Кіріспе
Чех композиторы және пианист Эрвин Шульхофф (8 маусым 1894 – 18 тамыз 1942) – австро-чех композиторы және пианист. Ол Германиядағы нацистік режимнің өркендеуімен мансабы уақытынан бұрын тоқтатылған еуропалық музыканттардың бір буынының өкілі болды және оның шығармалары көбінесе назардан тыс қалды немесе орындалмады.
Erwin Schulhoff (; 8 June 189418 August 1942) was an Austro Czech composer and pianist. He was one of the figures in the generation of European musicians whose successful careers were prematurely terminated by the rise of the Nazi regime in Germany and whose works have been rarely noted or performed.
Музыкалық стиль
Шульхофф бірнеше стильдік кезеңдерден өтті, Энн Миджеттің сөзімен айтқанда, "камералық оркестрге арналған сюитадағы талантты жастың өзін-өзі сезінуінен бастап, Бесінші симфонияның қатал, күшті агрессиясына дейін". Ол оның стилі өзгергенімен, белгілі бір ортақтық бар екенін, тіпті "бұрышты, күшті, тіпті шикі стильдегі" кешкі Бесінші симфония да "оркестрлік түстің кеш романтикалық дәстүрін" көрсетеді. 1923 жылы Бохумдағы қойылым туралы баяндама Шульхоффты замандастарының аясында қарастырады: Шульхоффтың үшінші кезеңі шамамен 1923 жылдан 1932 жылға дейін созылады. Осы жылдары жазған шығармалары, композитор ретінде ең көп орындалатын туындылары, соның ішінде №1 струнный квартеті және струнный квартет үшін бес пьеса, модернистік лексиканы, неоклассикалық элементтерді, джазды және әртүрлі көздер мен мәдениеттерден алынған би ырғақтарын біріктіреді. Ол джазды би стилі ретінде қарастырды және 1924 жылғы эссесінде Стравинский мен Аурик сияқты ешкімнің джаз бен өнер музыкасын сәтті үйлестіре алмағанын айтты. Оның скрипка мен фортепианоға арналған №2 сонатасын (1927) орындаушылар "композитордың жазға қызығушылығы мен шеберлігін, өткір әзілін және биге құштарлығын" көрсететінін, ал оның адажиосы "Бергтің музыкасындағыдай экспрессивтілікке" ие екенін сипаттады. Бір сыншы "Шульхоффтың джаз туралы түсінігі кейбір дадаистік мәтіндері сияқты сюрреалистік; музыканың кейбіреулері регтаймға немесе Атланттың ар жағындағы нәрсеге қарағанда де Фаллага және орыс шығыстануына көбірек қарызды" деп жазды. 2012 жылғы қойылымда оның Яначекке арналғаны, Равельдің скрипка мен виолончельге арналған сонатасын еске түсіретіні және "халықтық және заманауи элементтерді үйлестіретіні", сонымен қатар "драматикалық пиццикато сияқты дыбыстар мен эффекттерді" қолданатыны, ал "көтеріңкі венгр скрипкасы Зингареска бөлімін жандандыратыны" айтылды. Оның джаз ораториясы "H. M. S. Royal Oak" HMS Royal Oak кемесінде джазға тыйым салған жоғары лауазымды офицерге қарсы теңізшілердің бүлік туралы шын оқиғаға негізделген. Оның мансабының соңғы кезеңі социалистік реализмге арналды, коммунистік идеология көбінесе алдыңғы қатарда болды. Жалпы, Шульхоффтың музыкасы батыс тоналдылығымен байланысты, бірақ Прокофьев сияқты, оның музыкасының негізгі триадалық тұжырымы көбінесе қарқынды диссонанс кезеңдерімен толықтырылады. Шульхоффтың композициялық стиліне тән басқа да ерекшеліктер – модальдық және кварталдық гармонияларды қолдану, би ырғақтары және формаға салыстырмалы түрде еркін көзқарас. Шульхофф үшін Екінші Вена мектебінің еңбектері де маңызды болды, бірақ Шульхофф композициялық құрал ретінде сериализмді қабылдаған жоқ. Шульхоффтың еңбектеріне арналған Кельн (1992) және Дюссельдорф (1994) конференцияларының материалдары жарияланды.
Schulhoff's third period dates from approximately 1923 to 1932. The pieces composed during these years, his most prolific years as a composer, are the most frequently performed of his works, including the String Quartet No. 1 and Five Pieces for String Quartet, which integrate modernist vocabulary, neoclassical elements, jazz, and dance rhythms from a variety of sources and cultures. He thought of jazz as a dance idiom and in a 1924 essay expressed the view that no one, including Stravinsky and Auric, had yet successfully blended jazz and art music. Performers of his Sonata for Violin and Piano No. 2 (1927) have described how it "draws liberally on the composers interests and abilities as a bona fide jazzman, acerbic wit and dance aficionado" and said its andante has "the kind of expressivity you find in the music of Berg". One critic has written that "Schulhoff's notion of what constitutes jazz are as surreal as some of the Dadaist texts he set ; some of the music is rather more indebted to de Falla and Russian Orientalism than ragtime or anything trans Atlantic." while a performance in 2012 noted it was dedicated to Janáček, evokes Ravel's Sonata for Violin and Cello and "blends folk and contemporary elements" while employing "a range of sonorities and effects like dramatic pizzicatos" while "vivacious Hungarian fiddle playing enlivens the Zingaresca movement". His jazz oratorio H. M. S. Royal Oak is based on the true story of a naval mutiny against a superior who prohibits jazz on board HMS Royal Oak. The final period of his career was dedicated to socialist realism, with Communist ideology frequently in the foreground. In general, Schulhoff's music remains connected to Western tonality, though—like Prokofiev, among others—the fundamentally triadic conception of his music is often embellished by passages of intense dissonance. Other features characteristic of Schulhoff's compositional style are use of modal and quartal harmonies, dance rhythms, and a comparatively free approach to form. Also important to Schulhoff was the work of the Second Viennese School, though Schulhoff never adopted serialism as a compositional tool. The papers of conferences in Cologne (1992) and in Düsseldorf (1994) focused on Schulhoff's work have been published.