Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1882–1918 жылдар аралығында Оңтүстік-Шығыс Еуропадағы мемлекет.
1882–1918 country in Southeast Europe
Сербия Корольдігі – Балқан аймағында орналасқан мемлекет. Ол 1882 жылы Сербия Князьдігінің билеушісі Милан I патша жарияланғаннан кейін құрылды. 1817 жылдан бастап Князьдікке Обренович әулеті билік етті (бір қысқа мерзімге Караджорджевич әулетімен ауыстырылды). Осман империясының қарауында болған Князьдік, 1867 жылы Осман әскерлерінің соңғысы Белградты тастап кеткен кезде, де-факто толық тәуелсіздікке қол жеткізді. 1878 жылғы Берлин конгресі Сербия Княздігінің ресми тәуелсіздігін мойындады, және оның құрамына Нишава, Пирот, Топлица және Вранье округтері Сербияның оңтүстік бөлігіне енді. 1882 жылы Сербия Австрия-Мажарстанмен достық қарым-қатынас саясатын ұстана отырып, корольдік мәртебесіне көтерілді. 1912 және 1913 жылдар аралығында Сербия Бірінші және Екінші Балқан соғыстарына қатысу арқылы аумағын кеңейтті – Санджак Рашка, Косово вилаяты және Вардар Македониясы қосылды. 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Воеводинамен және Черногория Корольдігімен бірікті, ал 1918 жылдың желтоқсанында жаңадан құрылған Словендер, хорваттар және сербтер мемлекетімен бірігіп, Сербтер, хорваттар және словендер Корольдігін (кейін Югославия Корольдігі деп аталды) құрды, бұл корольдік Караджорджевич әулетінің билігімен жалғасты.
The Kingdom of Serbia was a country located in the Balkans which was created when the ruler of the Principality of Serbia, Milan I, was proclaimed king in 1882. Since 1817, the Principality was ruled by the Obrenović dynasty (replaced by the Karađorđević dynasty for a short time). The Principality, under the suzerainty of the Ottoman Empire, de facto achieved full independence when the very last Ottoman troops left Belgrade in 1867. The Congress of Berlin in 1878 recognized the formal independence of the Principality of Serbia, and in its composition Nišava, Pirot, Toplica and Vranje districts entered the South part of Serbia. In 1882, Serbia was elevated to the status of a kingdom, maintaining a foreign policy friendly to Austria Hungary. Between 1912 and 1913, Serbia greatly enlarged its territory through engagement in the First and Second Balkan Wars – Sandžak Raška, Kosovo Vilayet and Vardar Macedonia were annexed. At the end of World War I in 1918 it united with Vojvodina and the Kingdom of Montenegro, and in December 1918 it merged with the newly created State of Slovenes, Croats and Serbs to form the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes (later known as Kingdom of Yugoslavia) under the continued rule of the Karađorđević dynasty.
Сербия Княздығы
Сербия княздігі – 1804 және 1817 жылдар аралығында болған серб революциясының нәтижесінде Балқанда құрылған мемлекет. Осман билігінің қатыгездікпен ұстауына және кек алу шараларына қарамастан, революциялық көшбасшылар – бірінші Караджордже, содан кейін Милош Обренович – ғасырлар бойғы түрік үстемдігінен кейін Сербияны азат ету мақсатына қол жеткізді. Алғашқыда княздікке Белград пашалығының бұрынғы аумағы ғана кірген, бірақ 1831–1833 жылдары ол шығысқа, оңтүстікке және батысқа қарай кеңейді. Княздіктің алғашқы онжылдықтарында халықтың 85 пайызы сербтер, ал 15 пайызы – серб емес ұлт өкілдері болды. Олардың көпшілігі влахтар еді, сондай-ақ түркіленген мұсылман албандары да болды, олар Смедерево, Кладово және Чуприя қалаларында тұратын мұсылмандардың басым бөлігін құрады. Жаңа мемлекет халықты біртекті етуді мақсат тұтты, әсіресе 1690 жылы және 18 ғасырда, 1718–1739 жылдар аралығында Осман империясының билігінде болған түрлі аймақтардан, әсіресе Косово вилайетінен Габсбург монархиясының құрамындағы Венгрия Корольдігіне сербтердің екі үлкен көші-қоны (сербтердің екі үлкен шығуы) болғаннан кейін. Нәтижесінде 1830 жылдан 1876 жылға дейін Сербия княздігінің аумағында тұратын шамамен 150 000 албандық көшіп кетті немесе қуылды. 1867 жылы Осман армиясының гарнизондары княздіктен шығып кетті, бұл оның де-факто тәуелсіздігін қамтамасыз етті. Сербия 1878 жылы Берлин конгресінде толық халықаралық мойындылық алғаннан кейін оңтүстік-шығысқа қарай одан әрі кеңейді. 1877–1878 жылдардағы кеңеюден кейін жаңа аймақтарда (қазіргі Жабланица, Топлица және Нишава аудандарының бір бөлігі) шамамен 49 000–130 000 албандық қуылды (1877–1878 жылдарғы албандарды қуу), олар негізінен Косовоға қоныстанды. Осы оқиғалар серб-албан қақтығысының басталуын белгіледі.
The Principality of Serbia was a state in the Balkans that came into existence as a result of the Serbian revolution which lasted between 1804 and 1817. Despite brutal oppression and retaliation by the Ottoman authorities, the revolutionary leaders, first Karađorđe and then Miloš Obrenović, succeeded in their goal to liberate Serbia after centuries of Turkish rule. At first, the principality included only the territory of the former Pashaluk of Belgrade, but in 1831–1833 it expanded to the east, south, and west. In the first decades of the principality, the population was about 85% Serb and 15% non Serb. Of those, most were Vlachs, and there were some Turkicized Muslim Albanians, which were the overwhelming majority of the Muslims that lived in Smederevo, Kladovo and Ćuprija. The new state aimed to homogenize its population, especially after two Great Migrations of the Serbs also known as the Great Exoduses of the Serbs, in 1690 and in 18th century, between 1718 and 1739, from various territories under the rule of the Ottoman Empire, particularly the Kosovo Vilayet, to the Kingdom of Hungary under the Habsburg monarchy. As a result, from 1830 to 1876, it has been estimated that up to 150,000 Albanians that lived in the territories of the Principality of Serbia emigrated or were expelled. In 1867 the Ottoman army garrisons retreated from the Principality, securing its de facto independence. Serbia expanded further to the south east in 1878, when it won full international recognition at the Congress of Berlin. After the 1877–1878 expansion, in the new areas (present day Jablanica, Toplica and parts of Nišava District) an estimated 49,000–130,000 Albanians were expelled (Expulsion of the Albanians 1877–1878), settling mainly in Kosovo. These events marked the beginning of the Serbian Albanian conflict.
Серб-болгар соғысы, 1885 жыл
Серб-болгар соғысы 1885 жылдың 14 қарашасында басталды және сол жылдың 28 қарашасына дейін жалғасты. Соғыс Сербияның жеңілісімен аяқталды, себебі Сербия өз мақсаты болған Сливница аймағын басып алуға қол жеткізе алмады. Болгар әскері Сливница шайқасындағы шешуші жеңістен кейін сербтерді сәтті кері тартты және Сербия аумағына ілгерілеп, Пиротты басып алып, Нишке жол ашты. Австрия-Мажарстан Сербия жағына соғысқа қосылатынын жариялағанда, Болгария Сербиядан шығып, серб-болгар шекарасын соғысқа дейін болған қалпында қалдырды. 1886 жылдың 19 ақпанында Бухарест қаласында бейбіт шартына қол қойылды. Соғыстың нәтижесінде Еуропалық державалар 1885 жылдың 6 қыркүйегінде болған Болгарияның бірігу актісін мойындады.
The Serbo Bulgarian War erupted on November 14, 1885, and lasted until November 28 of the same year. The war ended in defeat for Serbia, as it had failed to capture the Slivnitsa region which it had set out to achieve. Bulgarians successfully repelled the Serbs after the decisive victory at the Battle of Slivnitsa and advanced into Serbian territory taking Pirot and clearing the way to Niš. When Austria Hungary declared that it would join the war on the side of Serbia, Bulgaria withdrew from Serbia leaving the Serbo Bulgarian border precisely where it had been prior to the war. The peace treaty was signed on February 19, 1886, in Bucharest. As a result of the war, European powers acknowledged the act of Unification of Bulgaria which happened on September 6, 1885.
Балқан соғыстары мен экспансия
Ресей, Сербия және Болгария арасындағы келіссөздер 1912 жылдың наурызында Сербия мен Болгарияның одақтастық шартын жасады, оның мақсаты Осман империясының билігіндегі Македонияны жаулап алу және бөлу еді. Мамыр айында серб-грек одағына қол қойылды, ал қазан айында – серб-черногория одағына. Соғыс басталғаннан кейін Сербия, Черногориямен бірлесіп, Приштина мен Нови-Пазарды басып алды. Куманово шайқасында серб әскері Осман әскерін жеңіп, Скопье мен бүкіл Косово вилаятын жаулап алды. Метохия аймағы Черногорияның бақылауына өтті. Битола мен Охридте серб әскері грек әскерімен байланыс орнатты. Аумақтық жаулаулардан кейін этникалық сербтер мен албандардың саны өзгерді. Косовоның көпұлтты құрамы жаңа әкімшіліктердің жергілікті халықтан ара-жібіріс реакцияны тудырды. Сербтер бұл оқиғаны босатылу деп қарастырды. 1913 жылдың 29 қарашасында Сербия Корольдігінің Драч округі құрылды, ол Бірінші Балқан соғысы кезінде Осман империясынан алынған Албания территориясының бір бөлігінде орналасқан еді. Сербияның Драч округі төрт ауданды қамтыды: Драч (Дуррес), Леш (Леже), Эльбасан және Тирана. 1912 жылғы Бірінші Балқан соғысынан кейін Косово және Солтүстік-Батыс Македония территориялары 1913 жылғы мамырдағы Лондон шартында Сербияның құрамына ресми түрде енді, ал Солтүстік Метохия – Черногорияның құрамына. Римге жолдаған есебінде Скопье архиепископы Лазер Мьеда серб күштерінің соғыс кезінде және одан кейін 25 000 албандықты өлтіргенін мәлімдеді. Балқан одағының мүшелері, әсіресе Сербия мен Болгария арасындағы Македония территориясына қатысты ұзақ жылдар бойы сақталған келіспеушіліктер Екінші Балқан соғысына әкеп соқты. 1913 жылы Сербия, Грекия, Румыния, Осман империясы және Черногория Болгарияға қарсы күресті. Соңғы шекаралар 1913 жылғы Бухарест шартында бекітілді. Сербия Вардар Македониясы деп аталған жерді бақылауға алды, қазіргі таңдағы Солтүстік Македония Республикасы осы жерде құрылған, бірақ жаңадан құрылған Албания княздығы Сербияның Адриатика теңізіне шығуын қамтамасыз етпеді. Осы соғыстардың нәтижесінде Сербия халқы 2,9 миллионнан 4,5 миллионға дейін өсті, ал территориясы 81%-ға ұлғайды.
Negotiations between Russia, Serbia and Bulgaria led to the Serbian Bulgarian Treaty of Alliance of March 1912, which aimed to conquer and to divide the Ottoman held Macedonia. In May, a Serbian Greek alliance was reached and in October 1912, a Serbia Montenegro alliance was signed. After the war started, Serbia, together with Montenegro, conquered Pristina and Novi Pazar. At the Battle of Kumanovo Serbs defeated the Ottoman army and proceeded to conquer Skopje and the whole of Kosovo vilayet. The region of Metohija was taken by Montenegro. At Bitola and Ohrid Serbian army units established contact with the Greek army. Populations of ethnic Serbs and Albanians tended to shift following territorial conquests. As a result of the multi ethnic composition of Kosovo, the new administrations provoked a mixed response from the local population. Serbs considered this a liberation. On November 29, 1913, the Drač County of the Kingdom of Serbia was established on the part of the territory of Albania taken from the Ottoman Empire during the First Balkan War. Serbian Drač County had four districts : Drač (Durrës), Lješ (Lezhë), Elbasan and Tirana. After the First Balkan War of 1912, territories of Kosovo and north western Macedonia were internationally recognised as a part of Serbia and northern Metohija as a part of Montenegro at the Treaty of London of May 1913. In a report to Rome, Lazër Mjeda, Archbishop of Skopje, estimated that 25,000 Albanians were killed by Serbian forces during and after the conflict. The old disagreements regarding the territory of Macedonia among the members of the Balkan League and primarily Serbia and Bulgaria, led to the Second Balkan War. Here, Serbia, Greece, Romania, the Ottoman Empire, and Montenegro fought against Bulgaria in 1913. The final borders were ratified at the Treaty of Bucharest of 1913. Serbia came to control the land which became known as Vardar Macedonia, and today stands independent as the Republic of North Macedonia but land locked Serbia was prevented from gaining access to the Adriatic Sea by the newly established Principality of Albania. As the result of these wars, Serbia's population increased from 2.9 million to 4.5 million and territory increased by 81%.
Сараеводағы кісі өлтіру
1914 жылы 28 маусымда Сараевода (сол кезде Австрия-Мажарстанның бір бөлігі болған) Австрияның эрцгерцогы Франц Фердинандты өлтіру Австрия-Мажарстан мен Сербия арасындағы қарым-қатынасты шиеленістің шегіне жеткізді. Сараеводағы қастандықтың артында Сербия офицерлерінің құпия ұйымы – "Қара қол" тұрды. Қастандық жасағандарға серб азаматтары мен әскери шенеуніктерден құралған "жер асты жолы" көмек көрсетті, олар оларға көлікпен қамтамасыз етіп, жасырды; серб әскерилері оларды оқытып, ынталандырып, қару-жарақ, карталар және басқа да ақпаратпен қамтамасыз етті. Қастандықтан кейін, құлсатушылар Босния және Герцеговинада тұтқындалып, 1914 жылдың қазан айында Сараевода сотталды. Бұл қастандықтың саяси мақсаты – оңтүстік славян провинцияларын Австро-Венгрия империясынан бөліп алу еді. Эрцгерцог Франц Фердинандты өлтіру Ресейді және Еуропаның ірі державаларын қақтығысқа тартқан халықаралық оқиғалар тізбегін бастады.
The assassination of Archduke Franz Ferdinand of Austria on 28 June 1914 in Sarajevo (then part of Austria Hungary) brought the tensions between Austria Hungary and Serbia to a head. Behind the assassination in Sarajevo was the secret Serbian officers organization Black Hand. The assassins were supported by an "underground railroad" of Serbian civilians and military officers that provided transportation and hid them; members of the Serbian military that trained them, encouraged them, and provided weapons, maps, and other information. After the assassination, the conspirators were arrested in Bosnia Herzegovina and tried in Sarajevo in October 1914. The political objective of the assassination was to break the southern Slav provinces off from the Austro Hungarian Empire. Assassination of Archduke Franz Ferdinand triggered a chain of international events that embroiled Russia and the major European powers in the conflict.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылы 28 шілдеде Австрия-Мажарстан Сербияға соғыс жариялады. 1915 жылы Сербия Австрия-Мажарстан, Германия және Болгария әскерлерінің бірлескен шабуылынан кейін шетелдік әскерлер тарапынан оккупацияланды. Сербия армиясының 135 000 сарбазы Албания арқылы қайтарылып, гректердегі Корфу аралына эвакуацияланды, ал 1916 жылдың көктемінде жаңадан құрылған Салоника майданының құрамына кірді. 1916 жылы Австрия-Мажарстан Черногория Корольдігін жаулап алды. Соғыс аяқталғаннан және Австрия-Мажарстанның құлауынан кейін Сербия соғысқа дейінгі халқының 28 пайызын жоғалтты және азаттыққа қол жеткізгеннен кейін бірнеше күннің ішінде радикалды өзгерістерге ұшырады. 1918 жылғы 28 қарашада Подгорицадағы Ассамблеяда Черногория Корольдігін сіңіріп алды. 1918 жылғы 1 желтоқсанда Сербия жаңа құрылған Словендер, Хорваттар және Сербтер мемлекетімен бірігіп, Сербтер, Хорваттар және Словендер Корольдігі – жаңа оңтүстік славян мемлекетін құрды. Жаңа елге 1921 жылғы тамызда ханзада Александр I патша болғаннан кейін серб монархиясы басшылық етті.
On July 28, 1914, Austria Hungary declared war against Serbia. In 1915 Serbia was occupied by foreign troops after a combined invasion by Austro Hungarian, German, and Bulgarian troops. The 135,000 soldiers of the Serbian Army retreated through Albania and were evacuated to the Greek island of Corfu, and in spring, 1916, they became part of a newly formed Salonika front. In 1916, the Kingdom of Montenegro was conquered by Austria Hungary. At the end of the war and the collapse of Austria Hungary, Serbia experienced a loss of 28 percent of its pre war population and went through radical changes after the liberation, all within days. On November 28, 1918, it absorbed the Kingdom of Montenegro at the Podgorica Assembly. On December 1, 1918, Serbia united with the newly created State of Slovenes, Croats, and Serbs to form a new southern Slav state, the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes. The new country continued to be ruled by the Serbian monarchy when in August 1921 Prince Alexandar I became king.
Саясат
1888 жылы Сава Груич пен Никола Пашич басқарған Халықтық радикалдық партия билікке келді және Бельгияның либералды Конституциясына негізделген жаңа конституция қабылданды. Соғыстағы жеңіліс және Радикалдық партияның толық сайлаудағы жеңісі король Милан I-нің 1889 жылы тақтан бас тартуының себептерінің бірі болды. Оның ұлы Александр I 1893 жылы таққа отырды, ал 1894 жылы конституция күштен шығарылды. Қазіргі Солтүстік Македонияда тұратын еврейлер аймақ Сербия Корольдігінің құрамына кіргеннен кейін азаматтық құқықтарын алды.
In 1888 People's Radical Party led by Sava Grujić and Nikola Pašić came to power and a new constitution, based on the liberal Constitution of Belgium was introduced. The lost war and the Radical Party's total electoral victory were some of the reasons why King Milan I abdicated in 1889. His son Alexander I assumed the throne in 1893 and in 1894 dismissed the constitution. Jews from modern day North Macedonia got their citizen rights after the region became a part of Kingdom of Serbia.
1903 жылғы мамыр төңкерісі
Сербия королі Александр I және оның танылмаған әйелі королева Драга 1903 жылғы 28-29 мамыр түнінде Белградтағы Корольдік сарайда қаныққан. Обреновичтер әулетінің басқа да өкілдері де атылды. Бұл оқиға 1817 жылдан бері Сербияны билеген Обреновичтер әулетінің құрылуына соқтырды. Мамыр төңкерісінен кейін Сербияның Шурасы Петр Караджорджевичті Сербияның Петр I ретінде Сербия тағына отыруға шақырды. Конституциялық монархия құрылды, оның артында әскери "Қара қол" қоғамы әрекет етті. Жаңа династия Ресей империясының қолдауына және Болгария патшалығымен жақын ынтымақтастыққа сүйенгендіктен, Австрия-Мажарстанмен дәстүрлі жақсы қарым-қатынастар аяқталды.
King Alexander I of Serbia and his unpopular wife Queen Draga were assassinated inside the Royal Palace in Belgrade on the night of 28–29 May 1903. Other representatives of the Obrenović family were shot as well. This act resulted in the extinction of the House of Obrenović, which had been ruling Serbia since 1817. After the May Coup the Serbian Skupština invited Peter Karađorđević to assume the Serbian crown as Peter I of Serbia. A constitutional monarchy was created with the military Black Hand society operating behind the scenes. The traditionally good relations with Austria Hungary ended, as the new dynasty relied on the support of the Russian Empire and closer cooperation with Kingdom of Bulgaria.
Шошқа соғысы
1904 жылы сәуірде Болгариямен достық шартқа, ал 1905 жылы маусымда кедендік одаққа қол қойылды. Оған жауап ретінде Австрия-Мажарстан 1906-1909 жылдары тарифтік соғыс (Тор шоғы соғысы) бастады. 1906 жылғы сайлаудан кейін Халықтық радикалдық партия билікке келді. 1908 жылы Австрия-Мажарстан Сербияның аумағын кеңейтуді жоспарлаған Боснияны аннексиялады.
In April 1904 the Friendship treaty and in June 1905 the customs union with Bulgaria were signed. In response Austria Hungary imposed a Tariff War (Pig war) of 1906–1909. After the 1906 elections the People's Radical Party came to power. In 1908 Austria Hungary annexed Bosnia, where Serbia had hoped to expand its territory.
Босния дағдарысы
1908–1909 жылдардағы Босния дағдарысы (сондай-ақ, Аннексия дағдарысы деп аталады) 1908 жылдың 5 қазанында Болгария Корольдігі Осман империясынан толық тәуелсіздігін жариялағанда және 1908 жылдың 6 қазанында Австрия-Мажарстан негізінен оңтүстік славяндары қоныстанған Босния мен Герцеговинаны аннексиялауды жариялағанда көпшілік назарына іріккен. Австрия-Мажарстан империалистік кеңеюге ұмтылыс жасады және Балқанды басқа отаршыл державалар Африка мен Азияны қарағандай қарады. Бұл идеяға Сербияның қоғамдық ойы мен интеллигенциясы, негізінен «Сербия әдеби жаршысы» (Српски книжевни гласник) төңірегінде біріккендер, күшті қарсылық көрсетті. Ресей, Осман империясы, Ұлыбритания, Италия Корольдігі, Сербия, Черногория Княздығы, Германия империясы және Франция осы оқиғаларға қызығушылық танытты. 1909 жылдың сәуірінде 1878 жылғы Берлин шартына жаңа статус-квоны қабылдау үшін түзетулер енгізілді, осылайша дағдарыс аяқталды. Дағдарыс Австрия-Мажарстанның бір жағынан, ал Ресей мен Сербияның екінші жағынан қарым-қатынасына қанағаттандырмас нұқсан келтірді. Аннексия және оған реакциялар Бірінші дүниежүзілік соғысқа себеп болған факторлардың бірі болды.
The Bosnian Crisis of 1908–1909 (also referred to as the Annexation crisis) erupted into public view when on October 5, 1908, the Kingdom of Bulgaria declared its complete independence from Ottoman Empire and on October 6, 1908, when Austria Hungary announced the annexation of Bosnia and Herzegovina, which was populated mainly by South Slavs. Austria Hungary had ambitions of imperialistic expansion and saw the Balkans in the same way that other colonial powers saw Africa or Asia. This idea was severely opposed by the Serbian public and intelligentsia, mainly gathered around Serbian Literary Herald (Srpski književni glasnik). Russia, the Ottoman Empire, Britain, the Kingdom of Italy, Serbia, the Principality of Montenegro, German Empire and France took an interest in these events. In April 1909, the 1878 Treaty of Berlin was amended to accept the new status quo and bringing the crisis to an end. The crisis permanently damaged relations between Austria Hungary on the one hand and Russia and Serbia on the other. The annexation and reactions to the annexation were some of the contributing causes of World War I.
Әкімшілік бөлініс
1890 жылы ол 15 округке (окрузі) бөлінді, олар одан әрі уездерге (срезы) бөлінді. Белград және Ниш қалалары ерекше әкімшілік мәртебеге ие болды. Округтер: Вальево, Вранье, Крагуевац, Крайна, Крушевац, Морава, Пирот, Подринье, Поддунавье, Пожаревац, Рудник, Тимок, Топлица, Ужице және Черна Река. 1912 және 1913 жылдары Сербия жеңісті Бірінші Балқан соғысынан кейін аумағын кеңейтті. 1913 жылдың тамызында жаңа босатылған аймақтарда 11 жаңа округ құрылды: Битола, Дебар, Кавадарци, Нови-Пазар, Куманово, Плевлья, Призрен, Приштина, Скопье, Тетово және Штип.
In 1890, it was divided into 15 districts (okruzi) which were further divided into counties (srezovi). Cities of Belgrade and Niš had special administrative status. The districts were: Valjevo, Vranje, Kragujevac, Krajina, Kruševac, Morava, Pirot, Podrinje, Podunavlje, Požarevac, Rudnik, Timok, Toplica, Užice and Crna Reka. In 1912 and 1913 Serbia enlarged its territory after victorious First Balkan War. In August 1913, 11 new districts were formed in the newly liberated areas: Bitola, Debar, Kavadarci, Novi Pazar, Kumanovo, Pljevlja, Prizren, Priština, Skopje, Tetovo and Štip.
Монархтар
Патшалықтың өмір сүру кезеңінде екі қарсыласатын әулет билік етті: Обреновичтер мен Караджорджевичтер әулеттері. Король Милан Обренович 1882 жылдың 6 наурызынан 1889 жылдың 6 наурызына дейін биледі, содан кейін тақтан бас тартты. Оның орнын ұлы Александр Обренович 1889 жылдың 6 наурызынан 1903 жылдың 11 маусымына дейін, офицерлер тобының қолынан қаза тапқанға дейін басқарды. "Қара қолдың" корольдік жұбайды (король мен королева Драганы) өлтіруі Еуропаны шоқындырды. Бұл Балқандағы сербтердің түрік жегін тастаған адам деп есептейтін Караджордже (Карагеорги) әулетінің ұрпақтарына таққа оралуға мүмкіндік берді. Петар Караджорджевич бастапқыда төңкеріске наразы болғандықтан тәжді қабылдауға құлшынбады. Дегенмен, ол ақыры қабылдады және 1903 жылдың 15 маусымынан 1918 жылдың 1 желтоқсанына дейін Корольдіктің билеушісі болды – сербтер, хорваттар және словендер Корольдігі жарияланған күн.
During its existence, the Kingdom was ruled by two competing dynasties: the House of Obrenović and the House of Karađorđević. King Milan Obrenović ruled from 6 March 1882 to 6 March 1889, when he abdicated the throne. He was succeeded by his son, Aleksandar Obrenović, who ruled from 6 March 1889 to 11 June 1903, when he was killed by a group of officers. The slaughter of the royal couple (the king and Queen Draga) by the Black Hand shocked Europe. This opened the way for the descendants of Karađorđe (Karageorge), regarded by Serbs throughout the Balkans as the man who threw off the Turkish yoke, to return to the throne. Petar Karađorđević was initially reluctant to accept the crown, disgusted as he was by the coup d'état. However, he finally did accept and was the Kingdom's sovereign from 15 June 1903 to 1 December 1918, the day that the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes was proclaimed.
Қалалар
Сербия Корольдігінің ең ірі қалалары (1910-1912 жылдар шамасындағы халық саны бойынша):
The largest cities in the Kingdom of Serbia were (with population figures from c. 1910–1912):
Көлік
Сербия Батыс және Орталық Еуропаны Таяу Шығыспен байланыстыратын бірнеше сауда жолдарының бағытында орналасқан. Морава аңғары Орталық Еуропаны Грекия және Константинопольмен байланыстыратын стратегиялық маңызды құрлық жолында жатқан. 19 ғасырда осы байланыстардағы көлікті жақсартуға зор күш-жігер жұмсалды. 1878 жылғы Берлин конгресінде Австрия-Мажарстан Сербияға жаңа территориялар алуға көмектесті, бірақ Сербияны жаңа конвенцияға қол қоюға шарт қойды. Конвенция Сербияны Белградтан Враньеге және түрік және болгар шекараларына дейінгі темір жол желісін үш жылдың ішінде салуға міндеттеді. Бұдан өзге, Сербияға коммерциялық келісімдерге қол қою міндеті жүктелді, сондай-ақ Дердапта реттеу жұмыстарын жүргізу талабы қойылды. Сербия үкіметі осы шартты Конвенцияны жариялау туралы заң қабылдау арқылы бекітті. Осының нәтижесінде 1881 жылы Сербия темір жолдары құрылды. Белград-Ниш темір жолындағы үздіксіз қозғалыс 1884 жылы басталды.
Serbia was geographically located in the path of several trade routes linking Western and Central Europe with Middle East. Morava Valley was in the strategically important terrestrial route that linked Central Europe with Greece and Constantinople. During the 19th century major efforts were made to improve the transport in this connections. At the Congress of Berlin in 1878, Austria Hungary helped Serbia to gain new territories, conditioning Serbia, however, to sign a new convention. The convention obliged Serbia to construct the railway line from Belgrade to Vranje and Turkish and Bulgarian borders in three years. In addition, the obligation to sign commercial contracts was imposed on Serbia, as well as a claim to carry out regulation works in Đerdap. Serbian Government approved this treaty by adopting the Law on Proclamation of the convention. Consequently, Serbian Railways were formed in 1881. The regular traffic on the railway line Belgrade–Niš started in 1884.
Мәдениет
Сербия Корольдігі 1911 жылғы Халықаралық өнер көрмесіне қатысты, онда Марко Мурат, Иван Мештрович, Дьордже Йованович сияқты бірқатар суретшілер өз туындыларын Сербия павильоны аясында көрсетті.
The Kingdom of Serbia participated in the International Exhibition of Art of 1911, with a number of artists showing their work as a part of the Serbian pavilion, including Marko Murat, Ivan Meštrović, Đorđe Jovanović and other artists.