Pablo de Céspedes

Кіріспе

Пабло де Сеспедес (1538 - 26 шілде 1608) - испан суретшісі, ақын және сәулетші.

Өмірбаян

Оның әкесі Алонсо Цеспедес Кастилияның асыл отбасының ұрпағы, ол бір кезде Оканьяда қоныстанған, ал анасының аты Олая де Ароя, ол Алколеа де Тороте қаласының тумасы болған. Пабло атасының аналық ағасы, Кордованың каноны Франсиско Лопес де Апонтедің үйінде туып өсті, ол білімді білім алды. Он сегіз жасында, 1556 жылы, ол Алькала-де-Энарестегі Universidad Complutense-ге жіберілді және ол жерде өзін шығыс тілдері мен теологиясын меңгеруге арнады. Кейін ол Римге көшіп барып, Федерико Зуккарьдің сурет салуын оқыды. 1559 жылы ақпанда ол Римде болды. Ол Вальядолид инквизициясы алдында ерескеушілікпен айыпталған толедолық архиепископ Карранса де Миранда үшін келіссөздер жүргізді. Сол айдың 17-і күні ол прелатқа хат жазып, Ватикандағы ісі туралы хабардар етті, онда ол бас инквизитор Вальдестің мінез-құлқы мен Киелі кеңсе туралы ойланды, бұл қылмысты бас инквизитор кешірмейді. Бұл құжат және басқалары приматтың қағаздарымен бірге ұсталды; сондықтан ол трибуналдан айыпталды, егер ол бақытты болмағанда, түрмеге қамалатын еді. Ол өзінің күнәларын шіркеудің қорғаныш киімімен жаба алмайынша, Испанияға көп жылдар бойы қайтып бармаған болуы мүмкін. Ол Италияда 20 жылдан астам уақыт болды және суретші ретінде беделге ие болды. Сол кезеңнен сақталған жалғыз шығармасы - Римдегі Санта-Тринити деи-Монти шіркеуіндегі Бонфили шіркеуінде сурет салған фрескалар. 1577 жылы Испанияға оралып, Кордова соборының каноны болып тағайындалды. Ол Сүлеймен ғибадатханасының сәулеті сияқты антиквариаттық тақырыптар бойынша кітаптар жазуды жалғастырды. Ол Ариас Монтаномен дос болды. 1604 жылы ол өзінің "Ежелгі және қазіргі сурет және мүсін туралы баяндама" атты еңбегін шығарды, онда ол Италияның қайта өрлеу дәуірінің шеберлерінің анекдоттарын баяндайды. Оның шәкірттерінің бірі Хуан Альфонсо Абриль болды.

His father, Alonso Céspedes, was descended of a noble Castilian family, once settled at Ocaña, and the name of his mother, who was a native of Alcolea de Torote, was Olaya de Arroya. Pablo was born and brought up in the house of his father's maternal uncle, Francisco Lopez de Aponte, Canon of Cordoba, where he received a learned education. At the age of eighteen, in 1556, he was sent to the Universidad Complutense in Alcalá de Henares, and there, devoted himself to the acquirement of Oriental languages and theology. He later moved to Rome where he studied painting under Federico Zuccari. He was in Rome in February 1559, engaged in conducting certain negotiations for the Archbishop Carranza de Miranda, of Toledo, who then stood charged with heresy before the Inquisition of Valladolid. On the 17th of that month he addressed a letter to the prelate, informing him how his business stood at the Vatican, in which he incautiously reflected on the conduct of the Inquisitor General Valdez, and the Holy Office—an offence which no Inquisitor General would forgive. This
document and others were seized with the primate's papers; he was therefore denounced by the tribunal, and but for his fortunate absence, would have been imprisoned. It is probable that he did not venture back into Spain for many years, until he had covered his sins with the protecting robes of the Church. He remained in Italy for over 20 years and built a reputation as an artist. His only surviving works from that period are the frescoes he painted in the Bonfili chapel at the Santa Trinità dei Monti church in Rome. He returned to Spain in 1577, and was appointed as the canon of the Córdoba cathedral. He continued to write books on antiquarian topics such as the architecture of the temple of Solomon. He befriended Arias Montano. In 1604 he composed his Discourse of Ancient and Modern Painting and Sculpture in which he recounts anecdotes of Renaissance masters of Italy. Among his students was Juan Alfonso Abril.