Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон бейне өнері (LVA) бейне өнерді насиаттау, тарату және көрсету мақсатында құрылды.
London Video Arts (LVA) was founded for the promotion, distribution and exhibition of video art.
Өнер түрі
1976 жылға қарай бейнеөнер уақытқа негізделген, өнердің жемісті түрі ретінде қалыптасып, фильмнен өзгеше эстетикалық ерекшеліктері мен теориялық тұжырымдамасын құра бастады. 1975 жылдың мамырындағы Серпентин галереясында өткен әсерлі «Видеошоу» халықаралық бейнеөнершілердің туындыларын Лондонға алып келді және осы саласында жұмыс істеген британдық суретшілерді көрсетті. Осыдан кейін британдық бейнеөнердегі қызмет белсенділігінің артуы осымен айналысатын суретшілерге қолдау көрсету үшін ұйым құру қажеттігін көрсетті. «Лондон бейнеөнері» (LVA) идеясын Дэвид Холл ұсынды және 1976 жылдың жазында Роджер Барнард, Дэвид Кричли, Тамара Крикориан, Брайан Хой, Пит Ливингстон, Стюарт Маршалл, Стивен Партридж, Джон Турпи және Холл сияқты бейнеөнершілер тобы құрды.
By 1976 video art had emerged as a viable time based art form, which was beginning to establish its own aesthetic identity and theoretical discourse distinct from film. Following the influential Video Show at the Serpentine Gallery in May 1975, which brought the work of international video artists to London and showcased British artists working in the medium, it became apparent that the increased activity in British video art required an organisation to provide support for the artists involved. The idea for London Video Arts (LVA) was initiated by David Hall and founded in summer 1976 by a group of video artists including Roger Barnard, David Critchley, Tamara Krikorian, Brian Hoey, Pete Livingstone, Stuart Marshall, Stephen Partridge, John Turpie and Hall.
Лондон бейне өнері
LVA бейне суретшілеріне жұмыстарын насихаттау бойынша қолдау көрсетуді мақсат етті, кейін Стюарт Маршалл оны көркем практика ретінде бейненің автономиясы үшін «қимыл тобы» ретінде, өз көрме және тарату жүйелерімен бастады деп түсіндірді. Бұл 1978 жылы жарық көрген LVA-ның алғашқы каталогында айқын көрінеді, онда «суретшілердің видеотаспалардағы, видео өнерлеу және видео инсталляциялардағы жұмыстарына» ерекше назар аударылады. LVA бейне өнерді көрсету үшін тұрақты аламат ретінде қызмет етті, ал тарату кітапханасы халықаралық және британдық суретшілердің таспаларына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Бастапқыда өндіріс құралдары болмады, себебі сол кездегі технология өте қиын және қымбат болды. 1980 жылдардың басында ғана LVA тұрақты кеңсе ашуға, қызметкерлерді жұмысқа алуға және алғашқы өндіріс құралдарын орнатуға жеткілікті қаржы жинай алды, бұл туралы Дэвид Кричли 1984 жылғы LVA-ның екінші каталогында хабарлады. «1984 жылдың наурыз айында бізде 1976 жылы негізін қалаушы мүшелеріміздің мақсат еткен барлық салаларында «іске қосылған» ұйым бар. LVA енді видео бағдарламаларды өндіру және пост-өндіруге мүмкіндік береді, оларды өз шоу сериясы арқылы көрсетеді және осы каталогтың көмегімен оларды бүкіл әлемге тарата алады». 1980 жылдары бейне өнер қалыптасқан сайын, LVA онжылдық бойында туындаған түрлі мәселелерге бейімделіп өзгерді. Мысалы, Scratch видео құбылысы, музыкалық видеоның және арзан, қолжетімді видео «видеокамера» технологиясының пайда болуы бейнеге тән ерекшеліктерге қатысты модернистік алаңдаушылықтан алыс, жаңа эстетиканы тудырды. 1988 жылы Джон Клиздің видео өндіріс компаниясымен (Video Arts) компания атауларына байланысты келіспеушіліктер туындағаннан кейін LVA London Video Access болып өзгерді, және осы кезеңде оның өндіріс құралдары тарату кітапханасының есебінен үлкен сұранысқа ие болды, бұл телехабар тарату және тәуелсіз бейнелеу секторына, сондай-ақ өнерден алшақтауға бағытталғандығын көрсетті. 1994 жылы London Electronic Arts атауын өзгерту видео технологиясының дамуын көбірек тараған цифрлық медиаға қарай көрсетті және ұйымның суретшілерге бағытталған сипатын қайта бекітті. 1996 жылы лотереядан қаржыландырылған Lux орталығына көшу тарату және өндіріс құралдарымен бірге арнайы салынған галерея кеңістігін де қамтамасыз етті. Қаржыны қысқарту қысымы мен видео мен басқа да қозғалыс суреттері арасындағы шекараның нашарлауына байланысты LEA Лондондық киношілер кооперативімен бірікті, олармен бірге Lux орталығы деген ортақ атаумен жұмыс істеді, бұл орталық 2001 жылы таратылғанға дейін жалғасты. Оның видеотаспалардың кең кітапханасы, LVA алғаш таныстырған британдық және халықаралық бейне өнерінің бай тарихын куәландырады, LUX арқылы таратуды жалғастыруда, сондай-ақ бастапқыда қатысқан көптеген суретшілер де.
LVA aimed to provide video artists with support promoting their work, beginning as Stuart Marshall later put it as "a pressure group" for the autonomy of video as an art practice, with its own systems of exhibition and distribution. This is apparent in the first LVA catalogue, produced in 1978, which places emphasis on "artists′ work on videotape, video performance and video installations ". LVA acted as a regular screening venue for video art with a distribution library that provided access to a selection of tapes by international as well as British artists working in the field. In the early days there were no production facilities, due in part to the unwieldy and expensive nature of the technology then available. It was not until the early 1980s that LVA managed to secure sufficient funding to set up a permanent office, employ staff and set up their first production facility, this was heralded in LVA's second 1984 catalogue by David Critchley. "We now have, in March 1984, an organisation which is ‘up and running’ in all of the areas it was intended to cover by its founder members back in 1976 LVA can now offer facilities for the production and post production of video programmes, can exhibit those programmes through its own shows series, and can distribute them worldwide with the help of this catalogue." As video art became more established throughout the 1980s LVA changed to accommodate the different concerns which emerged across the decade. The phenomenon of Scratch video, for example, and the rise of the music video and cheaper and more available video "camcorder" technology produced a different aesthetic less connected to the modernist concern for medium specificity which first characterised video. In 1988, after some disagreements with John Cleese’s video production company (Video Arts) over company names, LVA became London Video Access, and indeed its production facilities were in great demand at the expense of its distribution library during this period, showing a shift towards broadcast and the independent video sector and away from the arts. By 1994 another change of title to London Electronic Arts reflected developments in video technology towards a more dispersed digital media and again reasserted the artist led nature of the organisation. A further move to Lottery funded premises at the Lux Centre in 1996 also provided a purpose built gallery space to accompany distribution and production facilities. Under the pressure of funding cuts, and perhaps also determined by the increasingly blurred distinctions which now existed between video and other moving image media, LEA merged with the London Film Makers' Co op with whom it shared a venue under the collective name of the Lux Centre, continuing until the eventual demise of the Centre in 2001. Its extensive library of video tapes, attesting to the rich history of British and international video art which LVA first helped to promote, continues to find distribution through LUX, as do many of the artists originally involved.