1220 жылғы шарт: Император Фридрих II мен шіркеу князьдерінің келісімі
Confoederatio cum principibus ecclesiasticis
1220 ж. Фридрих II-нің қаһармандарымен жасаған келісімі: Германия епископтарына монета соғу, салық алу, сот өкіметі сияқты құқықтар берілді. Рим империясының құқықтық құжаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Confoederatio cum principibus ecclesiasticis ("Шіркеу князьдерімен келісім") - бұл Фридрих II 1220 жылғы 26 сәуірде оның ұлы Генрихті патша етіп сайлауға қолдау көрсеткені үшін неміс епископтарына жасаған жеңілдік. Бұл Киелі Рим империясының маңызды құқықтық көзі болды және Monumenta Germaniae Historica редакторлары оны конституциялық құжаттардың қатарына қосты. Осы заңда Фридрих II рухани князьдерге бірқатар маңызды корольдік құқықтарды (регалия) берді. Басқа нәрселермен қатар, епископтарға Киелі Рим империясының неміс бөлігінде монета соғуға, жол салымын алуға және бекіністер салуға құқық берілді. Сонымен қатар, олар өз иеліктерінде соттар өткізуге және сол жерде шығарылған үкімдерді орындау үшін патшаның немесе императордың көмегін алуға құқылы болды. Патша немесе императордың үкімдерді қабылдауы кепілдік берілді: шіркеу соттарының айыптау үкімі автоматты түрде патшалық немесе императорлық соттардың айыптау үкімі мен жазалауын білдірді. Сондықтан шіркеу сотының адамды анафемаға салуы патша немесе императордың оны заңсыз деп жариялауымен міндетті түрде жалғасты. Осы заңның қабылдануы, сондай-ақ кейінірек пайдаланған Statutum in favorem principorum, ол осыған ұқсас жеңілдіктерді рухани емес князьдерге берді, империя мен қалаларға қатысты рухани аймақтық князьдердің билігі мен ықпалын ерекше күшті етті. Фридрихтің мақсаты – Альп тауларының солтүстігіндегі империяны князьдердің тікелей билігінде қауіпсіз қалдыру, осы арқылы оған империяның оңтүстік бөлігіне күш-жігерін шоғырландыруға мүмкіндік беру болды. Дегенмен, князьдердің жерді билеуі монархияның орталықтандырылған билігінің есебінен қамтамасыз етілді.
The Confoederatio cum principibus ecclesiasticis ("Treaty with the princes of the church") was decreed on 26 April 1220 by Frederick II as a concession to the German bishops in return for their co operation in the election of his son Henry as King. It was an important source of law of the Holy Roman Empire, and was counted among its constitutional documents by the editors of the Monumenta Germaniae Historica. In this law Frederick II relinquished a number of important Royal rights (Regalia) to the spiritual princes. Among other things, the bishops received the rights to mint coins and levy tolls in the German part of the Holy Roman Empire and to build fortifications. Moreover, they gained the right to hold courts in their lordships and to receive the assistance of the King or the Emperor in carrying out the sentences passed there. Acceptance of the sentences by the King or Emperor was guaranteed: condemnation by the ecclesiastical courts automatically meant condemnation and punishment by the Royal or Imperial courts as well. Therefore, the pronouncement of excommunication by an ecclesiastical court was invariably followed by the sentence of outlawry from the King or the Emperor. The decreeing of this law, taken in conjunction with the later Statutum in favorem principum, which granted similar concessions to the secular or lay princes, made the power and influence of the spiritual territorial princes in relation to the Empire and the towns extraordinarily great. Frederick's aim was to leave the Empire north of the Alps secure under the direct rule of the princes, allowing him to concentrate his efforts on the southern part of the Empire. This rule of the land by the princes was nevertheless secured at the expense of the centralised power of the monarchy.