Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Латын Америкасының билері, ырғақтары мен музыкалық стильдерін біріктіретін жалпы атау.
Collective term for the dances, rhythms and styles of music from Latin America
Латын Америкасының музыкасы – Латын Америкасынан, яғни Американың АҚШ-тан оңтүстікке қарайғы роман тілдерінде сөйлейтін аймақтарынан шыққан музыканы білдіреді. Латын Америкасының музыкасы сонымен қатар Американың жергілікті халықтарының музыкалық дәстүрлерін де қамтиды. Өте синкретикалық болғандықтан, Латын Америкасының музыкасы кумбия, бачата, босса-нова, меренге, румба, сальса, самба, сон және танго сияқты әсерлі жанрларды қоса, кең ауқымды стильдерді қамтиды. 20 ғасырда көптеген стильдер АҚШ музыкасының ықпалына ішкі тіріп, латын поп, рок, джаз, хип-хоп және реггетон сияқты жанрлардың пайда болуына себеп болды. Географиялық тұрғыдан алғанда, бұл әдетте Латын Америкасының испан және португал тілінде сөйлейтін аймақтарын білдіреді, бірақ кейде Кариб теңізі мен Оңтүстік Американың франкофон елдері мен аумақтары да кіреді. Сондай-ақ, АҚШ-та пайда болған сальса, Нью-Мексико музыкасы, техано, әртүрлі каубой музыкасы, сондай-ақ чикано рок, нуйорикан рэп және чикано рэп сияқты Латын Америкасы стильдерін де қамтиды. Латын Америкасының музыкасы негізінен испан және португал тілдерінде, ал аз дәрежеде француз тілінде орындалады.
The music of Latin America refers to music originating from Latin America, namely the Romance speaking regions of the Americas south of the United States. Latin American music also incorporate the Indigenous peoples of the Americas. Due to its highly syncretic nature, Latin American music encompasses a wide variety of styles, including influential genres such as cumbia, bachata, bossa nova, merengue, rumba, salsa, samba, son, and tango. During the 20th century, many styles were influenced by the music of the United States giving rise to genres such as Latin pop, rock, jazz, hip hop, and reggaeton. Geographically, it usually refers to the Spanish and Portuguese speaking regions of Latin America, but sometimes includes Francophone countries and territories of the Caribbean and South America as well. It also encompasses Latin American styles that have originated in the United States such as, salsa, New Mexico music, Tejano, various forms of country Western, as well as Chicano rock, Nuyorican rap, and Chicano rap. Latin American music is performed in Spanish, Portuguese, and to a lesser extent, French.
Аргентина
Тангоның туған жері нақты белгісіз, бірақ музыка зерттеушілерінің пікірінше, ол 1860 жылы Германияда органсыз шіркеулерде діни музыка түрі ретінде пайда болған болуы мүмкін. Аргентиналық жазушы Хорхе Луис Борхес бұл жанрдың елдегі қызыл жақ үйлерінде пайда болғанын айтады, бірақ World Music: The Rough Guide (2000) редакторы Борхестің бұл мәлімдемесін «сәл болжамды» деп бағалаған. Олар тангоның алғашқы дамуын Буэнос-Айрестегі портеньо халқымен, көбінесе барларда байланыстырады. Танго еуропалық иммигранттардың, креолдардың, африкалықтардың және жергілікті халықтың қосылуының нәтижесінде қалалық музыкалық ортаға айналды. Тангоға Андалусия фламенкосы, испандық контраданс, Оңтүстік Италияның әуендері, Куба хабанерасы, Африка кандомбесі және соқпалы аспаптар әсер еткен. Сонымен қатар, неміс полькасы, поляк мазуркасы және аргентиналық гуанчо милонгасы да ықпал еткен. Тарихының басында танго музыкасы қызыл жақ үйлеріндегі төбелес және пышақ көтеріп, әйелдерге құштарлық танытқан еркектермен байланысты болды. 1914 жылға қарай Аргентинадағы еркектер саны әйелдерден 100 000-ға көп болды, бұл проституцияның өсуіне және оның салдарынан туындаған өмір салтына әкелді. Ерлер көбінесе кафелер мен барларда би билеп, әйелдердің назарын аудару үшін импровизацияланған би қимылдарымен бір-біріне басымдық танысуға тырысатын. Олардың билері көбінесе екі еркек пен бір әйел арасындағы иеленушілік қатынасқа негізделген, қауіпті және жауыздыққа толы сипатқа ие болды. Алғашқы танго музыкасы скрипка, гитара және флейтамен орындалған. 19 ғасырдың соңында бандонеон енгізілді. Бұл аспапты ойнаудың алғашқы шеберлерінің бірі Эдуардо Аролас «Бандонеонның жолбарысы» деп аталды. Аролас бұл аспап танго ойнау үшін жасалғанына сенді. Висенте Греко екі скрипка мен екі бандонеонды пайдаланып, Orquesta Tipica Criolla тобымен тангоны қалыпқа келтіргені үшін мақталады. Тангоның аспаптық құрамы 1940 жылдарға дейін көп өзгермеді. Танго музыкасы Буэнос-Айрестегі жәрмеңкелер мен көшелер сияқты халық көп жиналатын жерлерде ойнала бастады. Оның мәтіндері кейде әдепсіз, ал кейде терең пессимистік болды. АҚШ-та рок-н-роллдың өркендеуі кезіндегідей, бұл аймақтағы отбасылар да балаларын тангодан қорғауға тырысты. Жоғары сыныптан шыққан адамдар тангоға қызығушылық таныта бастады, жазушы Рикардо Гиральдес 1910 жылы Еуропаға гастрольдік сапар жасағанда танго орындады және ол Еуропаға тангоны таныстырған деп есептеледі. Гиральдестің таныстыруы тангоны Еуропада танымал болған алғашқы латын биіне айналдырды. Актер Рудольф Валентино 1926 жылы түсірілген «Апокалипсис төрт салтбасы» фильмінде танго биледі, ал Голливуд «Валентиноның харизмасын, тангоның тартымдылығын және олардың үлкен аудиторияға тигізген әсерін» пайдаланды. Аргентинаның басқа музыкалық стильдеріне чакарера, милонга, самба және чамаме жатады. Қазіргі заманғы ырғақтарға Куартето (Кордоба провинциясының музыкасы) және Электротанго кіреді. Аргентиналық рок (жергілікті деңгейде рок-национал деп аталады) 1980 жылдары ең танымал болды және Аргентинаның ең танымал музыкасы болып табылады. Rock en español алғаш рет Аргентинада танымал болды, содан кейін басқа латындық Америка елдері мен Испанияға тарады. Бұл қозғалыс «Аргентина толқыны» деп аталды.
It is unclear on the birthplace of tango, though musicologists collectively agree that it most likely originated in Germany in 1860 as a form of religious music in organless churches. Argentine writer Jorge Luis Borges believes the genre to have originated in brothels in the country, though editors of World Music: The Rough Guide (2000), called Borges' statement "a little presumptive". They pinpoint the early developments of tango to the porteño people in Buenos Aires, most likely at bars. Tango became an urban music scene, which was a result of a melting pot of European immigrants, criollos, blacks, and native populations. Tango is influenced by Andalusian flamenco, Spanish contradanse, southern Italian melodies, Cuban habanera, African candombe and percussion. German polkas, Polish mazurkas, and Argentine Guanchos milonga. In its early history, tango music was associated with brawls at brothels and knife wielding womanizing men. By 1914, men outnumbered women in Argentina by 100,000, leading to an increased rate of prostitution and the brothel lifestyle that came with it. Men would often dance at cafes and bars and try to outdo one another with improvised dance steps in an attempt to attract a woman. Their dances were characterized by "showy yet threatening, predatory quality, often revolving around a possessive relationship between two men and one woman". In its original form, tango music included the violin, guitar, and flute. By the end of the 19th century, the bandoneon was introduced. One of the instrument's early pioneers, Eduardo Arolas, was called the "Tiger of the Bandoneon". Arolas believed the instrument was made to play in tango. Vicente Greco is credited with standardizing tango with his group, Orquesta Tipica Criolla, by using two violins and two bandoneons. The instrumentation of tango remained largely unchanged until the 1940s. Tango music began playing in populated areas such as fairgrounds and streets in Buenos Aires. It contained lyrics that were "sometimes obscene and deeply fatalistic". Similar to families in the United States during the rise of rock and roll, families in the area tried to shield their children from tango. Upper classmen began taking an interest in tango, writer Ricardo Guiraldes performed tango during a tour of Europe in 1910 and has been credited with introducing tango in Europe. Guiraldes' introduction made tango the first Latin dance to gain popularity in Europe. Actor Rudolph Valentino performed the tango in his film The Four Horseman of the Apocalypse (1926), with Hollywood taking advantage of "[Valentino's] charisma, the magnetism of tango, and the attraction they both had on a huge public". Other styles of music in Argentina include the Chacarera, Milonga, Zamba and Chamamé. Modern rhythms include Cuarteto (music from the Cordoba Province) and Electrotango. Argentine rock (known locally as rock nacional) was most popular during the 1980s, and remains Argentina's most popular music. Rock en español was first popular in Argentina, then swept through other Hispanic American countries and Spain. The movement was known as the "Argentine Wave".
Белиз
Белиздіктер тыңдайтын музыканың көбісі олардың этникалық тобының дәстүрлерін көрсетеді, бірақ Кариб теңізі мен АҚШ-тан келген жазба музыканы жастар кеңінен ұнатады. Бір гибридті музыкалық форма, “punta rock”, Кариб сокасы, калипсо және регги стильдерін меренге, сальса және хип-хоппен үйлестіреді. Елдің ең танымал және ең құрметті музыканттарының бірі Энди Вивен Паласио (1960–2008) Garifuna мәдениеті мен тіліне қызығушылықты арттыру үшін дәстүрлі Garifuna музыкасын “punta rock”пен біріктірді. Брукдаунның дәстүрлі дыбыстары – түрлі бөтелкелерді, үстелдерді, банкаларды немесе басқа да заттарды соғу – ағаш кесу лагерьлерінде пайда болған, қарқынды ритм, қазір бұрынғыдан гөрі сирек естіледі. Белиз Ұлттық Би Компаниясы (1990) ел ішінде және халықаралық аренада өнер көрсетеді. Белиздің ең белгілі қазіргі заманғы жазушысы – Зи Эджелл. Оның ең көп оқылатын романы “Бека Ламб” (1982) Белиз қаласында 1950-ші жылдары қалыптасқан ұлттық сезімді жас криол қызының көзімен бейнелейді. Эджеллдің тағы бір романы, “Уақыт және өзен” (2007), 19-ғасырдың басында Белиздің құл қоғамын зерттейді.
The music to which Belizeans listen largely reflects the traditions of their ethnic group, though recorded music from the Caribbean and the United States is widely enjoyed by young people. One hybrid musical form, “punta rock,” blends Caribbean soca, calypso, and reggae styles with merengue, salsa, and hip hop. One of the country’s best known and most honoured musicians, Andy Viven Palacio (1960–2008), blended traditional Garifuna music with punta rock to stimulate interest in the Garifuna culture and language. The traditional sounds of brukdown—the tapping of assorted bottles, tables, cans, or other objects—an energetic percussion that originated in the logging camps, are heard less often now than in the past. The Belize National Dance Company (1990) performs throughout the country and internationally. Belize’s best known contemporary author is Zee Edgell. Her most widely read novel, Beka Lamb (1982), describes the emerging sense of nationalism in the 1950s in Belize City through the eyes of a young Kriol girl. Another of Edgell’s novels, Time and the River (2007), looks at the slave society of Belize in the early 19th century.
Боливия
Боливия музыкасы Оңтүстік Американың ұлттық стильдерінің арасында туған халқымен ең байланысты. 1950 жылдардағы ұлтшылдық кезеңнен кейін аймара және кечуа мәдениеті кеңінен қабылданып, олардың халық музыкасы попқа ұқсас дыбысқа өтті. «Лос Кжаркас» осы бірігуде шешуші рөл атқарды. «Уайньос» және «капоралес» сияқты басқа да туған халқының музыкасы да кеңінен орындалады. Кумбия – тағы бір танымал жанр. Санта-Круз және Тарижа сияқты аз танымал аймақтық формалар да бар, онда «куэка» және «чакарера» сияқты стильдер танымал.
Bolivian music is perhaps the most strongly linked to its native population among the national styles of South America. After the nationalistic period of the 1950s Aymara and Quechuan culture became more widely accepted, and their folk music evolved into a more pop like sound. Los Kjarkas played a pivotal role in this fusion. Other forms of native music (such as huayños and caporales) are also widely played. Cumbia is another popular genre. There are also lesser known regional forms, such as the music from Santa Cruz and Tarija (where styles such as Cueca and Chacarera are popular).
Бразилия
Бразилия – ұзақ тарихы бар, кең және әртүрлі ел, халықтық музыкалық дамуы 20 ғасырдың басында самбаның жаңаруынан басталып, қазіргі Música popular brasileira-ға дейін жеткен. Босса-нова халықаралық жағынан жақсы танымал, ал Форро (фоˈʁɔ деп айтылады) Бразилияда кеңінен танылып, сүйікті музыка түрі. Ламбада кумбия және меренге сияқты ырғақтардың ықпалында дамыған. Фанк кариока (Бразилиялық фанк деп те аталады) – бұл да өте танымал стиль, оның ішінде тамборзао ырғақтары бар.
Brazil is a large, diverse country with a long history of popular musical development, ranging from the early 20th century innovation of samba to the modern Música popular brasileira. Bossa nova is internationally well known, and Forró (pronounced foˈʁɔ) is also widely known and popular in Brazil. Lambada is influenced by rhythms like cumbia and merengue. Funk carioca (also known as Brazilian funk) is also a highly popular style, including tamborzão rhythms.
Чили
Чилиде көптеген музыкалық жанрлар туған, ең танымалдарының бірі – чилилік романтикалық кумбия, оны Америко және Лео Рей сияқты әртістер бейнеледі. Нуэва Кансьон 1960-шы және 1970-ші жылдары пайда болды және 1973 жылғы Чили төңкерісіне дейін кең танымал болды, сол кезде көптеген музыканттар тұтқындалды, өлтірілді немесе елден қуылды. Орталық Чилиде бірнеше стильдерді кездестіруге болады: Куэка (ұлттық би), Тонада, Рефалоса, Саджуриана, Запатеадо, Куандо және Вальс. Норте-Гранде аймағындағы дәстүрлі музыка Перудің оңтүстігі мен Боливияның батысындағы музыкаға ұқсас, және ол Анд музыкасы деп аталады. Алтипланоның жергілікті халқының рухын көрсететін бұл музыка Нуэва Кансьонға шабыт берді. Чилоэ архипелагы Сантьягоның мәдени орталықтарынан шалқап жатқандықтан, бірегей халықтық музыка стильдеріне ие. Чили полинезиясының музыкасы, Рапа Нуи музыкасы, еуропалық ықпал немесе отаршылдық қоғамнан емес, полинезиялық мәдениеттен бастау алады.
Many musical genres are native to Chile; one of the most popular was the Chilean Romantic Cumbia, exemplified by artists such as Americo and Leo Rey. The Nueva Canción originated in the 1960s and 1970s and spread in popularity until the 1973 Chilean coup d'état, when most musicians were arrested, killed or exiled. In Central Chile, several styles can be found: the Cueca (the national dance), the Tonada, the Refalosa, the Sajuriana, the Zapateado, the Cuando and the Vals. In the Norte Grande region traditional music resembles the music of southern Perú and western Bolivia, and is known as Andean music. This music, which reflects the spirit of the indigenous people of the Altiplano, was an inspiration for the Nueva canción. The Chiloé Archipelago has unique folk music styles, due to its isolation from the culture centres of Santiago. Music from Chilean Polynesia, Rapa Nui music, is derived from Polynesian culture rather than colonial society or European influences.
Коста-Рика
Коста-Рика музыкасы parrandera, Tambito, вальс, болреро, банда, калипсо, chiquichiqui, mento, run және callera сияқты музыкалық өрнектермен ұсынылады. Олар көші-қон процестері мен ежелгі, еуропалық және африкалық мәдениеттер арасындағы тарихи байланыстардың нәтижесінде пайда болған. Типтік аспаптар: quijongo, маримба, окарина, төменгі жәшік, Sabak, қамыс сырнайлары, аккордеон, мандолина және гитара.
The music of Costa Rica is represented by musical expressions as parrandera, the Tambito, waltz, bolero, gang, calypso, chiquichiqui, mento the run and callera. They emerged from the migration processes and historical exchanges between indigenous, European and African. Typical instruments are the quijongo, marimba, ocarinas, low drawer, the Sabak, reed flutes, accordion, mandolin and guitar.
Куба
Куба көптеген музыкалық жанрларды және түрлі стильдегі музыканттарды дүниеге әкелді. Аралас стильдер танзоннан румбаға дейін жетеді.
Cuba has produced many musical genres, and a number of musicians in a variety of styles. Blended styles range from the danzón to the rumba.
Колумбия
Колумбия музыкасын төрт музыкалық аймаққа бөлуге болады: Атлантика жағалауы, Тынық мұхит жағалауы, Анд аймағы және Лос Лянос. Атлантика музыкасы кумбия, поррос және мапале сияқты ырғақтармен ерекшеленеді. Тынық мұхит жағалауындағы музыкада испандық ықпалы бар currulao және африкалық және аборигендік ықпалы бар Jota chocoana (сондай-ақ көптеген афро барабанға негізделген музыка түрлері) сияқты ритмдер кездеседі. Колумбиялық Анд музыкасына испандық ырғақтар мен аспаптар күшті әсер еткен, ол Перу немесе Боливияның жергілікті музыкасынан айқын түрде ерекшеленеді. Бұл стильдердің арасында бамбуко, пасильо гуабина және торбеллино пианино мен типле гитара сияқты струнный аспаптармен орындалады. Лос Лянос музыкасы, música llanera, әдетте арфа, куатро (төрт тартылған гитараның бір түрі) және маракастармен сүйемелденеді. Ол Венесуэланың Лянос музыкасымен көп ортақ нәрсеге ие. Бұл дәстүрлі стильдерден басқа, екі жаңа музыкалық стиль елдің көп бөлігін бағындырды: Тынық мұхит жағалауында кең таралған сальса және Ла-Гуахира мен Сесардан (Кариб теңізінің солтүстік жағалауында) шыққан валленто. Соңғысы еуропалық гармоника музыкасына негізделген. Меренге де естіледі. Соңғы уақыттарда реггетон мен бачата сияқты музыкалық стильдер де танымал болды.
Colombian music can be divided into four musical zones: the Atlantic coast, the Pacific coast, the Andean region and Los Llanos. The Atlantic music features rhythms such as the cumbia, porros and mapalé. Music from the Pacific coast such features rhythms such as the currulao —which is tinged with Spanish influence— and the Jota chocoana (along with many more afro drum predominating music forms)—tinged with African and Aboriginal influence. Colombian Andean has been strongly influenced by Spanish rhythms and instruments, and differs noticeably from the indigenous music of Peru or Bolivia. Typical forms include the bambuco, pasillo guabina and torbellino, played with pianos and string instruments such as the tiple guitarra. The music of Los Llanos, música llanera, is usually accompanied by a harp, a cuatro (a type of four string guitar) and maracas. It has much in common with the music of the Venezuelan Llanos. Apart from these traditional forms, two newer musical styles have conquered large parts of the country: la salsa, which has spread throughout the Pacific coast and the vallenato, which originated in La Guajira and César (on the northern Caribbean coast). The latter is based on European accordion music. Merengue music is heard as well. More recently, musical styles such as reggaeton and bachata have also become popular.
Доминикан Республикасы
Merengue típico және Orchestra merengue көптеген ондаған жылдар бойы Доминикан Республикасында танымал болды және ұлттық музыка деп кеңінен есептеледі. Бачата жақында келген музыка түрі, ол 20-ғасырдың бірінші жартысында пайда болып, болеродан әсер алды және елдің ауылдық гитара музыкасынан туындады. Бачата Доминикан Республикасында және басқа да аймақтарда (мысалы, Пуэрто-Рикода) Антони Сантос, Луис Сегура, Луис Варгас, Теодоро Рейес, Йоскар Саранте, Алекс Буэно және Aventura сияқты әртістердің көмегімен соңғы 40 жылда дамып, танымал болды. Бачата, меренге және сальса қазір испан тілінде сөйлейтін Кариб теңізі елдерінің халқы арасында бірдей танымал. Испан конкистадорлары Атлантиканы кезіп өткенде, олар доминикандық музыканың дамуына үлес қосылған hesparo деп аталатын музыка түрін әкелді. Доминикан Республикасында Анжела Карраско, Энтони Риос, Маридалия Эрнандес және Ольга Лара сияқты әншілердің романтикалық стилі де танымал. Реггетон қазіргі уақытта Доминикан Республикасынан шыққан ең танымал жанрлардың бірі. Ол жақында түнгі клубтарда жоғары темптерімен танымал болды. Бұған Доминикан әртісі Эль Альфа көмектесті. Эль Альфа "dembow" реггетонның ең танымал түрлерінің біріне айналдырды. Ол көптеген елдерде орындалатын, көп таралған әндерді жасай алды.
Merengue típico and Orchestra merengue have been popular in the Dominican Republic for many decades, and is widely regarded as the national music. Bachata is more recent arrival, arriving in the first half of the 20th century, taking influences from the bolero and derived from the country's rural guitar music. Bachata has evolved and risen in popularity over the last 40 years in the Dominican Republic and other areas (such as Puerto Rico) with the help of artists such as Antony Santos, Luis Segura, Luis Vargas, Teodoro Reyes, Yoskar Sarante, Alex Bueno, and Aventura. Bachata, merengue and salsa are now equally popular among Spanish speaking Caribbean people. When the Spanish conquistadors sailed across the Atlantic they brought with them a type of music known as hesparo, which contributed to the development of Dominican music. A romantic style is also popular in the Dominican Republic from vocalists such as Angela Carrasco, Anthony Rios, Maridalia Hernandez and Olga Lara. Reggaeton is currently one the most popular genres coming out of the Dominican Republic at the moment. It has been recently popularized in night clubs with these high beats. This was made by the help of Dominican artist El Alfa. El Alfa has made "dembow" one the most popular types of reggaeton. He has been able to produce highly played songs that are played in multiple countries.
Эквадор
Эквадордың дәстүрлі музыкасын метиз, үнді және афроэквадор музыкасына жіктеуге болады. Метиз музыкасы испан және үнді музыкасының өзара әрекеттесуінен пайда болған. Онда пасакальдер, пасильо, альбазос және санхуанитос сияқты ырғақтар бар, әдетте оны ішекті аспаптармен орындайды. Сонымен қатар, аймақтық нұсқалары да бар: жағалау стильдері, мысалы, вальс (Перу вальсіне (Вальц) ұқсас) және монтубио музыкасы (жағалау төбелік аймағынан). Эквадордағы үнді музыкасы кичуа мәдениетінің әсеріне түрлі деңгейде қарыздаулы. Оның ішінде санхуанитос (метиз санхуанитосынан өзгеше), капишкалар, дансантелер және яравилер бар. Кичуа емес, жергілікті музыка Санто-Домингоның цачила музыкасынан (жақын орналасқан афро-маримбаның ықпалымен) бастап Шуар сияқты тайпалардың Амазония музыкасына дейін жетеді. Эквадордың қарапайым музыкасын екі негізгі түрге бөлуге болады. Біріншісі – жағалаудағы Эсмеральдас провинциясының қара музыкасы, оның ерекшелігі маримба. Екінші түрі – Солтүстік Сьеррадағы Чота аңғарындағы қара музыка (көбінесе Бомба дель Чота деп аталады), ол маримба эсмеральденьяға қарағанда метиз және үнді әсеріне ие. Осы музыкалық стильдердің көпшілігі елдегі танымал фестивальдерде әртүрлі өлшемдегі үрмелі аспаптар тобымен орындалады. Латын Америкасының басқа елдеріндей, Эквадор музыкасы да халықаралық стильдердің жергілікті өкілдерін қамтиды: операдан, сальсадан және роктан бастап кумбияға, трэш-металл мен джазға дейін.
Traditional Ecuadorian music can be classified as mestizo, Indian and Afro Ecuadorian music. Mestizo music evolved from the interrelation between Spanish and Indian music. It has rhythms such as pasacalles, pasillos, albazos and sanjuanitos, and is usually played by stringed instruments. There are also regional variations: coastal styles, such as vals (similar to Vals Peruano (Waltz)) and montubio music (from the coastal hill country). Indian music in Ecuador is determined in varying degrees by the influence of quichua culture. Within it are sanjuanitos (different from the mestizo sanjuanito), capishkas, danzantes and yaravis. Non quichua indigenous music ranges from the Tsáchila music of Santo Domingo (influenced by the neighboring Afro marimba) to the Amazonian music of groups such as the Shuar. Black Ecuadorian music can be classified into two main forms. The first type is black music from the coastal Esmeraldas province, and is characterized by the marimba. The second variety is black music from the Chota Valley in the northern Sierra (primarily known as Bomba del Chota), characterized by a more pronounced mestizo and Indian influence than marimba esmeraldeña. Most of these musical styles are also played by wind ensembles of varying sizes at popular festivals around the country. Like other Latin American countries, Ecuadorian music includes local exponents of international styles: from opera, salsa and rock to cumbia, thrash metal and jazz.
Сальвадор
Сальвадор музыкасын Колумбияның кумбия деп аталатын музыка стилімен салыстыруға болады. Қазіргі Сальвадордағы танымал стильдер (кумбиядан басқа) сальса, бачата және реггетон. "20 ғасырдың басында ел саяси хаостан қирады, және музыка, әсіресе күшті жергілікті ықпалы бар музыка жиі басып тасталды. Мысалы, 1940 жылдары "Xuc" деп аталатын би Пакито Палавичини мен оның "Интернационал Полио" оркестрі құрып, басқарған "ұлттық би" деп жарияланды. Соңғы жылдары реггетон мен хип-хоп Пескозада және Мекате сияқты топтардың жетекшілігімен танымалдылыққа ие болды. Сальвадор музыкасы майя музыкасының (Сальвадор мен Гватемала шекарасында, Чалатенангода ойнатылатын) ықпалымен музыкалық стильге ие. Сальвадорда тумаған тағы бір танымал музыка стилі – Пунта, ол Белиз, Гватемала және Гондурас стиліне жатады. Сальвадордың ең белгілі классикалық композиторларының қатарында Алекс Панама, Карлос Колон Кинтана және Герман Касерес бар.
Salvadoran music may be compared with the Colombian style of music known as cumbia. Popular styles in modern El Salvador (in addition to cumbia) are salsa, Bachata and Reggaeton. "Political chaos tore the country apart in the early 20th century, and music was often suppressed, especially those with strong native influences. In the 1940s, for example, it was decreed that a dance called "Xuc" was to be the "national dance" which was created and led by Paquito Palaviccini's and his Orquestra Internacional Polio". In recent years reggaeton and hip hop have gained popularity, led by groups such as Pescozada and Mecate. Salvadorian music has a musical style influenced by Mayan music (played on the El Salvador Guatemala border, in Chalatenango). Another popular style of music not native to El Salvador is known as Punta, a Belizean, Guatemalan and Honduran style. Some of the leading classical composers from El Salvador include Alex Panamá, Carlos Colón Quintana, and German Cáceres.
Гватемала
Гватемаланың музыкалық тарихы өте бай, майя музыкасынан бастап Рикардо Архона сияқты бүгінгі күнге дейінгі әртістерге дейін. Оларда әртүрлі жанрдағы музыка бар.
Guatemala has a very extensive musical history, from Mayan music to modern day acts such as Ricardo Arjona. They have a diverse range of music.
Гаити
Гаити музыкасы Кариб теңізі аралына қоныс аударған көптеген халықтардың әсерінен қалыптасқан. Ол француз, африкалық ырғақтарды, испандық элементтерді және Испания аралын мекендеген, сондай-ақ жергілікті таино халқының аздаған ықпалын көрсетеді. Гаити ұлтына тән музыкалық стильдерге Воду рәсімдерінен туындаған музыка, Рара шеру музыкасы, Твубаду балладалары, Мини-джаз рок-топтары, Расин қозғалысы, Хип-хоп Крейол, кең таралған Компас және оның негізгі ырғағы – Мерингу жатады. Гаитиде 1800 жылдардың ортасында дамыған гаитилік мерингу (креол тілінде меренг деп аталады) бүгінде орындалатын өзінің түріндегі ең көне нұсқа болып саналады және ұлттық символы болып табылады. Жан Фушардың сөзіне сүйенсек, мерингу құл музыкасының жанрларының (мысалы, чика және календа) француздық гаитилік контреданспен (креол тілінде контраданс) байланысты би залдарының формаларымен бірігуінен пайда болған. Оның айтуынша, мерингу атауы Мадагаскардың банту халқы Бараның аза тұту музыкасынан шыққан. Малагасилердің Америкаға аз келуі бұл этимологияға күмән тудырады, бірақ бұл маңызды, себебі Фушар (және көптеген гаитиліктер) өз музыкасының африкалық тектілігі мен ұлттық ерекшелігін атап көрсетеді. Бүгінде өте танымал – compas, compas direct-тің қысқартылған түрі, 1955 жылы Nemours Jean Baptiste шығарған жазбасында кең таралған қазіргі заманғы мерингу. Бұл атау испан тілінде «ырғақ немесе әуен» деген мағына беретін компас сөзінен алынған. Ол көбінесе электр гитараларына, синтезаторларға және соло альт саксофонына, духовой аспаптар тобына немесе синтезатордың эквивалентіне баса назар аудара отырып, орташа және жоғары темптегі ырғақтарды қамтиды. Креол тілінде ол konpa dirèk немесе жай ғана konpa деп жазылады. Көбінесе ол қалай айтылса, солай жазылады – kompa.
Haitian music combines a wide range of influences drawn from the many people who have settled on this Caribbean island. It reflects French, African rhythms, Spanish elements and others who have inhabited the island of Hispaniola and minor native Taino influences. Styles of music unique to the nation of Haiti include music derived from Vodou ceremonial traditions, Rara parading music, Twoubadou ballads, Mini jazz rock bands, Rasin movement, Hip hop Kreyòl, the wildly popular Compas, and Méringue as its basic rhythm. Evolving in Haiti during the mid 1800s, the Haitian méringue (known as the mereng in creole) is regarded as the oldest surviving form of its kind performed today and is its national symbol. According to Jean Fouchard, mereng evolved from the fusion of slave music genres (such as the chica and calenda) with ballroom forms related to the French Haitian contredanse (kontradans in creole). Mereng's name, he says, derives from the mouringue music of the Bara, a Bantu people of Madagascar. That few Malagasies came to the Americas casts doubt on this etymology, but it is significant because it emphasizes what Fouchard (and most Haitians) consider the African derived nature of their music and national identity. Very popular today is compas, short for compas direct, a modern méringue made popular by Nemours Jean Baptiste, on a recording released in 1955. The name derives from compás, the Spanish word meaning rhythm or tones. It involves mostly medium to fast tempo beats with an emphasis on electric guitars, synthesizers, and either a solo alto saxophone, a horn section or the synthesizer equivalent. In Creole, it is spelled as konpa dirèk or simply konpa. It is commonly spelled as it is pronounced as kompa.
Гондурас
Гондурас музыкасы Пунта мен Парандадан (Гарифуна халқының жергілікті жанры) бастап, сальса, меренге, регги және реггетон сияқты Кариб теңізі музыкасына дейін алуан түрлі. Бұл музыканың барлығы, әсіресе солтүстік аймақта кеңінен таралған. Мексикалық ранчера музыкасы елдің ауылдық аймақтарында үлкен сүйіспеншілікке ие. Ежелгі астанасы Комаягуа қазіргі Гондурас музыкасының маңызды орталығы болып табылады және онда Көркем өнер колледжі орналасқан.
The music of Honduras varies from Punta and Paranda (the local genre of the Garifunas) to Caribbean music such as salsa, merengue, reggae and reggaeton (all widely heard, especially in the north). Mexican ranchera music has a large following in the rural interior of the country. The country's ancient capital of Comayagua is an important center for modern Honduran music, and is home to the College for Fine Arts. T
Мексика
Мексика, мүмкін, әлемдегі ең музыкалық түрлі елдердің бірі. Оның 31 штатының әрқайсысы, астанасы және Мексика қаласының әр ауданы өзіне тән музыкалық стильдерді мақтан тұтады. Ең көрнекті жанр – мариачи музыкасы немесе дәстүрлі аймақтық музыка – корридо. Көбінесе көше музыканттары ретінде дұрыс емес бейнеленгенімен, мариачи музыканттары өте техникалық, құрылымды музыканы немесе жарабе сияқты қоспаларды орындайды. Мариачи музыкасының көп бөлігі прозалық поэзия жолдарымен орындалады. Мексиканың кантри музыкасы – ранчера – мариачиден техникалық жағынан кем болуымен және өлеңдері прозада оқылмайтынымен ерекшеленеді. Басқа аймақтық музыкаларға: сон харочо, сон уастеко, кумбия сонидера, мексикалық поп, rock en español, мексикалық рок және canto nuevo жатады. Би дыбыстарына негізделген музыка да бар (мысалы, запатеада). Мексиканың солтүстік-шығысында нортенья деп аталатын тағы бір танымал стиль бар, ол мексикалық ранчераны колумбиялық кумбиямен үйлестіреді және көбінесе бавариялық аккордеон мен богемиялық полька әсерімен орындалады. Мексикадағы ең танымал музыка стильдерінің бірі – «корридо». Бұл мексикалық аймақтық музыка, және соңғы кезде Peso Pluma және Grupo Frontera сияқты әйгілі орындаушылар арқасында танымал болды. Бұл халық ертегілері ақша мен махаббат туралы айтады. Өлеңдер гитара мен трубаның музыкалық сүйемелдеуімен беріледі. Ол АҚШ-та да кең танылды. Нортеньяның нұсқаларына дурангуэнсе, тамбора синалуэнсе, корридос және нортек (нортеньо техно) жатады. Елдің шығыс бөлігінде сон харочо стиліне тән арфа жиі қолданылады. Оңтүстік Мексикадағы музыка әсіресе маримбаның қолданылуымен ерекшеленеді, ол Мексика мен Гватемала арасындағы Соконуско аймағында пайда болған. Солтүстік-орталық штаттарда жақында электро және басқа би жанрларын дәстүрлі музыкамен біріктіретін тектоник стиліндегі музыка пайда болды. Сальса (музыка) да мексикалық музыкада маңызды рөл атқарды, оны Сонора Сантанера көрсетті. Қазіргі уақытта реггетон қазіргі Мексикада өте танымал.
Mexico is perhaps one of the most musically diverse countries in the world. Each of its 31 states, its capital city and each of Mexico City's boroughs claim unique styles of music. The most representative genre is mariachi music or traditional regional music corridos. Although commonly misportrayed as buskers, mariachis musicians play extremely technical, structured music or blends such as jarabe. Most mariachi music is sung in verses of prose poetry. Ranchera, Mexico's country music, differs from mariachi in that it is less technical and its lyrics are not sung in prose. Other regional music includes: son jarocho, son huasteco, cumbia sonidera, Mexican pop, rock en español, Mexican rock and canto nuevo. There is also music based on sounds made by dancing (such as the zapateada). Northeastern Mexico is home to another popular style called norteña, which assimilates Mexican ranchera with Colombian cumbia and is typically played with Bavarian accordions and Bohemian polka influence. One of the most popular music styles in all Mexico are "corridos". This is regional mexican music and recently been popularized by famous artist such as Peso Pluma and Grupo Frontera. These folk tales consist of money and love. Poetry backed up intrumentals of the guitar and trumpet. It has grown to be very popular in the United States. Variations of norteña include duranguense, tambora sinaloense, corridos and nortec (norteño techno). The eastern part of the country makes heavy use of the harp, typical of the son arocho style. The music in southern Mexico is particularly represented by its use of the marimba, which has its origins in the Soconusco region between Mexico and Guatemala. The north central states have recently spawned a Tecktonik style music, combining electro and other dance genres with more traditional music. Salsa (music) has also played an important role in Mexican music shown by Sonora Santanera. Currently, Reggaeton is very popular in modern Mexico.
Никарагуа
Никарагуадағы ең танымал музыка стилі – пало де Майо, ол би музыкасының бір түрі және осы бидің (және музыканың) туындаған фестивалі. Басқа да танымал музыкаларға маримба, фольклор, сонь-ника, халық музыкасы, меренге, бачата және сальса кіреді.
The most popular style of music in Nicaragua is palo de Mayo, which is both a type of dance music and a festival where the dance (and music) originated. Other popular music includes marimba, folklore, son nica, folk music, merengue, bachata and salsa.
Панама
Панама музыкасы – метисаждың нәтижесі, ол соңғы бес жүз жыл ішінде Иберия дәстүрлері, әсіресе Андалусия, американдық үндістер және Батыс Африка дәстүрлері арасында қалыптасты. Мәдени алмасу арқылы байыған метисаж, Еуропадан, Кариб теңізінің әртүрлі аймақтарынан (атап айтқанда Барбадос, Тринидад, Ямайка және Сент-Люсия), Азиядан, сондай-ақ Оңтүстік және Солтүстік Американың бірнеше нүктелерінен келген көші-қон толқындарының нәтижесінде пайда болды. Бұл көші-қондар Испанияның Американы отарлауына байланысты болды, ол Панама Корольдік жолын мұхиттар аралық сауда жолы ретінде пайдалануға мәжбүр болды, оның ішінде құл саудасы да бар (Панамада 1851 жылы таратылған институт); Перу вице-корольдігіндегі күміс кендерін пайдаланудан туған XVI және XVII ғасырлардағы тауар айналымына; XVII және XVIII ғасырлар аралығында Портобело жәрмеңкесінің ұлы байлығына; 1850 жылы басталган Транссисмико темір жолының құрылысына, сондай-ақ Франция 1879 жылы бастап, АҚШ 1914 жылы аяқтаған және Панама 2007 жылдан бері кеңейтіп келе жатқан Мұхиттар аралық каналдың құрылысына байланысты. Осы бай мәдени мұраның арқасында Панама Кумбия, Десима, Панамалық салома, Пасильо, Панамалық бунде, буллеренге, Пунто музыкасы, Тамборито, Межорана, Панамалық Мурга, Тамборера (мысалдары: Гуараре және Тамбор де ла Алегрия), болеро, джаз, Сальса, регги және калипсо дамуына үлкен үлес қосты, ал осы музыканы Николас Асевес Нуньес (холл, кумбия, тамборито, Пасильо), Луис Рассел (джаз), Рикардо Фабрега (болеро және Тамборера), Хосе Луис Родригес Велес (кумбия және болеро), Артуро "Чино" Хассан (болеро), Нандо Бум (регги), Лорд Кобра (калипсо), Рубен Блэйдс (сальса), Данило Перес (джаз), Висенте Гомес Гудиньо (Пасильо), Сезар Альседо және тағы да көптеген композиторлар дамытты.
The music of Panama is the result of the mestizaje, It has occurred during the last five hundred years between the Iberian traditions, especially those of Andalusia, American Indians and those of West Africa. Mestizaje that has been enriched by cultural exchange caused by several waves of migrations originating in Europe, in various parts of the Caribbean (mostly Barbados, Trinidad, Jamaica and Saint Lucia) in Asia and several points in South and North America. These migrations were due to the Spanish colonization of America, which was forced to use the Royal Route of Panama as an inter oceanic trade route, which included the slave trade (an institution abolished in Panama in 1851); To the traffic, product of the exploitation of the silver mines in the Viceroyalty of Peru during centuries XVI and XVII; To the legendary riches of the Fair of Portobelo, between centuries XVII and XVIII; To the construction of the Transísmico Railroad, begun in 1850, and the Interoceanic Canal, initiated by France in 1879, concluded by the United States in 1914 and expanded by Panama from 2007. With this rich cultural heritage, Panama has contributed significantly to the development of Cumbia, Decima, Panamanian saloma, Pasillo, Panamanian bunde, bullerengue, Punto Music, Tamborito, Mejorana, Panamanian Murga, Tamborera (Examples: Guarare and Tambor de la Alegria), bolero, jazz, Salsa, reggae and calypso, through composers like Nicolas Aceves Núñez (hall, cumbia, tamborito, Pasillo), Luis Russell (jazz), Ricardo Fábrega (bolero and Tamborera), José Luis Rodríguez Vélez (cumbia and bolero), Arturo "Chino" Hassan (bolero), Nando Boom (reggae), Lord Cobra (calypso), Rubén Blades (salsa), Danilo Pérez (jazz), Vicente Gómez Gudiño (Pasillo), César Alcedo, among many others.
Парагвай
Парагвай музыкасы көбінесе екі аспапқа: гитара мен арфаға тіреледі, оларды конкистадорлар әкелді және олар елде өзіндік үнін тапты. Еуропалық биден атын алған "Полька Парагвай" – музыканың ең танымал түрі және оның әртүрлі нұсқалары бар (оның ішінде галопа, крие’й және "Парагвай әні" деп аударатын canción Парагвай). Бірінші екеуі стандартты полькадан жылдамырақ және көңілдірек, ал үшіншісі аздап баяу және сәл реңкі. Басқа да танымал стильдерге пурахей жахе’о және компосто (қасіретті, эпикалық немесе махаббат туралы әңгімелер айтады) жатады. Полька көбінесе поэзиялық мәтінге негізделген, бірақ Парагвай музыкасының бірнеше көрнекті туындылары бар (мысалы, Феликс Перес Кардозоның "Pájaro Campana" немесе "Құс әні"). Гуарания – екінші ең танымал парагвайлық музыка стилі, оны музыкант Хосе Асунсьон Флорес 1925 жылы жазған.
Paraguayan music depends largely upon two instruments: the guitar and the harp, which were brought by the conquistadors and found their own voices in the country. Polka Paraguaya, which adopted its name from the European dance, is the most popular type of music and has different versions (including the galopa, the krye’ÿ and the canción Paraguaya, or "Paraguayan song"). The first two are faster and more upbeat than a standard polka; the third is a bit slower and slightly melancholy. Other popular styles include the purahéi jahe’o and the compuesto (which tell sad, epic or love stories). The polka is usually based on poetic lyrics, but there are some emblematic pieces of Paraguayan music (such as "Pájaro Campana", or "Songbird", by Félix Pérez Cardozo). Guarania is the second best known Paraguayan musical style, and was created by musician José Asunción Flores in 1925.
Перу
Перу музыкасы жергілікті, испан және Батыс Африкалық ықпалдардан құралған. Жағалаудағы афро-перу музыкасы cajón peruano аспабының қолданылуымен ерекшеленеді. Үндістердің музыкасы аймаққа және этностық топқа қарай өзгеріп отырады. Ең танымал үнді стилі – хуайно (Боливияда да танымал), ол шаранго және гитара сияқты аспаптарда орындалады. Метис музыкасы алуан түрлі, соның ішінде солтүстік жағалаудағы танымал вальстер мен маринера бар.
Peruvian music is made up of indigenous, Spanish and West African influences. Coastal Afro Peruvian music is characterized by the use of the cajón peruano. Amerindian music varies according to region and ethnicity. The best known Amerindian style is the huayno (also popular in Bolivia), played on instruments such as the charango and guitar. Mestizo music is varied and includes popular valses and marinera from the northern coast.
Пуэрто-Рико
Пуэрто-Рико аралының музыка тарихы оның түпкі тұрғындары – таино тайпасынан басталады. Таино үндістері Пуэрто-Рико мәдениетіне зор әсер етіп, музыкалық аспаптары, тілі, тағамы, өсімдік медицинасы және өнері сияқты маңызды мұраларын қалдырды. Пуэрто-Рико музыкасының көп бөлігі – музыка мен өлеңдердегі импровизация идеясына негізделген. Орындаушының қиын музыкалық бөлімге немесе екіншісінің тапқыр өлеңдеріне жауабын тыңдаушылардың күте білуі қосымша мән береді. Егер екі әнші – екеуі де еркек немесе еркек пен әйел – музыка жибарада дауыс бәсекесіне түссе, онда ол айрықша түрдегі сеис – «контроверсия» деп аталады. Пуэрто-Риконың музыкалық экспорттарының ең танымал өнімі – реггетон. Бомба мен плена көптен бері танымал, ал реггетон салыстырмалы түрде жаңа туынды. Бұл – қазіргі заманғы қалалық музыканың бір түрі, көбінесе басқа латын музыка стильдерімен, Кариб теңізі мен Батыс Үндістан музыкасымен (регги, сока, испан регги, сальса, меренге және бачата сияқты) біріктіріледі. Оның бастауы панамалық испан реггисі мен ямайкалық дэнсхоллға дейін жетеді, бірақ танымал болуына Пуэрто-Рико ықпал етті. Tropikeo – бұл R&B, рэп, хип-хоп, фанк және техно музыкасының тропикалық сальса музыкасымен үйлесуі, онда конга және/немесе тимбаль барабандары әуеннің ырғағының негізгі көзі болып табылады, сонымен қатар фортепианоның күшті сальса «монтуно» ырғағы да бар. Әннің сөздері рэп немесе ән түрінде орындалуы мүмкін, немесе екі стильдің де үйлесімі қолданылып, екеуімен де билеуге болады. Пуэрто-Рикодағы Агиналдо Рождество әндеріне ұқсас, бірақ олар көбінесе паррандада орындалады, ол мерекелік тамақ пен сусын іздеп, көршіліктерде үйден үйге қозғалатын көңілді шеруге ұқсайды. Бұл әуендер кейіннен децима мен сеис әндерінде қолданылды. Кейбір агиналдолар шіркеулерде немесе діни қызметтерде орындалса, ал басқалары көбірек танымал және паррандаларда орындалады. Данза – өте күрделі музыка түрі, оның көрінісі сан алуан болуы мүмкін; олар романтикалық немесе мерекелік сипатта болуы мүмкін. Романтикалық данзалар төрт бөлімнен тұрады, олар сегіз тактіден тұратын пасьеодан басталып, содан кейін әрқайсысы он алты тактіден тұратын үш тақырыппен жалғасады. Үшінші тақырып әдетте бомбардиноның солистік орындауын қамтиды және көбінесе бірінші тақырыпқа немесе ко́даға оралады. Мерекелік данзалар еркін формада болады, тек кіріспе және жылдам ырғақ талаптары бар. Плена – Пуэрто-Риконың жағалау аймақтарындағы, әсіресе Понсе маңындағы баяндамалық ән. Оның пайда болуы 1875 жылдан бастап 1920 жылға дейін әртүрлі уақыттарда болды деп есептеледі. Ауылдық шаруалар Сан-Хуанға, Пуэрто-Рикоға және басқа қалаларға көшіп келгенде, олар өздерімен бірге пленаны алып келді және ақырында мүйізді аспаптар мен импровизацияланған шақыру-жауап дауыстарын қосты. Әннің сөздері көбінесе оқиғалар мен қазіргі оқиғалар туралы болады, бірақ кейбіреулері көңілді немесе қызықты болып келеді.
The history of music on the island of Puerto Rico begins with its original inhabitants, the Taínos. The Taíno Indians have influenced the Puerto Rican culture greatly, leaving behind important contributions such as their musical instruments, language, food, plant medicine and art. The heart of much Puerto Rican music is the idea of improvisation in both the music and the lyrics. A performance takes on an added dimension when the audience can anticipate the response of one performer to a difficult passage of music or clever lyrics created by another. When two singers, either both men or a man and a woman, engage in vocal competition in música jíbara this is a special type of seis called a controversia. Of all Puerto Rico's musical exports, the best known is reggaeton. Bomba and plena have long been popular, while reggaetón is a relatively recent invention. It is a form of urban contemporary music, often combining other Latin musical styles, Caribbean and West Indies music, (such as reggae, soca, Spanish reggae, salsa, merengue and bachata. It originates from Panamanian Spanish reggae and Jamaican dancehall, however received its rise to popularity through Puerto Rico. Tropikeo is the fusion of R&B, Rap, Hip Hop, Funk and Techno Music within a Tropical musical frame of salsa, in which the conga drums and/or timbales drums are the main source of rhythm of the tune, in conjunction with a heavy salsa "montuno" of the piano. The lyrics of the song can be rapped or sung, or used combining both styles, as well as danced in both styles. Aguinaldo from Puerto Rico is similar to Christmas carols, except that they are usually sung in a parranda, which is rather like a lively parade that moves from house to house in a neighborhood, looking for holiday food and drink. The melodies were subsequently used for the improvisational décima and seis. There are aguinaldos that are usually sung in churches or religious services, while there are aguinaldos that are more popular and are sung in the parrandas. Danza is a very sophisticated form of music that can be extremely varied in its expression; they can be either romantic or festive. Romantic danzas have four sections, beginning with an eight measure paseo followed by three themes of sixteen measures each. The third theme typically includes a solo by the bombardino and, often, a return to the first theme or a coda at the end. Festive danzas are free form, with the only rules being an introduction and a swift rhythm. Plena is a narrative song from the coastal regions of Puerto Rico, especially around Ponce, Puerto Rico. Its origins have been various claimed as far back as 1875 and as late as 1920. As rural farmers moved to San Juan, Puerto Rico and other cities, they brought plena with them and eventually added horns and improvised call and response vocals. Lyrics generally deal with stories or current events, though some are light hearted or humorous.
Уругвай
Уругвай музыкасының Аргентина музыкасына ұқсас тамырлары бар. Уругвайлық танго мен милонга екі танымал стиль, ал Ривер-Плате өзені бойындағы халық музыкасын Аргентиналық нұсқасынан ажырату қиын. Уругвай рок және cancion popular (уругвайлық рок және поп музыкасының түрлері) – танымал жергілікті жанрлар. Кандомбе – бұл аймақтағы африкалық құлдардан тараған барабан стилі, ол Уругвайға тән (дегенмен Аргентинада да ойнатылады). Ол Монтевидеода ең көп таралған, бірақ басқа да қалаларда естілуі мүмкін. 21-ші ғасырдағы уругвай музыкасы да халықаралық аренада уругвай композиторларының тілінің бір бөлігі ретінде естіледі, мысалы, үш рет «Грэмми» сыйлығына ие болған Мигель дель Агиланың туындылары.
Uruguayan music has similar roots to that of Argentina. Uruguayan tango and milonga are both popular styles, and folk music from along the River Plate is indistinguishable from its Argentine counterpart. Uruguay rock and cancion popular (Uruguayan versions of rock and pop music) are popular local forms. Candombe, a style of drumming descended from African slaves in the area, is quintessentially Uruguayan (although it is played to a lesser extent in Argentina). It is most popular in Montevideo, but may also be heard in a number of other cities. 21st. Century Uruguayan music is also heard internationally as part of the language of Uruguayan composers such as three time Grammy nominated Miguel del Aguila
Венесуэла
Жоропо – Венесуэланың Льянос жазығында пайда болған халық музыкасы, бірақ Батыс Венесуэлада (әсіресе Зулия штатында) көтеріңкі және мерекелік гаита нұсқасы жиі естіледі. Африкалық ықпалға түскен стильдер де бар, олар сангео, фулия, парранда, тамборера және Гуаяна аймағынан (жақын орналасқан ағылшын тілді елдердің ықпалымен) калипсо сияқты көптеген ырғақтарды қамтитын барабанға баса назар аударады. Агуинальдо – Венесуэланың ұлттық Рождестволық рәсімі. Шығыс аймақта малагенья, понто және галерон май айындағы Крест күнінің мерекесінде (3 мамырда христиан кресіне арналған діни дәстүр) орындалады. Венесуэланың Анд тауларында бамбуко жергілікті нұсқаға ие. Басқа түрлеріне поло және венесуэлалық вальс жатады. Венесуэлалық меренге – ХХ ғасырдың Венесуэла би музыкасы, ерекше тартымды ырғағымен ерекшеленеді. Ол Доминикан Республикасының меренгесінен ырғағы, аспаптары, мәдениеті және тарихы тұрғысынан мүлдем өзгеше жанр. Венесуэлалық меренге екі басқа атаумен де белгілі: каракэно меренгесі, оның шығу тегі ел астанасы Каракасқа байланысты, және руканеао меренгесі, онда Рукано – танымал желе десерті үшін қолданылатын қоспа, бидің сезімтал жамбас қозғалыстарын бейнелеу үшін метафора ретінде қолданылады. Меренге 1920-1940 жылдар аралығында Венесуэлада кең таралды. Бастапқыда меренге музыкасы Каракастағы танымал ішімдік ішу және билеу орындары – мабилемен, сондай-ақ көше шерулері мен алаңдарда өткізілетін ел астанасының карнавалдық тойларымен байланысты болды. Кейін, 1940 жылдары ол жоғарғы сыныптардың би залдарына еніп, гитарист Антонио Лауро (ол «Merengue para guitarra» шығармасын жазған) және Эдуардо Серрано сияқты композиторлар басқаратын Cantores del Trópico сияқты кіші топтардың репертуарының бір бөлігіне айналды. Ол кездегі және қазіргі гибридтік дәстүрлі ансамбльдер өз бағдарламаларын фольклорлық музыкаға, венесуэлалық халық музыкасының аранжировкаларына арнайды, мысалы, estudiantina және венесуэлалық меренге ансамбльдері. Бүгінгі күні меренге 2/4, 6/8 немесе 5/8 өлшемінде жазылғандығы туралы пікірталас жалғасуда.
The Joropo is Venezuelan popular music originating in the llanos plains, although a more upbeat and festive gaita version is heard western Venezuela (particularly in Zulia State). There are also African influenced styles which emphasize drumming including multiple rhythms, such as sangueo, fulia, parranda, tamborera and calypso from the Guayana region (influenced by neighboring English speaking countries). The Aguinaldo, conforms the national representation of the Venezuelan Christmas. In the east, the malagueña, punto and galerón accompanies the velorios de cruz de mayo, (religious tradition, that is celebrated on 3 May in honor to the Christian cross). In the Venezuelan Andes, the Venezuelan bambuco is a local variation of the bambuco. Other forms include the polo and the Venezuelan waltz. El merengue venezolano es una música bailable del siglo XX de Venezuela, con un característico ritmo atractivo. Es un género completamente diferente del merengue de la República Dominicana en cuanto a su ritmo, instrumentos, cultura e historia. Venezuelan Merengue is also known by two other names: merengue caraqueño, relating its origin to the capital Caracas, and merengue rucaneao, in which reference to Rúcano, a mixture for a popular jelly dessert, is used as a simile for the sensual pelvic movements of its dance. Merengue came into vogue in Venezuela during the period from the 1920s to the 1940s. At first, merengue music was associated with the mabiles, popular drinking and dancing spots in Caracas, and with the capital's carnival celebrations in street parades and plazas. Later in the 1940s, it was absorbed into the dance halls of the upper classes, and also formed part of the repertoire of smaller groups such as the Cantores del Trópico, led by guitarist Antonio Lauro (who composed 'Merengue para guitarra') and composers such as Eduardo Serrano. The hybrid traditional ensembles of then and now that dedicate their program to folkloric program to arrangements of Venezuelan folk music ensembles such as estudiantinas, Venezuelan Merengue. Nowadays it is always discussed whether merengue is written in 2/4, 6/8 or 5/8.
Сальса
Кубалық музыканың ырғағы, темпі, бас сызығы, рифтері және аспаптық шешімдері негізінде қалыптасқан Сальса – рок, джаз және басқа да Латын Америкасы музыкалық дәстүрлерінен құралған музыкалық стильдердің қосындысы. Әлем жұртшылығына қазіргі салса (осылай танымал болған) 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында Нью-Йорк қаласының Латын Америкасы мәдениеттерінің қайнар көзінде дүниеге келді.
Based on Cuban music in rhythm, tempo, bass line, riffs and instrumentation, Salsa represents an amalgamation of musical styles including rock, jazz, and other Latin American musical traditions. Modern salsa (as it became known worldwide) was forged in the pan Latin melting pot of New York City in the late 1960s and early 1970s.
Латын тұзақтары
Латындық трап 2015 жыл шамасында кеңінен танымал болды. Ол американдық трап және реггетон музыкасының ықпалында дамыған.
Latin trap has become famous around 2015. It has influences of American trap and reggaeton music.
Регетон
Реггетон (сондай-ақ реггетон және регетон[1] деп те аталады) – 1990 жылдардың соңында Пуэрто-Рикода пайда болған музыкалық жанр. Оған хип-хоп пен Латын Америкасы және Кариб бассейні музыкасының ықпалы тиді. Ән орындауға рэп және ән салу кіреді, көбінесе испан тілінде.
Reggaeton (also known as reggaetón and reguetón[1]) is a musical genre which originated in Puerto Rico during the late 1990s. It is influenced by hip hop and Latin American and Caribbean music. Vocals include rapping and singing, typically in Spanish.
Латын баладасы
Латын (немесе романтикалық) баллада – 1960 жылдары пайда болған латын музыка жанры. Бұл баллада Латын Америкасы мен Испанияда кең таралған және нәзік ырғағымен ерекшеленеді. Болеродан тараған, оның сальса және кумбия сияқты бірнеше түрі бар. 20 ғасырдың ортасынан бері Хулио Иглесиас, Луис Мигель, Энрике Иглесиас, Алехандра Авалос, Кристиан Кастро, Франко де Вита және Хосе Хосе сияқты көптеген әртістер бұл жанрды танымал етті.
The Latin (or romantic) ballad is a Latin musical genre which originated in the 1960s. This ballad is very popular in Hispanic America and Spain, and is characterized by a sensitive rhythm. A descendant of the bolero, it has several variants (such as salsa and cumbia). Since the mid 20th century a number of artists have popularized the genre, such as Julio Iglesias, Luis Miguel, Enrique Iglesias, Alejandra Ávalos, Cristian Castro, Franco de Vita and José José.