Джон Кэри: Әдеби сыншы және мәдениеттің жақтаушысы
John Carey (critic)
Джон Кэри – британдық әдебиет сыншысы, Оксфорд университетінің профессоры. Кітаптарында жоғары мәдениетке қатысты элитарлық көзқарастарды сынаған. Букер жүлдесінің төрағасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әдеби сыншы Джон Кэри (5 сәуір 1934 жылы туған) – британдық әдеби сыншы, 2002 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін Оксфорд университетінің ағылшын әдебиеті бойынша эмерит профессор. Ол жоғары мәдениетке қатысты элитаға қарсы пікірлерімен, бірнеше кітабында баяндалған көзқарастарымен танымал. 1982 және 2003 жылдары Букер сыйлығы комитетінің төрағасы болды, ал 2005 жылы тұңғыш Букер халықаралық сыйлығының төрешілер алқасын басқарды.
Literary critic
John Carey, (born 5 April 1934) is a British literary critic, and post retirement (2002) emeritus Merton Professor of English Literature at the University of Oxford. He is known for his anti elitist views on high culture, as expounded in several books. He has twice chaired the Booker Prize committee, in 1982 and 2003, and chaired the judging panel for the first Man Booker International Prize in 2005.
Білім және мансап
Ол Лондонның Барнс қаласында дүниеге келді және Ричмонд пен Ист-Шин ұлдар гимназиясында оқыды, Оксфордтың Сент-Джон колледжіне ашық шәкіртақы бойынша қабылданды. Ол Оксфордтың бірнеше колледждерінде жұмыс істеді және қазір Мертон колледжінің зейнеткер профессорларының қатарында, ол 1975 жылы профессорлық қызметке тағайындалып, 2002 жылы зейнетке шықты.
He was born in Barnes, London, and educated at Richmond and East Sheen Boys' Grammar School, winning an Open Scholarship to St John's College, Oxford. He has held posts in a number of Oxford colleges, and is an emeritus fellow of Merton, where he became a professor in 1975, retiring in 2002.
Әдеби сын
Кейридің ғылыми еңбегі жоғары деңгейде және зор ықпалға ие екені баршаға мәлім. Оның еңбектерінің ішінде Алястер Фаулермен бірлесіп шығарған Джон Милтонның өлеңдері жинағы (Longman, 1968; 1980 жылы қайта қарастырылған; 2-ші басылымы 2006); Джон Донн: Өмір, сана және өнер (Faber and Faber, 1981; 1990 жылы қайта қарастырылған), Доннның өмірі мен отбасы тарихы тұрғысынан оның шығармашылығын революциялық тұрғыда зерттеу; және "Зорлық Эффиги: Диккенстің қиялы туралы зерттеу" (1973; 2-ші басылымы 1991) кіретін еді. Ол 1982 және 2004 жылдары Букер сыйлығы комитетінің төрағасы болып қызмет етті, ал 2005 жылы тұңғыш Букер халықаралық сыйлығының төрешілер алқасын басқарды. 1977 жылдан бері ол Лондонның "Санди Таймс" газетіндегі бас кітап сыншысы болып жұмыс істеп келеді және "Saturday Review" және "Newsnight Review" сияқты радио және телеарналардың бағдарламаларында жиі пайда болады.
Carey's scholarly work is generally agreed to be of the highest order and greatly influential. Among these productions is his co edition, with Alastair Fowler, of the Poems of John Milton (Longman, 1968; revised 1980; 2nd ed. 2006); John Donne: Life, Mind, and Art (Faber and Faber, 1981; revised 1990), a revolutionary study of Donne's work in the light of his life and family history; and The Violent Effigy: A Study of Dickens's Imagination (1973; 2nd ed. 1991). He has twice chaired the Booker Prize committee, in 1982 and 2004, and chaired the judging panel for the first Man Booker International Prize in 2005. Since 1977, he has been the chief book reviewer for the London Sunday Times and appears in radio and TV programmes including Saturday Review and Newsnight Review.
Көзқарастар
Ол жоғары мәдениетке қатысты элиталық емес көзқарастарымен белгілі, мысалы, оның "Өнердің қандай қадірі бар?" (2005) кітабында көрсетілгендей. Кэридің 1992 жылғы "Интеллектуалдар мен халық: 1880–1939 жылдар аралығындағы әдеби зиялылар арасындағы мақтаныш пен көзқарас" кітабы модернист жазушыларды (әсіресе Т. С. Элиот, Вирджиния Вульф, В. Б. Йейтс, Д. Х. Лоуренс және Х. Г. Уэллс) бұқаралық қоғамға деген элиталық және адамды жек көретін көзқарастары үшін сынады; олардың орнына ол "шығармалары интеллектуалдардың халыққа қарсы аргументтерін жүйелі түрде жоққа шығаратын" Арнольд Беннеттің "осы кітаптың батыры" екенін қайта қарауға шақырды. Кітапқа жазған рецензиясында Джефф Дайер Кэри өзінің тақырыптарынан теріс цитаталарды таңдап алғанын айтты, ал Стефан Коллини кейбір модернист жазушылардың халық мәдениетін сынайтыны әдебиет тарихшылары арасында бұрыннан мәлім екенін атап өтті.
He is known for his anti elitist views on high culture, as expressed for example in his book What Good Are the Arts? (2005). Carey's 1992 book The Intellectuals and the Masses: Pride and Prejudice among the Literary Intelligentsia, 1880–1939 was a critique of Modernist writers (particularly T. S. Eliot, Virginia Woolf, W. B. Yeats, D. H. Lawrence and H. G. Wells) for what Carey argues were their elitist and misanthropic views of mass society; in their place he called for a reappraisal of Arnold Bennett, 'the hero of this book', whose 'writings represent a systematic dismemberment of the intellectuals' case against the masses'. In his review of the book Geoff Dyer wrote that Carey picked out negative quotations from his subjects, while Stefan Collini responded that disdain for mass culture among some Modernist writers was already well known among literary historians.
Мемориал
2014 жылы ол «Күтпеген профессор» атты естеліктер жинағын жариялады. Ол ерекше бөлімдерден тұрды: соғыс жылдардағы балалық шақ және тағам рационированиесі, мектеп білімі, әскердегі міндетті әскери қызмет; академиялық мансабы және ғылыми зерттеулер; сондай-ақ кітаптарды рецензиялау және әдеби журналистикамен айналысқан кезеңі. Оның алғашқы жылдарындағы тәжірибелерінде поэзиямен алғашқы кездесулері суреттелген, олардың ішінде Мильтон, Джонсон, Донн және Браунинг есімдері бар. Кітапта проза жазушыларының, мысалы, Такеррей, Лоуренс және Оруэллдің, нақты сындық шолулары келтірілген.
In 2014, he published a memoir The Unexpected Professor. It comprised distinct parts; childhood in wartime and the era of rationing, schooling, national service in the army; the academic career and scholarly study; his later period of book reviewing and literary journalism. The early career described his first encounters with poetry, among them Milton, Jonson, Donne, Browning. The book contained crisp critical summaries of prose writers, among them Thackeray, Lawrence and Orwell.
Жеке
Кэри 1934 жылғы сәуірде Барнс қаласында, сол кезде Суррей және Лондон шекарасында, Чарльз В. Кэри мен Виннифред Э. Кэридің (құрметті әкесі Кук) төрт баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Ол ондаған жылдар бойы ара шаруашылығымен айналысты.
Carey was born in April 1934 in Barnes, then on the Surrey/London border, the youngest of their four recorded children, to Charles W. Carey and Winifred E. Carey, née Cook. He was for decades a beekeeper.