Падарн темір жолы: Уэльстегі тас тасымалдау үшін салынған, 1843-1961 ж. аралығында жұмыс істеген тары жол. Динорвик кенішінен Порт Динорвикке жеткізді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гвинедтегі бұрынғы темір жол, Уэльс
Former railway in Gwynedd, Wales
Падарн темір жолы Солтүстік Уэльстегі тар телімді темір жол болды, ол ерекше 4 фут өлшемімен салынған. Ол Динорвик карьерінен Порт Динорвикке дейін 7 миль (11 км) шифер тасыды. Жол 1843 жылғы 3 наурызда ашылып, Динорвик темір жолын алмастырды. Алғашқыда жылқылар пайдаланылды, бірақ 1848 жылғы 23 қарашада бу көмегімен жұмыс істеуге көшті. Темір жол ресми түрде Динорвик карьерлік темір жолы немесе Динорвик карьерлік темір жолы деп аталды, бірақ бейресми түрде "Падарн темір жолы" атауы кеңінен қолданылды. Темір жол 1961 жылғы 3 қарашада ресми түрде жабылды. Динорвик локомотиві рельстерді жинау пойыздарын тасымалдау арқылы соңғы пайдалы қызметтерді атқарды.
The Padarn Railway was a narrow gauge railway in North Wales, built to the unusual gauge of 4 feet It carried slate 7 mile (11 km) from Dinorwic Quarry to Port Dinorwic. The line opened on 3 March 1843, replacing the Dinorwic Railway. It initially used horses, but was converted to steam haulage on 23 November 1848. The railway was formally titled the Dinorwic Quarries Railway or Dinorwic Quarry Railway, but informally "Padarn Railway" was widely used. The railway officially closed on 3 November 1961. The locomotive Dinorwic performed the last practical services by hauling the track lifting trains.
Көлік вагондары
Темір жолдың ерекшелігі – "Қонақ вагондары" деп те аталатын тасымалдау вагондары болды. Жұмысшылар бұл вагондарды ағылшын тілінде "Big Cars" немесе "Large Trolleys" деп атады. Бұл аралық тас жол көліктері екі параллель "Quarry Gauge" – 1 фут 10.75 дюйм – рельстері бар жалпақ вагондар еді. Жүксіз күйде бұл көліктер қазіргі заманғы "контейнерлік платформаларға" ұқсайды. Жүктелген Quarry Gauge тақта вагондары тасымалдау вагондарына дөңгелектеліп, Penscoins-ке, Порт Динорвиктің үстіне, сосын түпкі бағытына дейін тасымалдау вагонының ішінде төрттен жеткізілді, онда олар қайтадан Quarry Gauge арқанмен (1924 жылдың мамырына дейін тізбекпен) тартылатын көлбеуге шығарылып, ішінара туннель арқылы кемежайға жеткізілді.
An unusual feature of the railway was the transporter wagons, also referred to as "Host wagons" and to the workmen by the English names "Big Cars" or "Large Trolleys". These gauge vehicles were flat wagons with two parallel "Quarry Gauge" – 1 feet 10.75 inches – tracks on them. Without loads these vehicles resembled modern day "Container Flats". Loaded Quarry Gauge slate wagons were wheeled onto the transporter wagons and carried four per transporter wagon down to their destination at Penscoins, above Port Dinorwic, where they were wheeled off again onto a Quarry Gauge rope hauled (until May 1924 chain hauled) incline which led down, partly through a tunnel, to the quayside.
Иесінің салондары
Иесі "өзінің нұрын ыдысқа жасырмайтын" адам еді. 1845 жылы ол Пенскойнсте көлігі бар үй салдырды, және (компания есептерінде көрсетілмегендіктен) қонақтарды портынан тас карьерлеріне апарып келгенде пайдалану үшін өз қаражатынан салон сатып алды. Бұл "қазір сақталған салонның кіші нұсқасы" болды. "Салондық сарай" 1888 жылы қайта жаңартылды. Жұмысшыларға арналған вагондарға тапсырыс берген кезде компания иесі мен оның қонақтары үшін жеке салонға да тапсырыс берді. Ол жұмысшылардың вагондарымен бірдей шасси мен өлшемдерге ие болды, бірақ ішкі жағы салыстырмалы түрде сәнді болды, мысалы, ағаш тіреулердің орнына сегіз жұмсақ айналмалы орындықтар болды. Салон жабылуға дейін жалақы күндері қалыпты пойызға қосылып, жұмысшылардың жалақысын тасымалдау үшін қолданылды. Көлік Пенрин қамалында сақталған.
The owner was "not a man to hide his light under a bushel". In 1845, he had a coach house built at Penscoins, and (by implication, as no mention is made in the company accounts) bought a saloon from his own pocket for use when he took guests from the port to the quarries. It was "a smaller version of the saloon [ ] which survives today." The "Saloon Shed" was rebuilt in 1888. Around the same time as the order for the workmen's carriages, the company also ordered a replacement private saloon for the owner and his guests. This had the same running gear and dimensions as the workmen's, but was relatively opulent inside, with, for example, eight padded revolving chairs instead of wooden benches. Up to closure, the saloon was attached to a normal train on pay days and used to carry the workers' wages. The vehicle has survived into preservation at Penrhyn Castle.
Локомотивтер
АтыСалушыТүріЖылДамыту саныЕскермелерFire QueenA. Horlock and Co тендер18481886 жылы қолданыстан алынып, қазір Пенрин Касл теміржол мұражайында сақталуда. Хорлок және КоПандораХанслет18864101909 жылы Амальтея деп аталды. Атауында "æ" әрпі бар Ұлыбритания локомотивінің жалғыз данасы деп саналады. 1963 жылы жойылдыVelinheliХанслет18956311953 жылы күрделі жөндеу үшін демонтаждалды, көптеген бөліктері 1963 жылы жойылдыHardyHardy Motors Ltd.19259541963 жылы жойылды
NameBuilderTypeDateWorks numberNotesFire QueenA. Horlock and Co tender1848Withdrawn 1886, now preserved at the Penrhyn Castle Railway Museum at Penrhyn CastleJenny LindA. Horlock and CoPandoraHunslet1886410Renamed Amalthaea in 1909. Believed to be the only British locomotive with a ligature ("æ") cast in its nameplates. Scrapped 1963VelinheliHunslet1895631Dismantled for major overhaul 1953, majority of parts scrapped 1963HardyHardy Motors Ltd.1925954Scrapped 1963
Велинхели
1963 жылы Велинхели Гилфах Ддудағы теміржол шеберханаларында бөлік-бөлік болып жатыр, 1953 жылдан бері күрделі жөндеуге алынып, бірақ жұмыс ешқашан аяқталмады. Локомотивтің көп бөлігі металлға тапсырылды, алайда кейбір бөліктері сақталып, қазір Гилфах Ддудағы Ұлттық Тақта мұражайында қойылған. Сақталған бөліктерге: бір жағында «Velinheli» деген атауы бар бүйірлік бактар, түтік, құм сақтағыштары және күл жинағыш кіреді. Локомотив бөліктерін ауыстыру, кен орындарындағы әртүрлі теміржол жүйелерінің жұмыс істеу кезінде жиі кездесетін практика болғандықтан, қалған бөліктердің барлығы Велинхелиге тиесілі екенін нақты айту мүмкін емес.
In 1963, Velinheli was in pieces in the railway's workshops at Gilfach Ddu, having been out of traffic since 1953 for major overhaul, a task which was never completed. Whilst the majority of this locomotive was scrapped, certain items survive and are now on display within the National Slate Museum at Gilfach Ddu. Surviving items include: side tanks (complete with nameplate Velinheli on one side only), chimney, sand boxes and ash pan. The identity of all the remaining parts cannot be confirmed as belonging to Velinheli, due to the swapping of locomotive parts, a common practice during the operation of the quarries' various railway systems.
Ланберис көлінің темір жолы
1971 жылдың 28 мамырында бағыттың оңтүстік бөлігі 23,5 дюймдік тар рельстік Ланберис көлі темір жолы ретінде қайта ашылды.
On 28 May 1971, the southern part of the route was reopened as the 23.5 inches narrow gauge Llanberis Lake Railway.