Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық кумбия — Колумбияда туған, бірақ кейін Мексикада жаңадан ойлап табылып, өңделген музыканың бір жанры.
Colombian musical subgenre
Mexican cumbia is a type of cumbia, a music which originated in Colombia but was later reinvented and adapted in Mexico.
Шығу тегі
Құмбияның тамыры Колумбияда кем дегенде 1800 жылдардың басына дейін барып жетеді, ол жергілікті және африкалық музыка дәстүрлерінің элементтерін қамтиды. 1940 жылдары колумбиялық әнші Луис Карлос Майер Кастанде Мексикаға эмиграциялап, мексикалық оркестр директоры Рафаэль де Паспен жұмыс істеді. 1950 жылдары ол Колумбиядан тыс жазылған алғашқы құмбия деп саналатын "La Cumbia Cienaguera" әнін жазды. Ол сондай-ақ "La historia" сияқты хиттерді жазды. Осылайша құмбия Мексикада кең танылды. 1970 жылдары Анисето Молина да Мексикаға эмиграциялап, Герреродан шыққан La Luz Roja de San Marcos тобына қосылды және "El Gallo Mojado", "El Peluquero" және "La Mariscada" сияқты көптеген танымал тропикалық құмбия әндерін жазды. 1970 жылдары Риго Товар құмбия музыкасын балладалар мен рокпен үйлестіре отырып, сәттілікке жетті.
The cumbia has its origins in Colombia going back at least as far as the early 1800s, with elements from indigenous and black music traditions. In the 1940s, Colombian singer Luis Carlos Meyer Castandet emigrated to Mexico, where he worked with Mexican orchestra director Rafael de Paz. In the 1950s, he recorded what many believe to be the first cumbia recorded outside of Colombia, "La Cumbia Cienaguera". He recorded other hits like "La historia". Thus Cumbia gained popularity in Mexico. In the 1970s Aniceto Molina also emigrated to Mexico, where he joined the group from Guerrero, La Luz Roja de San Marcos, and recorded many popular tropical cumbia songs like "El Gallo Mojado", "El Peluquero", and "La Mariscada". In the 1970s, Rigo Tovar enjoyed success with his fusion of cumbia music with ballads and rock.
Анықтамалар мен өзгерістер
Мексикалық кумбия Колумбия музыкасының басқа да бейімделулеріне ұқсас, мысалы, Сальвадор кумбиясы, Перу кумбиясы немесе Аргентина кумбиясы сияқты. Бұл бір жанрдың біріктірілуі емес, провинциядан провинцияға, дәуірден дәуірге өте алуан түрлі және кең ауқымды стильдердің қоспасы. Олардың стильдері Колумбия кумбиясының тыңдаушылары мен музыканттары тарапынан қабылданып, сіңірілгеннен кейін солтүстік кумбиясы, оңтүстік кумбиясы, мариачи кумбиясы немесе Сонидера кумбиясы сияқты жаңа қосалқы жанрларды тудырады. Бұл ұлттық нұсқалар – Колумбия халық ертегілерінің солтүстік музыкасы, мариачи, ансамбль музыкасы, романтикалық музыка, уапанго, Сон Уастеко сияқты ұлттық стильдермен қосылуы, сондай-ақ Кубаның соны, сальса, меренге, регги және ска сияқты шетелден келген ежелгі және заманауи ырғақтар, Боливия, Эквадор, вальс және Перу халықтық стильдерімен, сонымен қатар рок-н-ролл, хип-хоп, рэп, диско, би және электронды музыканың кейінгі ықпалымен бірігуі. Бұл тенденциялар әр ырғақтың және дәуірдің танымалдығына қарай өзгеріп отырады. Мексикалық кумбия Орталық Америкада кеңінен тараған.
Mexican cumbia is similar to other adaptations of Colombian music such as Salvadorian cumbia, Peruvian cumbia or Argentinian cumbia, among others. It is not a unification of a single genre, but a mix of styles that are very diverse and wide ranging, from province to province, from era to era. They have styles that once they are assimilated by the public and the musicians of Colombian cumbia, giving birth to new subgenres, such as northern cumbia, southern cumbia, mariachi cumbia or Sonidera cumbia. These national variations are a fusion of adapted Colombian folk stories with the national styles like northern music, mariachi, band music, romantic music, huapango, Son Huasteco, and also with ancient and modern rhythms from abroad like Cuban Son, salsa, merengue, reggae, and ska among the Afro Caribbean rhythms, as well as the Bolivian, Ecuadorian, Vals and Peruvian folk styles, in addition to later influences from rock & roll, hip hop, rap, disco, dance, and electronica. These trends have varied according to the popularity of every one of the rhythms and era with what has merged. Mexican cumbia has diffused throughout Central America.
Ішкі жанрлар мен түрлендірулері
Мексикалық кумбия колумбиялық музыканың, мысалы, перулік кумбия немесе аргентиналық кумбия сияқты бейімделген нұсқаларын қамтиды. Бұл әртүрлілік түрлі жолдармен көрінеді. Мысалы, бастапқыда солтүстік кумбия (cumbia norteña) көбінесе аккордеонмен орындалып, аз аккордты және бастапқы кумбиядан баяу темптегі мелодиялардан тұрады. Осы музыкалық тармақтың өкілдері – Рамон Аяла, Акапулько Тропикал, Бронко, Лимите және Лос Барон де Аподака. Ал оңтүстік кумбияда аккордеонның орнына фортепиано немесе орган қолданылады, темпі бастапқы кумбиядан жылдамдап, гармониялық және аспаптық тұрғыдан күрделенеді. Осы стильдегі танымал орындаушылар – Лос Соннорс, Сосиос дель Ритмо және Чико Че. Мексикалық кумбияның тағы бірнеше қосалқы түрлері бар: Кумбия Мариячи, Кумбия Андина Мексикана және Кумбия Сонидера. Оркестрлік кумбия – бұл Пабло Белтран Руис, Orquesta Tampico, Orquesta Coatzacoalcos, Рой Луис сияқты ірі оркестрлер ұсынатын тағы бір нұсқа. Олар толық биг-бенд сазымен сүйемелдеген көптеген кумбия әндерін танымал етті.
The Mexican cumbia has adapted versions of Colombian music like Peruvian cumbia or Argentine cumbia, among others. This diversity has appeared in different ways. For example, originally the northern cumbia (cumbia norteña) was usually played with accordion and consists of tunes with few chords and slower speed than original cumbia. This musical subset of cumbia includes artists such as Ramón Ayala, Acapulco Tropical, Bronco, Límite, and Los Barón de Apodaca. In southern cumbia, however, the accordion is replaced by piano or organ, and the pace is faster and more elaborated both harmonically and instrumentally than in the original cumbia. Notable artists of this style include Los Sonnors, Socios del Ritmo, and Chico Che. Other subgenres of Mexican cumbia include Cumbia Mariachi, Cumbia Andina Mexicana, and Cumbia Sonidera. Orchestral Cumbia is another variant represented by big orchestras like Pablo Beltrán Ruiz, Orquesta Tampico, Orquesta Coatzacoalcos, Roy Luis among others, who popularized many cumbia songs accompanied by a full big band sound.
1940-1960 жылдар
1940 жылдардан бастап 1960 жылдардың ортасына дейін Колумбияда «кумбияның алтын ғасыры» деп аталатын кезең болды. Ол ондаған жылдар бойы елдің музыкалық ерекшелігін «La Pollera Colorá» («қызыл юбка») сияқты танымал әндермен сипаттады. Әртүрлі әлеуметтік факторларға байланысты кумбияның танымалдылығы төмендеді, ал шетелден, негізінен солтүстіктен келген ырғақтар мен музыка көбірек танылды. Мексикалық музыканың барлық түрлері, сальса және меренге сияқты афро-карибтік ырғақтар, сондай-ақ валленто халық музыкасының танымалдылығының артуы Колумбияда кумбияны ығыстырғандай болды. Колумбияда кумбия валлентоға Колумбия ұлттық музыкасының басты бөлігі ретінде орын берді, ал кумбия тек ұлттық шаралармен және тарихи өткенмен байланысты болды. 1940 және 1950 жылдардағы өркендеу кезеңінде колумбиялық кумбия Латын Америкасының бірнеше еліне тарады және әсіресе Перу, Мексика және Аргентинада танымал болды. Колумбиялық кумбия ырғағын қабылдау себептері әртүрлі болды. Мысалы, Аргентинада ырғақ ашық қабылданды, өйткені танго музыкасы аккордеонды пайдаланды. Мексикада да осылай болды: аккордеон солтүстік музыкасында маңызды рөл атқарады, сондықтан колумбиялық ырғақпен бірігу табиғи түрде жүзеге асты. Кейін кумбия солтүстік музыкасынан бахо секстоның «үйлесімді серіктестігін» қабылдады, ол өз кезегінде Кармен Ривероның конга барабанына серіктестік етіп, гитарамен және оркестрлік кумбия әндерінде негізінен Нельсон Энрикес және оның «Комбо» оркестрі сияқты венесуэлалық оркестрлердің пернелі аспаптарымен алмастырылды. 1950 жылдардың ортасында Мексикада «Los Cometas» тобы болеро музыкасының, кубалық тропикалық музыканың және басқа кубалық ырғақтардың, сондай-ақ фокстроттың әртүрлі ырғақтарымен сәттілікке жетті. Бұл топ CBS (қазіргі Sony Music) компаниясы үшін бірнеше классикалық хиттерді жаздырды. Олардың ерекшелігі – барлық әндерінде ырғақтың негізі ретінде аккордеонды пайдалану. Осылайша олар сол кездегі мексикалықтардың естелігінде сақталды. «Jugando poker», «Chupando caña», «¿En dónde está mi saxofón?», «Que se mueran los feos» сияқты болеро мен тропикалық музыканы үйлестіретін хиттер және т.б. кумбияны аккордеонмен бірге қабылдау оны қабылдауды жеңілдетті.
From the 1940s until the mid 1960s, Colombia experienced what was called the “Golden Age of Cumbia'' which characterized the country's musical identity for decades with hits such as the well known cumbia song, La Pollera Colorá (“the red skirt”). Due to various social factors, cumbia receded in popularity as rhythms and music from abroad mainly from the north gained in popularity. Mexican music in all of its variants, Afro Caribbean rhythms like salsa and merengue, and the rise in popularity of Vallenato folk music seemed to displace cumbia in Colombia. In Colombia, cumbia ceded ground to Vallenato as a centerpiece of Colombian national music, relegating cumbia only to national events and association with the historical past. In its era of magnificence in the 1940s and 1950s, Colombian cumbia spread to several Latin American countries and was especially popular in Peru, Mexico, and Argentina. The circumstances around the adoption of the Colombian cumbia rhythm has varied. For example, in Argentina the rhythm was adopted transparently because tango music utilized the accordion. The same happened with Mexico: the accordion plays a central role in northern music, so the fusion with the Colombian rhythm occurred naturally. Later, cumbia saw the adoption of the “accompaniment” of the bajo sexto from northern music, that in turn was taken from the accompaniment of Carmen Rivero’s conga drum, which would be replaced by the guitar and in orchestrated cumbia songs, would be replaced by keyboards, mainly by Venezuelan orchestras such as Nelson Henríquez and his Combo. In the mid 1950s in Mexico, the group called “Los Cometas”, enjoyed success with various rhythms of bolero music, Cuban tropical music, among other Cuban rhythms and the foxtrot in their songs. This group recorded for the company CBS (today Sony Music) various classic hits. Their particularity lies in using the accordion in all of their songs as the basis of its rhythm. Thus they remain in the memory of the Mexican people of the time. The hits that mix bolero and tropical music with an accordion like “Jugando poker,” “Chupando caña,” “¿En dónde está mi saxofón?”, “Que se mueran los feos,” among others. The assimilation of cumbia with its accordions made its adoption easier.
Мексикалық кумбия биінің және аспаптардың шығу тегі
Кумбияны орындауға арналған алғашқы мексикалық ансамбль 1940 жылдардың басында Рафаэль де Паз және Тони Камаргоның оркестрлерінде пайда болды. Рафаэль де Паз және Тони Камарго Луис Карлос Мейер (Колумбия тумасы) Мексикаға кумбия әндері мен билерін, сондай-ақ өз елінің порроларын (халық билері) әкелген кезде куба музыкасының металл дыбыстарын кумбия музыкасына қосты. Кумбия Колумбияда пайда болды, ал түпнұсқа колумбиялық стильге негізделген түрлі елдерде оның әртүрлі нұсқалары жасалды. Кумбияның елдер арасында таралуын және оның тыңдаушыларға тигізген әсерін талдаған көптеген авторлар бар. Мейердің дәстүрлі колумбиялық аспаптары болмағандықтан, екі ансамбль стилі біріктірілді. Бұл 1945 жылғы RCA Víctor Mexico жазбаларында көрініп тұр, ол кезде олар өте танымал болды. Мексикадағы куба және пуэрто-риколық триолардың дәстүрлі болеро музыкасында маракастар болды, ал сол кездегі фильмдерде көрсетілгендей, кубаның басым музыкасы осы аспаптардың қабылдануын көрсетеді. Колумбияда Лучо Бермудес 1940 жылдан бастап кумбия әндерін орындады. Ол Мексикада қолданылатын аспаптардан өзгеше, көбінесе саксофон мен кларнеттерден тұратын оркестрді пайдаланды, олар әуенді ойнауға және оркестрлік базаны құруға арналған. Оның музыкасы ұлттық фильмдерде, бірақ мексикалық стильде пайда болды. Лучо Бермудес Колумбиядан кетуіне себеп – сапалы жазба студияларының жетіспеушілігі болды, сондықтан ол Аргентинаға жоғары сапалы студияларда (мысалы, RCA Víctor) жазба жасауға шақырылды. Оның туындылары 1963 жылы Inravisión ашылғанда ғана кеңінен таралды. Кармен Риверо 1962 жылы осы аспаптарды ғана емес, сонымен қатар литавраларды (барабан) қосты, олар оркестрдің тоқтауын, басталуын және музыкалық тақырып ішінде шығуын белгіледі. Бұл стиль колумбиялық жазбаларда кездеспеген. Бұл дирижерді белгілі және халықаралық мексикалық автор Фернандо З. Малдонадоның музыкалық аранжировкалары қолдады, ол трубаларды пайдалануды және куба билерінің музыкалық үзілістерін данзоннан алған.
The emergence of the original Mexican ensemble for performing cumbia emerged in the early 1940s in the orchestras of Rafael de Paz and Tony Camargo. Rafael de Paz and Tony Camargo added the metallic sounds from Cuban music into cumbia music when Luis Carlos Meyer (native of Colombia) migrated to Mexico carrying the cumbia songs and dances and porros (folk dances) of his country. Cumbia originated in Colombia, and variations have been made in various countries based on the original Colombian style. There have been various writers who have analyzed the cross country spread of Cumbia and both its effects on listeners. Both styles of ensembles were merged due to Meyers not having the traditional Colombian instrumentation. This is shown in the recordings of RCA Víctor Mexico by 1945 when they were already popular. The traditional Bolero music in Mexico of Cuban and Puerto Rican trios included maracas, and the predominant Cuban music of the time as shown in films of the time, giving an account of the adoption of these instruments. In Colombia, Lucho Bermúdez already was playing cumbia songs starting in 1940. He used an orchestra with a greater number of instruments that differed with the ones used in Mexico, being based mainly on saxophones and clarinets that are used to play the melody, along with an orchestral base. His music appeared in national films, but in the Mexican style. One reason why Lucho Bermúdez decided to leave Colombia was because there were not many quality recording studios, so he was invited to Argentina to record in studios of superior quality (such as RCA Víctor). It was not until 1963 that his works were truly dispersed at the inauguration of Inravisión. Carmen Rivero in 1962, integrated not only these instruments but also the timpani (drum), marking the stops, starts, and exits of the orchestra within the same musical theme. This was a style not seen in the Colombian recordings. This conductor is supported by the musical arrangements of the renowned and international Mexican author Fernando Z. Maldonado who accentuated the use of trumpets as well as the musical stops of the Cuban dances derived from the Danzón.