағында табиғи түрде бейімделуі мүмкін.
The ashy throated parrotbill (Suthora alphonsiana) is a parrotbill. In old sources, it may be called Alphonse's crow tit; though superficially resembling a tit it is not a member of the Paridae. The native range of this species extends from south west China to northern Vietnam, and it might have become naturalised in one area in Italy.
Сипаттама және жүйелік
Бұл – үлкен мүңкісі бар, орташа мөлшердегі, қоңыр түсті тоқылдақ. Бұл құстарға тән ерекшелік француз орнитологы Альфонс Мильн Эдвардстың құрметіне аталған. Бұрын Sylviidae (әдеттегі торғайлар), Timaliidae (Ескі әлемнің сүрегілер), немесе Paridae (көзілдіріктер) тұқымдастарына жатқызылған, қазір Paradoxornithidae тұқымдасына жатады деп есептеледі. Олар Chrysomma-ға, немесе Alcippe тұқымдасына жиі жатқызылатын fulvettas (Fulvetta) түрлеріне қарағанда үлкен тоқылдаққа (Conostoma oemodium) жақын болмауы мүмкін. Тағы бір туысы – қазіргі заманғы таралу аймағында Paradoxornithidae тұқымдасының жалғыз белгілі американдық өкілі – шырша (Chamaea fasciata) болуы мүмкін. Бұрынғы екеуі, кейде шырша да, дәстүрлі түрде әдеттегі торғайлар немесе Ескі әлемнің сүрегілер деп есептелген. Тоқылдақтардың басқа топтарымен бірге, олар және алтын кеуделі фулветта (Lioparus chrysotis) және Rhopophilus туысының түрлері, әдеттегі торғайлардың батысқа қарай таралуына Азиялық балама болып табылады. Paradoxornis және монотипті Conostoma екі туысынан гөрі, тоқылдақтарды бірнеше тәуелсіз топтар деп қарастыру дұрыс, олар қамыс басқан жерлерге бейімделуі және ата-бабаларына қарағанда дәнмен қоректенуі салдарынан айқын конвергентті эволюцияны көрсетеді. Осыған байланысты, күлдірең тамақталған тоқылдақ Sinoparadoxornis туысына жатқызылуы мүмкін. Бұл популяцияның құстардың жақын жердегі саудагерден қашуынан пайда болған деп саналады. 1999 жылға қарай, батпақтағы құстардың саны кем дегенде жүзге жеткен; 1998 жылдың желтоқсан айында тоқылдақтар Варезе көлінің екі жерінде де байқалды. ХХІ ғасырдың басында құстар тұрақты түрде көбейе бастады. Олар Еуропадағы өзін-өзі қамтамасыз ететін жалғыз тоқылдақ популяциясы болып табылады, себебі бұрын аберрант тоқылдақ деп есептелген қайың (Panurus biarmicus) – шын мәнінде, Passerida құстарының арасында белгілі туыстары жоқ ерекше топ екені анықталды.
This is a medium sized tawny coloured parrotbill with the large bill typical of these birds. The specific epithet commemorates the French ornithologist Alphonse Milne Edwards. Formerly placed with the typical warblers (Sylvia) in the Sylviidae, the Old World babblers in the Timaliidae, or the tits and chickadees in the Paridae, they are now thought to belong to a distinct parrotbill family Paradoxornithidae. They might be less close to the great parrotbill (Conostoma oemodium) than to Chrysomma, or to the fulvettas (Fulvetta) which were often included in the wastebin genus Alcippe. Another relative might be the wrentit (Chamaea fasciata), the only known American member of the Paradoxornithidae in the modern circumscription. The former two, and occasionally also the wrentit, were traditionally considered typical warblers or Old World babblers. Together with the other lineages of parrotbills, these and the golden breasted fulvetta (Lioparus chrysotis) and species in the genus Rhopophilus form an Asian counterpart to the westward radiation of the typical warblers. Rather than two genera – Paradoxornis and the monotypic Conostoma – the parrotbills are better considered several independent lineages which show pronounced convergent evolution, due to adaptation to reedbed habitat and a more granivorous diet than their skulking warbler like ancestor. In this case, the ashy throated parrotbill would probably be assigned to genus Sinoparadoxornis. The population is believed to originate from birds escaping from a nearby bird trader. By 1999, the number of birds in the swamp had grown to at least a hundred individuals; in December 1998, the parrotbills were also observed in two localities on the Lago di Varese. By the early 21st century, the birds are well established as resident breeders. They are the only self sustaining parrotbill population found in Europe, as it was discovered that the bearded reedling (Panurus biarmicus) – long believed to be an aberrant parrotbill – is actually a distinct lineage with no known relatives among the Passerida.
Экология
Батыс Еуразиядағы туыстарынан (әдеттегі сойқылардан) өзгеше, Шығыс Азиядағы бұл құстар қамыс арасында тіршілік етуге бейімделген шағын, бәсекелес тамақтанатын құстар. Табиғи ареалында, күлгілт тамақталғыш попугай бамбук егістіктерінде және биік шөптер өсетін жерлерде қоныстанады. Браббия батпақты табиғат қорығындағы попугайлар қарапайым қамыс (Phragmites australis) арасында, сондай-ақ шөптесін (Filipendula ulmaria), сұр ива (Salix cinerea) және алып алтын тамыр (Solidago gigantea) өскен құрғақ жерлерде мекендейді. Батпақтар құрғатылса, бұл құс жойылып кетеді, бірақ оның таралу аймағы кең және көптеген мекен ету орындарына жету қиын. Осы себепті, IUCN оны ең аз қорғауға алынған түрлердің бірі деп санайды.
Contrary to their western Eurasian relatives (the typical warblers), these East Asian birds are small omnivores adapted to living in reed beds. In its native range, the ashy throated parrotbill inhabits bamboo stands and areas with tall grasses. The parrotbills in Brabbia Swamp Nature Reserve inhabit common reed (Phragmites australis) beds and drier land overgrown with meadowsweet (Filipendula ulmaria), grey willow (Salix cinerea) and giant goldenrod (Solidago gigantea). This bird will disappear if wetlands are drained, but its range is considerable and much of its habitat is remote and little accessed. It is thus considered a Species of Least Concern by the IUCN.