Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Mott, Hay and Anderson (MHA) — Ұлыбританияда орналасқан, 20-шы ғасырдағы табысты консалтингтік азаматтық инженерлік фирма. Компания 1989 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін Sir M MacDonald & Partners компаниясымен бірігіп, Mott MacDonald құрылды.
Mott, Hay and Anderson (MHA) was a successful 20th century firm of consulting civil engineers based in the United Kingdom. The company traded until 1989, when it merged with Sir M MacDonald & Partners to form Mott MacDonald.
Алғашқы жылдар
Компания 1902 жылғы 30 шілдеде Базил Мотт пен Дэвид Хейдің жеке серіктестігі ретінде құрылды. Серіктестік құруға дейін екеуі де Лондон метрополитенінің желілерін салуға уақыт жұмсаған, ал Хей Блэкволл туннелінде жұмыс істегендіктен, олардың көпiрлер, туннельдер, теміржолдар және доктар сияқты ауыр азаматтық инженерлік жобаларға ден қоюы заңды болды. Алғашқы жобаларға Сити және Оңтүстік Лондон теміржолының реконструкциясы мен кеңейтілуі, Орталық Лондон теміржолының құрылысы мен кеңейтілуі, Банк метро стансасындағы Сент-Мэри Вулноф шіркеуінің астындағы лифттердің орнатылуы, Клиффорд мұнарасының нығайтылуы, Саутварк көпірінің реконструкциясы және Блэкфрайрс көпірінің кеңейтілуі кірді. Мотт пен Хей соңғы жобаның инженері ретінде Дэвид Андерсон есімді жас инженерді жұмысқа алды. Компания сондай-ақ Сидней, Африка және Ресейдегі жер асты теміржолдарына қатысты ұсыныстар бойынша кеңес берді. Дэвид Андерсон 1920 жылы әскери қызметтен оралғаннан кейін серіктес атанды. Осыдан кейін фирма Mott, Hay and Anderson (MHA) деп аталды. 1920 жылдары MHA Квинсферридегі Ди өзенінің үстіндегі айналмалы көпірді, Сандерлендтегі Уэрмут көпірін және Ноттингемдегі Трент көпірін жобалады. Олар сондай-ақ Лондонның Сити және Оңтүстік теміржол туннельдерін кеңейтуді және оларды Камден Таун мен Клэпхам Оңтүстігі арқылы өткізіп, Лондон метросының Солтүстік желісін құруды жобалады. 1920 жылы Базил Мотт сэр Морис Фицморис пен Джон Бродимен бірлесіп, Ливерпульдегі Мерси өзенінен жаңа өткел салудың ең тиімді жолдары туралы кеңес берді. 1922 жылы туннель салу ұсынылды. Мотт, Хей және Андерсон одан әрі жұмысты жобалап, туннельдің құрылысын қадағалады. Квинсвей деп аталған туннель 1934 жылғы шілдеде ашылды. 1930 жылдары фирма Лондон жолаушылар көлігі басқармасы үшін алғашқы бұрандалы бетон қаптамалы туннельді жобалады. Жаңа туннель қаптамалары Редбридж бен Ньюбери Парк арасындағы Орталық желінің Ильфорд тармағында қолданылды. MHA Дартфордтағы автомобиль туннелін жобалады және Темза өзенінің астындағы пилоттық туннельдің құрылысын қадағалады, бірақ 1931 жылы экономикалық қиындықтарға байланысты толыққанды туннельдің құрылысына дайындық тоқтатылды. Г. Л. Гроувз 1933 жылы серіктес атанды, бірақ компанияның атауын өзгертуге шешім қабылданбады. 1935 жылы Дэвид Андерсон 1912 жылдан бері кеңес берген Мәскеу метросының ашылу салтанатына қатысты. Осы кезеңдегі басқа жұмыстарға Lots Road электр стансасының құрылысы және Лондон метро станцияларындағы эскалатор туннельдерін салу кірді. Негізгі серіктестердің екеуі де 1938 жылы қайтыс болды. Құрылыс жұмыстарының көп бөлігі 1939 жылғы қыркүйекте тоқтатылды, ал соғыс жылдарында MHA Лондонның он тереңдегі бомбалау орындарының бесеуін салуға, қару-жарақ зауыттарын салуға және Ұлыбританияның түрлі көпірлерінде, туннельдерінде және доктарындағы бомбалық зақымдарды жөндеуге инженерлік қолдау көрсетті. MHA сондай-ақ аяқталмаған Орталық желідегі туннельдерді ұшақ құрамдас бөліктерін шығаратын зауыттарға айналдыруды қадағалады.
The company was founded as a private partnership between Basil Mott and David Hay on 30 July 1902. Prior to forming the partnership both had spent time building London tube railways and Hay had worked on the Blackwall Tunnel, so it was no surprise that they concentrated on heavy civil engineering projects such as bridges, tunnels, railways and docks. Early projects included the reconstruction and extension of the City & South London Railway, the building and extension of the Central London Railway, the construction of lifts beneath St Mary Woolnoth church at Bank Underground station, the underpinning of Clifford's Tower, the reconstruction of Southwark Bridge and the widening of Blackfriars Bridge. Mott and Hay employed a young engineer called David Anderson as resident engineer for the latter project. The firm also advised on proposals for underground railways in Sydney, Africa and Russia. David Anderson was made a partner in 1920 after returning from army service. The firm was thereafter known as Mott, Hay and Anderson (MHA). During the 1920s, MHA designed the rolling bridge over the river Dee at Queensferry, the Wearmouth Bridge in Sunderland and the Trent Bridge in Nottingham. They also designed the enlargement of the City & South London Railway tunnels and their extension past Camden Town and Clapham South to form the Northern line of London Underground. In 1920, Basil Mott joined forces with Sir Maurice Fitzmaurice and John Brodie to advise on the best way to build a new crossing of the river Mersey in Liverpool. In 1922 a tunnel was recommended. Mott, Hay and Anderson subsequently designed the works and supervised the construction of the tunnel. The tunnel, named Queensway was opened in July 1934. In the 1930s, the firm designed the first bolted concrete tunnel linings, for the London Passenger Transport Board. The new tunnel linings were used on the Ilford extension of the Central line between Redbridge and Newbury Park. MHA designed a road tunnel at Dartford and supervised the construction of its pilot tunnel beneath the Thames, but preparations for construction of the full size tunnel were stopped in 1931 due to economic difficulties. G L Groves became a partner in 1933, but it was decided to leave the name of the company unchanged. In 1935, David Anderson attended the opening ceremony of the Moscow Metro, which the firm had provided advice to as far back as 1912. Other works in this period included Lots Road power station and construction of escalator tunnels in London Underground stations. Both founding partners died in 1938. Normal construction work mostly stopped in September 1939, and during the wartime years MHA acted as engineer for the construction of five of the ten London deep level shelters, for the construction of armaments factories and for the repair of bomb damage on various British bridges, tunnels and docks. MHA also oversaw the conversion of the unfinished Central line tunnels to aircraft components factories.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
1940-шы жылдардың соңында МХА Тайн өзені астындағы жол, жаяу жүргіншілер және велосипедтік туннельдерді (Тайн туннелі) жобалады, бірақ жол туннелі 1960-шы жылдарға дейін салынбады. Жол туннельдері үшін қосымша тапсырыстар 1956 жылы қайта жаңғыртылған Дартфорд туннелі, 1966 жылы Мерси Кингсвей туннелі, 1967 жылы Блэкволл оңтүстікке қарайтын туннелі, 1972 жылы екінші Дартфорд туннелі және 1980-ші жылдары Хатфилд, Белл Коммон, Холмсдейл және Пенмаenbach туннельдері үшін алынды. Барлығы, MHA Ұлыбританияның ең ұзын жол туннельдерінің бесеуінен басқасының құрылысына қатысты (атапқысы Хитроу жүк туннелі, Хитроу негізгі туннелі, Клайд туннелі, Лаймхаус Линк туннелі және Ротерхит туннелі). Осы кезеңде МХА Фримен Фокс & Партнерлермен бірлесіп Форт-роуд көпірі мен Северн көпірін жобалады. Бұл кезеңдегі басқа көпірлердің арасында Брунельдің 1859 жылғы Король Альберт көпірінің жанында орналасқан Тамар көпірі, Малайзиядағы Паханг өзені арқылы салынған Куала Лепар көпірі және жаңа Лондон көпірі (Реннидің 1831 жылғы көпірін алып тастау және оны Аризонада қайта құруды қоса алғанда) бар. 1960 жылдардың басында Лондон метросының Виктория желісіне жұмыс басталғанда, туннель салу жұмыстарына жауапкершілік Мотт, Хей және Андерсон мен сэр Уильям Холкроу & Партнерлер арасында бөлінді, олардың әрқайсысы желінің шамамен жартысы үшін инженер ретінде жұмыс істеді. MHA серіктесі Джон Бартлетт бентониттік суспензиялық қалқанды туннель бұрғылау машинасына патент алды (Ұлыбритания патенті 1083322), және Лондондағы Нью-Кростағы нашар жер жағдайында туннельдің сынақ бөлігі сәтті бұрғыланды. Бұл қалқанды конструкция қазіргі кезде кеңінен қолданылатын жер қысымын теңгеру принципіне негіз салды.
In the late 1940s, MHA designed road, pedestrian and cycle tunnels under the River Tyne (Tyne Tunnel) though the road tunnel was not built until the 1960s. Further commissions for road tunnels were received for the revitalised Dartford tunnel in 1956, Mersey Kingsway tunnel in 1966, Blackwall southbound tunnel in 1967, second Dartford tunnel in 1972, and the Hatfield, Bell Common, Holmesdale and Penmaenbach tunnels in the 1980s. In all, MHA were involved in the construction of all but five of the UK's longest road tunnels (the exceptions being the Heathrow Cargo Tunnel, Heathrow Main Tunnel, Clyde Tunnel, Limehouse Link tunnel and Rotherhithe Tunnel). In the same period, MHA worked with Freeman Fox & Partners to design the Forth Road Bridge and the Severn Bridge. Other bridge commissions in this period include the Tamar Bridge located next to Brunel's 1859 Royal Albert Bridge, the Kuala Lepar bridge across the Pahang River in Malaysia and the new London Bridge (including the removal of Rennie's 1831 bridge and its reconstruction in Arizona). When work began on London Underground's Victoria line in the early 1960s, responsibility for the tunnelling works was split between Mott, Hay and Anderson and Sir William Halcrow and Partners, each acting as Engineer for approximately half the length of the line. MHA partner John Bartlett patented the bentonite slurry shield tunnel boring machine (UK patent 1083322) and a trial length of tunnel was drilled successfully through poor ground conditions at New Cross in London. The slurry shield design paved the way for the earth pressure balance TBM commonly used today.
Қазіргі заман
1970 жылдардың басында 1981 жылы ашылған Мельбурн жер асты теміржолының жобалануы мен құрылысы үшін австралиялық кеңесшілер Джон Коннелл тобымен одақ құрылды. Альянс Австралия мен Оңтүстік-Шығыс Азияда көпірлер мен туннельдерді салу жұмыстарын жалғастырды, нәтижесінде Гонконгте Чек Лап Кок әуежайының және оның төңірегіндегі инфрақұрылымды, соның ішінде Лантау байланысын жобалау үшін бірлескен кәсіпорын (Mott Connell) құрылды. Уақыт өте келе компанияның негізін қалаушылар салған көптеген нысандар тозуға ұшырады. Queensway туннелі арқылы көлік ағынының күшеюі желдету жүйесінің мүмкіндігінен асып түсті, сондықтан 1960 жылдардың басында МХА бақылауымен қосымша желдету туннельдері салынды. 1980 жылдары Дэвид Хей 90 жыл бұрын жұмыс істеген Блэкволл солтүстік бағытындағы туннель Мэрфи құрылыс компаниясымен МХА бақылауымен қайта жаңартылды. 1979 жылы олар Медельин метросының мүмкіндіктерін зерттеуге қатысты экономикалық және техникалық талдаулар жүргізді. Фирма 1989 жылы Sir M MacDonald & Partners компаниясымен бірігіп, Mott MacDonald құрғаннан кейін Mott, Hay and Anderson деген атпен жұмысын тоқтатты. Mott MacDonald фирмасы одан бері дәстүрлі кеңесшілік инженериядан асып, қызмет саласын кеңейтті (мысалы, қазіргі таңда Лондонның Ислингтон ауданының білім беру бөлімін басқарады).
In the early 1970s, an alliance was formed with Australian consultants John Connell Group for the design and construction of the Melbourne Underground Rail Loop, opened in 1981. The alliance continued with bridge and tunnel works across Australia and Southeast Asia, culminating in the formation of a joint venture company (Mott Connell) in Hong Kong for the design of infrastructure in and around Chek Lap Kok airport, including the Lantau Link. As time went on, many of the assets built by the founders of the company began to show their age. The increase in traffic flow through the Queensway Tunnel meant that the ventilation system could no longer cope and additional ventilation tunnels were built under MHA's supervision in the early 1960s. In the 1980s the Blackwall northbound tunnel, which David Hay had worked on 90 years before, was refurbished by Murphy construction under the supervision of MHA. In 1979 they began economical and technical research on possibilities for the Medellín Metro. The firm stopped trading as Mott, Hay and Anderson in 1989 when it merged with Sir M MacDonald & Partners to form Mott MacDonald. The firm of Mott MacDonald has since expanded its field of operations far beyond traditional consulting engineering (for example, it currently runs the education department of the London Borough of Islington).
Ла-Манш туннелі
Мотт, Хей және Андерсон Франция мен Ұлыбритания арасындағы Ла-Манш туннелінің жобалануы мен құрылысына белсенді қатысты. Фирма алғаш рет 1930 жылы Ұлыбритания мен Франция арасында туннель салу туралы ұсынысқа қатысты, бірақ ол сәтті болмады. Осы мүмкіндіктерді зерттеуде ұсынылған жоба – орталық сервистік туннельмен екі параллель жүріс туннелі – ақырында салынған жобаға ұқсас болды. 1957 жылы фирма Banque de Paris et des Pays Bas банкіне кеңесші ретінде қызмет етті. 1970-ші жылдардың басында фирма British Rail қаржыландырған жұмыстарды пайдаланып, ұзақ және күрделі туннель жүйелерінде жоғары жылдамдықты пойыздың аэродинамикалық қасиеттерін есептеу әдістерін жасады (осыдан алынған әдістер бүгінге дейін теміржол үшін туннельдерді жобалауда қолданылады). MHA және француз фирмасы SETEC британдық және француздық Ла-Манш туннелі компанияларының бірлескен кеңесшілері болып тағайындалды, олар жүзеге асырылатын жобаны ұсынды. Алдын ала құрылыс келісімшарттары жасалды, бірақ 1975 жылы британ үкіметі жобадан бас тартты, ал алғашқы туннельді қазу машинасы (сервистік туннельді қазу үшін салынған) тіпті іске қосылмай тұрып, құрылыс платформасында қалды. Қаржының жетіспеуіне қарамастан, сервистік туннельдің қысқа бөлігі Англия жағалауының астында қазылды, ал жер аспаптармен толтырылды, олар туннель қазу машинасының (TBM) жұмысын бағалауға мүмкіндік берді. Бұл сервистік туннельдің бөлігі он жылдан кейін сәтті жобаға енгізілді. 1970-ші жылдардың соңында British Rail және SNCF MHA және Setec компанияларын кішкентай жобаның кеңесшілері етіп тағайындады, бірақ ол жоба да нәтижесіз аяқталды. 1980-ші жылдардың басында Mott, Hay and Anderson Ла-Манш туннеліне үміткер консорциумдардың екі жобасына жобалау қызметтерін ұсынды (Euroroute, автомобильдік туннельді ұсынған, және Channel Tunnel Group). Channel Tunnel Group және France Manche компаниясының ұсынысы сәтті аяқталды: екі үміткер бірігіп, Eurotunnel операциялық компаниясын және TransManche Link құрылыс мердігерін құрды. MHA британдық құрылыс алаңындағы жұмыстардың (уақытша құрылыстар, қазылған туннельдің қаптамасы, ашық және жабық туннельдер, жер жұмыстары, рельстер, терминалдар және жағалау қорғанысы) және барлық туннельдегі желдету, аэродинамика, түтін шығару және салқындату жүйелерінің мердігер-жобалаушысы болып тағайындалды. 1986 жылдан 1994 жылға дейін компания Ла-Манш туннелінің жобалануына шамамен 650 адам-жылдық еңбек жұмсады.
Mott, Hay and Anderson were heavily involved in the design and construction of the Channel Tunnel between France and Great Britain. The firm were first involved in a proposal to build a tunnel between Britain and France in 1930, but this was unsuccessful. The design proposed in this feasibility study – twin running tunnels with a central service tunnel – was similar to the design eventually built. In 1957, the firm acted as adviser to the Banque de Paris et des Pays Bas for another unsuccessful scheme. In the early 1970s, the firm capitalised on work funded by British Rail to develop means of calculating the aerodynamic behaviour of high speed trains in long, complex tunnel systems (the resulting methods are still used today to design tunnels for rail traffic). MHA and French firm SETEC were appointed as joint advisers to the British and French Channel Tunnel Companies, who proposed a workable scheme. Exploratory construction contracts were let, but the British Government abandoned the scheme in 1975, with the first tunnel boring machine (built to dig the service tunnel) literally sitting on its launch frame. Despite the lack of funding, a short section of service tunnel was dug beneath the English coast through ground that had been filled with instruments to assess the performance of the TBM. This section of service tunnel was incorporated into the successful scheme a decade later. In the late 1970s, British Rail and SNCF appointed MHA and Setec as advisors to a smaller scale project which also came to nothing. In the early 1980s, Mott, Hay and Anderson provided design services to two of the consortia bidding for the Channel Tunnel (Euroroute, who proposed a road tunnel, and the Channel Tunnel Group). The bid by the Channel Tunnel Group and France Manche was successful: the two bidders joined forces and reformed as an operating company Eurotunnel and construction contractor TransManche Link. MHA were appointed as the contractor's designer for the works on the British site (designing temporary works, bored tunnel linings, cut and cover tunnels, earthworks, trackwork, terminals & sea defences) and as designer for the ventilation, aerodynamics, smoke control and refrigeration systems in the entire tunnel. Between 1986 and 1994, the company expended approximately 650 man years of work on the design of the Channel Tunnel.