Жапон әскери қолбасшысы және соғыс қылмыскері Хейтаро Кимура

Кіріспе

Жапон офицері және соғыс қылмыскері (1888–1948)

Хитаро Кимура (木村兵太郎) – Жапон императорлық армиясындағы генерал. Ол соғыс қылмыстары жасағаны үшін сотталып, дарға асылуға үкім шығарылды.

Өмірбаян

Кимура Токионың солтүстігіндегі Сайтама префектурасында дүниеге келді, бірақ Хиросима префектурасында өсті, ол оны өз үйі деп санайтын. Ол ерте жасынан әскери мектепте оқыды және 1908 жылы Жапон императорлық армия академиясын бітірді. 1916 жылы Армия соғыс колледжін бітіріп, артиллерияға тағайындалды. 1918-1919 жылдары Жапонияның Сібірге араласуы кезінде Большевиктердің Қызыл Армиясына қарсы ақ ресейлік күштерді қолдады. Кейін ол Германияға әскери атташе ретінде жіберілді. 1920-ші жылдардың соңынан бастап Кимура Артиллерия инспекциясына қосылды және далалық артиллерия мектебінің оқытушысы болды. 1929-1931 жылдары Лондон қарусыздандыру конференциясына Жапония делегациясының мүшесі болып сайланды. Жапонияға оралғаннан кейін подполковник болып, IJA 22-ші артиллериялық полкінің командирі болды. 1932-1934 жылдары далалық артиллерия мектебінде, одан кейін жағалаулық артиллерия мектебінде нұсқаушы болып қызмет етті. 1935 жылы Кимура алғаш рет Жапон саясатының орталығына жақын ықпалды рөлде қызмет етті, ол Соғыс министрлігінде Экономикалық жұмылдыру бюросының бақылау бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Келесі жылы ол Қару-жарақ бюросының меңгерушісі болып тағайындалды. 1936 жылы генерал-майор дәрежесіне көтерілді. 1939 жылы генерал-лейтенант болды, 1939 жылдан 1940 жылға дейін Қытайдағы IJA 32-ші дивизиясының жауынгерлік командасын тағайындады. 1940-1941 жылдары Кимура Маньчжукодағы Квантун армиясының штаб бастығы болды. 1941 жылы Кимура Соғыс министрлігіне қайта оралды, ол Соғыс министрі Хидеки Тоджоға Екінші Қытай-Жапон соғысындағы және Тынық мұхит соғысындағы науқандарды жоспарлау стратегиясына көмектесті. 1943-1944 жылдары ол Жоғарғы соғыс кеңесінің мүшесі болды, онда ол стратегия мен саясатқа үлкен ықпал етуді жалғастырды. 1944 жылдың соңында, Имфал шайқасынан кейін соғыс Жапонияға қарсы жүріп жатқанда, Кимура тағы да майданға тағайындалды, бұл жолы Бірма аймақтық армиясының бас қолбасшысы ретінде Бірманы одақтас Оңтүстік-Шығыс Азия командасына қарсы қорғады. Жапонияның барлық майдандарында қысым көтеріліп, одақтастар әуеде басымдыққа ие болғандықтан, жағдай жақсы болмады. Күшейткіштер мен оқ-дәрілер аз болды, ал Императорлық бас штаб Кимура өзінің командасын логистикалық жағынан өзін-өзі қамтамасыз ете алады деген үмітті қолдамады. Бүкіл Бирманы қорғауға қабілетсіз болған Кимура одақтастардың жабдықтау желілері жұқа созылған кезде одақтастарға шабуыл жасау үшін Иравади өзенінің артына қайтты. Бұл бастапқыда одақтастардың жоспарларын бұзған әрекет. Одақтастардың материалдық басымдығы соншалық болды, соғыс ошағының негізгі салмағы ауыстырылды, ал Мейктила мен Мандалайдың маңызды позициялары Майктила мен Мандалай шайқасында қолға түсті. Осы уақыттан бастап, Кимура тек іс-әрекетті кейінге қалдыруға қабілетті болды. Ол өзінің күшін сақтауды таңдады, астанасын, Рангунды соңғы адамға дейін қорғауға қарағанда. 1945 жылы генерал дәрежесіне көтерілген ол 1945 жылдың ортасында Жапонияның берілуінен кейін әлі де өз күштерін қайта ұйымдастырып жатқан еді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Кимураны одақтас басқыншы мемлекеттер тұтқындап, Ұзақ Шығыс үшін халықаралық әскери трибунал сотқа тарды. Трибунал оның Қытай мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы соғыс стратегиясын жоспарлаудағы рөлін атап өтті және оны Мьянмадағы соғыс тұтқындарына қатысты зұлымдықтарды болдырмаудағы әлсіздік үшін айыптады. Өлім теміржолы 1942 жылдан 1943 жылға дейін салынғанымен, Кимура 1944 жылдың аяғына дейін Бірмаға келген жоқ, сонымен қатар Кимураға теміржол салуда қолданылған әскери тұтқындар мен азаматтық жұмысшылардың өлтірілуі мен қорлық-зомбылығы үшін айып тағылды. 1948 жылы айыптаудың 1, 27, 29, 31, 32, 54 және 55-тармақтарында кінәлі деп танылған ол Қиыр Шығыстағы Халықаралық Әскери Трибуналдың өлім жазасына кесілді және соғыс қылмыскері ретінде асылды.

Kimura was born in Saitama prefecture, north of Tokyo, but was raised in Hiroshima prefecture, which he considered to be his home. He attended military schooling from an early age, and graduated from the Imperial Japanese Army Academy in 1908. He went on to graduate from the Army War College in 1916 and was commissioned into the artillery. He served during the Japanese Siberian Intervention of 1918–1919 in support of White Russian forces against the Bolshevik Red Army. He was subsequently sent as a military attaché to Germany. From the late 1920s Kimura was attached to the Inspectorate of Artillery and an instructor at the Field Artillery School. He was selected as a member of the Japanese delegation to the London Disarmament Conference from 1929 to 1931. On his return to Japan, he was promoted to lieutenant colonel and assigned command of the IJA 22nd Artillery Regiment. From 1932 to 1934, he returned to the Field Artillery School, followed by the Coastal Artillery School as an instructor. In 1935, Kimura first served in an influential role close to the centre of Japanese policy when he was appointed Chief of the Control Section in the Economic Mobilisation Bureau at the Ministry of War. The next year, he was appointed Head of the Ordnance Bureau. He was promoted to the rank of major general in 1936. He became a lieutenant general in 1939, and was assigned a combat command with the IJA 32nd Division in China from 1939 to 1940. From 1940 to 1941, Kimura served as Chief of Staff of the Kwantung Army in Manchukuo. Kimura returned to the Ministry of War in 1941 as Vice Minister of War, assisting War Minister Hideki Tōjō in planning strategies for campaigns in the Second Sino Japanese War as well as the Pacific War. From 1943 to 1944, he was a member of the Supreme War Council, where he continued to exert a major influence on strategy and policy. Late in 1944, as the course of the war went against Japan after the disastrous Battle of Imphal, Kimura was again assigned to the field, this time as commander in chief of the Burma Area Army, defending Burma against the Allied South East Asia Command. The situation was not promising as Japanese forces were under severe pressure on every front, and the Allies had complete air superiority. Reinforcements and munitions were short, and Imperial General Headquarters entertained the unsupported hope that Kimura would be able make his command logistically self sufficient. Unable to defend all of Burma, Kimura fell back behind the Irrawaddy River to attack the Allies when their supply lines were stretched thin a move which initially dislocated the Allied plans. Such was Allied material superiority that the main weight of the offensive was switched, and the vital positions of Meiktila and Mandalay were captured at the Battle of Meiktila and Mandalay. From that point, Kimura was only capable of delaying actions. He opted to preserve his forces rather than defend the capital, Rangoon to the last man. Promoted to the rank of general in 1945, he was still reorganizing his forces at the surrender of Japan in mid 1945. After the end of World War II, Kimura was arrested by the Allied occupation powers and tried by the International Military Tribunal for the Far East for war crimes. The tribunal cited his role in planning the strategy for the war in China and Southeast Asia, and condemned him for laxity in preventing atrocities against prisoners of war in Burma. Although the Death Railway was built from 1942 to 1943, and Kimura did not arrive in Burma until late 1944, Kimura was also charged with the abuse and deaths of prisoners of war & civilian laborers used to construct the railroad. Found guilty in 1948 on Counts 1, 27, 29, 31, 32, 54 and 55 of the indictment he was condemned to death by the International Military Tribunal for the Far East and hanged as a war criminal.